..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫بعد آشناییمون نتونستم به ویتوریا فکر نکنم.
‫یعنی زشت بود؟ خوشگل بود؟
‫مشخص نبود.
‫ولی اگه واقعا من مثل اونم انرژی من کجاست؟
‫آیا من هم همون گرمایی که ‫توی وجودش هست رو دارم؟
‫کجای وجودم مخفی شده؟
‫«زندگی پردروغ بزرگسالان»
‫جیوانا!
‫اونجا چیکار می‌کنی؟
‫چرا مدرسه نرفتی؟
‫به اون دستبند مرموز هم فکر کردم.
‫خودم رو قانع کردم که وقتی ‫ دور دستم می‌بندمش...
‫حس می‌کنم قدرتمندترم.
‫فصل یکم — قسمت دوم ‫«تشابه»
‫کجا بودی جیوا؟
‫هان؟
‫باز هیچی. هیچ جوابی. هیچی.
‫خب عزیزم.
‫امروز صبح از بابات هم پرسیدم، خب؟
‫ویتوریا هیچ‌وقت به ما هدیه نداده.
‫- آره. ‫- هیچی. به هیچ‌کدوممون.
‫خب پس یعنی دروغ میگه؟
‫البته. گفتم بهت دیگه. دروغگوئه.
‫هرکدوم دوست داری رو انتخاب کن که مامان بده.
‫نمی‌خوام جواهرات تو رو استفاده کنم.
‫اون دسبتندی که خاله ویتوریا داد رو می‌خوام.
‫دسبتندی درکار نیست. ‫دیگه نمی‌دونم چی بهت بگم.
‫آماده شدی جیوا؟ زودباش.
‫دیرمون می‌شه.
‫خودت چرا نمیری؟
‫من می‌تونم تنها برم.
‫این اولین باری بود که به والدینم دروغ گفتم.
‫نقشه‌م این بود.
‫نرم مدرسه و و یواشکی برم دیدن خالم.
‫و با هم بریم سر خاک انزو.
‫ولی هنوز نمی‌دونستم که ویتوریا ‫همیشه طبق نقشه پیش نمیره.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫اومدم دنبال جیانینا.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫زودباش. دیرمون میشه.
‫چرا اومدی اینجا ویتوریا؟
‫گفتم دیگه. یادم رفته بود کری.
‫اومدم دنبال جیانینا.
‫امروز سالگردم با انزوئه.
‫میشه بیست و سه سال.
‫امکان نداره ویتوریا. جیوانا باید بره مدرسه.
‫پس ظاهرا شما برنامه داشتید.
‫- می‌خوای بری؟ ‫- البته که می‌خواد آندریا.
‫وگرنه چرا خواهرت باید بیاد اینجا؟
‫به‌هرحال همونطور که گفت ما برنامه داریم.
‫برو پس.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫کی برمی‌گرده؟
‫خب... وقتی وقتش بشه.
‫- تا وقت ناهار. ‫- خیلی‌خب. تا ساعت یک برمی‌گردیم.
‫زودباش. زود!
‫عجله کن! زود!
‫شرمنده، من نبودم... ‫ببخشید. بی‌شعورن دیگه.
‫این چیه دیگه؟ پلیسی مگه؟
‫امروز وقتی دوباره آندریا رو دیدم...
‫با خودم گفتم «تو هم پیر شدی که.»
‫فرتوت شده.
‫حیف شد. قبلا خیلی خوش‌قیافه بود.
‫تاحالا آرامگاه رفتی؟
‫- نه. ‫- معلومه نرفتی.
‫مشخص بود!
‫پدرت خیلی ترسو بود.
‫از اولش همین بود.
‫از مریضی و مرگ می‌ترسه.
‫همشون خیلی مغرورن، جیانی.
‫تظاهر می‌کنن که مرگ وجود نداره.
‫وقتی که مامان‌بزرگت ما رو ترک کرد...
‫که خدا بیامرزش.
‫پدرت اصلا نیومد مراسم.
‫سر پدربزرگت هم همین بود.
‫دو دقیقه اومد و رفت.
‫چی می‌خوای؟
‫هوی!
‫چیکار می‌کنی جنده؟ ‫برو رانندگی یاد بگیر گاو!
‫اون مادر و خواهرتن که ‫از کون و دهن و گوش می‌دن!
‫اینطوریه دیگه. سر فوت پدربزرگت هم همین شد.
‫نمی‌خواست که مُرده ببینش.
‫چون از این فکر که خودش ‫هم می‌میره می‌ترسید.
‫به نظر من آدم‌هایی می‌میرن مثل ‫ وسایلی‌ان که خراب می‌شن.
‫مثل یه رادیو، تلویزیون، یا مخلوط‌کن.
‫مخلوط‌کن؟
‫مهم اینه که یادت بمونه ‫وقتی سالم بودن چطور بودن.
‫بهترین آرامگاه براشون خاطرات ماست.
‫عالیه!
‫مثل یه طوطی هرچی که ‫ بابات بگه رو تکرار می‌کنی.
‫مادرت هم همینه.
‫من چی؟ من هم همینطوری بودم.
‫وقتی بچه بودم.
‫و بعدش با انزو آشنا شدم ‫و پدرت رو فراموش کردم.
‫حذفش کردم.
‫هوی! وایستا!
‫- باز چی شده؟ ‫- نمی‌تونید با ماشین داخل بشید.
‫خانم، برید عقب و ماشین رو ‫ اونجا پارک کنید، خیلی‌خب؟
‫«خانم» لقب اون مادربزرگ چاق جندته.
‫ببخشید خانم. می‌خواید کمک مالی کنید؟
‫- از سر راه برو کنار. ‫- برو گمشو بابا.
‫صبح بخیر جیجینو.
‫صبح بخیر ویتو.
‫امروز ده تا گل داودی می‌فروشم ‫ فقط هشت هزار لیر.
‫تو کدوم رو دوست داری دختر کوچولو؟
‫- اون‌ها رو بده. ‫- این‌ها؟ بیا.
‫و اون‌ها.
‫خوبه. بیا.
‫بفرمایید.
‫هدیه‌ست.
‫- خیلی ممنون. ‫- روز خوبی داشته باشین.
‫بده‌ش من.
‫اون وسایل رو بیار.
‫- خوبی؟ چیزی شده؟ ‫- هیچی.
‫- اذیت میشی؟ ‫- نه، نه.
‫رسیدیم.
‫وای!
‫انزو عشق من.
‫راستش رو بگو. خوشتیپ نبوده؟
‫آقای جذاب.
‫خیلی‌خب. حالا خوب شد.
‫این رو بگیر.
‫اون عقب یه فواره کوچیک هست.
‫سمت راست. برو.
‫یعنی چی؟ چی شده؟
‫اینجا رو ببین. کثیفه!
‫زود بیا. دوباره تمیزش کن!
‫بیا اینجا!
‫انزو.
‫دیدی کی رو آوردم؟
‫اسمش جیواناست.
‫ولی من بهش می‌گم جیانینا.
‫هنوز بچه‌ست.
‫می‌بینی چقدر خوشگله؟
‫وقتی زنده بودی هنوز به دنیا نیومده بود.
‫واسه همین نمی‌شناسیش.
‫ممکن بود دختر خودمون باشه.
‫به چی زل می‌زنی؟
‫ندیدی آدم‌ها گریه بکنن؟
‫آره، تو گل‌هات رو بذار همون‌جا. ‫ من هم می‌ذارم اینجا.
‫دستمال کاغذی.
‫خیلی‌خب.
‫بیا.
‫وای خدا.
‫ممنون.
‫پدرت بهت گفته که سر خونه ‫ چه دعوایی راه انداختیم؟
‫همون عمارتی توش زندگی می‌کنم.
‫پدرت هی اصرار می‌کرد ‫که این ملک خانوادگیه...
‫و سهمش رو می‌خواست.
‫و می‌گفت باید بفروشیمش.
‫من گفتم؛ می‌دونم آندره.
‫ولی تو متوجه نمی‌شی، تو سروسامون گرفتی...
‫ولی من جای زندگی ندارم.
‫حالا خونه مزخرف هم ارزشی نداره‌ها.
‫هی راجع بهش بحث می‌کردیم.
‫و از اونجایی که به راه‌حلی نرسیدیم...
‫بعدش انزو...
‫پا پیش گذاشت که بهم کمک کنه.
‫آندره.
‫خواهرت توانایی خرید سهمت رو نداره.
‫پولش رو از کجا بیاره؟
‫خفه‌شو و دخالت نکن، خیلی‌خب؟
‫تو کی هستی؟ این موضوع چه ربطی به تو داره؟
‫تو حق حرف زدن نداری.
‫خیلی‌خب پس.
‫چقدر واسه خونه می‌خوای؟
‫من از جیبم می‌دم و مسئله حل می‌شه.
‫مگه توی جیبت چقدر داری؟
‫تو یه افسری. هیچی نداری.
‫آه در بساط نداری، ‫ از کجا پول بیاری؟ اصلا داری؟
‫بذار روشنت کنم.
‫اگه پولش رو داشته باشی پول سالمی نیست.
‫درگیر کار خلافی هستی، نه؟
‫هان؟ پولت کثیفه، مگه نه؟
‫جواب بده. جواب بده!
‫عجب احمقیه.
‫اگه یه کلمه دیگه از دهنت دربیاد ‫اسلحه‌م رو در میارم و بهت شلیک می‌کنم.
‫مارگاریتا.
‫می‌شه حرف بزنیم مارگاریتا؟
‫تو متوجه شدی که خواهرت دقیقا جلوی روت...
‫خواهر من رو می‌گاد یا نه؟
‫درسته. خواهر من رو می‌گاد...
‫و حالا هم می‌خواد سهم من از خونه رو بگاد.
‫- درسته این کار؟ ‫- چی داری میگی؟
‫واقعا زیاده روی کرد.
‫مسئولیتش رو قبول کرد.
‫بعدش چی؟
‫زنش بخشیدش.
‫ولی نمی‌تونست بدون من زندگی کنه.
‫بخاطر همین بعدش...
‫بعد چند ماه...
‫مُرد.
‫از درد مُرد؟
‫از درد.
‫پس تو چرا از درد نمردی؟
‫چون زندگی مثل یه مدال دو طرفه...
‫دور گردنم پیچیده بود.
‫یه طرفش عشق بود. عشق بود به انزو.
‫و عشق به... بچه‌‌هاش.
‫به مارگاریتا.
‫و سمت دیگه‌ش تنفر به پدرت.
‫تنفری که زنده نگهت می‌داره...
‫حتی وقتی که می‌خوای بمیری.
‫پس بعد اینکه انزو رو دزدیدی زنش بخشیدت؟
‫دقیقا. شوهرش رو ازش گرفتم.
‫درست گفتی.
‫دقیقا همین بود.
‫و می‌دونی، بهش افتخار نمی‌کنم.
‫ولی عشقمون انقدر زیاد بود که ‫ نتونستیم جلوی خودمون رو بگیریم.
‫می‌دونی که...
‫زن و مرد با هم چیکار می‌کنن؟
‫- هان؟ ‫- آره.
‫می‌گی می‌دونی...
‫چون شاید احیانا با دستت امتحان کرده باشی.
‫ولی تا وقتی عشق بازی نکنی...
‫اصلا نمی‌دونی چه خبره.
‫متوجه‌‌ای؟
‫من و انزو دقیقا یازده بار سکس کردیم.
‫و بعد از اون دیگه با کسی نبودم.
‫انزو من رو لمس می‌کرد، می‌بوسید. ‫همه جام رو لیس می‌زد.
‫و من هم لمسش می‌کردم. می‌بوسیدمش.
‫و بعدش کیرش رو فرو می‌کرد داخلم.
‫کونم رو با دو دستش می‌گرفت...
‫یه دست اینجا، و یه دست اینجا...
‫و با قدرت و شدتی من رو می‌گایید...
‫که جیغ می‌کشیدم.
‫اگه اون‌طوری که من امتحانش کردم ‫ رو تجربه نکنی...
‫با اون عشق و اشتیاقی که من انجامش می‌دادم.
‫پس معنی زندگی چیه؟
‫نه واقعا معنی کیریش چیه؟
‫به پدرت بگو که عمه ویتوریا گفته؛
‫اگه من توی عمرم نتونم ‫مثل اون و انزو سکس بکنم...
‫پس یعنی زندگی نمی‌کنم.
‫باشه؟
‫دقیقا همین‌جوری بهش بگو.
‫خیلی‌خب. بیا بریم.
‫دختر خوب.
‫دوباره سیگار؟
‫زودباش! برو تمیز کن.
‫عجب عوضی‌ایه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫خیلی‌خب. برو دست‌هات رو بشور. آماده شد.
‫- گرسنه‌ت نیست؟ ‫- یکم حالم بده.
‫- چرا؟ ‫- عمه ویتوریا خیلی بد رانندگی می‌کنه.
‫امیدوارم جلوش نگفته باشی.
‫نه، البته که نه. چیزی نگفتم.
‫چرا شما دعواتون شد؟
‫سر یه یارویی به اسم انزو به مشکل خوردیم.
‫طرف سه تا بچه داشت. می‌شه گفت...
‫دوست خواهرم بود...
‫و می‌خواست خونه پدریمون ‫ رو از چنگمون دربیاره.
‫و اینطوری چیزی واسه ویتوریا نمی‌موند.
‫افسر پلیس بود.
‫ولی درواقع مجرم بود.
‫تهدید کرد که من رو با اسلحه‌ش می‌کشه.
‫و برای اینکه جلوی بی‌عفت شدن ‫ عمه‌ت رو بگیرم...
‫چاره‌ای نداشتم جز اینکه به ‫ زنش بگم که رابطه دارن.
‫چاره‌ای به جز گفتن نداشتی؟
‫بله. درسته. حالا می‌شه بخوری؟
‫مسئولیت بزرگی رو قبول کردی.
‫به کل خانواده‌ اشاره داره. ‫با اسم پدربزرگش...
‫خونه و قایق.
‫چیزی که واسه روستا مهم بود ‫ دارایی‌های مالاگولیا...
‫و قدرت رئیس خاندان بود.
‫ادبیاتت خیلی خوبه.
‫و درمورد دستور زبان هم باید ‫یه سری کمبودها رو جبران کنی.
‫می‌خوای کمبودهات جبران بشه؟ بهم بگو.
‫به زور قبول شدی.
‫بیا.
‫من خیلی تکلیف دارم...
‫- واقعا اون رمان رو دوست داشتی، نه؟ ‫- آره.
‫من همه رمان‌ها رو دوست دارم.
‫چیزهایی دوست نداری رو هم مطالعه بکن.
‫می‌تونی بری.
‫خیلی بامزه‌ای. مشخصه اصلا بلد نیستی.
‫خب می‌خواین بدونین چطوریه یا نه؟
‫بگو.
‫درسته پیانتو یعنی شیون...
‫درد داشت.
‫ولی اونجا واقعا خوش می‌گذره.
‫توی همین ناپله. ولی انگار یه سیاره دیگست.
‫توی نگاه اول شبیه یه جای کثیفه.
‫ولی فقط فقیرنشینه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- ساکنینش دائم مشغول نظافتن.
‫خیلی روی نظافت حساسن.
‫حتی اگه اونجا فاضلاب نشتی پیدا کنه ‫ بوی پودر لباسشویی می‌ده.
‫عمم می‌گه کل زندگیش فقط ‫یه بار واقعا عاشق شده.
‫و وقتی که اون مُرد دیگه با کسی نبوده. ‫ هیچ‌وقت.
‫عاشق بودن خیلی قشنگه.
‫انگار تسخیر شده بودم.
‫ناخواسته رفتار و کردار ‫ویتوریا رو تکرار می‌کردم.
‫سعی می‌کردم اون آزادیش رو تقلید کنم.
‫کلا یازده بار با هم سکس داشتن ‫ و کاری می‌کرد که حینش جیغ بزنه.
‫و بعدش توضیح داد که وقتی ‫سکس می‌کنی باید جیغ بزنی.
‫و باید واقعا بزنی.
‫چون اگه نزنی زندگی معنا نداره.
‫نه واقعا معنی کیریش چیه؟
‫من تاحالا صدای جیغ والدینم رو نشنیدم.
‫من یادمه یه بار صدای جیغ مامانم رو شنیدم.
‫ولی صداش عجیب بود. ‫انگار که مثلا بابام موهاش رو کشیده.
‫خب توی پورن‌ها که همه جیغ می‌زنن.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫یه بار کریسمس خونه جیاکینو یکی دیدیم.
‫یه رئیس زندان بود که داشت با لهجه ناپلی...
‫سر نگهبان ترافیک فریاد می‌زد.
‫و نگهبان ترافیک هم داشت جریمش می‌کرد.
‫و یهویی به شیوه سگی چسبیدش...
‫و گفت بیا اول این رو بگیر...
‫بعد برو ترافیک رو کنترل کن!
‫- واقعا شاهکار بود! ‫- باورت نمی‌شه.
‫اگه درس بخونی...
‫باید درکت هم بالا بره.
‫وگرنه آدمی هستی که بار اضافی روی دوششه.
‫- فهمیدی؟ ‫- آره.
‫بیا، قلاده رو بگیر.
‫گوش کن.
‫پدرت هنوز عصبانیه؟
‫چرا همش راجع به اون حرف می‌زنی؟ ‫خیلی پیگیرشی انگار.
‫دفعه بعدی میارمش که بتونین با هم باشین.
‫چطوره؟
‫بیا اینجا.
‫تو بزرگ شدی جیانی. باید طغیان کنی.
‫وگرنه نابودت می‌کنن.
‫حواست باشه. حواست به والدینت ‫باشه وگرنه گم می‌شی.
‫ببخشید. از تو عصبانی نیستم.
‫باشه؟
‫صبرکن.
‫- بیا. ‫- این چیه؟
‫چیه؟ پوله دیگه.
‫- می‌دونم. ولی برای چی؟ ‫- بگیرش. زیاد نیست که.
‫من چیزی ندارم جیانی. ‫ ولی چیزی‌ هم لازم ندارم.
‫می‌تونی یه دوچرخه بخری.
‫و بیای دیدنم!
‫که من مجبور نباشم هی ‫ با ماشین بیام توی بزرگراه.
‫- خیلی‌خب. ‫- باشه؟
‫فندک داری ویتوریا؟
‫چی می‌خوای؟ برو گمشو وگرنه همون چهارتا ‫تار موی سینه‌ت رو هم می‌سوزونم.
‫چطوری ویتو؟
‫برو گمشو!
‫- وگرنه می‌زنمت. ‫- ویتو...
‫- بیا بریم. ‫- این دختره کیه؟
‫خوشگله و عشوه میاد. ببین.
‫- سلام! ‫- دوست‌پسر داری؟
‫- خداحافظ. ‫- هی! خیلی خوشگلی.
‫خسته شدم.
‫- هفتاد و یک. لعنتی. ‫- با یک چشمش، دیدی؟
‫- صبح بخیر. ‫- کی رو آوردی؟
‫- سلام عسلم! ‫- سلام ویتو.
‫- چقدر خوشگله خدایا. ‫- آره!
‫- وای! بیایین اینجا! ‫- سلام!
‫- بیا باهامون بازی کن. ‫- می‌خوای با ما بازی کنی؟
‫- داریم دبرنا بازی می‌کنیم. ‫- ما رو معرفی کن!
‫- نه، نمی‌تونم. ‫- باشه بعدا.
‫خداحافظ.
‫- زودباشید. من می‌خوام بازی کنم. ‫- خیلی‌خب. بیا بریم.
‫- وای نه! ‫- بستنی داره آب میشه.
‫من درستش می‌کنم. نگران نباش.
‫نگران نباش جیوا. نگران نباش.
‫- چه عددی رو گفتی الان؟ ‫- به تو ربطی نداره.
‫- بزن بریم! ‫- باید حواست باشه.
‫- وای خیلی پررو‌ ان. ‫- هی. شصت و چهار.
‫- برو سکس بکن. ‫- کجا بودیم؟
‫نمی‌دونم کارش عمدی بود یا نه...
‫ولی برعکس انتظارم بهم نشون داد ‫ که با همسر سابق و بچه‌های...
‫معشوقه‌ سابقش چه رابطه خوبی داره.
‫چه عجب!
‫- بیایین داخل. خوشحالم اومدید. ‫- سلام.
‫- خوشوقتم. ‫- خوشوقتی؟
‫اون روز پایین پله‌ها توی حیاط آشنا شدیم.
‫- یادته؟ داشتیم جولیانا رو موم می‌انداختیم. ‫- ژلاتو آوردیم!
‫هی جولیانا!
‫میز رو آماده کن.
‫دستمال یادت نره. ویتوریا بستنی آورده.
‫- خیلی گرمه. ‫- دارم میام!
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- بشین. ‫- ممنون.
‫خیلی‌خب. این از فنجون.
‫این هم از قاشق.
‫- بذار قاشق چای‌خوری هم بیارم. ‫- خوشگله!
‫این جولیاناست. این هم کورادو.
‫- این هم تونینو. ‫- بفرما بشین.
‫قاشق‌ها.
‫- بیا. ‫- نگاهش کن.
‫به این می‌گن قاشق خوب.
‫بیا. دستمال‌ها رو پخش کن که همه یکی بگیرن.
‫- پسته، استراچیتلا، این هم فندق. ‫- آخ‌جون!
‫من استراچیتلا می‌خورم.
‫- من همه چیز می‌خورم. ‫- تازه پیتزا درست می‌کنه، با بستنی.
‫- همیشه داره یه چیزی می‌خوره. ‫- پاهام خیلی خستست...
‫- خسته‌ای؟ ‫- آره، ولی...
‫- شکلات نیاوردی عمه؟ ‫- چی؟
‫- خب می‌دونی شکلات دوست دارم دیگه. ‫- ساکت. همیشه داری می‌خوری.
‫دائم غذا توی دهنشه.
‫- چه مزه‌ای می‌خوای؟ ‫- استراچیتلا.
‫- همین؟ ‫- و فندقی.
‫ممنون عمه.
‫غافلگیرمون کردی.
‫کی فکرش رو می‌کرد انقدر بامزه و مودب باشه؟
‫بی‌خیال. در مقابل تو همه مودبن.
‫به حرفش گوش نده جیوا.
‫من خیلی محترمم.
‫بابت بستنی ممنونم ویتوریا.
‫- انقدر بهش سخت نگیر. ‫- چی میگی؟
‫دارم بهش رفتار کردن رو یاد می‌دم.
‫اولین چیزی که بهش یاد دادم...
‫این بود که وقتی می‌ری خونه ‫کسی با چی در می‌زنی؟
‫بگو.
‫با پا.
‫با پا!
‫یاد گرفتی. درسته.
‫- ولی می‌دونی معنیش چیه؟ ‫- آره.
‫یعنی هیچ‌وقت دست خالی نیستی.
‫- عالیه. ‫- وای. باهوشه.
‫برای درک کردن عمه ویتوریا یه مترجم لازمه.
‫واقعا باهوشی، مگه نه؟
‫نگاه بکن ولی دست نزن.
‫راست میگه، بی‌ادب نشو.
‫- دختر کوچولو رو اذیت نکن. ‫- دختر کوچولو؟
‫به نظر من که کوچولو نیست.
‫- هی. ‫- به نظرت کوچولویی؟ هان؟
‫کورا. بسه.
‫شما چه‌تون شده؟ می‌خواید من برم؟
‫خدای من کورادو. تو خیلی دردسر درست می‌کنی.
‫بیا.
‫- عمه؟ ‫- بله؟
‫- امشب روبرتو داره میاد. ‫- جدا؟
‫اصلا نمی‌دونم یارو چطوری ‫ توی میلان زنده می‌مونه.
‫میلان که قشنگه.
‫- هرجایی از اینجا بهتره. ‫- آره، حتی کاسالپوسترلنگو.
‫- درسته. ‫- خیلی دوره.
‫بهش گفتم اگه می‌خواد می‌تونه اینجا بخوابه.
‫چرا؟ مگه بهش مدیونی؟
‫- نه. ‫- خب پس چرا؟
‫ببخشید. مامان. مگه عیبش چیه؟
‫اون باهوش و محترمه.
‫خوشتیپ هم هست.
‫جیوا.
‫داره دروغ میگه. یارو خیلی روی مخه.
‫جلوی من راجع به روبرتو بد حرف نزن.
‫آره. از دوست‌های تو که بهتره.
‫اگه دوباره اون حرفش رو تکرار کنه ‫دوست‌هام دهنش رو سرویس می‌کنن.
‫بگو ببینم، دوست‌هات کی‌ان؟
‫داری روزاریو سارجنته رو می‌گی؟
‫پسر همون وکیله‌ست، نه؟
‫کس خاصی رو نگفتم عمه.
‫اگه این یارویی که میگی...
‫حتی بهش سلام کنی...
‫پاهات رو خرد می‌کنم کورا.
‫شیرفهم شد؟
‫اون رفته میلان...
‫و حق نداره به ما بگه که ‫اینجا چطور زندگی کنیم.
‫دیگه شورش رو درآوردی کورا.
‫من دوست دارم حرف‌های روبرتو ‫ رو بشنوم، چون همیشه راست میگه.
‫- نکته خوبیه. ‫- آهان.
‫پس بخاطر این نیست که عاشقشی!
‫بس کن کورادو! دیگه زیاده روی کردی!
‫روبرتو خیلی خوبه.
‫باید چیکار کنم؟
‫خب اینجا به اندازه کافی جا نیست.
‫و جولیانا هم اینجاست. خوب نیست.
‫اصلا می‌تونه خونه من بخوابه.
‫هان؟
‫بدون تو چیکار می‌کردیم عمه؟
‫- چیکار می‌کردیم؟ ‫- بسه.
‫- بیا آشتی کنیم. ‫- نه.
‫- آره. بیا. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- یه بوس کوچولو. ‫- بشین.
‫نه، بس کن.
‫- فقط یکی! ‫- نه!
‫فقط یه بوس. تکون نخور.
‫واقعا دیوانه‌ای!
‫چون دوستت دارم.
‫خب بگو.
‫- بچه‌های مارگاریتنا چطورین؟ ‫- و ویتوریا.
‫خیلی‌خب. چطورین؟
‫خب جولیانا هست که خیلی مهربون و خوشگله.
‫بعد کورادو هست که پررو بازی ‫درمیاره ولی درواقع احمقه.
‫و تونینو که خیلی خجالتیه.
‫خجالتی...
‫راستش رو بگو.
‫عاشقش شدی، مگه نه؟
‫آنجلا، با همین لب‌های بزرگت می‌زنی؟
‫- چی می‌زنم؟ ‫- ساک می‌زنی دیگه.
‫- ساک می‌خوای برو سراغ مامانت. ‫- مامانم؟
‫آره، اون مادر و خواهرتن که ‫از کون و دهن و گوش می‌دن!
‫می‌کشمت! می‌کشمت!
‫ولی فکر کنم واقعا شدم.
‫عاشقش شدم.
‫می‌دونستم.
‫- اضطراب دارم. ‫- بذار ببینم.
‫بگو ببینم.
‫هردوتون قبول شدین.
‫- تو چی؟ ‫- اوهوم.
‫خب خوبه.
‫خیلی دست‌وپاچلفتی‌ای.
‫تونینو! تونینو! وای تونینو!
‫قول بده که به هم معرفیمون کنی. ‫ وگرنه دیگه دوستت نیستم.
‫قول میدم!
‫- حالتون خوبه؟ ‫- آره، چطور؟
‫- با هم خوش‌گذروندین؟ ‫- منظورت چیه؟
‫- هم رو بوسیدین؟ ‫- روانی شدی ایدا؟
‫- من دیدم. ‫- نه ندیدی. احمق.
‫خودت دردسر می‌خوای!
‫حالا هم توی دردسر افتادی!
‫ایدا از زمان ابتدایی همین بوده.
‫همیشه داره می‌نویسه.
‫همه چیز و همه‌کس رو موضوعی ‫ برای نوشتن می‌بینه.
‫- کس‌مغز! ‫- هوی. درست حرف بزن.
‫میگو‌ها رو کیلویی پونزده هزار لیر خریدم، ‫ماهی‌ خاردار رو کیلویی بیست و پنج.
‫گرون فروختن. باید می‌رفتی ‫ته مغازه شکایت می‌کردی.
‫- آره، رفتم. ‫- خرت کردن.
‫بی‌خیال ماریانو. پونزده هزارتا واسه میگو؟ ‫گرون فروشیه دیگه.
‫می‌تونی فردا بری و بخری.
‫آره، میرم.
‫پولش رو دادم و نمی‌تونم بخورمش. ‫کیسه صفرام مشکل داره.
‫- ول کن بابا. ماهیه دیگه. ‫- ماهی نیست. سخت پوسته.
‫سخت پوست‌ها مشکل دارن آندره.
‫هنوز داری با اون ور می‌ری؟ وای خدا.
‫خونه پاسیلیپو خیلی قشنگ بود.
‫مال کوستانزا بوده که از ‫یه خانواده خیلی ثروتمند میاد.
‫مادرم معلم و مصحح بود ‫و خیلی سخت کار می‌کرد.
‫کوستانزا و دختر‌هاش توی خانواده ‫ثروتمندی به دنیا اومدن.
‫بیایین بخوریم. بیایید دیگه.
‫گردنم خیلی درد می‌کنه. ‫فکر کنم بخاطر رطوبته.
‫وای ماریانو، چه‌ت شده؟
‫می‌شه یه موسیقی بذاری؟
‫- یا تو هم گوشت عفونت کرده؟ ‫- کس‌مغز.
‫برو جیوا.
‫[بهترین آثار پپینو]
‫آره...
‫آره. آره.
‫چی گفتی؟ دوباره بگو.
‫نه.
‫شرابمون تموم شد.
‫بذار یکم لمونچلو بخوریم. یه لحظه صبر کنید.
‫داشتم این رمان رو تصحیح می‌کردم.
‫و راستش نمی‌دونم شرح داستان ‫ رو چطوری توضیح بدم.
‫چیز زیادی نداره.
‫ساده بگم راجع به یه خانمیه ‫ که سگش رو گم کرده...
‫و برای پیدا کردنش کل زندگیش رو تغییر میده.
‫خب الان نمی‌تونم خوب توضیح بدم.
‫نمی‌دونم چرا. راضی نیستم.
‫می‌خونمش!
‫ولی الان سال‌هاست که فقط مقاله خوندی.
‫به نظرت خنده داره؟
‫لعنتی.
‫می‌شه یه چیزی بگم؟
‫آره، چی؟
‫به نظرم عمه‌ت وجود نداره.
‫البته که داره.
‫و اگه وجود داشته باشه، ‫اونطوری نیست که تو میگی.
‫واسه همین نمی‌ذاری ببینیمش.
‫آره حتما. حتی از چیزی که گفتم هم بهتره.
‫من نمی‌تونم خوب توصیف کنم.
‫خب می‌تونی ما رو ببری اونجا.
‫خودم می‌بینمش و واسه خودم تعریفش می‌کنم.
‫از وقتی ویتوریا گفته ‫حواست به والدینت باشه...
‫حتی حرکات ساده‌شون هم برام نمادی ‫از راز‌های وحشتناک شده.
‫خب ما رو می‌بری یا نه؟
‫ولش کن عاشق شده.
‫- عاشق تو؟ ‫- بس کن دیگه!
‫هر کسی به نوعی.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز به نظر کوچولو میاد.
‫هر کسی به نوعی.
‫بیا بریم داخل.
‫- زودباشید دخترها! ‫- زودباش. تو می‌تونی!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز به نظر کوچولو میاد.
‫[بر اساس رمانی به همین نام ‫به قلم النا فرانته]
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز به نظر کوچولو میاد.
‫هر کسی به نوعی.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز به نظر کوچولو میاد.
‫هر کسی به نوعی.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.