« ارائه شده توسط وب سایت آوا مووی »
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫هی، میشه یه آبنبات بهم بدی؟
‫یکی توی دهنم هست، می‌خوایش؟
‫هی.
‫بیا.
‫ممنون.
‫ازت خوشم میاد.
‫چرا؟
‫تظاهر نمی‌کنی. با خودت راحتی.
‫حقیقت نداره.
‫خیلی باهوشی.
‫و خیلی باملاحظه.
‫بس کن!
‫نخند.
‫جالبه. روبرتو واقعا اصرار داشت بیای میلان.
‫البته، که یکی پیشت باشه که نگران نباشه.
‫چرت و پرت نگو جیوانا.
‫بهتره یکم استراحت کنیم.
‫نمی‌تونم.
‫جدی میگم. خیلی هیجان زدم.
‫دستم کنم؟
‫چرا که نه؟
‫من همیشه نگرانم.
‫اگه ویتوریا ببینه دستم نکردم عصبانی میشه.
‫و بعدش نگران میشه که گمش کنم.
‫خب مراقب باش.
‫- ازش خوشت میاد؟ ‫- نه.
‫چطور؟
‫- نمی‌دونی مگه؟ ‫- نه.
‫این دستبند رو پدرم که ‫ از مادربزرگم دزدیده بود...
‫به ویتوریا داده.
‫مادرِ مادرم که اون‌موقع خیلی مریض بود.
‫پدرت یعنی انزو؟
‫آره، دزدیدش.
‫عمه ویتوریا خبر داره؟
‫البته که داره.
‫- مامانت؟ ‫- اون بهم گفت.
‫و ما هم اون‌قدری وضعمون خوب نبود.
‫و پدرم هم از اون مدل آدم‌ها بود که...
‫همیشه سعی می‌کرد به غریبه‌ها پز بده.
‫و اصلا نگران این نبود که ‫عزیزانش رو ناراحت کنه.
‫مادرم خیلی بخاطرش رنج کشید.
‫- ویتوریا هم کشید. ‫- ویتوریا؟
‫ویتوریا ناراحت نمی‌شه جیانی..
‫ویتوریا بقیه رو ناراحت می‌کنه.
‫این دستبند واسه من یه یادگار...
‫از اون زمانیه که همه چیز بد بود.
‫غمگینه.
‫بهم اضطراب می‌ده.
‫و حتی بدشانسی هم میاره.
‫فکر نکنم اشیاء بدشانسی بیارن.
‫من که ازش خوشم میاد.
‫می‌دونم میاد. روبرتو هم دوستش داره.
‫کمکم می‌کنی؟
‫ممنون.
‫«زندگی پردروغ بزرگسالان»
‫- سلام! ‫- سلام!
‫بذار کمکت کنم.
‫خیلی سنگینه!
‫می‌دونم. خیلی وسیله آوردم! ‫سلام!
‫سفر چطور بود؟
‫خوب بود.
‫یکم کند بود، ولی خوب بود.
‫هم‌دیگه رو سرگرم کردیم.
‫- می‌خوای کیفت رو بیارم جیوانا؟ ‫- نه.
‫- خوشحال می‌شم کمک کنم. ‫- سنگین نیست.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫فصل یکم — قسمت ششم و پایانی ‫«حقیقت»
‫- سلام وینچنزو. ‫- سلام.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫آهای، صبر کن بیام!
‫من رو هم ببر!
‫- صبح بخیر پروفسور. ‫- سلام دختر‌ها.
‫رسیدیم.
‫- خیلی جدی به نظر میاد روبه. ‫- آره می‌دونم. خیلی سرم شلوغه.
‫این همه کاغذ چیه؟
‫برگه‌های امتحانی که باید تصحیح کنم. ‫مقاله‌هایی که باید بخونم...
‫باید یه چیزی بهت بگم روبرتو...
‫- ببخشید، مزاحم شدم؟ ‫- نه، نه، بگو.
‫مدیرمدرسه خیلی عصبانیه. ‫ با رینالدی و براگلیا کار داره.
‫می‌شه یه لحظه صبر کنید دخترها؟
‫- بیرون منتظر باشیم؟ ‫- آره. یه دقیقه بی‌زحمت.
‫ببخشید.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫صبح بخیر.
‫خب پس.
‫اینجا لانه آشوبگرانه.
‫خب چی؟
‫کتاب‌ها رو ببین. انگار اومدن زندان.
‫واقعا اذیت شدم.
‫گفت «یه دقیقه»، ولی خب که چی؟
‫چیکار کنیم؟ صبر می‌کنیم دیگه.
‫بریم خونه؟
‫- چی؟ اینجا سیگار کشیدی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫زیرسیگاری نبود؟
‫واقعا خیلی اذیت می‌کنی.
‫اینجا خیلی کسل‌کنندست.
‫ولی خب باز هم زیباست.
‫نه نیست!
‫خرابه‌ست. نمی‌بینی؟
‫هی.
‫اون فر پیتزا که اونجا بود رو یادته؟
‫- چی؟ ‫- اینجا دیگه. فر پیتزا.
‫اینجا هم ژلاتو بود؟ یادته؟
‫نه. یادم نیست.
‫- یه پیشنهادی واست دارم. ‫- چی؟
‫یه پیشنهاد شغلی.
‫جدی؟ نمی‌خوامش.
‫اذیت نکن ویتوریا.
‫من این همه راه اومدم. ‫ولی می‌تونم برگردم. بی‌خیال.
‫موضوع چیه؟
‫دختر یکی از دوست‌های کوستانزا حامله‌ست.
‫یکی رو می‌خوان که دائم پیشش باشه.
‫خیلی پولدارن ویتوریا.
‫پیشنهاد خیلی خوبیه.
‫باید بری پاسیلیپو.
‫پاسیلیپو؟
‫ همین رو می‌خواستی آندره.
‫همیشه همین رو می‌خواستی.
‫چی می‌خواستم؟
‫همیشه می‌خواستی زن‌های پولدار رو بگایی.
‫که بدون هیچ زحمتی و تلاشی...
‫درجه یک به نظر برسی.
‫مگه نه؟
‫ببخشید، متوجه نشدم.
‫تو بدبختی.
‫یه مرد بدبختی.
‫به بقیه حسادت می‌کنی ‫ و پشت سرشون حرف می‌زنی.
‫چی رو متوجه نمی‌شی؟
‫مگه تو کدوم خری هستی که ‫ این‌طوری باهام حرف بزنی؟
‫بگو ببینم چهارچوب‌های سکس تو بر چه اساسیه؟
‫چون فقط جنده‌ی یکی شدی که عاشقت بوده...
‫- جنده؟ ‫- بله!
‫خیال کردی خیلی داستان رمانتیکی داشتی.
‫گور پدرت! جنده زنته!
‫چی؟
‫چی گفتی؟ هان؟
‫- نکن. ‫- کی جندست؟
‫- بس کن. ‫- کی جندست؟
‫- برو گمشو! ‫- دفعه آخرت باشه.
‫- گفتم دفعه آخرت باشه، شنیدی؟ ‫- نکن! هوی!
‫ولم کن!
‫- بدبخت بازنده! ‫- هوی!
‫می‌دونی چی عصبانیم می‌کنه؟
‫که هرکاری می‌خواستم رو توی زندگیم کردم.
‫زندگی‌ای که می‌خواستم رو داشتم! ‫و ازت خسته شده بودیم!
‫از انزو و پاسیلیپو خسته شده بودیم!
‫با این دسبتند کیری!
‫بسه!
‫و دفعه آخرت باشه!
‫من می‌خواستم بهت کمک کنم ویتوریا.
‫دیگه دیره.
‫تنها چیز خوبی که توی کل ‫ زندگیت به‌جا گذاشتی...
‫جیواناست.
‫می‌دونم.
‫رسیدیم.
‫مراقب باشید.
‫ممنون عزیزم.
‫- بیا. ‫- ممنونم.
‫مراقب این باش. سنگینه.
‫ممنون.
‫- بازش کن. ‫- باشه.
‫خداحافظ لوکا، ممنونم.
‫- ممنون. خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- ممنون. ‫- خداحافظ.
‫- بیا. ‫- ممنون.
‫- تو نمی‌خوای؟ ‫- نه.
‫اون ساختمونه. همون خاکستریه.
‫ممکنه یکم کثیف باشه.
‫آره.
‫و من باید تمیزش کنم، نه؟
‫مثل همیشه.
‫بیایید بدویم دخترها.
‫هوی صبرکن!
‫- سلام وینچنزو! ‫- سلام وینچنزو!
‫رسیدیم.
‫ببخشید که سرده دخترها.
‫بخاطر نشتی گاز مجبور بودم ‫ پنجره رو باز بذارم.
‫جدی می‌گی؟
‫- خوشت اومد؟ ‫- خیلی.
‫بیایید یکم استراحت کنیم. ‫بعدش با دوست‌هام شام می‌خوریم، باشه؟
‫باشه.
‫- اگه عیبی نداره من اینجا می‌مونم. ‫- چرا خب؟
‫راست می‌گه روبرتو. ‫حوصلش سرمیره.
‫ولی واقعا بچه‌های خوبین. ‫ازشون خوشت میاد.
‫تا الان هم کل روز همراه من بوده.
‫مجبورش نکن کاری که دوست نداره رو بکنه.
‫به نظرم خودت نگران اینی که حوصلت سربره.
‫ولی هیچ‌وقت سرنمیره.
‫خیلی‌خب. باشه. میام.
‫شمارش اینه.
‫دو، سه، چهار، شیش، یک.
‫آندره.
‫افراد با ارتباط همیشه وجود داشتن.
‫همین‌طور هم مغول‌ها.
‫ولی برعکس‌ اون‌ها... ‫ ما هرچی لیاقتمون بوده رو به‌دست آوردیم.
‫این یعنی با وجود این همه نقص... ‫ قانون هنوز جواب می‌ده.
‫ما کارمون خوب بود. شاید یکم شانس آوردیم.
‫ولی از کجا معلوم که چند نفر مثل ما ‫ لیاقت اینجا بودن رو دارن؟
‫ولی با‌ این‌حال مجبور شدن ‫برگردن شهر خودشون؟
‫آره.
‫باز هم میل دارید خانم؟
‫- شما چی پروفسور؟ ‫- ممنون. بطری رو بذار باشه.
‫به من می‌گه «خانم»، به تو می‌گه «پروفسور».
‫حتما اشتباها فکر کرده دانش‌آموزی.
‫نگو که حرفش تعریف بود. ‫دیگه نمیاییم اینجا.
‫- آروم باش. ‫- مشکل چیه؟
‫هیچی، فقط دیگه طاقت ندارم.
‫اون روز توی دفتر پست توی صف بودم...
‫و دختر پشتیم ازم پرسید که عیبی داره...
‫بره و یه سوالی بپرسه؟
‫من هم مشخصا گذاشتم بره.
‫و بعدش یه مرد گنده‌ای پشتمون ‫شروع کرد به داد زدن.
‫و دختر بیچاره عذرخواهی کرد ‫ و شرایط رو توضیح داد.
‫و طرف بهش گفت جنده.
‫اونجا بود که من عصبانی شدم.
‫نتونستم جلوی خودم رو بگیرم. ‫شروع کردم به بحث کردن باهاش.
‫تهدیدم می‌کرد. ‫گفت اگه فورا اونجا رو ترک نکنم...
‫پاهام رو می‌شکنه.
‫- بعدش چی شد؟ ‫- زنگ زدم به مدیریت.
‫اگه یه چاقو همراهت بود مشکل ‫ خیلی راحت حل می‌شد.
‫یعنی جایی که ما زندگی می‌کنیم...
‫مشکلات رو این‌طوری حل می‌کنن، مگه نه؟
‫البته. و احتمالا همه جا باید ‫ همین‌کار رو بکنن.
‫چون ساده‌ترین راه حله.
‫نه، منظورم این نبود.
‫ببخشید‌ها، ولی چطور می‌شه از خودت ‫ جلوی یه مرد گنده مراقبت کرد؟
‫متاسفانه توی کیفم چاقو نداشتم.
‫- من دوست دارم کیفش رو بگردم. ‫- من هم همین‌طور.
‫بی‌عدالتی یه جواب کوبنده و خشن می‌خواد.
‫الان میگم.
‫«اگه همسایت بود هم همین رو می‌گفتی؟ ‫میگم کارت درست نیست.»
‫«و اگه ادامه بدی من هم ایستادگی می‌کنم.»
‫«و اگه حتی با زورت من رو له هم بکنی، ‫ دوباره بلند می‌شم.»
‫«و اگه من نتونم بلند بشم، بقیه می‌شن. ‫ خیلی‌های دیگه.»
‫نمی‌شه جواب زورگویی رو با ضعف داد.
‫درست‌کارها همیشه ضعیفن.
‫شجاعت بدون قدرت.
‫ضعف احمق‌ها همینه.
‫گاهی اوقات باید نسبت به خدا بی‌انصاف باشی.
‫هرکسی که خیلی بی‌دغدغه باشه همین می‌شه.
‫بخاطر همین نسبت به ستم بی‌اعتنا می‌شن.
‫عالی بود جیوانا. ‫ خوشحالم که چنین مطالعاتی داری.
‫نه، نه، خیلی مطالعه نمی‌کنم. ‫فقط حافظم خوبه.
‫درستکاران باید دیوانه‌وار رفتار کنن...
‫باید کلیساها و دارایی‌هاشون رو بفروشن.
‫به فقرا ببخشن.
‫و به بیوه‌ها و یتیم‌ها.
‫همین‌طور هم غریبه‌ها.
‫خب اگه فقط حرف‌های قشنگ ‫ انجیل رو قبول داشته باشی...
‫و بقیه‌ش رو رد کنی... ‫اونوقت به انجیل باور نداری.
‫به خودت باور داری.
‫- چرا می‌خندی؟ ‫- چیه؟ نمی‌تونم بخندم؟
‫مشکلی نیست.
‫خیلی‌خب. بیایین نوشیدنی بخوریم و بخندیم.
‫وینچنزو!
‫بخاطر این جشن می‌گیریم که جیوانا...
‫امروز شونزده سالش شد.
‫- تولدت مبارک! ‫- تولدت مبارک!
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک جیوانای عزیز ر
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫- تولدت مبارک! ‫- تولدت مبارک!
‫ممنونم. لازم نبود زحمت بکشید.
‫بیا.
‫باید با پنجره باز بخوابم؟
‫آره. بخاطر نشتی گاز.
‫نگران نباش. واست پتو اضافه گذاشتم.
‫ممنونم.
‫خوشحالم که اومدی.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫کدوم سمت رو می‌خوای؟
‫من پیش روبرتو می‌خوابم.
‫این‌طوری راحت‌تری.
‫دوستت دارم.
‫من هم همین‌طور.
‫ببخشید.
‫نه، چیزی نیست جیانی.
‫بیا، بیا داخل. تموم شده.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫نکن!
‫باشه. نمی‌کنم.
‫نکن!
‫- بله؟ ‫- بله؟
‫قهوه درست کردم. می‌خورید؟
‫- آره! ‫- صبر کن.
‫چیه؟
‫آره.
‫ممنون.
‫ممنون جیانی.
‫واقعا امروز انقدر عالی بود که یادم نمیره.
‫ممنون.
‫بابت چی؟
‫بخاطر مهمونی، کیک و بقیه چیزها.
‫ممنونم عزیزم.
‫خوشگلی جیوا.
‫درسته. خوشگلی.
‫روبرتو دوستم داره.
‫ولی من خیلی بیشتر دوستش دارم.
‫چون من رو از جایی نجات داد ‫که توش گیر کرده بودم...
‫و من رو آورد کنار خودش.
‫حالا فقط می‌خوام پیشش باشم.
‫اگه نظرش عوض بشه...
‫اگه ترکم کنه، من...
‫دیگه نمی‌تونم مثل قبلا بشم.
‫و اون چیزیش نمی‌شه. خودش رو می‌شناسه.
‫و حتی وقتی بچه بود یادمه...
‫تا وقتی دهنش رو باز نمی‌کرد ‫متوجه نمی‌شدی چی می‌خواد بگه.
‫پسر وکیل، افسر پلیس، روزاریو... ‫با اینکه یه احمقه...
‫همه ازش می‌ترسیدن به جز روبرتو.
‫روبرتو اغواش می‌کرد.
‫مثل یه مارگیر.
‫می‌تونست آرومش کنه.
‫دقت کردی زن‌ها چطوری بهش نگاه می‌کنن؟
‫زن‌های خوشگل.
‫و باهوش هم هستن.
‫مثلا میگلا.
‫مشخص بود که فقط اومده با اون حرف بزنه.
‫اگه یه روز تصمیم بگیره ‫جای من رو پر کنه چی جیانی؟
‫خودم رو می‌کشم.
‫مجبورم. چاره دیگه‌ای ندارم.
‫چون اگه زنده هم بمونم، ‫ زندگی برام معنا نداره.
‫خب درست میگی. همه تحسینش می‌کنن.
‫ولی می‌خواد با تو باشه.
‫تو واقعا خاصی.
‫و اگه همین‌طوری بمونی تا ابد دوستت داره.
‫وای جیانی. دستبندم نیست!
‫- چطور ممکنه؟ ‫- نمی‌دونم. یادم نیست کجا گذاشتمش.
‫حتما خونه روبرتو گذاشتیش.
‫نه، همین‌جا توی کیف بود.
‫- مطمئنی؟ ‫- از هیچ‌چیز مطمئن نیستم.
‫این داخل رو بگرد.
‫اینجا نیست.
‫خدای من، گم شده!
‫آروم باش. زنگ می‌زنیم از روبرتو می‌پرسیم.
‫مطمئنم اونجاست.
‫خدایا...
‫ببخشید.
‫اگه پیداش نکنم ویتوریا من رو می‌کشه. ‫واقعا می‌کشه.
‫الان بهش زنگ می‌زنیم می‌گیم بگرده. ‫نگران نباش.
‫جواب نمیده.
‫جواب نمیده!
‫فکر کنم رفته پیش میگلا.
‫دوباره زنگ بزن.
‫می‌شه تو بزنی؟ من واقعا دارم دیوانه می‌شم.
‫صفر، دو...
‫هفت، شیش، یازده، ‫بیست و سه، نُه، پنج.
‫الو؟ سلام؟
‫آره، آره، منم. ‫ نه، نه، خوبم. فقط...
‫نمی‌تونم دستبندم رو پیدا کنم.
‫می‌شه بگردی ببینی اونجا جا نذاشتمش؟
‫باشه.
‫خیلی‌خب. مشکلی نیست.
‫- فکر کنم پیش میگلاست. ‫- بس کن، باشه؟
‫آره. آره!
‫وای روبه، خیالم راحت شد.
‫پیداش کرد.
‫از همین الان دلم برات تنگ شده عزیزم.
‫آره، ولی بهم زنگ بزن.
‫باشه. باشه.
‫خداحافظ.
‫خداروشکر.
‫حالا مشکل اینه که باید برم خونه ‫ و ویتوریا ازم بازجویی کنه.
‫- خب بهش نگو. ‫- می‌دونم. ولی دستبند پیشم نیست.
‫خیلی به خودت فشار میاری. ‫نباید اینطوری زندگی کنی.
‫آره، همیشه اضطراب دارم.
‫می‌دونی وقتی حرف می‌زدیم به چی فکر می‌کردم؟
‫اگه میگلا بره خونه روبرتو و ‫دستبند رو ببینه و بردارش چی؟
‫چی شده؟
‫جیوانا؟
‫انقدر استرس داری که داری موهات رو می‌کنی.
‫نمی‌کَنم، خودش داره می‌ریزه.
‫دارم می‌میرم. دارم می‌میرم!
‫نه، کسی بخاطر ریزش مو نمی‌میره.
‫- بیا تا اتوبوس همراهیت کنم. ‫- باشه.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫به ویتوریا بگو رفته بودی ‫ جاهای دیدنی رو ببینی.
‫- یه چیز موقتی بگو. ‫- باشه.
‫اگه ویتوریا بپرسه چی؟
‫نگران نباش. با من.
‫می‌دونی چی هستی؟
‫می‌دونی؟
‫بدبختی!
‫گاهی اوقات یه سری کارهایی می‌کنیم ‫که دلیلش رو نمی‌دونیم.
‫یا اصلا دلیلی نداره.
‫جولیانا می‌خواد فورا دستبندش رو پس بگیره.
‫دارم میام بگیرمش.
‫نه، مشکلی نداره. خوشحال میشم بیام.
‫ساعت ده و هشت دقیقه شب، میای دنبالم؟
‫ممنون.
‫مال کسیه؟
‫آره، متاسفم.
‫نیومدی ایستگاه.
‫داشتم کار می‌کردم. گذر زمان حالیم نشد.
‫چرا این همه چیز رو مطالعه می‌کنی؟
‫چون انسانم.
‫پس در نتیجه ترسیده و گیجم.
‫همینطور هم مبهوت.
‫مطالعه درمورد خدا می‌ترسونت؟
‫خداست دیگه.
‫ترس ما خداست.
‫گیجی ما خداست.
‫حیرت ما خداست.
‫دفعه اولی که حرف زدیم، ‫من هم سعی کردم مطالعه کنم.
‫که بتونم درک بکنم.
‫ولی از خدا خسته شدم.
‫درکش نمی‌کنم.
‫هیچ‌وقت کامل درک نمیشه، چون خداست.
‫اگه درک می‌شد که خدا نبود.
‫تو هم هیچ‌وقت درک نمی‌کنی؟
‫پس علاقه‌ای ندارم.
‫من دوست دارم درک بکنم.
‫جمله‌های تیز و کوبنده ‫ فایده‌ای ندارن جیوانا.
‫یکم بهش وقت بده.
‫خسته‌ای؟
‫آره.
‫می‌خوای پیش من بخوابی؟
‫نه. روی کاناپه می‌خوابم.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫چرا برگشتی؟
‫مطمئن نیستم.
‫این هم دستبند.
‫شب بخیر.
‫دستبند رو طوری بهم داد که ‫ انگار خمیر دندون یا حوله‌ست.
‫اصلا به جولیانا اشاره‌ای نکرد.
‫انگار از ذهنش پاکش کرده بود.
‫از خودم پرسیدم «به همین راحتی؟»
‫«به همین راحتی کسایی که طاقت ‫دوریشون رو نداریم فراموشمون می‌کنن؟»
‫خدایا!
‫جیانی!
‫جولیانا کجاست؟
‫اون...
‫با موهاش یه مشکلی داشت.
‫می‌دونم.
‫خیلی باهاش خوب رفتار کردی.
‫خیلی‌ خیلی خوب.
‫واقعا دوستت داره.
‫من هم دوستت دارم.
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫اگه پدرت این‌طوری تربیتت کرده...
‫پس شاید خیلی هم کُسکش نیست.
‫تو چطوری؟
‫یه شغل جدید پیدا کردم.
‫قراره خدمتکار یکی از دوست‌های کوستانزا بشم.
‫شبانه روزیه. دارم میرم اونجا.
‫پاسیلیپو؟
‫بریم پاسیلیپو پیش زن‌های پولدار.
‫و خونه چی؟
‫اینجا رو دوست داشتی.
‫و از پاسیلیپو متنفر بودی.
‫باید از این قبرستون برم.
‫وگرنه من هم می‌میرم.
‫باشه.
‫دستبند جولیانا رو پس آوردم.
‫- اشتباهی توی کیف من جا مونده بود. ‫- نگهش دار.
‫مال جولیاناست.
‫جولیانا نمی‌خوادش.
‫- پس چرا دادیش بهش؟ ‫- دادم چون ناراحت بود.
‫این دستبند از وقتی ‫به‌دنیا اومدی مال تو بوده.
‫باشه.
‫خداحافظ.
‫- جیانی. ‫- بله؟
‫بیا اینجا.
‫خودت رو حیف نکن.
‫حیفش نکن، باشه؟
‫قدر این رو بدون.
‫قبل این‌که بدیش به کسی مطمئن شو آدم خوبیه.
‫اگه قدرش رو ندونی من و پدرت ‫ دهنت رو سرویس می‌کنیم.
‫فهمیدی؟
‫اشتباه من رو تکرار نکن.
‫مگه این همه سال به اون ‫یارو که مُرده وفادار نبودی؟
‫آره، فقط انزو رو دوست داشتم.
‫ولی توی این شهر زن‌های تنها مثل گوشتین ‫ که پرت می‌کنن جلوی سگ.
‫هیچی برامون نمی‌مونه. هیچی.
‫باورت نمی‌شه با چه غریبه‌های بدبختی...
‫سر از تخت درآوردم.
‫بعضی‌هاشون واسم خواروبار ‫یا پنیر موزارلا می‌آوردن...
‫«ببین ویتوریا! این گردنبند خوشگل ‫ رو واسه تو آوردم.»
‫یا ماشین‌لباسشوییم رو تعمیر می‌کردن.
‫مثلا وقتی که بخاری خراب‌ شده بود.
‫«خیلی سردمه شیرو، کمک می‌کنی؟»
‫«حتما ویتوریا، نگران نباش. با من.»
‫«ممنون شیرو، قهوه می‌خوای؟»
‫و بعدش...
‫عمه.
‫چرا بهم دروغ گفتی؟
‫چون دروغ قشنگی بود.
‫دوستت دارم.
‫عجیب بود.
‫چیکار می‌کنی؟
‫«احمق روستایی» بازی می‌کنم.
‫همه دارن می‌رن. تو چرا نمی‌ری؟
‫خب من هم دارم می‌رم.
‫ولی خب کجا؟
‫نمی‌دونم.
‫من دقیقا مثل مادرمم جیانی.
‫چون هیچ‌کاری نمی‌تونیم بکنیم، ‫مجبوریم شرایط رو قبول کنیم.
‫اصلا می‌دونی چیه؟
‫به محض این‌که ویتوریا بره...
‫اون عکس بابا رو می‌گیرم...
‫و از شرش خلاص می‌شم.
‫پیش تونینو زندگی کن.
‫تونینو؟
‫تونینو فقط به فکر خودشه.
‫به مامان، جولیانا یا من اهمیتی نمیده.
‫شماره روزاریو رو بهم بده.
‫می‌خوای باهاش سکس کنی؟
‫اگه ندی بهم می‌رم پیشش.
‫بهش می‌گم ندادی چون حسودی کردی.
‫و من هم به ویتوریا می‌گم.
‫بعدش می‌بینیم چی می‌شه.
‫حتما بهش بگو.
‫- سلام نلو. ‫- سلام جیوا.
‫جیوانای عزیز، من حقیقت رو بهت نگفتم.
‫من بخاطر مردود شدن توی مدرسه شرمنده نبودم.
‫[زندگی پردروغ بزرگسالان]
‫والدینم شرمنده بودن.
‫من راستش خوشحالم.
‫می‌خوام ترک‌تحصیل کنم.
‫و می‌خوام وقتم رو صرف نوشتن بکنم.
‫شرمندگی واسم مهم نیست.
‫پدر و مادرم می‌ترسن که من لایقشون نباشم.
‫نمی‌دونن که کارهای بدتری کردم ‫ که باید بابتش شرمنده باشم.
‫من نمی‌خوام لایق باشم.
‫می‌خوام بی‌حیا باشم.
‫می‌خوام عاقبتم بد باشه.
‫واسه همین به انزجارم غلبه کردم...
‫و با یه یارویی که یه مدت...
‫توی باغ خونه‌مون در پاسیلیپو ‫کار می‌کرد آشنا شدم.
‫واقعا بد بود.
‫آب دهنش مزه فاضلاب می‌داد ‫ و دائم درحال فحش دادن بود.
‫ولی حداقل میلم از بین رفت.
‫و یه رمان هم درموردش نوشتم.
‫هرچند نمی‌خوام هنوز بخونیش.
‫تو هنوز باکره‌ای، نمی‌خوام ‫اشتیاقت رو از بین ببرم.
‫چیه؟
‫می‌شه هم رو نبوسیم؟
‫- خوشت نمیاد؟ ‫- نه.
‫ولی همه خوششون میاد که.
‫ممنون می‌شم به سینه‌هام هم دست نزنی.
‫- ولی اگه لازمه عیبی نداره. ‫- من چیزی لازم ندارم.
‫لمسم کن.
‫- این‌طوری؟ ‫- آره.
‫چی دوست داری جیانی؟
‫بهم بگو که یه وقت ناراحتت نکنم.
‫می‌شه لباس‌هام رو درنیارم؟
‫خب برای عشق‌بازی باید برهنه بشیم.
‫اگه مجبور نباشم لباس‌هام ‫ رو دربیارم خیلی خوب میشه.
‫حداقل باید لباس‌زیرت رو دربیاری.
‫خوبه؟
‫آره.
‫ولی این‌طوری نیست.
‫آره، ولی دارم ازت یه لطف می‌خوام.
‫- من هم لمست می‌کنم. ‫- نه.
‫نمی‌خوام بکنی. دردم میاد.
‫- ولی کارم خوبه‌ها. ‫- لطف داری. ممنونم.
‫بهت اعتماد ندارم.
‫جیانی.
‫اگه اولش لمست نکنم دردت میاد.
‫عجب چیز قشنگی بین پاهات داری.
‫- ناله کردی؟ ‫- نه!
‫- دردت اومد؟ ‫- نه.
‫ادامه بده. ولی حامله‌م نکن.
‫نگران نباش.
‫آروم باش، باشه؟
‫تموم شد؟
‫آره.
‫می‌سوزه.
‫تقصیر خودته.
‫می‌تونست خیلی بهتر باشه.
‫دقیقا چیزی بود که می‌خواستم.
‫دندون‌هات قشنگن.
‫شوخی می‌کنی جیانی؟
‫نه جدی دوستشون دارم.
‫یکیش داستان دو خواهره...
‫که یه دوست دارن که گاهی‌اوقات ‫ پیششون می‌خوابه.
‫خواهر بزرگه صبر می‌کنه که ‫ کوچیکه خوابش ببره...
‫و بعدش یواشکی می‌ره توی تخت مهمان...
‫و باهاش می‌خوابه.
‫خواهر کوچیکه سعی می‌کنه که خوابش نبره...
‫از تنها بودن زجر می‌کشه.
‫تسلیم می‌شه.
‫هرچند یه شب...
‫تظاهر می‌کنه که خوابه.
‫و در تاریکی و تنهایی...
‫می‌تونه صدای نجواشون رو بشنوه.
‫و صدای بوسه‌هاشون.
‫هرشب تظاهر می‌کنه که خوابیده ‫ و بعدش سرک می‌کشه.
‫بعدش وقتی اون‌دوتا خوابشون می‌بره...
‫گریه‌ش می‌گیره...
‫چون...
‫فکر می‌کنه کسی دوستش نداره.
‫جیوانا...
‫اگه واقعا همون‌طور که میگی دوستم داری...
‫همون‌جایی که توافق کردیم منتظرتم.
‫قهوه بخور جیانی.
‫جدی نگیر روزاریو.
‫باید بدویم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[بر اساس رمانی به همین نام ‫به قلم النا فرانته]
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز به نظر کوچولو میاد.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز به نظر کوچولو میاد.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.