«برگرفته از داستانی واقعی»
‫یعنی همینطوری برم بپرسم ‫«شلنبرگ» کجاست؟‌
- ‫خدایا. - ‫اون رو من می‌پرسم.
‫سعی کن اصلاً از صحبت فرار نکنی.
‫- حتماً. ‫- و بایست. نشین.
‫- باشه. ‫- می‌خواد تو رو تنها ببینه.
‫چی؟ تو با من نمیای؟
‫تو داری می‌ری تا از ژنرال شلن‌‌برگ دستوراتی ‫که قراره اجرا کنیم رو دریافت کنی؛ همین.
- ‫فکرکنم حالت تهوع دارم. - ‫بهتره نداشته باشی.
‫یه لحظه!
‫برو.
‫دوشیزه...
‫آقای شلن‌برگ.
‫بفرمایین بنشینید.
‫می‌دونم سرتون شلوغه؛ ‫نمی‌خوام مزاحم‌تون باشم.
‫راحت باشین.
‫ممنونم.
‫- سیگار؟ ‫- اگر امکان‌ش هست.
‫حتماً.
‫ممنونم.
‫باعث افتخارمه...
‫که قراره پروانه مالکیت قانونی ‫شرکت کوکو شنل رو بهش برگردونم.
‫تموم شد؟
‫می‌شه...
‫واقعاً ازتون ممنونم.
‫خانواده ورتایمر از اوایل آغاز همکاری‌مون
‫یعنی 20 سال پیش دارن ‫ از من سواستفاده می‌کنن.
‫یهودی‌ان دیگه چه انتظاری داری...
‫اما می‌خوام درمورد مسائل ‫دیگه‌ای باهاتون حرف بزنم.
‫اشپاتز بهم گفت شما آقای ‫«وینستون چرچیل» رو می‌شناسین.
‫واقعاً؟
‫- می‌شناسینش؟ ‫- بله.
‫- چند وقته؟ ‫- مدتی می‌شه...
‫خب یعنی چقدر؟
‫راستش چند دهه‌ست.
‫از دهه 20 تا الان بارها ‫رفت و آمد داشتیم.
‫- با هم مسافرت رفتیم... ‫- یعنی اینقدر نزدیک؟
‫آره بابا. آقای وینستون حتی یه‌بار این فرصت ‫رو داشتن که توی بغل من گریه کنن.
‫عالیه.
‫دوشیزه...
‫ازتون می‌خوام به‌طور مخفیانه ‫رابطه‌تون رو با چرچیل ادامه بدین.
‫- می‌تونید دیگه نه؟ ‫- راستش هرگز اونقدری درمورد...
‫رابطه‌مون صریح نبودیم؛ ‫نمی‌دونم.
‫چی رو نمی‌دونین؟
‫نمی‌...
‫مگه نشنیدین گفتم که
‫بزودی قراره پروانه مالکیت قانونی ‫شرک‌تون رو به‌تون برگردونیم؟
‫نشنیدین؟ نکنه نمی‌خواینش؟
‫نه، معلومه که می‌خوام. ‫فقط ازش خبری ندارم و نمی‌دونم کجاست.
‫این‌چیزها رو بسپارید به ما.
‫هواتون رو توی این ماموریت داریم.
‫- ماموریت؟ ‫- بله.
‫عملیاتِ «مادل‌هت»
‫اسم رمزی شما از الان به بعد ‫«وست‌ونزر»ـه.
‫باید برین مادرید و اون‌جا ‫با چرچیل ملاقات کنید.
‫اشپاتز شما رو درجریان ‫بقیه اطلاعات قرار می‌ده.
‫شما قراره شخصاً این پیشنهاد صلح رو
‫به آقای نخست‌وزیر تحویل بدین و ایشون ‫رو متقاعد کنید
‫تا به آشوبی که توی آلمان ‫راه انداخته پایان بده.
‫اما من فقط یه طراحِ لباس‌ام.
‫خودت رو دستِ کم نگیر کوکو.
‫از پسش برمیای.
‫اگر این‌کار رو انجام بدی
‫تاریخ بیشتر از تمام لباس‌هایی که طراحی کردید، ‫این اقدام‌تون رو به خاطر خواهد سپرد.
‫این مهم‌ترین مسئولیت زندگی شماست.
‫چطور بود؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
«ظاهر جدید» [ فصل اول / قسمت دوم ]
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫وقتشه.
‫بیا بریم.
‫دارم تمرین می‌کنم.
«هاوس» «بازداشتگاهِ نازی‌ها»
‫متولد ده بیست، عضو نهضت مقاومت فرانسه.
‫می‌گن چیزهای ارزش‌مندی می‌دونه.
- ‫اسمش چیه؟ - ‫کاترین.
‫تا الان حرفی نزده؟
‫نه.
‫کاترین.
‫یه لطافت خاصی توی اسمتـه.
‫مطمئنم که نمی‌خوای خودت ‫رو توی دردسر بندازی.
‫با حرف زدن می‌تونی به خودت کمک کنی.
‫و اگه حرفی نزنی...
‫اذیتت می‌کنم.
‫و تا وقتی که اطلاعاتی که می‌خوام رو ‫بهم نگی دست از اذیت کردنت نمی‌گشم
‫کاترین.
‫به‌نظرت تا الان کُشتن‌ش یا نه؟
‫نه.
‫می‌خوان بدونن چی‌ها می‌دونه.
‫افراد تو نجات‌ش می‌دن...
‫اگه برده باشنش «هاوس» کاری ‫از دست‌مون برنمیاد.
‫اون‌جا تنها جایی‌ـیه که نهضت ‫هیچ نفوذی نداره.
‫«هاوس» ؟
‫هیچکس جون سالم از اون‌جا به‌در نبرده.
‫خدا به دادمون برسه.
‫سال‌هاست با چرچیل حرف نزدم.
‫اصلاً معلوم نیست بخواد من رو ببینه یا نه...
‫این رو به شلنبرگ گفتی؟
‫سعی کردم؛ اما من رو تحت فشار گذاشت.
‫کوکو؛ اونم الان خودش تو شرایط سختیه.
‫فقط می‌خواد جنگ تموم بشه.
‫اگه این‌کار رو نکنم چه بلایی سرم میاره؟
‫باید چرچیل رو راضی کنی.
‫خیلی خستمه...
‫مشروب می‌خوام؛ خوابم میاد.
‫بریم توی تخت.
‫بهت نیاز دارم.
‫کریستین! بشین...
‫نوشیدنی میل دارین؟
‫نه.
‫می‌خوام باهاتون حرف بزنم.
‫اون...
‫اون یارو عضو نهضت مقاومت...
‫اون گفت که
‫کاترین رو بردن «رو د لا پومپـه»
‫دارن شکنجه‌ش می‌کنن.
‫«هاوس»؛ اون‌جا رو می‌شناسم.
‫همه می‌شناسیم.
‫کاترین بیچاره.
‫اون‌جا هیچ کمکی به دادش نمی‌رسه.
‫همه‌ش به این فکر می‌کنم که توی این چهار سال که
‫برای نازی‌ها داریم طراحی می‌کنیم ‫چقدر باعث شدم شما اذیت بشین.
‫می‌دونم چه بار سنگینیه...
‫اما کریستین، همسرم یه دوستی داره
‫که مادر شوهرِ رئیس پلیس پاریس‌ـه.
‫شاید اون بتونه کمک کنه.
‫مثلاً پلیس فرانسه چیکار می‌تونه بکنه؟
‫شنیدم نازی‌ها دارن پاریس رو ترک می‌کنن.
‫احتمالاً رئیس پلیس می‌دونه ‫این مسئله حقیقت داره یا نه
چون زندانی‌ها رو هم می‌برن
‫رشوه چی؟ پول و این‌ها قبول نمی‌کنن؟
‫چرا ولی این‌طوری فکر می‌کنن حتماً چیزهای ‫خیلی مهمی می‌دونه!
‫می‌تونی به اون طرف بگی؟
‫آره بابا.
‫ممنونم لوسین. ممنون.
‫فقط یه اسم بگو.
‫وقتی چندتا حروف از الفبا رو
‫به‌ترتیب می‌چینی کنار هم چی به وجود میاد؟
‫یه اسـم.
‫اسم‌ها رو بگو تا دست برداریم.
‫آدم‌هایی که «رو د لا پومپـه» ‌رو اداره می‌کنن ‫یه مشت حیوون وحشی‌ان.
‫همسرم می‌گه مردم رو امیدوار کن ‫بعد من رو درگیر همچین چیزهایی می‌کنه.
‫منم سعی می‌کنم امیدوارشون کنم؛
‫اما از نظرم بهتره با مردم صادق باشم.
‫ما هم همین رو می‌خوایم.
‫اون‌ها خواهرت رو شکنجه می‌کنن.
‫حتی اگه همه‌چی رو هم بگه ‫باز هم می‌کشنش.
‫خواهرتون کجا زندگی می‌کرده؟ ‫ممکنه به‌شون بگه.
‫اگه بگه من می‌رم خونه‌ش ‫و می‌گم من رو به‌جای اون ببرین.
‫احمق نباش.
‫تو به‌جاش بری؟ باور کن ‫دلت نمی‌خواد.
‫فرمانده؛ آیا این شایعه حقیقت داره که نازی‌ها ‫بزودی قراره پاریس رو ترک کنن؟
‫آره؛
‫اما ممکنه زندانی‌ها رو هم با خودشون ‫ببرن تا توی کمپ ازشون کار بکشن.
‫- ببخشید که کمکی از دستم ساخته نیست. ‫- یه لحظه...
‫نازی‌ها واقعاً دارن از پاریس می‌رن؟
‫امیدواریم.
‫چطوری می‌خوان زندانی‌ها رو ببرن؟
‫با قطار.
‫همیشه با قطار منتقل‌شون می‌کنن.
‫باید به دوست پسر کاترین بگم.
‫بریم لوسین.
‫خب؛ فقط یه‌ راه اومد به ذهنم. یه‌نفر.
‫تنها کسی که با استفاده ازش می‌تونم چرچیل رو ببینم
‫خب کی؟
‫السا لوم‌باردی.
‫یه ایتالیایی؟
‫فرزند نامشروع خانواده سلطنتی.
- ‫لوم‌باردی‌های بریتانیایی رو می‌گی؟ - ‫فامیلی شوهرشه.
‫با یه فرمان‌دار از ارتش «موسلینی» ‫ازدواج کرده.
‫اون من رو با دوک وست‌مینستر آشنا کرد،
‫بعد هم با شاهزاده ادوارد و چرچیل ‫و بقیه‌شون.
‫وینستون دیوونه‌وار عاشقِ الساست.
‫که اینطور.
‫اگه السا رو ببریم مادرید، ‫شاید بتونم چرچیل رو ببینم.
‫خب پس بهش بگو.
‫از زمان شروع جنگ زیاد رابطه خوبی ‫با هم نداشتیم.
‫و الان هم رفته رُم...
‫خب توی رُم آدم داریم.
‫سوال اصلی اینه که، ‫می‌شه بهش اعتماد کرد؟
‫راستش مهم نیست؛ فقط از طریق اون ‫می‌تونم چرچیل رو ببینم.
‫باید یه بهونه‌ای بیاریم که به‌تون شک نکنن.
‫چی بهتر از کار...
‫یه بوتیک توی مادرید باز می‌کنیم.
‫عالیه.
‫همین الانش هم شبیه ‫مامورها شدی.
‫هیچ علاقه‌ای بهش ندارم.
‫نه؟
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫کجا می‌ری؟
‫می‌رم که مقدمات سفر دوستت السا لوم‌باردی ‫رو ترتیب بدم.
‫اروه، اگه بخوان زندانی‌ها رو منتقل کنن ‫با قطار این‌کار رو می‌کنن.
‫به این آسونی‌ها نیست.
‫دارم با «اروه» صحبت می‌کنم...
‫- نمی‌تونیم ریل قطار رو بفرستیم هوا؟ ‫- همینطور که نمی‌شه.
‫ببین، ما همه‌مون می‌خوایم به کاترین کمک کنیم.
‫اول باید بدونیم از کدوم مسیر
‫- می‌خوان برن آلمان. ‫- با حدس و گمان که کارمون نمی‌شه.
‫اونقدر مواد منفجره نداریم ‫که سر حدس اشتباهی هدر بدیم.
‫و اگه خیلی زود ریل رو بمب‌گذاری کنیم ‫می‌فهمن و مسیر رو تغییر می‌دن.
‫- کریستین؟ ‫- بله؟
‫می‌دونم می‌خوای کمک کنی.
‫کسی رو نمی‌شناسی که توی «صلیب سرخ» ‫کاره‌ای باشه...
‫یا باهاشون در ارتباط باشه؟
‫اون‌ها از ریل‌هاتون استفاده می‌کنن، ‫احتمالاً از زمان‌بندی حرکت قطارها خبر دارن.
‫پرس‌وجو می‌کنم.
‫یا سوئدی‌ها؛ ‫شاید رئیس‌ت یه آشنایی داشته باشه.
‫اون‌ها توی محافظت از زندانی‌های ‫سیاسی فرانسه کمک‌های زیادی کردن.
‫- مثل کاترین. ‫- باشه می‌پرسم.
‫موفق باشی.
‫دلم خیلی براش می‌سوزه.
‫اسم‌ بگو! اسم‌ها رو بگو!
‫ببخشید که مزاحم‌تون شدم ‫خانم لوم‌باردی.
‫پس برو پی کارت.
‫چشم اما چند نفر اومدن ‫با شما کار دارن.
‫کی اومده؟
‫«ماموران گوستاپو»
‫اصرار دارن شما رو ببینن.
‫بگو منتظر بمونن.
‫منتظر نمی‌مونن.
- ‫سلام. - ‫السا لوم‌باردی؟
‫نه می‌بینید که پادشاه جورج‌ام، ‫لباس زنونه پوشیدم.
‫باید باهامون بیاین.
‫عجب دعوت دل‌نشینی.
‫برو رد کارت بابا.
‫ببخشید من آلمانی بلد نیستم لطفاً ‫یه‌بار دیگه به انگ‌ـ...
‫دستور دادن شما رو ببریم پاریس.
‫خب که این‌طور؛ ولی من جایی نمیام.
‫- اگه بدونید همسر من کیه... ‫- تاثیری نداره.
‫نـه! ولم کنید. برید پی کارتون!
‫لطفاً! ولم کنید. ‫این بی‌احترامیه!
‫ولم کنید.
‫خواهش می‌کنم، ولم کنید.
‫حداقل می‌شه بذارین ‫کفش‌هام رو بپوشم؟
‫آره. توی «رو د لا پومپـه» زندانیه.
‫مگه شما صلیب سرخ نیستین؟
‫اگه کاری از دست شما برنمیاد پس...
‫بازه!
‫- کریستین؟ ‫- ببخشید که به‌کار من نمیاد! لعنت به‌تون.
‫عجله کن باید همین الان بریم. سرکنسول سوئد ‫با ملاقات‌مون موافقت کرده.
‫واقعاً ازت ممنونم.
‫دارم به هر دری که می‌تونم می‌زنم.
‫واسه عروسی دخترش لباس خودِ عروس ‫و خانم‌ش رو من طراحی کردم.
‫با ماشین من بریم.
‫کاترین.
‫شاید تا ابد این‌جا بمونی
‫کاترین.
‫یه‌لحظه.
‫دارن از پاریس می‌رن.
‫اگه قوی بمونی و اسم‌ها رو به‌شون ندی،
‫اگه ببینن ارزش داری؛ ‫با خودشون می‌برنت.
‫خودت هم همین رو می‌خوای.
‫اون‌هایی که ضعیف‌ان رو می‌کشن.
‫ول می‌کنن می‌رن.
‫تو هم فرانسوی هستی؟
‫الان نه دیگه.
‫می‌دونم هم‌وطنانم ‫هرگز من رو نمی‌بخشن.
‫اما این محبت رو در حقت کردم ‫تا شاید خدا بهت کمک کنه.
‫آقای دیور.
‫شوهر خواهرزاده‌ای من ‫هم توی «رو د لا پومپه» زندانی بود.
‫یادمه که می‌گفتی بعید می‌دونی ‫کاری از دستت بربیاد.
‫باید خیلی مراقبِ نحوه برخوردمون ‫با این موضوع باشیم.
‫اشتباهاتی مرتکب شدم.
‫سعی کردم تو کارشون دخالت کنم.
‫و اون هیولاها...
‫ناخن‌های پسرش رو کشیدن ‫و کره چشمش رو سوزوندن.
‫رائول لطفاً...
‫ما الان فقط می‌خوایم زمان‌بندی دقیق
‫حرکت قطارها و مسیرشون رو بدونیم.
‫برنامه زمان‌بندی زود به زود تغییر می‌کنه.
‫فعلاً اطلاعاتی دقیقی ندارم.
‫متاسفانه نهضت مقاومت با منفجر کردن ‫ریل‌ها...
‫حسابی نازی‌ها رو عصبانی کرده.
‫برای کمک کردن به خواهرت ‫به زمان بیشتری نیاز دارم.
‫بزودی اطلاعات بیشتری در اختیارم ‫قرار می‌گیره و سخت پیگیر می‌شم.
‫قول می‌دم.
‫بازه.
‫السا عزیزم؛ سفرت چطور بود؟
‫سفـرم؟
‫حمله کردن به خونه‌ام و من رو دزدیدن!
‫من‌که به‌شون گفتم به آرومی ‫و با ملایمت باهات برخورد کنن!
‫- پس کار تو بود؟ ‫- نه، شما دیگه برین.
‫بیا یه نوشیدنی‌ای چیزی بخوریم.
‫واقعاً برام قابل‌تحمل نبود ببینم ‫داری توی اون رابطه اذیت می‌شی.
‫حتی با این‌که از هم دور بودیم.
‫من واسه چی اینجام؟
‫چطوری این سربازهای آلمانی ‫به حرفت گوش دادن؟
‫اونطور که فکر می‌کنی نیست.
‫نکنه نازی شدی؟
‫نه.
‫بعداً برات توضیح می‌دم.
‫دیگه کی این‌جاست؟
‫هیچکس. خودمون دوتا
‫- بیا عزیزم؛ یه‌چیزی بخور. ‫- چرا اجازه دادی این‌طوری من رو بیارن؟
‫مثل سگ ترسیدم!
‫ما از جنگ جهانی اول جون سالم به‌در بردیم؛ ‫این که چیزی نیست.
‫تو که حتماً زنده می‌مونی، بقیه رو بعید می‌دونم.
‫ویسکی واقعیه دیگه؟
‫ویسکی مورد علاقه‌ت.
‫از کجا خریدی؟
‫اگه حرفم گوش کنی زندگی‌ات ‫از این رو به اون رو می‌شه.
‫واسه همین گفتم بیای.
‫یه پیشنهادی واسه‌ت دارم.
‫بهتره بگم برای دوتامون.
‫یه‌بارم که شده روراست باش.
‫روراستم! تو زندگی‌ام رو تغییر دادی.
‫زندگی‌ات آره، ولی خودت همونی.
‫همیشه یه‌چیزی می‌خوای. حرفتو بزن! ‫چی می‌خوای از جونم؟
‫بذار باز واسه‌ت بریزم.
‫قراره دوتایی بریم مادرید.
‫چی؟
‫می‌خوام یه بوتیک توی مادرید باز کنم.
‫و می‌خوام بدمش دست تو.
‫من نمی‌خوام برم مادرید.
‫این‌جا هم نمی‌خوام بمونم.
‫کُلی خاطره بد دارم و بیشترشون ‫به‌خاطر توئـه.
‫بهت اعتماد ندارم.
‫فقط می‌خوام برم خونه. توروخدا بذار برم.
‫خونه‌ت توی ایتالیا...
‫خونه دیگه‌ای که ندارم.
‫نه آخه یه لحظه فکرکردم منظورت ‫خونه‌ی واقعی‌ت توی بریتانیاست.
‫دیگه عمراً من رو اون‌جا راه بدن.
‫نه الان که با فرمان‌دار موسلینی ‫ازدواج کردم.
‫خدایا، متنفرم از زندگی‌ای که باهاش دارم.
‫نگران نباش. می‌ریم پیش چرچیل ‫همه‌چی درست می‌شه.
‫وینستون؟
‫وینستون توی مادریده؟
‫آره. فردا می‌ره اون‌جا.
‫- خدای من. ‫- با فرانکلین دلانو جلسه داره.
‫وینستون می‌تونه کمکم کنه ‫بتونم برگردم انگلستان!
‫پس دوتایی با هم می‌ریم مادرید.
‫من چمدون‌ت رو می‌چینم.
‫چطوری می‌خوایم بریم؟
‫نگران هیچی نباش السا.
‫اجازه هست؟
‫- سلام. ‫- از دیدن‌تون خوشحالم - ‫ماشین منتظره.
‫اشپاتز برای من کار می‌کنه.
‫قراره ما رو ببره مادرید.
‫- یه کوکتل نخوریم؟ ‫- نه وقت نداریم.
‫اشپاتز.
‫- آخه این دیگه چه اسمیه؟ اشپاتز... ‫- السا! به اون چیکار داری؟
‫- بی‌خیال. ‫- آخه اینقدر جذابه نمی‌شه بی‌خیالش شد.
‫خبر خوب اینه که...
‫سرکنسول سوئد گفت ‫به زمان بیشتری نیاز داره.
‫گفت می‌تونه از صلیب سرخ کمک بگیره.
‫به‌مون دستور دادن؛ باید همین الان بریم.
‫نمی‌شه، وقتی نمی‌دونیم کاترین توی کدوم مسیره ‫کجا رو می‌خواین بمب‌گذاری کنین؟
‫مافوق‌ام دستور داده مسیرهای شمالی ‫رو منفجر کنیم
‫چون آلمانی ها ‫دارن از اون‌جا میان.
‫اروه لطفاً این‌کارو نکن. ‫چرا به حرفم گوش نمی‌کنی!
‫گوش می‌کنم.
‫تا وقتی ندونیم کاترین کجاست ‫نمی‌تونیم جایی رو منفجر کنیم.
‫تا وقتی نفهمیدیم کاری نکنید.
‫توروخدا نکنید! این‌کار رو نکنید. ‫اون‌ها دارن کمک‌مون می‌کنن.
‫اگه خو‌ش‌شانس باشیم، این احتمالاً همون ‫مسیریه که قطار کاترین قراره ازش عبور کنه.
‫اما ریسک بزرگیه!
‫- نمی‌خوام امیدوارت کنم. ‫- باید بریم.
‫بریم. این تنها کاریه که ‫از دست‌مون برمیاد.
‫ببخشید کریستین.
‫باید دستورات رو عملی کنیم.
‫سیگار نمی‌خواین آقای اشپاتز؟
‫اون رو بیخیال.
‫چطوری بی‌خیالش بشم؟ ‫جلوی چشم‌مون وایستاده.
- ‫سیگار می‌خوای؟ - ‫فعلاً نه، ممنونم.
‫چه با ادب! عجب مرد متشخصی!
‫همسرم همیشه می‌گه خوب ‫نیست دیگه اینقدر با ادب باشم.
‫شاید چون با زن اشتباهی ازدواج کردی.
‫دوشیزه شنل، می‌شه یه لحظه ‫تنها باهاتون صحبت کنم؟
‫نه، نه، شما این‌جا بمونید.
‫من می‌رم بیرون ببینم مشروبی چیزی ‫پیدا نمی‌کنم...شما نمی‌خواین؟
‫- نه؛ ممنون ‫- هرچی خودت گرفتی برای منم بیار.
‫دوتا لیوان‌!
‫ببخشید عذر می‌خوام، می‌دونید ‫بار الان بازه یا نه؟
‫- توی واگین بعدیه. ‫- ببخشید.
‫اون یکی نقشه‌‌ای که واسه دیدار با چرچیل ‫داشتیم به‌هم خورده.
‫کدوم نقشه؟
‫ما همیشه یه نقش پشتیبان برای ‫ عملیات‌های شلنبرگ در نظر می‌گیریم.
‫سعی کرد از عوامل دوگانه انگلیسی ‫کمک بگیره،
‫اما ظاهراً ممکن نیست.
‫منظورت چیه ممکن نیست؟
‫هیتلر کُشت‌شون!
‫و الان دیگه می‌دونه یکی پشت سرش ‫داره برای برقراری صلح تلاش می‌کنه!
‫تمام پلیس‌هاش رو در ‫حالت آماده باش قرار داده
‫تا هر آلمانی‌ای که از ‫مرز رد می‌شه رو بگیرن.
‫باید خیلی مراقب باشیم.
‫هیلتر؟
‫- اون از عملیات مادل‌هت خبر نداشت؟ ‫- نه.
‫- خدای من. ‫- همگی توجه کنید
‫باید همه‌چی رو لغو کنیم ‫و از این قطار کوفتی پیاده شیم.
‫- کوکو. نمی‌تونیم جایی بریم! ‫- دیگه واقعاً کافیه.
‫نمی‌تونیم پیاده شیم! خیلی دیره!
‫به اسپانیا رشوه دادیم که ‫با ما کاری نداشته باشن.
‫یه کیف پر از پول هم قراره ‫بدیم به شما.
‫- من نمی‌تونم! ‫- می‌تونی!
‫داستان‌ت رو یادت نره!
‫می‌خوای تو مادرید بوتیک باز کنی! ‫سفرت کاریه.
‫بلیط‌هاتون!
‫- کجا می‌ری؟ ‫- زود میام.
‫باید قبل از این‌که از مرز اسپانیا رد بشیم
‫- ترتیب کارهای اداری‌ش رو بدم. ‫- بلیط‌هاتون رو آماده کنید.
‫هراتفاقی هم که بیفته، ‫تو باید بری مادرید!
‫بهتره یکم بخوابیم.
‫فکر خوبیه. خیلی خستمه!
‫ولی با این وضعیت نمی‌تونم.
‫حالا سعی کن.
‫- برام لالایی بخون کوکو شاید خوابم برد. ‫- مسخره‌بازی در نیار.
‫اون آهنگی که قبلاً می‌خوندی رو یادته؟
‫من اصلاً نمی‌خونم.
‫وقتی که توی کلوب کار می‌کردیم رو می‌گم.
‫می‌دونم همیشه جوری وانمود می‌کنی که ‫انگار اون بخش از زندگی‌ات اصلاً وجود نداشته
‫اما بخوای حساب کنی بهترین ‫دوران زندگی‌مون همون سال‌ها بودن
‫باشه. می‌خونم.
‫وایسا.
‫نه.
‫یه مسیر دیگه رو هم می‌تونیم ‫بمب‌گذاری کنیم.
‫بذار حالا فعلاً این یکی رو ‫جمع کنیم.
‫حواس‌تون به وسط باشه!
‫به‌نظرت قطار کاترین از این مسیر میاد؟
- ‫بیا فقط زود تمومش کنیم. - ‫چی فکر می‌کنی؟
‫شاید بردنش مونیخ،
‫شاید هم برلین. نمی‌دونم.
‫با دستور تو دست‌به‌کار می‌‌شیم.
‫خدای من.
‫- همه‌جا رو بگردید! ‫- چی شده؟
‫- یالا ببینم! ‫- اشپاتز کجاست؟
‫دارن مردم رو پیاده می‌کنن، ‫اشپاتز الان میاد پیش‌مون.
‫خب کجاست؟
‫خدای من!
‫اون‌جا رو ببین.
‫- کجاست؟ ‫- دارن می‌برنش!
‫اشپاتز!
- ‫چی شده؟ - ‫حرکت کنید.
‫خدای من!
‫الان دستگیرمون می‌کنن!
‫هدف سفرتون؟
‫می‌خوایم توی مادرید یه بوتیک باز کنیم.
‫دوتاتون با همیم؟
‫پس سفرتون کاریه...
‫- بله قربان. ‫- ما شریک‌ایم.
‫مدارک‌تون رو نشون بدین.
‫گفتم مدارک‌تون!
‫کافیه! برو سراغِ کوپه بعدی.
‫بقیه‌ش با من.
‫دوشیزه شنل!
‫بله؟
‫از دیدن‌تون خوشحالم.
‫همچنین شما خانم.
‫اشپاتز گفت این رو بدم به شما.
‫ممنون.
‫- خودش چی شد؟ ‫- پلیس‌های گوستاپو در حالت آماده باش‌ان.
‫باید یه‌جوری از قطار پیاده‌ش می‌کردم.
‫توی اسپانیا دوباره به‌تون ملحق می‌شه.
‫موفق باشین.
‫شاید تونستین جون همه‌مون ‫رو نجات بدین.
‫چه غلطی داریم می‌کنیم؟
‫داری واسه نازی‌ها کار می‌کنی نه؟
‫نه. اون‌ها برای من کار می‌کنن. یعنی ما.
‫تا بریم پیش چرچیل.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫چه‌خبر شده؟ ‫توی این کیف لعنتی چیه؟
‫نمی‌دونم! بیا بازش کنیم.
‫ببین!
‫حتماً کار اشپاتزـه!
‫ببین. این‌ها واسه توئه!
‫اشپاتز گفت وقتی که رسیدیم ‫اسپانیا این‌ها رو بدم بهت.
‫قراره با این‌ها بوتیک‌مون ‫رو راه بندازیم.
‫یا بهت کمک کنیم دوباره برگردی انگلستان. ‫هرکاری خودت خواستی.
‫- خیلی زیاده... ‫- آره.
‫یعنی همه‌ش برای منه؟
‫وقتی برسیم پیش چرچیل، آره.
‫بعدش دیگه خودت تصمیم بگیر می‌خوای چیکار کنی.
‫- سمت مونیخ؛ عجله کن. ‫- کیف‌ها رو جا نذاری.
‫- الان چیکار کنیم؟ نیست‌ش که این‌جا! ‫- یه‌کاریش می‌کنیم.
- ‫«ایستگاه اِندیه / مرز اسپانیا» - ‫نمی‌دونم.
‫با یه‌کاریش می‌کنیم و بذار ببینم ‫چیزی نمی‌شه که اتفاقی نمیفته!
‫بعضی وقت‌ها میفته.
- ‫ببخشید. - ‫حالت خوبه؟
‫خب خداروشکر که رسیدم؛ ‫همینطور شما.
‫این همون ساکیه که طرف داد؟
‫بقیه راه رو با ماشین می‌ریم.
‫- من می‌رم چمدون‌هاتون رو بیارم. ‫- باشه.
‫وایسا ببینم؛ پول من رو بُرد!
‫قول می‌دم دلت نمی‌خواد ‫با اونقدر پول دستگیرت کنن!
‫- اما اشپاتز، اون... ‫- اشپاتز کارش رو بلده!
‫به بابات گفتی؟
‫نه. نمی‌تونم. فعلاً چیز خاصی نمی‌دونم.
‫آره، خب، تو...
‫واقعاً پسر خوبی هستی.
‫و همینطور برادر خیلی خوبی.
‫بیاین داخل؛ ظاهراً یه‌خبرایی هست.
‫نهضت مقاومت هم‌چنان داره ‫مسیرها رو بمب‌گذاری می‌کنه،
‫اما باهاشون مذاکره کردم.
‫اگه بذاریم قطارشون ‫رو به مرز آلمان برسه،
‫کاترین رو به مامورهای سوئدی تحویل می‌دن.
‫ممنونم.
‫قرار شد کاترین رو توی ایستگاه ‫«بار لـه دوک» تحویل بدن.
‫چقدر زمان داریم؟ چطوری برم اون‌جا؟
‫نمی‌دونیم.
‫نمی‌شه تخمین زد کی می‌رسن؟
‫نمی‌دونم. احتمالاً تا ‫فردا صبح وقت داریم.
‫افسرهای سوئدی و فرانسوی‌مون ‫رو فرستادم اون‌جا.
‫باید برم.
‫آقای لِلونگ، ما رو می‌رسونین؟
‫بله؛ احتمالاً تا فردا صبح تو راهیم.
‫یه‌بار رفتم اون‌جا، خیلی دوره.
« ایستگاه با بار له دوک » [ 12 کیلومتر تا مرز آلمان ]
‫چرا دم ورودی پیاده نمی‌شیم؟
‫مطمئن نیستم مشکلی برام پیش نمیاد یا نه،
‫واسه همین من با شما نمیام هتل.
‫با این اسامی اتاق‌های جداگونه براتون رزرو کردیم.
‫لطفاً زیاد دور و ور هم نپلکین.
‫چرا؟ مگه قرار نیست بوتیک باز کنیم؟
‫اون برنامه‌ی فرداست، بعد ‫از دیدار با وینستون.
‫ساعت 9 توی سفارت باهاش قرار ملاقات دارین.
‫لطفاً امشب رو مراقبت کنید.
‫و اگه می‌شه یه‌لحظه ‫ما رو تنها بذار.
‫مراقب باش!
‫فردا چطوری پیدات کنم؟
‫بهم زنگ بزن. به این شماره.
‫تو یه آپارتمان نزدیک این‌جام؛ ‫میام دنبال‌تون.
‫بعدشم که برمی‌گردیم پاریس.
‫برنامه‌ریزی‌هاتون واسه آینده تموم نشد؟
‫- موفق باشی. ‫- امیدوارم همه‌مون موفق باشیم.
‫کوکو احتمالاً دوتامون رو به کشتن می‌ده.
‫زیاد نگران کوکو نیستم.
‫ولی اون عاشقته، شایدم ‫ازت متنفره!
‫به‌هرحال به‌گا رفتی.
‫چرا این‌قدر سبکه!
‫انگار خالیه!
‫چون هست.
‫- بذار توضیح بدم. ‫- نیازی نیست چیزی رو توضیح بدی.
‫می‌دونستم نباید به‌تون اعتماد کنم.
‫به «ریتز» خوش اومدین! ‫به «مادرید» خوش اومدین.
‫فکر می‌کنم می‌تونیم کاترین ‫رو نجات بدیم.
‫مسیر بعدی چقدر با این‌جا فاصله داره؟
‫حداقل ده کیلومتر.
‫ایشاالله که قطار کاترین ‫از اون مسیر میاد.
‫یکم پیش داشتم با اشپاتز ‫حرف می‌زدم.
‫خیلی شبیه آلمانی‌هاست.
‫نباید با هم حرف بزنیم.
‫نـازیه نه؟
‫آلمانیِ آلمانی نیست، می‌دونی؟
‫اصالتاً اهل بریتانیا این‌هاست.
‫فکرکنم داره بهت دروغ می‌گه!
‫فهمیدی پول من رو قاپید؟
‫پولت رو نقاپید. ‫مامور مرزی دزدیدش!
‫- پس خبر داری. ‫- آره؛ پول بود حالا دیگه.
‫پول و دروغ.
‫حالا مگه مهمه دستِ کی باشه...
‫بیشتر از اون‌ها ‫برات جور می‌کنم.
‫می‌دونی، عاشقِ این ویژگی‌ات هستم.
‫احساس می‌کنم خدادادیه!
‫- این‌که همیشه به خودت و قدرت‌هات باور داری. ‫- فیلم هندی راه ننداز، امن نیست این‌جا.
‫کوکو شنل افسانه‌ای، ‫بانوی خودساخته!
‫بانوی بزرگ و باهوشی که بدون ‫کمک هیچکسی به این‌جا رسیده، شنل.
‫عاشقِ این بخششم.
‫اگه مردم واقعاً بفهمن کی هستی...
‫دوست پسرت نـازیه!
‫تو هنوزم اون دختر کوچولوی یتیمی ‫هستی که قبلاً بودی.
‫نکنه فراموش کردی که ‫بابات تو رو پَس زد؟
‫من دارم بهت کمک می‌کنم به خواسته‌هات ‫برسی و بری خونه...
‫اون‌وقت تو اینطوری باهام رفتار می‌کنی؟
‫فکر کردی اگه کمک‌های من نبود
‫تو الان اینقدر موفق بودی؟
‫عزیزم من هیچوقت به کمک‌های ‫تو نیازی نداشتم.
‫اگه اینطوریه پس چرا استایل و سبک ‫من رو دزدیدی زدی به نام خودت؟
‫اگه می‌خوای خیال‌پردازی کنی که «آره ‫می‌تونستی یکی مثل من باشی»
‫آره جون عمت می‌تونستی.
‫اینقدر احمقی که هیچوقت نمی‌فهمی ‫استعداد واقعی
‫اینه که تا جایی که می‌تونی توی زندگی ‫پیشرفت کنی و خیال خودت رو راحت کنی.
‫تو مثل یه تابلو بودی که من ‫روی دیوار خونه‌ام آویزون کردم.
‫بهت می‌گم «الهام‌دهنده» ‫چون کارم همینه...
‫تو الهام‌دهنده‌ای؛ می‌تونی الگوـم باشی ‫تا انگیزه بگیرم
‫با همین یه تیکه پارچه ‫چیزهایی می‌تونم درست کنم
‫که از کُل سر و ریخت تو ‫روی هم نمی‌شه.
‫خیلی‌خب...
‫فردا می‌بینمت.
‫از کوره در رفتم؛ به‌خاطر ‫استرس جنگ و این‌هاست.
‫می‌دونم عزیزم فدای سرت.
‫دل توی دلم نیست که دوباره وینستون رو ببینم.
‫توروخدا من رو ببخش.
‫یادت رفته وقتی از کوره‌در می‌ری ‫چقدر دل‌نشین می‌شی؟
‫بس‌کن...
‫نه جدی؛ به همچین ‫هیجان غیرمنتظره‌ای نیاز داشتم.
‫فردا می‌بینمت عزیزم. خوب بخوابی.
‫چقدر طول می‌کشه برسیم ‫ایستگاه «بـار د لـوک» ؟
‫فردا صبح می‌رسیم قربان.
‫السا...
‫کجایی تو آخه...
‫کجایی؟
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫باید هرچه سریع‌تر آقای «هُوِر» رو ببینم.
‫اسم‌تون لطفاً؟
‫کوکو شنل.
‫- چند لحظه تشریف داشته باشین. ‫- خیلی مهمه!
‫شاید برای شما مهم باشه؛ لطفاً بشینید.
‫الان برمی‌گردم.
‫دوشیزه شنل؟
‫خوشحالم می‌بینم‌تون. بفرمایین.
- ‫شما؟ - ‫سفیرِ «هور»
‫چیزهای زیادی از شما شنیدم.
‫چه کمکی از دستم برمیاد دوشیزه؟
‫پیامی برای آقای وینستون دارم ‫که هرچه‌ سریع‌تر باید مطلع‌شون کنم.
‫ممکن نیست.
‫به‌شون بگین با السا لوم‌باردی اومدم.
‫اگر جناب نخست وزیر مادرید بودن ‫حتماً این‌کار رو می‌کردم.
هنوز نیومدن؟
‫نه دوشیزه.
‫می‌تونم منتظر بمونم. ‫کِی میان؟
‫ایشون توی مراکش مریض شدن ‫و قرار نیست بیان.
‫تلفنی چی؟ ‫نمی‌شه باهاشون تماس بگیریم؟
‫متاسفانه ممکن نیست.
‫لطفاً به‌شون بگین کارمون ضروریه
‫و من با السا لوم‌باردی اومدم.
‫بله دوشیزه، ایشون می‌دونن خانم ‫السا لوم‌باردی با شما هستن.
‫شما از کجا می‌دونین؟
‫خانم لوم‌باردی یک ساعت و نیم ‫پیش به دیدار بنده اومد.
‫گفتن
‫شما ایشون رو از ایتالیا دزدیدین؛
‫و گولش زدین تا بیاد مادرید
‫تا بتونید با جناب نخست وزیر صحبت کنین
‫همینطور گفتن توی هتل‌تون ‫در پاریس به ماموران
‫گوستاپو دستور می‌دادین ‫و اون‌ها اطاعت می‌کردن.
‫من همچین کاری نکردم!
‫گفتن با آلمانی دست‌تون توی یه کاسه‌ست ‫تا جناب نخست وزیر رو گول بزنین.
- ‫عمراً. عمراً. - ‫و همینطور
‫این‌که دارین با یه مامور نازی به نام اشپاتز
‫همکاری می‌کنین.
‫واقعاً حرف‌های السا لوم‌باردی ‫رو باور می‌کنید؟
‫من حرف هیچکس رو باور نمی‌کنم.
‫اشپاتز.
‫ما ماموران آلمانی زیادی رو می‌شناسیم، ‫اما این یکی رو نه.
‫این دختر دیوونه شده.
‫اون یه فاشیسته!
‫با یه فرمان‌دار از ارتش موسلینی ازدواج کرده.
‫بله ما از زندگی شخصی ‫خانم لوم‌باردی اطلاع کامل داریم.
‫و هیچ کدوم از حرف‌هاش حقیقت نداره.
‫پس چرا اومدین این‌جا؟
‫به‌خاطر اون. تا آقای وینستون رو ببینه
‫تا بتونه برگرده بریتانیا؛ پیش معشوق‎‌ش.
‫خب ایشون الان پیش ماست.
‫دستور داریم فعلاً ایشون ‫رو توی مادرید نگه داریم.
‫هرچقدر که اون ازدواج مایه ‫خجالت و تاسفه،
‫ما معتقدیم ایشون ممکنه اطلاعات مهمی ‫داشته باشن.
‫بعید می‌دونم چیز خاصی بدونه.
‫می‌شه باهاشون صحبت کنم؟
‫شاید بتونم آرومش کنم یا...
‫ممکن نیست.
‫باید سریعاً به پاریس برگردین.
‫آقای وینستون دستور دادن ‫شما رو تا قطار همراهی کنیم.
‫پس السا چی می‌شه؟
‫شما نگران نباشین.
‫من و جناب نخست وزیر دوتامون
‫بر این باور داریم که فرماندهان عالی ‫رتبه آلمانی یک مشت روانیِ آدم‌کش هستن
‫اما انتظار نداشتیم اینقدر احمق باشن که
‫کسی مثل شما رو برای چنین کاری بفرستن.
‫موافقم.
‫پس بهتره هرچه سریع‌تر ‫برگردین پاریس.
‫- رسیدیم! ‫- ایست.
‫مجوزمون این‌جاست.
‫آقای لِلونگ، من...
‫آقای للونگ،
‫مشکلی نداره. بذار برن.
‫ممنون آقای للنوگ!
‫صدای قطاره! اومد! برین کنار.
‫کاترین؟
‫کاتــرین!
‫چرا واینمیسته؟
‫کاترین؟
‫کاترین!
‫چرا قطار واینستاد؟
‫- دارن می‌رن! ‫- کاترین!
‫نهضت مقاومت باز هم ‫ریل‌ها رو منفجر کرد!
‫کاترین! نـه! کاترین!
‫کاترین!
‫کریستین متاسفم.
‫هیچ کاری از دست‌مون برنمی‌اومد.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.