..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫عجله‌ی بیشتر، اشتباه بیشتر
‫یک مهمان غیرمعمول برای دیدن ریووکی به کیو آمد.
‫سال نو مبارک، رهبر خانواده‌ی هیو.
‫من حاکم فعلی این کشور، شی ریووکی هستم.
‫از دیدنتون خوشوقتم.
‫هیو ریو-دونو،
‫مایلید یک چای با من بنوشید؟
‫شما با امپراتور قبلی و برادرانتون فرق دارید.
‫عالیجانب میشه لطف کنید، اجازه بدید ‫ تا نگاهی به باکویا، شمشیری که دستتونه بندازم؟
‫خانواده‌ی هیو شمشیر باکویا رو ساخته‌ن و به خانواده‌ی سلطنتی اهداء کردند،
‫به همراه جفت ارزشمندش، کانشو.
‫به طور ترسناکی می‌درخشه.
‫غافلگیر شدم.
‫شاید اشتباه کردم که فقط خبرچین فرستادم، ‫ و خودم شرایط رو بررسی نکردم.
‫ریو-دونو، شما با جاسن-کیو ارتباطی دارید؟
‫خانواده‌ی هیو از روی سنت همیشه توسط زنان رهبری میشه.
‫تنها زنان می‌تونن قدرت فراطبیعی رو به ارث ببرن ‫ و به نسل بعدی منتقل کنند.
‫رهبر قبلی، پدرم، و من تنها استثنای این قانون هستیم.
‫چرا شما رهبر شدید؟
‫خواهرم اصرار داشت که من رهبر بشم.
‫با این حال، خواهرم قرار بود وارث رهبری بشه، ‫ و هنوز هم نفوذ خیلی زیادی داره.
‫پس به شما ربطی نداره.
‫در واقع چیزی توی ساشو بود که قصد به دست آوردنش رو داشتم،
‫ولی تا حد ویران کردن کورین، اون هم وقتی که نیازی نبود، پیش نمیرم.
‫من از اون آدم‌های هیجانی نیستم.
‫چیزی که قصد به دست آوردنش رو داشتین؟
‫بله، چیزی که اگر داشتیمش، به ادامه‌ی نسل ما کمک می‌کرد.
‫پس، چرا با کو شوره تماس نگرفتین؟
‫ریو-دونو،
‫برای چای نمی‌مونید؟
‫شاید وقتی حسش رو داشتم.
‫تو اگتسو فرسخ‌ها دور از کیو، توی کوهی در کورینگونِ ساشو بود.
‫یه‌کمی بهت حسودیم میشه راستش.
‫با اینکه یه مردی، ولی مادرم تو رو می‌خواد...
‫البته دقیق‌تر بخوام بگم، یوگتسو رو نه تورو.
‫مادرم عموماً هر چیزی رو که بخواد به دست میاره.
‫تو!
‫خبر داشتی که ممکنه بیماری شیوع پیدا کنه؟
‫معلومه که می‌دونستم، برای همین هم از این فرصت استفاده کردم.
‫توجه کن که بهشون هم گفتیم.
‫" اتفاق بدی ممکنه بیفته، پس قبل از مصرف آب بجوشونیش"
‫ولی اون‌ها موضوع رو به سخره گرفتن همین.
‫فکر هم نمی‌کردم گوش کنن.
‫مردم عموماً به خودشون زحمت فکر کردن نمیدن، مگه اینکه اتفاقی بیفته.
‫‫در حالی که از بدن و صدای اون استفاده می‌کنه، حرف می‌زنه.
‫از دهن مردی استفاده می‌کنه که بیشتر ‫ از هر چیزی عاشق مردم و زندگی بود!
‫نمی....بخشمت...
‫ریو انسه به همراه شوره راهی روستای سکی شد.
‫یو! سه‌ران؟
‫چه خفن! بهترین موقع رسیدی!
‫مقدمات بازسازی روستا انجام شد.
‫کالاها و مردم به زودی می‌رسن.
‫اوه، چه قدر سریع!
‫خانوم چطوره؟
‫اوضاعش خوبه، پر انرژی!
‫خوب خودت رو کنترل کردی، دست خوش!
‫خفه‌ شو.
‫اون گفت چون تو عقب واستادی، تونست ‫ یه نقشه‌ی مبارزه‌ی عالی بچینه.
‫همچنین گفت تو خیلی براش ارزشمندی.
‫هیچوقت دوست نداره آسیبی ببینی،
‫برای همین هم هست که بهترین استفاده رو از مغزش می‌کنه.
‫واقعاً بهت اعتماد داره و دوستت داره، قبول نداری؟
‫معلومه که دارم.
‫انقدر بالغه که راضی نیست تحت هر شرایطی ‫ اصرار داشته باشه کسی کنارش باشه و ازش محافظت کنه، نه؟
‫اون چیه؟
‫دود؟
‫احتمالاً همون معدنیه که جاسن-کیو اطراق کرده.
‫آره.
‫سه‌ران، بگیرش.
‫خب، حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوای به جای من هیمه‌-سان رو همراه کنی؟
‫یا می‌خوای اینجا بمونی و کار خودت رو انجام بدی؟
‫چطور یه ملخی مثل تو می‌تونه انقدر رو اعصاب باشه؟
‫وقتی کارمو تموم کردم می‌بینمش.
‫چی؟ یه کم زیاده روی نمی‌کنی؟
‫می‌دونی که من نمی‌تونم از این شمشیر استفاده کنم.
‫اگه قراره پیش خانوم باشی، ‫ پس تا وقتی قضایا تموم بشه پیش خودت نگهش دار.
‫منظورمو که می‌فهمی؟ خب دیگه برم.
‫صـ صبر کن!
‫خیله خب!
‫میشه که از راه دور هم از کسی محافظت کرد، ولی...
‫شوره و بقیه بیرونِ روستای سکی کمپ کرده بودند.
‫پس تا وقتی که توی روستا بودین، کورین به اونجا نیومده بود؟
‫بله، هیچ دختری مثل کسی که توصیفش کردین نیومد.
‫احتمالاً وقتی روستا خالی بوده توی کوهستان می‌گشته و اونجا گیرش انداختن.
‫به هرحال جاسن-کیو می‌خواد تو رو قربانی کنه.
‫ریو-کون...
‫انسه!
‫جاسن-کیو این راهروی معدنی رو ساخته ‫ تا به کوه ای دسترسی داشته باشه.
‫اگتسو-کون یه جایی همین‌ جاهاست.
‫آره.
‫چند وقت پیش
‫چندتا مرد سفید پوش هر روز صبح، ‫ یه چیزایی رو می‌بردن و میاوردن.
‫هر روز صبح می‌بردن و میاوردن؟ چرا؟
‫جسدها رو می‌بردن.
‫آره.
‫چی؟
‫پس، یعنی...
‫اونایی که فکر می‌کردن اگه ‫ به جاسن-کیو ملحق شن مبتلا نمیشن هم مبتلا شدن.
‫اونهایی که مبتلا نشدن هم حتماً ضعیف شدن.
‫نیازی هم ندارن نگران گروگان‌ها باشن، ‫ چونکه گروگان‌ها براشون فایده‌ای ندارن.
‫و اینطوری می‌تونن مارو تحت فشار بذارن.
‫اگه فقط یه سرباز هم آورده بودیم، ‫ از گروگان‌ها استفاده می‌کردن تا مانعمون باشن.
‫واقعا تصمیم عاقلانه‌ای بود که نذاشتی ارتش رو اعزام کنن.
‫دست خوش، هیمه-سان، ممنونم ازت.
‫ممنون نباش، وقتی همه رو نجات دادم ازم تعریف کن.
‫الان وقت نداریم.
‫باید بدون معطلی مریض‌ها رو آزاد کنیم و درمانشون کنیم.
‫وگرنه، خیلی دیر میشه.
‫کورین هم باید اینجاها باشه.
‫یه نفر دیگه هم هست که باید نجاتش بدیم.
‫نجات بدیم؟
‫کورین شاید عجولانه تصمیم بگیره، ولی می‌تونه آرامش خودش رو حفظ کنه.
‫الان کورین داره چیکار می‌کنه؟
‫اون همینجاست.
‫من احتمالاً کمتر از یه ماه دیگه دووم بیارم.
‫وقت خداحافظی کردنه، کورین-سان.
‫چیزی نمیشه، تا الان فقط نصف ماه گذشته.
‫همینجا...یه‌جایی همین اطراف...اون ...
‫آروم. آفرین، آروم بخورید.
‫باید خودم برم دنبال چیزی که می‌خوام.
‫میام و پیدات می‌کنم.
‫اگه من جای کورین بودم چی کار می‌کردم؟
‫ریو-کون؟
‫اوه، اوضاع دستات بده.
‫یه لحظه صبر کن الان یه پماد برای ترک دست‌هات می‌زنم.
‫ها؟ این نقشه یه چیزایی رو نداره.
‫چی؟ نداره؟
‫جسدها رو می‌بردن.‫من هر روز این‌جاها می‌گردم، برای همین هم این‌ اطراف رو خوب می‌شناسم.
‫راه‌های میانبری هم هست، ‫ یه عالمه راه که آدم بزرگا نمی‌تونن رد شن.
‫جدی میگی؟ می‌شه بیشتر برامون بگی؟
‫آره معلومه.
‫بیا! این واسه دستات خوبه.
‫دود از یه‌جایی نزدیک این‌جا بلند میشد.
‫دود؟
‫آره، احتمالاً بخاطر آشپزی بوده.
‫دود بخاطر آشپزی؟ قبلاً همچین چیزی نبود، مگه نه ریو؟
‫نه، نبود.
‫دود به‌خاطر آشپزی؟
‫هیمه-سان؟
‫انسه، یه فکری دارم، بهش گوش میدی؟
‫حتماً
‫کورین از اون مدل دختر‌هایی نیست که ‫ منتظر کمک بمونه.
‫به‌جای نجات کورین، ما باید...
‫درسته، آخر شب مأموریت رو شروع می‌کنیم.
‫شووران...
‫مشکلی پیش نمیاد!
‫یه نفر داره میاد!
‫ها؟ چرا؟
‫ریووران؟!
‫هی، چی شده؟ چرا مثل آدم‌های معمولی لباس پوشیدی؟
‫چی....ریووران؟
‫اگتسو کجاست؟
‫جاسن-کیو گرفتتش، ولی فردا میریم نجاتش بدیم.
‫من اومدم...اگتسو...اگتسو...
‫بذار من بیام.
‫صدام بزن.
‫دیگه آخر زندگیته، می‌خوای همینجوری بمیری؟
‫صدام بزن!
‫صدام بزن، اون وقت از چیزی و هرجایی نجاتت میدم.
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونی منو به این دنیا حضار کنی.
‫ازت ممنونم، ولی نه، نمی‌تونم صدات بزنم.
‫ما به هم قول دادیم، یادت رفته؟
‫وقتی همه‌ی زندگیم رو استفاده کردم، ‫ این بدن رو بهت می‌دم، بهت قول دادم.
‫تو و اگتسو به من زندگی دادین.
‫ازت ممنونم، یوگتسو.
‫ای کاش نجاتش نداده بودم.
‫حتی بعد از اینکه من و اگتسو هم بریم، ‫ تو همچنان توی فکر ما خواهی بود.
‫تا وقتی که این دنیا به پایان برسه، ‫ من و اگتسو تو رو دوست داریم.
‫ای کاش هیچوقت ندیده بودمشون.
‫یوگتسو، بچه‌ی عزیز من...
‫من واقعاً خوشحالم که اون روز شما دو تا رو پیدا کردم.
‫اگه می‌تونستم به عقب برگردم...
‫مجبور نبودم با اون لبخند دلنشین آشنا بشم، ‫ و این طوری آخرش همه چی رو از دست نمی‌دادم.
‫می‌گم، خواهر شوره، میشه یادم بدی اسمم رو بنویسم؟
‫اسمت رو؟
‫آره! با حروف الفبای چینی!
‫حتماً
‫شووران، مادرت چی در مورد اسمت گفته؟
‫خب، مثل اینکه میشه ‫پرنده‌ی سرخ‌رنگ افسانه‌ای؟
‫یه پرنده‌ی سرخ‌رنگ افسانه‌ای؟
‫یعنی اینطوری نوشته می‌شه؟
‫پس این اسم فقط برای منه؟
‫اسم خیلی خوبیه.
‫مادرت حتماً خیلی روش فکر کرده.
‫تو چی ریو-کون؟ چه حروفی توی اسمت استفاده میشه؟
‫شکوفه‌‌ی گیلاس لاجوردی.
‫خودت خوب می‌شناسیش، نه؟
‫به‌خصوص لاجوردی رو...
‫این طوری میشه؟
‫خودت می‌دونی اسمت با حروف چینی چطوری می‌شه، نه؟
‫تو بهم یاد دادی بنویسم " ممنونم"
‫راستش اون اسم من نیست.
‫چی؟
‫کورین-سان چه شکلیه؟
‫خب، باهوشه و شجاع.
‫مثل خواهر شوره؟
‫شووران...
‫شووران، وقت رفتنه.
‫کورین از اون مدل دخترهایی نیست که منتظر کمک بمونه.
‫به‌جای نجات دادن کورین، باید ازش کمک بگیریم!
‫بفرمایید.
‫تنها چیزی که نیاز داره نمکه.
‫بازم هر چی نباشه، تو یه زنی.
‫ازت ممنونم، این اواخر بهتر غذا می‌خوریم.
‫واقعاً ببین، بالادستی‌هامون از یه جایی غذای ‫ خوبی می‌گیرن، ولی به ما می‌گن، خودمون به فکر غذامون باشم.
‫واقعاً که، چرا باید خودمونو به دردسر بندازیم؟
‫هوی! دیگه برای امروز کافیه.
‫آه، درسته، ممنونم.
‫دو تا نگهبان اینجا هست...
‫تو حتماً اون فرماندار زنی!
‫هی، می‌دونستی؟
‫ها؟ چی رو؟
‫اون رو اشتباهی گرفتن.
‫آره، اصل کاری هنوز به روستا نرسیده.
‫الان نمی‌تونیم ولش کنیم، ‫برای همین هم همینجوری این‌جا زندانیش کردن.
‫من رو به جای شوره-ساما گرفتن؟
‫یعنی شوره-ساما جاش امنه؟
.خدا رو شکر
‫این...
‫این‌جا مقر جاسن-کیوـه...
‫بیا، این هم غذات.
‫چی؟ گندم خام و گردو؟
‫این غذامونه؟
‫واقعاً که...
‫من واسه این به این‌جا اومدم، ‫ چون بهم گفتن این یه راه ساده برای بالا کشیدن پول مردمه.
‫خب، اولش اوضاعمون خوب بود، ولی...
‫همه‌ی روستایی‌ها رفتن و کسی این طرفا نمیاد.
‫و اینکه جسدا رو توی این سرما بخوای بندازی بیرون زیادی حمالیه.
‫این آدما به جاسن-کیو اعتقادی ندارن.
‫اون‌ها فقط برای پول به این‌جا اومدن.
‫ها؟ چیه؟
‫آه، میشه یه‌کم آب بهم بدید؟
‫کوزه‌ی آب دقیقاً همون‌جاست.
‫ممنونم.
‫وحشتناکه.
‫با این آب و غذا اوضاع مریض‌ها فقط بدتر میشه.
‫ببخشید....
‫می‌‌شه یه لحظه وقتتون رو بگیرم؟
‫دیگه چیه؟
‫آدمای زیادی این‌جا نیستن.
‫شاید سرجمع 30 نفر...
‫یعنی این راه‌ها به کجا می‌رسه؟
‫هی!
‫آماده‌ شد؟
‫بله.
‫آره، آره، اون روز وقتی گفت " بذارید من غذا بپزم و هر روز آب بیارم"
‫با خودم گفتم بهتره فکر خرابکاری تو سرش نباشه.
‫آه، اگه یه همیچن بچه‌ای بخواد سروصدا ‫ راه بندازه با سر انگشتمون لهش می‌کنیم.
‫بیاید، لطفا یه‌کم بخورید، حتی شده یه‌ذره.
‫ما رو فریب دادن.
‫کمک از راه می‌رسه، الان لطفاً یکم غذا بخورید.
‫نه شوره-ساما و نه انسه-ساما، ‫ آدمایی نیستن که این مردم رو این‌جا رها کنن.
‫می‌تونین بهم بگین اون راه‌ها به کجا می‌رسه؟
‫حتماً
‫تا اونموقع، باید هرکاری ازم برمیاد انجام بدم.
‫احتمالاً اگتسو-ساما رو یه‌جایی منتهی به این راه‌ها اسیر کردن.
‫می‌خوام برم و یه نگاهی بندازم، ولی اگه الان ‫ کاری بکنم، نمی‌تونم این آدم‌ها رو نجات بدم.
‫زنی به اسم کورین-سان این‌جا هست؟
‫بالای سرت رو نگاه کن.
‫من یه پیام از طرف خواهر شوره آوردم.
‫اگتسو...
‫اگتسو!
‫نمی‌تونم...
‫اگه بذارم بیای بیرون، می‌گیرنت.
‫صدام بزن!
‫من واقعاً خوش‌شانس بودم.
‫خیلی نزدیکه...
‫احساس می‌کنم خیلی وقته دارم به حرفایی ‫ که قبل از مرگم باید بگم فکر می‌کنم.
‫من باید از این‌جا فرار کنم، روستاییانی که اینجا زندانی شدن رو نجات بدم،
‫براشون دارو تجویز کنم، ‫ بهشون روحیه بدم تا حالشون بهتر شه،
‫بدن دوشو-ساما رو پس بگیرم.
‫و اون مرد رو به سزای کارش برسونم...
‫هنوز یه عالمه کار برای انجام دادن دارم.
‫واو...دارم توهم می‌زنم. کورین-سان جلومه.
‫دوست داشتم توی لحظه‌های آخرم لبخند کورین-سان رو ببینم.
‫مهم نیست توهمه یا نه، می‌خوان لبخندش رو ببینم.
‫من نمی‌تونم هیچ کار خوبی...در حق دختری که دوستش دارم بکنم.
‫وحـ- وحشتناکه، اگتسو-ساما....
‫کورین-سان؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.
‫داریم می‌ریم! همه چیز آماده‌ست؟
‫برای نجات اگتسو-کون، و برای ‫ برملا کردن نقشه‌های جاسن-کیو!
‫داریم به کوه ای می‌ریم!
‫Hajimari no kaze yo todoke message
‫اولین نفس باد، پیامی برای من به همراه داره
‫"Itsudemo anata wo shijiteiru kara."
‫"من همیشه بهت باور دارم"
‫داستان‌های سائیونکوکو
‫Ano toki yume ni miteita sekai ni tatteiru no ni
‫قبلا اون رویا رو توی این دنیا می‌دیدم
‫miwatsu keshiki ni ashi wo sukoshi sukumase
‫اما حالا که به ‌این منظره نگاه می‌کنم، دچار تردید می‌شم!
‫dakedo ushiro furimukanaide
‫ولی من نباید به عقب نگاه کنم
‫aruite yuku koto kimeta kara
‫تصمیمم رو گرفتم که رو به جلو قدم بردارم
‫Miageta sora nanairo no niji
‫وقتی به آسمون نگاه می‌کنم، رنگین کمانی می‌بینم
‫anata mo mitemasu ka?
‫تو هم می‌تونی ببینیش؟
‫Hajimari no kaze yo todoke message
‫اولین نفس باد، پیامی برای من به همراه داره
‫yume ni kakedashita senaka mimamoru kara
‫چون من همیشه وقتی به سمت رویاهات میری از پشت سر بدرقه‌ات می‌کنم
‫Maiagaru kaze yo hi no hikari matoi
‫طوفان نور خورشید رو هدایت می‌کنه تا بالای سر ما بتابه
‫jiyuu no tsubasa de tsuyoku tobitatou
‫و بال‌های آزادی به من فرصت پرواز برفراز آسمون‌ها رو می‌دن
‫Tooku de uta ga kikoeru
‫صدای آوازی از دور به گوشم می‌خوره
‫Yozora ni ukabu omoi
‫افکارم غرق در آسمون شبانگاهی می‌شن...
‫Toki no yukue ni
‫و همراه با قلب سرکشم
‫aragau kokoro
‫ ...از زمان هم فراتر می‌رن
‫Taisetsu na hito to asu no yume wo
‫در کنار کسی که برام ارزشمنده سعی دارم رویاهام رو درک کنم
‫mirareru youni
‫اینطوری شاید بتونم پیداشون کنم.
‫ikiru yorokobi wo
‫من زندگی شادی خواهم داشت.
‫mune ni fumidasu yo ima
‫و حالا با همین تصمیم توی ذهنم زندگی جدیدی رو شروع می‌کنم.
‫Kurushimi wo koe
‫از پس غم و غصه‌ها برمیام
‫subarashii hi e
‫و به امید روزهای شادتر ادامه می‌دم.
‫رفتن توی دهن شیر