‫اوه، اوساتو. سوزونه.
‫خداروشکر که سالمید.
‫ببخشید که نگران‌تون کردیم.
‫نه،‌ منم که باید عذرخواهی کنم.
‫شما رو توی موقعیت دشواری قرار دادیم.
‫متأسفم که پای تو رو هم کشیدم وسط، اوساتو.
‫عـــــه؟ من هیچ مشکلی ندارم. به این چیزها عادت دارم.
‫عادت دارم؟
‫امان از این دهن لق!
‫نه، منظور... من توی دنیای قبلیم هم زیاد توی جنگل‌ها می‌گشتم.
‫اوه، که این‌طور.
‫تا یادم نرفته، اوساتو، تمرین کردن با تیم نجات چطوری پیش می‌ره؟
‫جواب دادن این سؤال واقعاً سخته!
‫تـ ـ تنها چیزی که می‌تونم بگم، اینه که اوضاع کاملاً بر وفق مراد می‌گذره.
‫که این‌‌طور. بر وفق مراد می‌گذره؟ خداروشکر.
‫بـ‌ ـ بله.
‫اون نگاهِ «درست طبق برنامه» دیگه چی می‌گه؟!
‫رز تمام این مدت داشته روی ذهنم هم کار می‌کرده؟
‫کفریم می‌کنه!
‫تمرین میدانی سوزونه به آینده موکول می‌شه.
‫لطفاً امروز رو خوب استراحت کنید.
‫اطاعت. ازتون خیلی ممنونم.
‫هردوتون مرخصید.
‫رز و شیگلیس، شما لطفاً جایی نرید.
- ‫متوجه شدم. - ‫بله.
طرز استفاده‌ اشتباه از جادوی شفابخش
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫#6 خطر قریب‌الوقوع...!
‫اوساتو-کون، چیزی فکرتو درگیر کرده؟
‫آ ـ آه، نه.
‫برام سؤاله که چرا از فرمانده و شیگلیس-سان خواستن همون‌جا بمونن.
‫قیافه‌ی اون وزیره به‌نظر خیلی جدی می‌اومد.
‫منظورت سرجیو-سان ـه؟ آره، حق با توـه.
‫نکنه قراره اخراج شیم؟
‫فکر نکنم مسئله این باشه.
‫اوساتو! سنپای!
‫لطفاً صبر کنید، کازوکی-ساما!
‫آه، کازوکی. کم پیدایی. شما هم همین‌طور، سلیا-ساما.
‫چه کم پیدایی مرد حسابی!
‫شنیدم هردوتون بعد از هجوم آوردن یه‌مشت هیولا گم شدید.
‫از نگرانی صد دفعه مردم و زنده شدم!
‫خـ‌ ـ خدایی؟
‫ببخشید.
‫کازوکی-ساما کم مونده بود با عصبانیت قلعه رو ترک کنن.
‫گفتن می‌خوان دنبال شما دو نفر بگردن.
‫چقدر بی‌فکری، کازوکی-کون.
‫این حرف رو تو می‌زنی، سنپای؟
‫که گذاشتی یه میمون گازت بگیره؟
‫او ـ اوساتو-کون، بی‌انصاف نباش.
‫اوساتو، کدوم میمون رو می‌گی؟
‫راستش، اینوکا-
‫چـ ـ چیزی نیست! هیچی!
‫مگه نه، اوساتو-کون؟
‫عـــه؟ فرمانده‌م همچین حرفی زده؟
‫آره، گفت شما دوتا چیزیتون نمی‌شه،‌ و تو به این راحتی‌ها نمی‌میری.
‫این حرفش باعث شد آروم بگیرم.
‫گمونم، این حرف رو فقط برای این گفته که جنگل دربرابرِ...
‫تمرینات جهنمی دفعه‌ی قبلم بچه‌بازی بوده.
‫رز-سان به تو باور قلبی داشت، اوساتو.
‫واقعاً متأثر شدم.
‫اون گفت و تو هم باور کردی...
‫کازوکی، تو عجب مرد معصوم و ساده‌دلی هستی!
‫تو همین‌طور معصوم بمون، کازوکی.
‫فاسد شدن روح من و سنپای برای هفت‌ پشتمون بسه.
‫هـــه؟ بـ ـ باشه...
‫منظورتو نفهمیدم، ولی هرچی تو بگی.
‫می‌خواد بگه از نظرش منم فاسدم؟!
‫هی، منظورت از این حرف چیه؟!
‫آه، هیچی فقط خواستم لفظ بیام...
‫تا بعد، اوساتو. سنپای،‌ فردا توی تمرین می‌بینمت.
‫لطفاً خوب استراحت کنید.
‫حتماً. فعلاً، کازوکی-کون، سلیا.
‫تا بعد!
‫چه رابطه‌ی صمیمانه و دوست‌داشتنی‌ای.
‫سنپای و اوساتو؟ آره، گمونم صمیمی‌تر از قبل هم شدن.
‫نه. منظورم رابطه‌ی شما با اون‌ها بود.
‫هــــه؟
‫شما پیش اون‌ها به‌نظر خیلی خوشحال میاید، کازوکی-ساما.
‫خب، به‌خاطر اینه که همه‌مون از یه دنیا اومدیم.
‫سلیا-سان؟
‫این یعنی جایی برای من نیست؟
‫سوزونه-ساما من رو سلیا صدا می‌زنن.
‫جسارته اگه ازتون بخوام شما هم من رو همین‌طوری صدا بزنید، کازوکی-ساما؟
‫عذر می‌خوام، کازوکی-ساما. خواسته‌م زیادی‌ـه...
‫نه، من...
‫متوجه شدم.
‫پس از الان به بعد شما رو این‌طوری صدا بزنم؟
‫بله.
‫خب، بریم سر اصل مطلب.
‫ما از راهزن‌هایی که به اوساتو و بقیه حمله کردن، بازجویی کردیم.
- ‫سرجیو. - ‫بله.
‫وقتی از مراتع عبور کردن،
‫اظهار داشتن که هیولاها نسبت به همیشه خیلی کمتر بودن.
‫به‌نظرشون عجیب اومده،
‫ولی بعد یهو توی جنگل مورد حمله‌ی گرازهای پاییزی قرار گرفتن.
‫اگه حقیقت رو گفته باشن،
‫هیولاهای توی مراتع ممکنه از اون مکان فرار کرده باشن.
‫دارن از دست چیز مخوفی فرار می‌کنن که به‌سمت ما میاد...
‫شاید ارتش ارباب شیاطین باشه؟
‫من این‌طور فکر می‌کنم.
‫بالأخره وارد عمل شدن...
‫یقین دارم این‌دفعه برخلاف دفعه‌ی قبل ما رو دست کم نمی‌گیرن.
‫با تمام قوا برای تصرف پادشاهی‌مون حمله می‌کنن.
‫بله، موافقم.
‫شیگلیس، به همه‌ی واحدها خبر بده.
‫باید آماده‌ی حرکت در هر لحظه‌ای باشیم.
‫اطاعت می‌شه، سرورم.
‫الساعه خبردارشون می‌کنم.
‫سرجیو، لطفاً همه‌ی وزرا رو خبر کن.
‫متوجه شدم.
‫شرمنده که منتظرت گذاشتم، رز.
‫از تو هم یه درخواستی داشتم.
‫فرمانده‌ی تیم نجات معمولاً چنین کاری نمی‌کنه، ولی...
‫می‌دونم، لوید-ساما.
‫می‌خواید برم و از محل استقرار ارتش ارباب شیاطین سر دربیارم.
‫درسته. بابتش متأسفم.
‫مهم نیست. می‌دونم توی پادشاهی من سریع‌ترین پاها رو دارم.
‫خب، از حضورتون مرخص می‌شم...
‫یه درخواست دیگه هم دارم.
‫رز، می‌شه درمورد رهبری دوباره‌ی نیروها فکر کنی؟
‫من به‌هیچ‌وجه قصد برگشت ندارم.
‫من اونقدری که شما باور دارید، خوش‌قلب نیستم.
‫تو تنها شفابخشی هستی که تابه‌حال چنین مقام بلندبالایی کسب کرده.
‫پس چرا خودت رو کوچک می‌شمری؟
‫من خودم رو کوچک نمی‌شمرم. این صرفاً واقعیته.
‫پس تو هنوز...
‫بله، البته که هستم. محال ممکنه فراموششون کنم.
‫مرگ افرادم رو پذیرفتم و می‌دونم نمی‌تونم مرده رو به زندگی برگردونم.
‫ولی زخم روی چشم راستم، بهم هرگز اجازه نمی‌ده فراموششون کنم.
‫ولی تقصیر تو که نبود...
‫تقصیر من بود.
‫تکبر من منجر به مرگ اون‌ها شد.
‫اون‌موقع بود که متوجه شدم.
‫یه‌نفر هرچقدر هم که بااستعداد و قابل‌اطمینان باشه،
‫اگه بمیره همه‌چی تمومه.
‫این زخم مجازات منه، تا هرگز گناهم رو فراموش نکنم...
‫برای همین تیم نجات رو تشکیل دادم.
‫می‌خواستم رهبر واحدی باشم که به‌جای جنگیدن، جون دیگران رو نجات می‌دن.
‫بله، تیم نجات تو دو سال پیش جون خیلی از سربازها رو نجات داد.
‫مگه به هدفت نرسیدی؟
‫خیر. علت دیگه‌ای داشت که من تیم نجات رو تشکیل دادم.
‫چه علتی؟
‫من یه زیردست می‌خوام که نمی‌میره.
‫چی... ولی همچین چیزی برای یه انسان غیرممکنه.
‫تمرینات برای همینه.
‫جادوی شفابخش، توانایی پیشی گرفتن از محدودیت‌های انسان،
‫و ثبات ذهنی مقاوم دربرابر هرچیزی...
‫من تمام این مدت دنبال کسی می‌گشتم که ‫با هرسه‌تای این معیارها مطابقت داشته باشه.
‫منظورت اوساتوـه؟
‫اون واقعاً زیردست ایده‌آل منه.
‫غرایز بقاء، وفق‌پذیری و میلش به زندگی...
‫به عبارت بهتر، از باختن متنفره.
‫به عبارت نه چندان بهتر، شرایطی که درش قرار داده به راحتی روی اون اثر می‌ذاره.
‫و مهم‌تر از همه، هر اتفاقی هم که بیفته،
‫در برخورد با من جسورانه عمل می‌کنه.
‫هیچ‌وقت اطاعت نمی‌کنه.
‫اون درست مثل...
‫آره.
‫درست مثل اون جغله‌ی نیم‌وجبی حاضرجوابه که توی دست‌های من جون داد.
‫برای همین تصمیم گرفتم که اون رو تبدیل به شفابخش ایده‌آلم کنم.
‫عذر می‌خوام. به حاشیه رفتم.
‫می‌رم برای گشت‌زنی.
‫باشه. روت حساب می‌کنم.
‫الک، این چیه؟
‫برای منه؟
‫رئیس اون رو وقتی داشتی به بلورین غذا می‌دادی، اونجا گذاشت.
‫عـــه؟ حالا می‌ترسم بازش کنم...
‫«فردا تمرین نداریم.»
‫«برو این نامه رو به این نشانی تحویل بده...»
‫پس، فرمانده کجا رفته؟
‫چه می‌دونم.
‫ولی بهم گفت امشب برای شام نمیاد.
‫پل تقریباً دیگه تمومه! گاردتون رو پایین نیارید!
‫ما تبرزینِ ارباب شیاطین هستیم!
‫تا وقتی که تبدیل به خاکستر بشیم، خواسته‌ی ایشون رو دنبال می‌کنیم!
‫چیه، شوالیه سیاه؟
‫حرفی برای گفتن داری؟
‫زیاده از حد مشتاق و باانگیزه‌اید، فرمانده.
‫یه‌جورایی رومخ ـه.
‫حرومی! این چه طرز حرف زدن با مافوقته؟
‫خیلی شرمنده‌. ارتش دوم زیاد به این‌جور چیزها اهمیت نمی‌دادن.
‫برام مهم نیست که قبلاً‌ چطور بود.
‫الان تو زیردست منی و از دستورات من اطاعت می‌کنی.
‫بله، بله. فهمیدم.
‫کار پل که تموم شد خبرم کنید.
‫ظاهراً زیاد بهت خوش نمی‌گذره.
‫چیه، هیریلوک؟ اومدی به ریشم بخندی؟
‫چه برخورد تندی.
‫فقط اومدم ببینم اوضاع از چه قراره.
‫مثل اینکه ساخت پل داره به خوبی پیش می‌ره.
‫آره، ظرف چند ساعت دیگه تموم می‌شه.
‫و بعدش حمله‌مون به پادشاهی لینگر رو شروع می‌کنیم.
‫فرمانده! یکی اون سمته!
‫مأمور گشت دشمنه؟
‫بله، احتمالاً!
‫خب، مهم نیست.
‫حتی اگه شناسایی شده باشیم، حمله‌ی ما قبل از اینکه اون ‫فرصت کنه به پادشاهی گزارش بده، شروع شده.
‫چـ ـ چی...
‫انگار یه تنه درخت از اون‌طرف رودخونه پرت شد.
- ‫تنه درخت؟! - ‫از اون فاصله؟!
‫رز!
‫من فقط قصد داشتم یه سروگوشی آب بدم.
‫ولی فرقی نمی‌کنه. ‫این چند روز دیگه هم برامون زمان می‌خره.
طرز استفاده اشتباه از جادوی شفابخش
‫چیزه، این‌وره؟
‫ولی واقعاً نقشه‌ی دقیقی‌ـه...
‫رز این رو کشیده؟
‫یعنی از اون دسته آدم‌های شدیداً بادقت و ریزبینه؟
‫اونجا رو.
‫عه، عضو تیم نجاته، نه؟
‫حس می‌کنم زیادی دارم جلب توجه می‌کنم،
‫حتی با اینکه بلورین امروز همراهم نیست.
‫چرا داره همین‌طور قدم می‌زنه؟
‫خدا می‌دونه.
‫پس اینکه من رو مثل آدم‌های عادی درحال ‫قدم زدن ببینن براشون عجیب‌تره؟ عجبا!
‫عه‌وا، تویی.
‫آه، سلام و عرض ادب.
‫می‌بینم اون رفیق آبی فسقلی‌ات رو امروز با خودت نیاوردی.
‫میوه‌های موردعلاقه‌ش چند لحظه پیش ‫به دستمون رسید. تازه‌ان. می‌خوای؟
‫آه، البته که می‌خوام! ولی الان ‫یه‌جای دیگه کار دارم، بعدش حتماً یه سر می‌زنم.
‫باشه، منتظرت می‌مونم.
‫اینجاست؟
‫ببخشید مزاحم می‌شم...
‫اومدم!
‫سلام، چه امری...
‫یکی از اعضای تیم نجات؟
‫آه، فهمیدم!
‫تو نیروی جدید رز-سان هستی،‌ درسته؟
‫بله. اسمم...
‫وایسا! نگو!
‫داداشم بهم گفت!
- ‫اوساگی - ‫بذار ببینم... من رو یاد خرگوش انداخت...
‫یا نه... شاید راکون بود؟ یا سنجاب؟ گربه؟
‫اوساتو هستم.
‫خودشه! اوساتو-کون!
‫آه، من اورورو فلورم. هیجده سالمه. تو چند سالته، اوساتو-کون؟
‫من هفده سالمه.
‫پس یه‌سال ازم کوچیک‌تری، ها؟
‫چـ ـ چیزه، شما خواهر اورگا-سان هستید، درسته؟
‫شما هم شفابخشید؟
‫آره! و اینجا درمانگاه فلورـه که من و داداشم باهم اداره‌‌ش می‌کنیم!
‫خوش اومدید!
‫کـ ـ که این‌طور.
‫پس، اورگا-سان کجان؟
‫داداشم الان داره یه بیمار رو معاینه می‌کنه.
- ‫می‌خوای بیای ببینی؟ - ‫هـــه؟ اشکالی نداره؟
‫البته که نه! دنبالم بیا.
‫چیزه، چرا این‌جوری دزدکی داریم نگاه می‌کنیم؟
‫شش! داداشم خیلی زود حواسش پرت می‌شه.
‫وای...
‫خیلی پررنگه، و ماناش به‌نظر روان میاد.
‫زمین تا آسمون با مال من فرق داره.
‫الان دیگه خوب شدی. حالت چطوره؟
‫دیگه حالم به‌هم نمی‌خوره!
‫کاملاً خوب شدم، ماما!
‫خیلی ازتون ممنونم، سنسه!
- ‫آه، خواهش می‌کنم. - ‫خداروشکر.
‫می‌گم، سنسه...
‫اون‌ها دیگه کی‌ان؟
‫هــــــه؟
‫اوساتو-کون؟
‫عجب، پس این از طرف رز-سان ـه.
‫ممنون که زحمت کشیدی آوردیش.
‫حرفشم نزنید. خودم دلم می‌خواست ‫یه‌روز اگه شد بیام درمانگاه‌تون رو ببینم.
‫هی، هی، اوساتو!
‫چه خبر از اعضای تیم نجات؟
‫تونگ و بقیه؟
‫پک‌وپوزشون مثل همیشه ترسناکه.
‫که یعنی حال‌شون میزونه!
‫دلم برای دست‌پخت الک تنگ شده.
‫اوه، راستی.
‫شما هم بخشی از تیم نجات بودید.
‫آره! ولی نمی‌تونستم از پس تمریناتی که ‫تو داشتی بربیام، اوساتو-کون.
‫چرا ولش کردید؟
‫من دیگران رو راحت‌تر از خودم می‌تونم درمان کنم، ‫البته به پای داداشم نمی‌رسم.
‫ولی علت اصلی‌ش این بود که نگران اون بودم.
‫چه خجالت‌آور.
‫ولی عذاب وجدان داشتم.
‫وقتی تازه عضو تیم نجات شده بودیم،
‫رز-سان خیلی مشتاق بود تمرین‌مون بده.
‫تیم نجات تازه تشکیل شده بود، ‫و ما هم اوایل با جون و دل تلاش کردیم.
‫ولی بی‌فایده بود.
‫نمی‌تونستیم از پس تمرینات بربیام و ‫حتی رفته رفته از رز-سان ترسیدیم.
‫اون‌موقع یکم تندخو بود.
‫تندخو؟
‫آه، ولی این اواخر به‌نظر خیلی خوشحال میاد.
‫علتش این نیست که یه کیسه بوکس جدید مثل من پیدا کرده؟
‫سنسه! لطفاً کمک کنید!
‫چی شده؟
‫دوستم موقع تعمیر پشت‌بوم افتاد زمین.
‫و از اون بدتر اینکه روی دو نفر دیگه افتاده...
‫متوجه شدم.
‫اوساتو-کون، می‌خوای باهامون بیای؟
‫چـ ـ چشم.
‫شرمنده! لطفاً راهو باز کنید!
‫سنسه، اینجا!
‫اورگا-سان، چیکار باید بکنیم؟
‫هان؟
‫بـ ـ ببخشید، حواسم نبود...
‫عیب نداره، فدای سرت.
‫اون همیشه همین‌طوریه. نگرانش نباش.
‫باید هرچه زودتر درمان‌شون کنیم.
‫اوساتو-کون، می‌تونی به این مرد رسیدگی کنی؟
‫چـ ـ ‌چشم!
‫من قبلاً فقط اورگا-سان و اینوکامی سنپای رو درمان کردم.
‫هیچ‌کدومشون جراحت چندان جدی‌ای برنداشته بودن.
‫ولی وقتی جنگ شروع بشه...
‫آدم‌هایی رو درمان می‌کنم که جراحت‌هاشون خیلی بدتر از اینه.
‫می‌فهمم. برای همین داشتم تمرین می‌کردم. ولی...
‫آروم باش، اوساتو-کون.
‫مهم نیست کیه یا کجایی.
‫تو قدرت شفا بخشیدن به فرد مقابلت رو داری.
‫فقط باید باور داشته باشی که از پسش برمیای.
‫رز-سان به تو باور قلبی داشت، اوساتو.
‫درسته.
‫حتی رز هم بهم باور داره. چطور ممکنه که من به خودم باور نداشته باشم؟
‫خیلی ازتون ممنونم، اورگا-سان.
‫واقعاً‌ خسته نباشی، اوساتو-کون.
‫ممنون که کمک‌حال بودی.
‫خواهش می‌کنم، اصلاً تونستم درست انجامش بدم؟
‫حرف نداشتی!
‫اون مرده از اینکه دیگه درد نداشت، حسابی جا خورده بود!
‫بله!
‫خوشحال می‌شم هروقت که بیکار بودی، ‫بیای توی درمانگاه بهمون کمک کنی.
‫ما دو نفر تنهایی برامون سخته که به همه‌چی رسیدگی کنیم.
‫داداش، تو فقط زیادی ضعیفی!
‫رحم نداری ها.
‫چشم. حتماً بازم سر می‌زنم.
‫تا بعد!
‫دست‌خوش، داداش.
‫از چه بابت؟
‫وقتی اوساتو-کون رو نصیحت کردی خیلی خفن بودی.
‫واقعاً؟
‫اورورو، اون نامه که از طرف رز-سان بود...
‫اطلاعیه‌ی آماده شدن برای جنگ بود.
‫از قرار معلوم ارتش ارباب شیاطین می‌خواد حمله کنه.
‫اوساتو-کون هم مثل تو هیچ تجربه‌ی جنگی نداره.
‫دراین‌صورت، تنها چیزی که می‌تونی بهش ‫اتکا کنی، باورت به توانایی‌ته.
‫البته مطمئنم رز-سان خودش هم این رو بهش فهمونده باشه.
‫منم تمام تلاشمو می‌کنم.
‫که این‌طور...
‫پس، جنگ به‌زودی شروع می‌شه.
‫آره.
‫مطمئنم چیزیمون نمی‌شه.
‫چندتا هم اضافی گذاشتم که مهمون من.
‫عــــــه؟ خیلی ممنونم!
‫هوم، خوش‌مزه‌ست! بلورین گل از گلش می‌شکفه.
‫چیزی شده؟
‫گم شدی؟
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونی ببینیش.
‫پس یعنی این آینده‌ای‌ـه که فقط تو می‌تونی تغییرش بدی.
‫هــــه؟
‫لطف بزرگی بود. وظیفه‌ی توـه که جبرانش کنی.
‫چـ ـ چی...
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.