.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫این رفقا خیلی سرسختن!
‫چه قدرت خارق‌العاده‌ای! ولی ما شکست نمی‌خوریم!
‫قدرت واحد شخصی رز رو نشونشون بدید!
‫به‌نظر یه شمشیر شیطانی آکنده از یه نفرینه.
‫به‌هیچ‌وجه نباید اجازه بدم لمسم کنه.
‫جناب نرو!
‫تمومه، ها؟
‫می‌دونم اون تأثیر چندانی روی تو نداشت.
‫یالا پاشو.
طرز استفاده‌ اشتباه از جادوی شفابخش
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫#9 پایان و شروع!
‫ای بابا. اصلاً انتظار نداشتم که یه شکار هیولای ‫بچگانه اینجوری از آب دربیاد.
‫زیردست‌هایی که شخصاً تربیت‌شون کردم، ‫توی همچین وضعیت اسفناکی‌ان...
‫رز، تو و زیردست‌هات خیلی ماهرید.
‫هدفت چیه؟
‫دارم تحسینت می‌کنم.
‫شما احتمالاً دردسرسازترین گروهی هستید که تابه‌حال به تورم خورده.
‫لطف داری.
‫میون آدم‌ها هیچ قهرمان حقیقی وجود نداره.
‫هان؟
‫توی این دنیا دیگه اثری از آدم‌هایی که ‫قدرت فوق‌العاده‌ای داشتن، وجود نداره.
- ‫همیشه بر این باور بودم. - ‫خب که چی؟
‫خیال کردی حالا که دیگه قهرمانی نداریم، ‫می‌تونی دربرابرمون پیروز بشی؟
‫اگر اینجوره، ما رو بدجور دست کم گرفتی.
‫درسته.
‫ولی نظرم عوض شد.
‫شما ممکنه در راه محقق کردن آرزوی پراشتیاق‌مون، ‫بزرگ‌ترین مزاحم‌شون بشید.
‫چه آرزوی پراشتیاقی؟
‫عصری که در اون انسان‌ها لرزه بر ‫تن نسل شیاطین می‌ندازن به‌زودی به پایان می‌رسه،
‫و ارباب ما بیدار می‌شه.
‫با وجود اینکه بی‌رحم، وحشی و سنگدله،
‫اما یه قادر مطلقه که به ما وعده‌ی ‫بخشندگی، الطاف و پیروزی رو می‌ده.
‫و برای همین،
‫به‌منظور ارمغان کردن پیروزی به ارباب‌مون و ‫سعادت به نسل شیاطین،
‫باید تک‌تکتون رو نابود کنیم!
‫حتی اگه بدن‌مون تبدیل به خاکستر بشه!
‫خیلی‌خب!
‫و ـ ولم کن!
‫این یارو...
‫چرا هنوز انقدر قدرت داره؟!
‫ما شمشیرهای ارباب شیاطین هستیم.
‫حتی اگه تبدیل به خاکستر بشیم، ‫دشمنان‌مون هم با خودمون به قعر می‌کشونیم.
‫بس کن!
‫سپاس و ستایشِ ارباب شیاطین!
‫ناروکا!
‫حرومی‌ها!
‫چـ ـ‌ چطور ممکنه! من تضعیف‌شون کردم!
‫این لعنتیا چه مرگشونه؟!
‫جون خودشون پشیزی براشون نمی‌ارزه؟!
‫لعنتی!
‫همگی آروم باشید!
‫بسه!‌ ولم کن!
‫وضعیت خرابه!‌ از پسش برنمیام!
‫درحال‌حاضر، من یه شیطان حقیقی‌ام.
‫زیردست‌هام رو به مرگ تشویق کردم، ‫نبرد شرافتمندانه‌مون رو لکه‌دار کردم.
- ‫و حالا... - ‫گمشو!
‫خونسردیت رو سر وضعیت بغرنج زیردست‌هاست از دست دادی.
‫وقتی بزنی به سیم آخر، پیش‌بینی حرکاتت آسون می‌شه.
‫این حتی...
‫شمشیر شیطانی سرخ من، قاتل ماناست.
‫اون زخم به‌طور موقت نفرین شده.
‫هیچ جادوی بهبودی یا شفایی نمی‌تونه مداواش کنه.
‫فرمانده!
‫جادوی شفابخش نیاز داریم!
‫هنوزم قصد داری با یه دید ناقص بجنگی؟
‫ولی جنگیدن درست‌وحسابی به‌این‌صورت غیرممکنه.
‫همین‌جا غائله رو خاتمه می‌دیم.
‫لعنتی... حس تشخیص فاصله‌م!
‫این نقطه‌ی پایانه!
‫آئول...
‫فرمانده...
‫اگه فرمانده همراه‌مون بجنگه، کسی جلودارمون نیست!
‫هر اتفاقی هم که بیفته، می‌تونه ما رو با جادوش درمان کنه!
‫آره! می‌تونیم با تمام توان بجنگیم چون که ‫دیگه لازم نیست نگران مجروح شدن باشیم!
‫می‌دونم بهم اعتماد داشتن.
‫که به دادشون می‌رسم.
‫که تاوقتی من هستم نمی‌میرن...
‫آئول، بهتر بود فرار کنی.
‫دراین‌صورت، به خاک و خون کشیده نمی‌شدی.
‫ولی از اونجایی که من خیلی ضعیف بودم...
‫چون‌که زیادی از قدرت خودم مطمئن بودم...
‫هرگز مرگ زیردست‌های خودم، یا تو رو فراموش نمی‌کنم.
‫همین‌جا محو شو، رز.
‫چی-
‫سر به سرم نذار.
‫فراموش نمی‌کنی؟
‫تو ازشون چی می‌دونی، هان؟!
‫چی می‌دونی؟!
‫یه مادربه‌خطا مثل تو که به افرادش ‫دستور می‌ده از جون خودشون بگذرن؟!
‫اگه حرومزاده‌ای مثل تو درکشون کرده بود،
‫این براشون حکم بدترین...
‫خفت و خواری رو داشت!
‫می‌کشم...
‫می‌کشمت!
‫لعنتی! فقط یکم دیگه...
‫باید من اونی باشم که می‌کشتش.
‫ا ـ استاد!‌ الان نجاتتون می‌دم!
‫آمیلا، گفتم نزدیک نشی...
‫خیلی عذر می‌خوام، استاد!
‫ولی نمی‌تونم اینجا تنهاتون بذارم!
‫چی؟
‫یعنی چی؟
‫یه حرومی که از زیردست‌هاش مثل مهره‌های سرباز استفاده می‌کنه،
‫مثل من، کسی رو داره که می‌خواد نجاتش بده؟
‫وایسا!
‫یعنی چی...
‫این دیگه... چه کوفتیه؟!
‫فرمانده...
‫آئول!
‫فرمانده...
‫حرف نزن! الان درمانت می‌کنم!
‫امکان نداره.
‫جراحتِ... خیلی عمیقی بهم وارد کرد.
‫از طرفی، این زخم غیرقابل‌درمانه، مگه نه؟
‫شاید شانسی برای درمانش باشه!
‫اشکالی... نداره.
‫من هیچ حسرتی ندارم.
‫از جنگیدن به‌عنوان زیردست‌تون خوشحال بودم.
‫این چه شوخی مسخره‌ایه! ‫هیچ معلوم هست داری چی می‌گی؟!
‫می‌دونم... بقیه هم همین حس رو داشتن...
‫پس لطفاً... همون شخصی بمونید که تحسینش می‌کنیم.
‫نمی‌ذارم بمیری.
‫چطور می‌تونم بذارم بمیری؟!
‫شما... دقیقاً... همینید... فرمانده...
طرز استفاده اشتباه از جادوی شفابخش
‫ارباب شیاطین در آینده‌ی نزدیک احیاء می‌شه ‫و احتمالاً به پادشاهی‌مون حمله می‌کنه.
‫این رو از مردی به اسم نِرو که باهاش جنگیدم، شنیدم.
‫احتمالاً هیولاها رو هم برای همین دارن شکار می‌کنن.
‫که این‌طور.
‫گزارش من از این قرار بود.
‫همچنین...
‫درخواستی ازتون دارم، لوید-ساما.
‫چیه؟
‫لطفاً بنده رو از فرماندهی گردان خلع کنید و ‫نشان شوالیه‌گری من رو باطل کنید.
‫این خواسته‌ی توـه، رز؟
‫بله.
‫من دیگه این حق رو ندارم که خودم رو یه شوالیه صدا بزنم.
‫با اجازه.
‫ببخشید. شما احیاناً فرمانده رز نیستید؟
‫چرا. شما کی هستید؟
‫پسر خرابکار ما به شما خدمت می‌کرد.
‫آه، اسمش جاش بود.
‫که این‌طور.
‫خیلی عذر می‌خوام. پسر شما به‌خاطر من از دنیا رفته...
‫خیلی ازتون ممنونیم.
‫شما اون رو به خونه پیش ما آوردید.
‫تونستیم برای آخرین‌بار صورتشو ببینیم.
‫به‌نظر کاملاً راضی و خشنود می‌اومد.
‫یه نوجوان شرور به‌تمام‌معنا بود،
‫ولی از وقتی‌که شما اون رو به خدمت گرفتید، ‫یه‌لحظه هم لبخند از روی لبش کنار نمی‌رفت.
‫واقعاً قدردان‌تونیم.
یک ماه بعد
‫شنیدم لوید-ساما چند روز پیش بهت سر زده.
‫آره. جداً غافلگیر شدم.
‫باورم نمی‌شه این‌همه راه رو تنهایی بدون نوکر اومده.
‫به‌خاطر اینه که بیش از یه ماه بود ‫از اینجا بیرون نیومده بودی.
‫متقاعدت کرد که پیش شوالیه‌ها برگردی؟
‫نه، لوید-ساما هم به همون دلیلی اینجا اومده بود که تو اومدی.
‫بهم سر زده بود تا مطمئن بشه که ‫منم به‌دنبال اون‌ها از دنیا نرفته باشم.
‫البته، مردن چندان بد به‌نظر نمی‌رسه.
‫هوی!
‫اون پک‌‌وپوز مستبدت رو فرو کردی توی چش‌‌وچالم.
‫فقط فکری رو که به سرم زد، به زبون آوردم.
‫که این‌طور.
‫به‌نظر میاد زخم‌هایی که از شمشیر شیطانی ‫برداشتی، دارن بهبود پیدا می‌کنن.
‫آره، نفرینِ موقتی بود.
‫پس چرا تلاشی برای درمان چشم راستت نمی‌کنی؟
‫این زخم، گواه گناهم برای اینه که گذاشتم بمیرن.
‫این جزای منه تا هرگز مرگ‌شون رو فراموش نکنم.
‫قصد مردن ندارم.
‫آئول جونمو نجات داد.
‫ولی...
‫باید با زندگیم چیکار کنم؟
‫انتقام؟ باید برم اون مرد رو بکشم؟
‫بعدش هرچندتا شیطان که می‌تونم بکشم؟
‫معلومه که نه،‌ احمق!
‫باید خونسردیمو حفظ کنم...
‫هی!
‫از کوره در نرو!
‫چه رقت‌انگیز.
‫نمی‌دونستم انقدر ضعیفم.
‫انقدر شکننده‌م.
‫اگه وضع الانم رو می‌دیدن، چی می‌گفتن؟
‫سؤال خوبیه، گمونم اولش بهت می‌خندیدن.
‫«فرمانده‌ی ما اصلاً این‌شکلی نیست!»
‫آئول...
‫گوش کن، فرمانده.
‫هیچی توی دنیا ثابت نمی‌مونه.
‫همه‌چی تغییر می‌کنه. اگه این رو نپذیری، ‫نمی‌تونی رو به جلو قدم برداری.
‫اما، درهرصورت، این حقیقت که شما فرمانده‌ی ما ‫بودین هرگز تغییر نمی‌کنه. پس...
‫لازم نیست فکرتونو زیاد درگیرش کنید.
‫پس حرفی که اون‌شب بهم زدید رو یادتون مونده.
‫پس، حتماً‌ حرف‌های آخر منم یادتون مونده، مگه نه؟
‫«لطفاً، همون شخصی بمونید که تحسینش می‌کنیم.»
‫حق با اونه! برای چی توی فکر فرو رفتید؟
‫شما فرمانده‌ی گردان وحشی ما هستید!
‫از شما بعیده تحت‌تأثیر چیزی قرار بگیرید.
‫اگه ما رو با این‌ سرووضع می‌دید، دمار از روزگارمون درمی‌آوردید.
‫مطمئناً می‌گفتن، «بیاید بریم بیرون! ‫امروز انگار هوس تمرینات جهنمی کردید!»
‫زدی تو خال!
‫درسته.
‫دائماً به مرگ‌شون فکر می‌کنم،
‫ولی اون‌ها همیشه نگاهشون رو به جلو بود، ‫با لبخند روی لبشون رو به جلو می‌دوئیدن.
‫این آخرین‌باریه که از خودم ضعف نشون می‌دم.
‫پس لطفاً، این یه‌بارو چشم‌پوشی کنید.
‫از این به بعد متزلزل نمی‌شم...
‫فرمانده!
‫الان دیگه خوبم.
‫کسی می‌شم که همه‌تون بتونید تحسینش کنید.
‫می‌دونم باید چیکار کنم.
‫در آینده‌ی نزدیک، یه جنگ خونین با شیاطین خواهیم داشت.
‫سربازهای زیادی به کام مرگ کشیده می‌شن.
‫ولی من مطمئن می‌شم که کار به اینجا نکشه.
‫نیرویی ایجاد می‌کنم که جون سربازها رو نجات می‌ده. ‫نیرویی که نمی‌ذاره کسی بمیره.
‫به افراد نیاز دارم. دست کم پنج‌نفر برای شروع.
‫حدأقل دو شفابخش لازم‌مون می‌شه.
‫و یکی مثل من...
‫کسی که نه تنها درمان می‌کنه،
‫بلکه شفابخشی که می‌تونه توی میدان جنگ ‫به هرطرف بدوئه و در این مسیر تهدیدها رو از بین ببره.
‫این از عهده‌ی یه فرد معمولی خارجه.
‫ولی اگه بتونم همچین کسی پیدا کنم...
‫شاید بتونه بدون اینکه بمیره دوشادوش من بجنگه.
‫خوشحالم که پیدات کردم.
‫هـــــه؟!
‫چرا انقدر شوکه به‌نظر می‌رسی؟
‫نه خب، راستش...
‫اصلاً انتظار نداشتم همچین حرفی بشنوم.
‫تو حتی نمی‌دونی وجود خشک‌وخالیت چقدر ارزشمنده.
‫ارزشمند؟
‫هر شفابخشی که از خیابون رد می‌شه، نمی‌تونه ‫مثل تو صرف از طریق تمرین کردن صاحب تبحر شه.
‫تو فقط فرض کن که همه‌ی شفابخش‌ها مثل من بودن.
‫دنیا به آخر می‌رسید.
‫منظورم اینه که غیرممکنه.
‫من کسی‌ام که تمرین دادن خودم ورای حدم ‫به‌وسیله‌ی جادوی شفابخش به فکرم رسید.
‫من و تو تنها کسایی هستیم که از پسش برمیان.
‫عجب.
‫اوساتو، تو تمام خصوصیاتی که من همیشه ‫توی یه شفابخش دنبالشون می‌گشتم رو داری.
‫تو قادر به انجام کاری هستی که ‫جز من کس دیگه‌ای از پسش برنمیاد.
‫مطمئنم تو نمی‌میری...
‫برای چی نیشت بازه؟ حال‌بهم‌زن.
‫خیلی غیرمنطقی هستین!
‫تقریباً دیگه رسیدیم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫بالأخره کامل شد.
‫بالجیناک آماده‌ی اعزام شدن به جنگه.
‫شروع به حرکت کنیم؟
‫آره. از زمان مقرر کمی عقب افتادیم، ‫اما یقین دارم که پیروز می‌شیم.
‫محض خاطر استادم...
‫آه، بالأخره.
‫از انتظار خسته شدم.
‫به‌محض شروع، می‌تونم پیش‌قراول رو رهبری کنم، مگه نه،
‫البته. هرچقدر دلت می‌خواد قاطی کن.
‫لازم نیست از تو بشنوم.
‫ولی خب، ممکنه همه‌چی تو یه چشم به‌هم زدن فیصله پیدا کنه.
‫به‌هرحال اون‌ها فقط یه‌مشت آدمن.
‫از قدرتت اطمینان دارم، ولی گاردتو پایین نیار.
‫حتی میون آدم‌ها هم، دشمنان دردسرسازی پیدا می‌شه.
‫آدم‌رباها.
‫منظورت اون‌هاییه که مجروحین رو می‌دزدن، درست می‌گم؟
‫نمی‌دونم چرا باید بابت کسایی که همیشه کارشون فراره، نگران باشم؟
‫دست کمشون نگیر. اون‌ها هیولان.
‫عــــه؟ اگه این‌طوره که شاید یه‌جورایی کیف داد.
‫مادامی که بتونن اقناعم کنن، برام مهم نیست که آدم باشن یا هیولا.
‫کاری کنید حس کنم زنده‌م.