‫تو روز سوم عضویتش،
‫ساکورای، ورزشکار سابق داشت خودشو با باشگاه وقف می‌داد.
‫با غرق در ورزش شدن اجازه می‌داد از شر ‫نگرانی‌های کوچک خلاص شه
‫و ذهنش رو آزاد کنه.
‫یکی از اون نگرانی‌ها؟
‫باشه شینیچی-کون؟
‫باید با شدت بیشتری برم.
‫این چند روزه سنپای رو ندیدم...
‫اوزاکی-چان می‌خواد وقت بگذرونه!
‫خوب، بعدی.
‫خیلی پرانرژی هستی ساکورای-کون.
‫می‌ذاری درد عضلاتت خوب بشه؟
‫آره.
‫اخیراً ذهنم خیلی درگیر بود...
‫ولی از وقتی خودمُ اینجا خسته می‌کنم، مثل خرس می‌خوابم.
‫هنوز برای این چیزا خیلی جوونی.
‫حرف از نگرانی شد...
‫فوجی...ـه؟
‫اوه، ساکورای-کون!
‫حریف تمرینی لازم داری؟
‫ممنون می‌شم لطف کنی.
‫می‌خواد با شدتی بره که بتونه از نگرانی‌هاش فرار کنه.
‫چیزی اذیتت می‌کنه، ساکورای-کون؟
‫بذار حدس بزنم، یه زن درسته؟
‫من باشم درباره‌ش جوش نمی‌زنم.
‫باهوشی، رو فرمی. اونا میان دنبالت.
‫مثل همیشه خودشُ نخود هر آشی می‌کنه.
‫شرمنده ساکورای-کون.
‫اگه دنبال نصیحتی، کُلی «سنپایِ زندگی» اینجا داریم.
‫البته که خودمم جزوشونم!
‫حرف از نگرانی شد: دختر بزرگم...
‫به نظر مردی هست که دوستش داره.
‫حالا کی دنبال نصیحته؟
‫نمی‌تونی درباره مسائل اون دختر اینجا بحث کنی.
‫من فقط می‌خوام سنپاییِ خودمو خالی کنم، گرفتی؟!
‫پس کسی که تو تموم این مدت کمک می‌خواست خودت بودی.
‫منظورم اینه... بهت گوش می‌دیم.
‫دخترت چند سالشه؟
‫بیست. دانشگاهیه.
‫تقریباً حول و حوش سن ساکورای-کون.
‫ها...
‫پس آدم بالغیه، باید سرت به کار خودت باشه.
‫البته نگرانیت رو می‌فهمم.
‫امکان نداره! این روزا بیست‌ساله‌ها هم بچه‌ان!
‫اون...
‫تو هم از همون دهه‌ای ساکورای؛ نظر تو چیه؟
‫خب، بذار ببینم...
‫بیست تو آدم‌های مختلف متفاوت به نظر میاد.
‫با این حال، گمونم هر کسی --از جمله خودم-- نمی‌تونه مثل ‫آدم‌های بالغ رفتار کنه.
‫حتی اگه سنش به عدد قابل توجهی رسیده باشه،
‫ممکنه بچه باشه، سنش مهم نیست.
‫چه حقی گفتی ساکورای-کون!
‫شـ- شرمنده. بی‌ادبی از من بود.
‫نه نه، اصلاً.
‫حالا، دخترت و یارویی که دوستش داره... چقدر پیش رفتن؟
‫در اون مورد... ‫ظاهراً به جای خاصی نرسیدن.
‫پس تو مرحله‌ای نیستن که نگرانش باشی؟
‫واقعاً خودمم نمی‌دونم...
‫از دخترم شنیدم سنپای مدرسه‌شه،
‫و چند وقتی هست همُ می‌شناسن.
‫ظاهراً به طور معمول خونه پسره وقت می‌گذرونه.
‫از همه مهم‌تر، حتی براش آشپزی هم می‌کنه...
‫ولی پسره هنوز هیچ حرکتی نکرده.
‫چطور شد؟
‫مطمئنی می‌تونی رو حرف دخترت حساب کنی فوجی-سان؟
‫ممکن نیست دروغ گفته باشه؟
‫نه مطمئنم. وقتی دروغ می‌گه، به راستش نگاه می‌کنه.
‫حتی عادت‌های دخترشم می‌دونه. عجب بابای رو مخی.
‫ولی اگه همه این کار‌ها رو بکنن و پسره حرکتی نزده باشه...
‫پس واقعا فقط یه جواب براش هست.
‫چیه؟
‫پسره علاقه‌ی اونطوری به دخترت نداره!
‫نه!‌ امکان نداره!
‫منظورم اینه، دختر من فوقِ نازه!
‫انقدر برداشتت سلیقه‌ایه؟
‫از من بپرسی می‌گم نظرات فوجی-سان فاقد اعتباره.
‫نه! حقیقته!
‫پس دوست پسرش...
‫اگه فرض کنیم از دخترت خوشش میاد،
‫خوب نیست که حرکتی نکرده؟
‫از دوران دبیرستان تنهای تنها‌ست.
‫ببین، انقدر بدبخته که با توجه بهش لطف می‌کنم!
‫عاشقشی! ‫
‫اگه دختر کوچولوم رو نادیده بگیرم...
‫نمی‌دونم فوشش بدم یا تحسینش کنم.
‫این آدم خیلی درد داره.
‫تو چی فکر می‌کنی ساکورای-کون؟ به عنوان هم‌دوره‌ایش.
‫از اوجایی که نمی‌دونم دوست پسره چه‌جور پسریه ‫واقعا نمی‌تونم چیزی بگم،
‫ولی اگه من بودم...
‫اگه دختری که دوستش دارم می‌اومد،
‫اگه برام مهم بود، زود حرکتی نمی‌کردم.
‫ساکورای کون...
‫خیلی پاکی.
‫ولی این خوبه!
‫خوبه که... دختری هست که دوستش داری.
‫می‌شه بی‌خیال شیم؟ ‫فقط یه مثال بود-- یه اگر!
‫پس دخترت برای طرف مهمه. درسته، نه؟
‫موندم...
‫اگه اینطوری باشه خیلی خوب می‌شه.
‫موندم چطور آدمیه؟
‫آره، چطور پسری می‌تونه باشه؟
‫خب، نمی‌شه بدون اینکه ببینمش بگم!
‫برگردیم سر کارمون.
‫درسته. می‌‌شه حواست به اِسکات زدنم باشه؟
‫خیالت تخت!
‫به هرحال، برای الان خوشحال شد.
‫همینطوره.
‫می‌دونی، با توجه به سنت خیلی خوب حرف می‌زنی.
‫اینطوریه؟ قبلاً هیچکس همچین حرفی نزده بود.
‫بتا-اندروفین و نورآدرنالین که حین تمرین شدید ترشح می‌شن
‫گفته شده باعث تقویت روانشناسی می‌شن.
‫اگرچه تو سال‌های ورزشکاریش تمرین شدیدی می‌کرد،
‫ساکورای درونگرا به ندرت اون روش رو نشون می‌داد.
‫ولی با مهارت‌های شخصی‌ای که طی این دوسال کسب کرده
‫که حاصل کار جدی با مشتریه
‫و نشاط حرکت دوباره بدنش
‫دوباره مثل دوت چرخ‌دنده به هم وصل شدنِ،
‫و ساکورای با تغییرات جدیدی درون خودش رو به رو شد.
‫هنوز نخونده‌ست.
‫فکر نکنم امروز سنپای سر کار باشه...
‫می‌خوای بازی کنیم هانا-چان؟
‫امروز نه.
‫اه!
‫تو چطور کیری؟ خیلی وقته نکردیم.
‫فراموشش کن. امکان نداره بتونم ببرمت.
‫باشه. باهات شُل بازی می‌کنم.
‫این همون قسمتشه که خوشم نمیاد!
‫سرگرمی‌ای پیدا کرده که تنهایی خودشو داخلش غرق کنه؟
‫اینم از این.
‫«من و مامان منتظریم. مشتاقانه منتظریم.»
‫اوه، حتما سنپای‌ته!
‫نـ- نه!
‫وقتی اوزاکی هانا دروغ می‌گه، سمت راست رو نگاه می‌کنه.
‫این بهشته...
‫اه زود باش هانا-چان! لطفا؟
‫منم می‌خوام سنپایت رو ببینم هانا-چان!
‫می‌دونی، دکور صحنه نمایش نیست که!
‫احمق! گشادش می‌کنی!
‫بعلاوه، دیدنش انقدرام جالب نیست.
‫اخموئه، چشمای ترسناکی داره...
‫ولی عاشقشی، نه؟
‫اون عاشقمه! سنپای عاشق منه!
‫مامان! سنپای گفت فردا میاد!
‫مامان!‌ مامان! لطفاً از سنپای هانا برام عکس بگیر!
‫بهش توجه نکن مامان!
‫انقدر تو اتاق رختکن سر و صدا نکنین!
‫پس می‌تونم فردا مدرسه رو بپیچونم؟
‫البته که نه!
‫و انقدر مثل بابات حرف نزن!
‫اوه، و هانا، درباره فردا...
‫مامان گفت چیزی پیش اومده.
‫که اینطور.
‫بازم به لطف دستور پخت خوب از آب در اومد.
‫دیگه قلق آشپزی‌کردن دستت اومده، هه.
‫راستی سنپای...
‫از وقتی کلاس آشپزی رو شروع کردی چندین بار اومدی اینجا.
‫گمونم همینطوره.
‫چیزیُ یادت نرفته؟
‫یه چیز مهم؟
‫درست همین الان، هانا باید...
‫مشکلی هست؟
‫خیلی جدی به نظر میای.
‫اینطوریه؟ ولی... اگه همه چیز خوب پیش بره،
‫همه چیز بعد از امروز مشخص می‌شه.
‫نمی‌شه بیشتر از این چیزی خواست!
‫اینطوری بهتره.
‫اون دوتا تنهایی، مطمئناً به یه پیشرفتی دست پیدا می‌کنن.
‫و وقتی هانا اونجاست، ساکورای-کون بهم نگاه نمی‌کنه.
‫منو ببخش ساکورای-کون.
‫نمی‌تونم بهت احساس متقابل داشته باشم.
‫پدر...
‫بذار تو خودش باشه.
‫پدر و دختر تا ته قضیه رو رفتن
‫همونطور که تسوکی اوزاکی رو سوءتفاهمش پافشاری می‌کرد.
‫خوشبختی-- خوشبختی محض...
‫شیشکا آدم‌ها رو دوست داره. ‫گمون کردم دیگه باید آماده باشه.
‫ولی نیکا ترسوئه، برای همین هنوز به اون آماده نیست.
‫اوه، یکیش هم زیاده، بهم اعتماد کن.
‫ازت ممنونم اوزاکی.
‫می‌دونی سنپای...
‫امروز اونقدرا هم چندش نیستی.
‫منظورت چیه؟ معمولا چندش‌ام؟
‫اگه چندش نیست، پس...
‫چه اتفاقی می‌تونه افتاده باشه...
‫اوزاکــــــــــی!
‫اوزاکی! اوزاکی! گلوش خیلی پرسروصداست!
‫حتما خوشحاله!
‫نه، هنوزم چندشی. خیال کرده بودم.
‫فوق‌العاده‌ست...
‫اه، هرچی.
‫فکر کردم گیر نمی‌افتم...
‫اوه، تسوکی-سان!
‫...ولی باهاش تو راه خونه‌ام رو به رو شدم.
‫بابت اون دستور پخت ازتون ممنونم.
‫اوه! البته.
‫امروز غذا چطور از آب در اومد؟ ‫حتما یکمی براش وقت گذاشتی.
‫آره.
‫اوه، آشپزی بدون مشکل پیش رفت؛
‫بعد از اینکه تموم شد گیر کردم.
‫این جواب-- می‌تونه؟
‫منظورت اینه آخرش اتفاق افتاد؟
‫وای، متوجه شدی؟ خجالت آوره...
‫ولی آره. چند وقتی هست بهش علاقه‌مند شدم.
‫پس برای اون گیر کرده بودی، البته!
‫درسته!
‫و امروز، بالاخره...
‫آره!
‫بالاخره، تو و هانا...
‫بالاخره بهم اجازه داد!
‫گربه.
‫خیلی گرم و نرم بود... خیلی احساس لذت‌بخشی داشت...
‫گربــــه.
‫یــــ- یا ابرفظ...
‫فکرشُ می‌کردم هانا باهاش همراهی کنه،
‫ولی نمی‌تونست پرتاب موشک رو لغو کنه؟
‫احتمالاً زیاده خواهی باشه، ولی یه روز،
‫می‌خوام جفتشون رو با هم امتحان کنم، هر کدوم رو یه بازو،
‫به جای یکی در آنِ واحد.
‫گربــــــه ها.
‫خوب پس-- تا دفه بعد!
‫بـ- بله...
‫میل سیری ناپذیر این گرگ جوان... ‫اصلاً توقف پذیر هست؟
‫عذاب بی‌مورد تسوکی اوزاکی ادامه داره.
‫چیکار باید بکنم؟
‫هیچ غلطی!
‫تولدت مبارک مامان!
‫ممنونم!
‫پس الان چند سالته؟
‫تسوکی از خانواده بی‌بی فیس‌هاست.
‫هنوزم که هنوزه جوونه!
‫بگو ببینم، می‌خوای چهارمیش هم بیاریم؟
‫بس کن!‌ چطوری جلو بچه‌های نوجوانت این حرفُ می‌زنی؟!
‫صبح بخیر!
‫هانا-چان، کیری-کون-- مشکلی پیش اومده؟
‫می‌تونم کمکت کنم تسوکی-سان؟
‫اوه، فوجیو-سان... مراقب باش.
‫صبح بخیر یاناگی!
‫شرمنده، یکمی خواب موندم.
‫صبحونه تقریبا آماده‌ست، حله؟
‫خواهر برادر‌ها نمی‌دونستن تو همچین شرایطی ‫چه قیافه‌ای به خودشون بگیرن.
‫ناموساً تو ببین آخه. ‫فقط چون تولدشه...
‫«تولد»... وایسا ببینم. حالا که بهش فکر می‌کنم...
‫تولد سنپای رو نمی‌دونم؟
‫این قطعاً قیافه «اوه، گندش بزنن»ــه.
‫پس...
‫چرا دوباره صدام کردی بیام اینجا؟
‫می‌دونم یه ربطی به ساکو داره.
‫لطفاً، تموم نقاط ضعف سنپای رو می‌دونی.
‫التماست می‌کنم، به کمکت نیاز دارم!
‫اوه!‌ آروم باش.
‫می‌تونه سرگرم کننده باشه. بذار بشنویمش.
‫چی می‌خوای بدونی؟
‫تولد سنپای!
‫گوش کن اوزاکی-سان... یادته یکم پیش چی گفتم؟
‫که باید عجله کرد؟
‫الان درباره تولدش سوال می‌کنی؟
‫وای، یه بارم که شده از صمیم قلبش ناراحت شده.
‫تموم سخت‌کوشی‌هاش رو به یاد میاره.
‫یهو... به ذهنم رسید.
‫می‌دونیم.
‫درسته. بیستمین تولدش رو سال پیش جشن گرفتیم.
‫اینجا، بعد از بستن مغازه.
‫چی؟! منصفانه نیست!
‫اوه، بیخیال.
‫ولی این علاقه یهویی به تولدش...
‫اینم یه جور «باید تولد سنپای تنهام رو جشن بگیرم» ــــه؟
‫دوست داشتنیه.
‫نه، اینطوری نیست!
‫چه زن فاسدی باید باشم که بذارم تولد منُ جشن بگیره
‫و من در عوض این کارُ براش نکنم؟
‫پس برای حفظ خودته.
‫قایم کردنش بی‌معنیه. ۲۹ نوامبره.
‫وای. همین نزدیکیاست که! خوشحالم که پرسیدم!
‫من از شماره جنس‌ها یادمه: روز خوب گوشت.
‫نیازی به دونستنش نبود.
‫چه کادویی براش می‌تونه خوب باشه؟
‫اینکه هرچی بهش بدم به سختی لبخند می‌زنه، ‫احساس نگرانی می‌کنم.
‫پسر، زدی به خال.
‫سال پیش سوپرایزش کردیم. ولی دقیقاً اون اثر مطلوب رو نداشت.
‫اوه، مطمئنید؟ ازتون خیلی ممنونم.
‫چه واکنش حوصله‌ سر بری...
‫پِخ.
‫آره، می‌تونه اونطوری باشه...
‫از این استفاده کن. و شتر دیدی ندیدی.
‫فکر کردم قید همچین چیزایی رو به کل زدی...
‫خب که چی؟ زمان خودمه!
‫دیگه تو کافه ازشون استفاده نمی‌کنم!
‫هممم. شاید اشتباه بزرگت کردم.
‫ساکاکی-سان...
‫چیزی تو کله‌اته!
‫بدجنس!
‫تو بهتر نمی‌دونی چی ساکو رو خوشحال می‌کنه؟
‫روز بزرگ فرا رسید: ۲۹ نوامبر.
‫سنپای، تولدت مبارک!
‫به مدت زیادی، کلی درباره کادوت فکر کردم ولی نمی‌تونستم ‫انتخاب کنم.
‫نباید خودتو به دردسر می‌انداختی.
‫واقعاً پیچیده بود، برای همین هرچی به ذهنم می‌رسه ‫بهت می‌دم!
‫پیچیده؟
‫اول از همه: یه غذا!
‫هی هی! می‌خوای کل روزُ کمین کنی؟
‫وای! انقدر بمب نذار احمق!
‫مرده اول انجامش داد!
‫هی! این اقدام به جنگ بود!
‫شرمنده! از دهنم در رفت. از قصد.
‫«از قصد» درسته.
‫سنپای، کارت با اون جلد تموم شد؟
‫پنج دقیقه دیگه تمومه.
‫پسر، خوش گذشت!
‫پس بیست‌و‌یکُ‌مین تولدت چطور بود سنپای؟
‫خیلی با روز‌های دیگه فرقی نداشت...
‫ولی آره به منم خوش گذشت.
‫می‌دونم، درسته؟
‫اینکه دختر نازی مثل من داری که تولدت رو جشن می‌گیره
‫برای پسری مثل تو که جامعه‌گریزه مثل یه معجزه‌ست!
‫حالا ازم تشکر کن-- منو پرستش کن!
‫آره درسته. سپاسگزارم.
‫خب! صادقانه بود.
‫برام کیک و همه‌چیز داشتی.
‫ولی واقعا نیازی نبود اون همه به دردسر بیفتی.
‫دارم بهتر می‌شم، ولی نمی‌دونم می‌تونم لطفت رو جبران کنم یا نه.
‫نیازی نیست نگرانش باشی. نا سلامتی تولدته.
‫هنوزم، با این حال...
‫باشه، این چطوره؟
‫همه تلاشت رو بکن سال بعد برام جبران کنی--
‫تو روز تولدم!
‫چه می‌شه کرد.
‫هرچی بیشتر تلاش کنی تولدت هم باشکوه‌تر میشه.
‫بعلاوه، امتیاز خیلی خوب و خیلی اجتماعی بودن هم با من می‌گیری.
‫امتیاز‌ها؟ کدوم امتیاز‌ها؟
‫باید اوزاکی‌مایلز جمع کنی!
‫این دیگه چه سیستمیه؟
‫چی شده؟ به خاطر باشگاه رفتنمه؟
‫اون ابهام از سرم افتاده.
‫البته، چیزای رو مخ می‌گه،
‫ولی وقتی واقعاً درباره‌اش فکر می‌کنی، آدم خوبیه.
‫حس می‌کنم نصفش به خاطر لطفیه که بهم داره.
‫با همه این دردسرا، بودن با اوزاکی لذت بخشه.
‫اون لذت بخشش می‌کنه.
‫اه، لعنتی. الان دیگه واقعا می‌خوام لطفشُ جبران کنم.
‫البته که اینُ نمی‌گم. پررو می‌شه.
‫یادم نگه می‌دارم.
‫باید خیلی برات مهم باشه!
‫باشه باشه.
‫به یه رویداد سالانه معمولی تبدیلش می‌کنیم سنپای!
‫باشه.
‫با این حال، تو سال بعد هنوزم تو مدرسه‌ای.
‫اوزاکی؟
‫چیزی که یکم پیش ساکاکی گفت...
‫شاید بخوای یکم عجله کنی.
‫برای اینه؟!
‫فقط یه سال تا تغییر باقی مونده.
‫چی‌کار می‌تونم باهاش تو این مدت کم بکنم؟
‫اینکه به نظر هیچ عجله‌ای نداره خیلی عصبانی کننده‌ست!
‫بدون اینکه هیچوقت بدونه چه حسی دارم، با خونسردی ‫کامل فارغ‌التحصیل میشه؟
‫و بعدش...
‫من هیچوقت...
‫سِــ- سنپای!
‫چی شده؟
‫میگم، خب... می‌دونی...
‫مسئله اینه که... امم...
‫گفتنش برات سخته؟
‫حالا که انقدر دیره؟ هرچی می‌خوای می‌تونی بگی.
‫خب پس. اینطوریه.
‫خب.
‫سنپای...
‫یه سال عقب موندن چطوره؟
‫درباره چه کوفتی داری حرف می‌زنی؟!
‫یه سال بیشتر با من وقت بگذرون!
‫انگار که!
‫همین الان، اگه یه سالُ دوباره تکرار کنی سه اوزاکی‌مایل می‌گیری!
‫اوه، پس شروع شده، نه؟
‫خب، انجامش نمی‌دم!
‫جونِ من!
‫این روز بود که بی‌قراری نچندان مهم
‫تو دل هانا اوزاکی شکل گرفت.
‫واقعا، چی‌کار می‌خوام بکنم؟
‫
‫قسمت بعد: ‫قسمت هفتم: اوزاکی چان می‌خواد اعتراف کنه!
«گربه شپشو می‌خواد وقت بگذرونه!»
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫دارم به یه کلاس آشپزی دیگه تو هفته بعد فکر می‌کنم. حله؟
‫با مامان هماهنگ می‌کنم.
‫ممنون.
قسمت 6
اوزاکی‌-چان می‌خواد
‫جشن بگیره!
سنپای، پنجشنبه چطوره؟
فهمیدم. چک می‌کنم
سنپای، فردا بریم بیرون؟
سنپای، پنجشنبه چطوره؟
فهمیدم. چک می‌کنم
سنپای، فردا بریم بیرون؟
شرمنده دیر جواب دادم
پس می‌بینمت
دوم نوامبر
سوم نوامبر
کافه آسیا
‫29 نوامبر