‫با این حال، تو سال بعد هنوزم تو مدرسه‌ای.
‫چیزی شده، هانا-چان؟ ‫نگرانی‌ای چیزی داری؟
‫نـ- نه چیزی نیست.
‫آها... یچی شده.
‫این مربوط به این سنپای‌ـته؟
‫نـ- نه!
‫عین یه کتاب میشه خوندش.
‫هروقت بخوای می‌تونی با من صحبت کنیا.
‫بیخیال بابا! یه کلاس راهنمایی‌ای چی راجع نگرانی‌های یه دانشجو می‌دونه؟
‫با توجه به رفتار همیشگی‌ـت،
‫در حد یه بچه‌ی راهنمایی راجع به روابط ‫رومانتیک می‌دونی.
‫نخیر‍! انقدر پررو نشو!
‫و تازه «عاشقانه» هم نیست!
‫بالأخره داره جالب می‌شه.
‫اوزاکی-چان می‌خواد وقت بگذرونه!
‫ممنون ساکورای-کون. ‫مطمئنی می‌تونم جزوت رو بگیرم؟
‫راجع به نوشته‌های بهم ریخته‌ام ببخشید-- ‫ممکنه خوندن‌شون سخت باشه.
‫نه، نه--ممنون که اینو بهمون دادی.
‫ساکورای-کون آخه نمراتت هم خوبه.
‫راستی، دفعه‌ی بعدی که همه‌ی بچه‌های کلاس ‫می‌رن نوشیدنی بخورن تو هم میای؟
‫اوه، ببخشید. ‫سرکارم نمی‌تونم بیام.
‫که اینطور...
‫ولی بعضی اوقات هم بیا، باشه؟
‫باشه... دفعه‌ی بعد.
‫گفتم که.
‫منظورت چیه؟
‫فقط منتظر زمان‌بندی مناسب بودم تا ‫یه حمله ناگهانی به سنپای بکنم.
‫خدای من، توی دروغ گفتن خیلی خوبی!
‫اون دخترا تو کلاس من و ساکو ان.
‫هروقت می‌ریم بیرون همش راجع به اینکه ‫دوست‌پسر می‌خوان غر می‌زنن.
‫ممکنه دنبال ساکو باشن.
‫همچین چیز مسخره‌ای...
‫ساکاکی-سان، نباید تَوهُم بزنیا.
‫ببین کی اینو می‌گه.
‫مطمئنم وقتی دیدن تنهاست رفتن سمتش.
‫که یعنی تنها سال‌پایینی خوش‌قلبش من نیستم.
‫ببین کی اینو می‌گه.
‫که یعنی دیگه نیازی نیست من برم تا به سنپای ‫توجه کنم.
‫زمانم الکی هدر نمی‌ره!
‫درسته! اتفاقاً این بهتره!
‫پس می‌تونم ساکو رو به دخترای کلاس‌مون ‫معرفی کنم؟
‫این-- چیزه...
‫این... فرق داره.
‫خودت گفتی اوزاکی:
‫«چاره‌ای ندارم، باید بهش توجه کنم.»
‫و الانم «حتماً من نباید کنار ساکو ‫باشم» درسته؟
‫نه. نه!
‫یه چیزی رو فراموش کردی!
‫هیچ‌کدوم از اون دخترا برای سنپای ‫«اون» فرد نمی‌شن.
‫دلیلش اینه که...
‫...اون عاشق منه!
‫دوباره این قضیه!
‫حتی اگه این دخترا چشم‌شون دنبال سنپای باشه، ‫سنپای منو می‌خواد،
‫پس ازش دعوت‌هم بکنن فایده نداره.
‫آخرش فقط نااُمید می‌شن!
‫پسر، اینکه اون ردت کنه خیلی مسخره‌ست!
‫یعنی، با غرق کردن سنپای داخل توجه‌ام،
‫دارم همزمان از افراد اطرافش هم محافظت می‌کنم!
‫عجب منطق پیچیده‌ای-- و اعتماد به نفسی!
‫اما..
‫ولی همونجور که گفتی ساکاکی-سان: ‫باید عجله کنم.
‫درسته.
‫راستش، زودتر از اینا برام مثل روز روشن بود.
‫منظورم اینه، چیز... اینجوری نیست که... ‫انتظارشو نداشتم...
‫این...؟
‫یه چیز دیگه‌هم فهمیدم:
‫سنپای یه سال سومی‌ـئه-- ‫و الانم دِی‌ایم.
‫سال‌های دانشگا‌هی‌ـش تقریباً تمومه.
‫باید قبل از فارغ‌التحصیلی راجع بهش ‫یه کاری کنم!
‫منظورت همین بود، نه؟
‫اصلاً این نبود!
‫جان؟!
‫باید قبل از اینکه کس دیگه‌ای انجامش ‫بده یه حرکتی بزنی!
‫نیاز نیست یه سال کامل بهش التماس کنی!
‫درواقع، سوپرایز شدم فکر کردی ‫یه سال کامل طول می‌کشه!
‫ای بابا... لحظه‌ای که یکی از اینا بخواد، ‫سریعاً همه چی تموم می‌شه!
‫هرچند، حداقل می‌خواد این رو یجوری ‫حل کنه.
‫تا اونجایی که به اوزاکی مربوطه ‫قدم بزرگیه.
‫به هرحال، فقط یه سال مونده!
‫توی این یه سال سنپای رو مجبور می‌کنم ‫بهم اعتراف کنه!
‫انقدر طفره نرو!
‫فقط برو بگو «دوست دارم» ‫و بعدش همه چی یهویی حل می‌شه!
‫همین الان برو تمومش کن!
‫چـ- چی؟! نمی‌تونم! امکان نداره اینو بگم!
‫چرا؟ بگو!
‫انقدر اینو گفتی خسته شدم!
‫ببین، من سنپای رو دوست ندارم-- اون ‫منو دوست داره!
‫خب، منم از شنیدن این خسته شدم!
‫ولش کن. من خسته‌ شدم.
‫بنظر آماده‌ای. ‫بقیش رو به خودت می‌سپارم.
‫برای آرزوی خوشحالی دارم.
‫اوه، یه لحظه صبر کن!
‫چیه؟
‫روش خوبی می‌شناسی تا سنپای رو مجبور کنم ‫عشقش رو اعتراف کنه؟
‫من چه می‌دونم!
‫چی‌ شده، ایتسوهیتو؟ بنظر خسته میای.
‫بهش توجه نکن.
‫داشتم به یکی از آشناهام ‫مشاوره می‌دادم.
‫همه چی تو مسیر درست‌ـشه...
‫...احتمالاً.
‫آها.
‫میگم، ایتسوهیتو.
‫اوزاکی برام یه جشن تولد گرفت.
‫آره شنیدم.
‫بنظرت برای هدیه‌ی «ممنون» چی بگیرم...
‫...چیزه، برای یه دختر چی بگیرم؟
‫ببخشید، خودم بهش فکر می‌کنم.
‫اوهوم. اونجوری بهتره.
‫پس، واقعاً یه سال نیاز ندارن.
‫ساکاکی-سان اصلاً کمکی نمی‌کنه.
‫پس باید توی این یه سال چیکار کنم...
‫...تا سنپای بهم اعتراف کنه؟
‫فهمیدم!
‫پس گوش کن...
‫سنپای همیشه یا غذاش رو از غذاخوری می‌گیره یا فروشگاه--
‫چی میشه اگه براش ناهار درست کنم؟
‫مگه بچه‌اید؟! ‫خیلی خجالت‌آور و مسخره‌ست!
‫ها؟!
‫ولی بیخیال. الان انگیزه داری، ‫پس انجامش بده!
‫بهتر از اون دم‌دمی مزاج بودن بدرد ‫نخورته!
‫هرچند صفر هنوزم صفره!
‫می‌بینم ساکاکی-کون هم خیلی رُک شده.
‫فکر می‌کنم ایده‌ی خوبیه.
‫کی غذایی که تو درست کردی رو نمی‌خواد؟
‫مگه نه؟!
‫همین الانشم همیشه براش غذا درست می‌کنم-- ‫می‌دونم چی دوست داره.
‫این یکی آبِ خوردنه!
‫شایدم اینطوری فکر می‌کردم.
‫یوش! یوش! یوش! یوش!
‫--کل خانواده زل زدن بهم. ‫--یوش! یوش! یوش!
‫حالا می‌دونم دلیل مامان چیه، ‫ولی بقیه‌تون چی می‌خواید؟
‫یاناگی برو تو اتاقت بازی کن.
‫ولی اگه تو باهام بازی نکنی، ‫فقط کیری-کون می‌مونه--
‫ولی همش درخواستمو رد می‌کنه ‫چون هی شکستش می‌دم.
‫و اینکه، این روزا نگاه کردنت ‫بیشتر حال می‌ده.
‫بنتو برای کیه؟
‫آشپز خیلی خوبی هستی. مطمئنم خیلی خوشحال می‌شن!
‫نه، نه، به من اهمیتی نده. ‫بفرما کارتو انجام بده.
‫این خیلی سخته!
‫تو چی، کیری؟
‫فکر نکن من مثل یاناگی‌ام. ‫نیومدم اذیتت کنم.
‫پس چیه؟
‫هرچی باقی‌موند رو بسپر به من. ‫خب زودباش انجامش بده!
‫برید تو اتاقتون کرکسا!
‫بابا، تو چی؟
‫نه هیچی...
‫کی می‌دونست این خانواده انقدر آدم‌های فوضولی داره؟
‫تسوکی به دلیل علاقه‌ش به سریال‌های ‫آبکی، چشماش رو بست.
‫چی باید درست کنم؟
‫یه ناهار حتماً نیازی نداره ‫غیرعادی باشه، میدونی.
‫تا وقتی از چیزایی که سریعاً فاسد ‫می‌شن استفاده نکنی، می‌تونی هرچی خواستی درست کنی.
‫می‌تونه غذای ویژه‌ت باشه، یا ‫هرچی که دوست داری.
‫پس املت تاماگویاکی درست می‌کنم.
‫آره، خوبه!
‫چه گفت و گوی مادر دختری‌ای! ‫بیشتر از چیزی که انتظار داشتم حال می‌ده!
‫میگم، هانا-چان! هانا-چان!
‫بله؟
‫مطمئنی نمی‌خوای شکل قلب باشه؟
‫آره، خب، لطفاً ساکت شو یاناگی.
‫نظرت راجع به مرغ ریش‌ریش شده ‫به جای برنج چیه؟
‫بابا، تو یکی دخالت نکن!
‫آره، نصیحتت برای خودت--، ‫منم می‌خوام بخورم!
‫برای تو درست نمی‌کنم که!
‫عه...
‫باشه! برای همه درست می‌کنم!
‫ایــــول!
‫مامان تو خیلی خفنی. ‫درست کردن ناهار خیلی سخته.
‫نه هانا، من کسی رو ندارم که ‫مزاحمم بشه.
‫سلام.
‫هعی...
‫خب چرا گفتی بیام اینجا--
‫از روی هوس... برات ناهار درست کردم.
‫این... یکی مال توئه.
‫ام... چیزه... آه...
‫چی شده؟ مگه همیشه برام غذا درست نمی‌کرد...
‫این... یکی...
‫لعنتی-- این صدای قلبمه؟
‫چـ- چیزه... ببخشید--من--
‫این چیه دیگه؟ این چیه دیگه-- این چیه دیگه!
‫مرسی.
‫خب، من دیگه می‌رم.
‫ها؟ چرا؟
‫ببین، مشکلی نیست.
‫می‌تونی جایی که کسی نمی‌بینتت بخوری.
‫چیه، سالن غذاخوری بده؟
‫خوبه!
‫به تنها غذا خوردن عادت داری، نه؟
‫درست نیست!
‫راستش برای خودمم درست کردم...
‫می‌خوای باهم بخوریم؟
‫پسر، خیلی سرده...
‫حالا نمی‌شد بریم سالن‌ غذاخوری؟
‫دوست ندارم کسی ما رو درحال خوردن غذا‌های مثل هم ببینه.
‫که... اینطور.
‫منطقیه، آره، اگه مثل هم‌ان!
‫چرا خودم متوجهش نشدم؟
‫اینطوری شد که زمان برای درست کردن دوتا غذای مختلف نداشتم.
‫شرمنده.
‫اوه راستی، نوشیدنش با من پس.
‫ممنون.
‫عـ- عالی پیش می‌ره!
‫چطور چنین اتفاقی می‌تونه بیفته؟
‫درسته-- انگاری جفتشونم دانش‌آموزای راهنمایی‌ان.
‫خوشحالم که این دفه انقدر خوب از آب در اومد.
‫حالا وقت خروج تر و تمیز ساکاکی ایتسوهیتوئه.
‫در همین حال، اوزاکی فوجیو...
‫اینجا رو باش!
‫اینُ دخترم برای من درست کرده.
‫یه نگاهی بهش بنداز!
‫فوق‌العاده نیست؟
‫اوزاکی-سان...
‫وقت تعطیلی ناهارت نیست.
‫لطفاً ناهارت رو بذار کنار و برگرد سر کارت.
‫قلقلکِ بنتو خانگی دخترش، پیرمرد‌های محل‌کارش رو عصبانی کرد.
‫کارم با دادن ناهار به سنپای عالی بود!
‫از استعداد خالص من خوشت اومد، ها؟
‫خوبه!
‫ادامه بده.
‫اگه این مزخرفات نبود زودتر از اینا رابطه‌شون شروع می‌شد...
‫تقریباً رسیدم!
‫اه، پسر!
‫مسابقه عالی‌ای بود!
‫حالا که قلقش دستت اومده خوب حرکت می‌کنی.
‫--مرسی که یه بازی جدید دیگه باهام کردی، یاناگی.
‫--هانا همیشه بازی‌های باحال دو نفره پیدا می‌کنه
‫--حالا می‌تونم از سنپای جلو بزنم، بذارم پشتم خاک بخوره
‫--چرا یکی از غذا‌های مورد‌علاقه‌ات رو فردا درست نکنم؟ چی دوست داری؟
‫--که قبل از بازی با سنپای با من تمرین کرده باشه.
‫گراتین!
‫شاید خواهرم باشه و هرچی، ولی عشقشُ به طرز ‫عجیب غریبی نشون می‌ده.
‫سنپایت هم بازی دوست داره، نه؟
‫آره ولی همیشه می‌ره سراغ بازی‌های یک نفره.
‫باید با این بازی‌ها هم آشناش کنم.
‫که اینطور.
‫ایکاش می‌شد ببینمش!
‫امکان نداره.
‫راستی. یه گزارش برای نوشتن دارم.
‫هانا-چان! همیشه همین‌کارُ می‌کنی.
‫بی‌خیال هانا-چان! بی‌خیال!
‫باز شروع به فرار کردن کرد. چقدر سرسخته.
‫چرا انقدر از این ایده متنفره؟
‫دلیلش هرچی باشه، اگه هانا-چان می‌خواد آروم بمونه،
‫برای خودم یه ایده دارم.
‫اوه! چه لبخندی زدی!‌ چی شده یاناگی؟
‫میگم، مامان جون؟
‫خواب موندم!
‫اوه، یاناگی! یک‌شنبه زود بیدار شدی. می‌ری بیرون؟
‫خب، می‌دونی.
‫خوبه!
‫کار داری؟
‫اوهوم! بعدا می‌بینمت!
‫فعلاً!
‫حالا پس...
‫وقت بیرون رفتنه!
‫خوش اومدین!
‫سلام.
‫سلام، من خواهر کوچیک اوزاکی، یاناگی هستم. ‫بابت همه‌کار‌هایی که براش کردین ممنونم.
‫خب خب!
‫یـ- یاناگی؟! خیال کردم می‌ری بیرون!
‫آره، همینطوره.
‫همین‌کارُ کردم.
‫چطوری...؟
‫از مامان پرسیدم.
‫اونُ مقصر ندون. فقط ازش پرسیدم کجا کار می کنی.
‫خوبه نه؟ نه اینکه درباره سنپای سوال‌پیچش کرده باشم.
‫برو خونه!
‫هوی. حالا که خواهرت این همه راه اومده بیرونش نکن.
‫شلوغی صبح تازه تموم شده، می‌تونی ‫از وقتت رو صرف استراحت کنی.
‫هرجا دوست داری بشین.
‫گنده‌ست... حتما خودشه!
‫فقط، می‌دونی...
‫دوست ندارم رفقا و خانواده منُ موقع کار کردن ببینن--
‫کلافه می‌شم و انجام کارم برام سخته!
‫حس می‌کنم دقیقاً همچین حرفای رو به...
‫به هر حال،
‫من تمیز‌کاری رو ردیف می‌کنم، تو به خواهرت سرویس بده.
‫ممنون...
‫یجورایی فهمیدم یه دلیل‌هایی داشتی که
‫یهویی تو سال دوم دانشگاهت اینجا کار کنی...
‫درست فهمیدم؟
‫یه شیر قهوه داغ، رئیس.
‫گرفتم.
‫مشکل چیه؟ وقتی تسوکی-سان اومد خوب بودی.
‫«تسوکی-سان»...
‫چی؟
‫هیچی.
‫ببین، واقعا می‌تونه دردسرساز باشه.
‫چی شده؟
‫فقط... تو یه خواهر کوچک‌تر داری.
‫مشکلش چیه؟!
‫سر به سر تو یا چیز دیگه‌ای نمی‌ذارم.
‫مراقبمی، از راه‌های عجیبی نگرانمی،
‫حتی بعضی‌ وقتا بهم محبت می‌کنی--
‫و الان می‌دونم چرا.
‫انگار که... الان می‌فهمم.
‫درباره چیه؟
‫که اینطور... خب تو یه خواهر بزرگتری.
‫مطمئنی سر به سرم نمی‌ذاری؟
‫مطمئنم، من تک فرزندم، می‌بینی؟
‫نمی‌دونم تجربه خواهر بزرگ‌تر بودن چطوریه.
‫چطوره که...؟
‫کاملاً سر به سرم می‌ذاری.
‫نمی‌ذارم.
‫واقعا؟
‫آره واقعاً.
‫شیر قهوه‌تون آماده‌ست.
‫ممنون!
‫تا وقتی که می‌تونم از سنپای دور نگهش دارم، ‫می‌تونم این روزُ پشت سر بذارم.
‫اگه به یاناگی سرویس بدم... و ازش محافظت کنم...
‫بعد تا خونه سین جیمش می‌کنم.
‫شیر قهوه‌تون آماده‌ست!
‫میگم، می‌شه سنپایت بهم سرویــــ
‫میزت به من سپرده شده.
‫نمی‌ذارم اون دوتا با هم مکالمه داشته باشن.
‫بی‌خیال اوزاکی.
‫بعد از اینکه تو این سرما اومده اینجا یادت رفته ‫بهش حوله داغ بدی.
‫بفرمایید.
‫خیلی ازتون ممنونم! نوک انگشت‌هام سرد بودن.
‫چرا انقدر با جدیت کارتُ انجام می‌دی؟!
‫به خاطر با ملاحظه بودن از دستم عصبانی‌ای؟
‫اوه، پس شما سنپای هانا‌ هستی؟
‫می‌تونیم یه لحظه با هم حرف بزنیم؟
‫یاناگی!
‫البته، چرا که نه؟ ‫مشتری دیگه‌ای نداریم.
‫سنپای!
‫بـ- باید متوقفشون کنم. به هر حال فقط می‌دونم...
‫هانا خیلی درباره‌ات بهم گفته بود. می‌خواستم خودم ببینمت!
‫اینطوریاست؟
‫سنپای سنپای! کار داری!
‫نه، تموم کردم.
‫لعنتی!
‫هرچقدر که آشپزیت داغونه تو تمیز‌کاری سریعی!
‫هیچوقت نمی‌تونم بگم داری ازم تعریف می‌کنی یا عصبانی‌ای...
‫سنپای-سان، شما چند سالته؟
‫ییست و یک، و شما خانوم؟
‫کلاس هشتم.
‫هه! از اوزاکی بیشتر به سر و وضعت می‌رسی--
‫مطمئن بودم حداقل دبریستانی هستی.
‫--اممم... ‫--وای واقعا؟
‫راستی راستی.
‫خب، بهتره برگردیم به...
‫اوه راستی، شنیدم بازی‌های زیادی می‌کنی سنپای-سان.
‫راستش منم همینطور!
‫تو هم؟
‫اون بازیُ انجام دادی؟
‫کدوم کدوم؟
‫جوینده نهایی: افسانه‌های پاکتر، لوسی کاتر.
‫اون با همه... چیزه! آره آره!
‫اون اوپنینگ بازی خیلی طولانی بود.
‫واقعا همینطوره!
‫و بعد از اون اوج فوق‌‌خفنش که با CG ‫فوق‌العاده‌ای ساخته شده بود،
‫اولین ماجراجویی واقعیت جمع کردن گیاهان داروییه!
‫یجورایی شور و اشتیاق اولیه رو کم می‌کنه.
‫درست می‌گی.
‫--اوه اوه. الان دیگه بحثشون حسابی گرم شده. ‫--حداقل یه اسبی برای سوار شدن داری.
‫کی فکرشو می‌کرد همچین اتفاقی بیفته؟
‫--راستی خانوم، وقتی... ‫--اوه، سنپای-سان؟
‫مجبور نیستی منُ خانوم صدا کنی.
‫می‌تونی با اسم کوچیکم صدام کنی، یاناگی‌ئه.
‫عه؟ خب پس... یاناگی-چان.
‫دیدی؟! می‌دونستم این اتفاق می‌فته!
‫«آخرین غاز وحشی اول می‌شه.»
‫یعنی: چیزی که از عقب میاد تا از جلویی‌ها جلو بزنه.
‫قسمت بعد: ‫قسمت هشتم: یاناگی و کیری هم می‌خوان خوش بگذرونن!
کافه آسیا
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
پولک ماهی صورتی برای تزئین ناهار
قسمت ۷
اوزاکی-چان می‌خواد
‫اعتراف کنه!
کافه آسیا
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.