‫اینکه فارغ‌التحصیلی ساکورای نزدیکه، باعث می‌شه اوزاکی ‫یه تکونی به خودش بده،
‫ولی با استراتژیِ کلاس‌راهنمایی‌ایِ بنتو جواب می‌ده.
‫در همین حین خواهر کوچیک‌ترش یاناگی، ‫به محل کار اوزاکی می‌ره،
‫و موقع صحبت کردن با ساکورای ازش ‫می‌خواد با اسم کوچیک‌ش صداش کنه--
‫با اینکه اوزاکی برای ماه‌ها سعی کرده ‫مجبورش کنه اینکارو انجام بده، و نتیجه‌ای نداشته.
‫برای خواهر کوچیک‌ش صرفاً ‫چند دقیقه طول کشید تا ازش جلو بزنه!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫اوزاکی-چان می‌خواد وقت بگذرونه!
کافه آسیا
‫قسمت ۸
‫ یاناگی و کیری هم می‌خوان خوش بگذرونن!
‫تو چرا اینجوری‌ای؟!
‫می‌شه آروم باشی؟
‫بسته
‫یعنی چی آروم باش؟ ‫این تقصیر منه؟
‫منظورم این نیست...
‫منظورت چیه منظورت اون نیست؟!
‫آروم باش و بیا حرف بزنیم.
‫چجوری می‌تونم راجع به این آروم باشم؟
‫فهمیدم. ‫هنوز به قسمت صدا کردن هم با اسم کوچیک نرسیدن.
‫چقد جوون و معصوم‌ان.
‫درسته.
‫وقتی که تنهان چی؟
‫حتی اون موقع هم نه، فکر نمی‌کنم.
‫اگه بود، اینجوری نمی‌شد.
‫شنیدم دوست‌پسرش نیست...
‫ولی این قسمت دوست‌داشتنی اون دو نفره.
‫جان، از کجا پیدات شد؟
‫وقتی شنیدم خواهر هانا-چان اومد، ‫نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و سریع اومدم.
‫آسای آمی هستم.
‫من همکار ساکورای-کون و هانا-چان هستم ‫و یه سال چهارمی توی همون دانشگاه اونام.
‫خوشبختم.
‫که اینطور... خوشبختم.
‫تو واقعاً خواهر هانا-چانی، خیلی بامزه‌ای!
‫نه نه نه...
‫خیلی غیر طبیعی‌ـه که اینجا باشه
‫اونم درست به موقع برای همچین موقعیت جالبی.
‫چرا-- نه، آمی چطوری شصتش خبردار شده؟
‫نگو که...
‫ها؟ باش، پس... یاناگی-چان.
‫دیدی؟! می‌دونستم اینجوری می‌شه!
‫مدیر کافه به شدت جنگید تا از بدگمانی‌هایی
‫که به دخترش داشت رد بشه.
‫هرچند...
‫این خیلی جالب شده!
‫بیخیال اوزاکی، از اون فاز بیا بیرون دیگه.
‫هم!
‫هانا...
‫نخیر. مجازاتته:
‫شینیچی-کون فراموش‌کار و من
‫تا آخر روز همو با اسم ‫کوچیک صدا می‌کنیم.
‫عهه، خیلی خجالت‌آوره! ‫بیخیال شو.
‫چی راجع به اسم یکی خجالت‌آوره؟!
‫اتفاقاً من از اسم خودم خوشم میاد!
‫ببخشید!
‫هانا مسئله... اسمت نیست.
‫چیزه، می‌دونی... ‫صدا کردن هم با اسم کوچیک...
‫مثل اینه که ما خیلی بهم نزدیکیم.
‫چی می‌خوای بگی؟!
‫نه، من، چیزه...
‫شینیچی-کون! قبل از حرف زدن ‫فکر کن، شینیچی-کون!
‫شینیچی-کون واقعاً از دست تو!
‫می‌فهمی، شینیچی-کون؟
‫دلیلش فقط این نیست که می‌خواد ‫بگه «شینیچی-کون»؟
‫درسته. ببخشید. ما خیلی نزدیکیم.
‫من معذرت می‌خوام. ببخشید.
‫هانا... تو برای من همه کار می‌کنی،
‫و ما خیلی باهم می‌گردیم.
‫درسته بعضی اوقتا عصبانی‌ می‌شم...
‫من اشتباه کردم. ‫اینو کاملاً قبول دارم.
‫ما دوستای نزدیکی‌ایم.
‫پس می‌شه از الان به بعد ‫منو با اسم کوچیکم صدا کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫آها، اینطوریه؟! باشه دیگه!
‫حتی خودتم اینو نمی‌فهمی!
‫بذار یه چی رو روشن کنم:
‫همین‌ جا همین الان بگو چرا ‫من تنها کسی‌ام که از اسمش استفاده نمی‌کنی!
‫ها؟!
‫یادت رفته چندوقته ما همو می‌شناسیم؟
‫بخاطر جوری که داری باهام رفتار می‌کنی ‫دارم عصبانی می‌شم!
‫اصلاً اینجوری نیست!
‫هست!
‫بین تمام رابطه‌های دوستی کمت، ‫ماله ما نزدیک‌ترینه!
‫و هنوزم...
‫آمی-سان.
‫ایتسوهیتو.
‫تسوکی-سان.
‫یاناگی-چان.
‫نکو-چان!
‫اوزاکی...
‫من اصلاً این شکلی نیستم!
‫ببین شینیچی-کون.
‫از زمان دبیرستان ما پنج ساله ‫که همو می‌شناسیم.
‫می‌فهمی یعنی چقدر؟
‫آ- آره، درسته.
‫ولی حتی ۱۰ دیقه هم نشده خواهرمو دیدی...
‫ببخشید-- معذرت می‌خوام-- ‫شرمنده-- منو ببخش!
‫فقط منم که با فامیلی‌ش صدا می‌شه...
‫فقط من بودم که فکر می‌کردم ‫ما بهم نزدیکیم؟
‫شینیچی-کون منو دوست خودت نمی‌بینی؟
‫باعث می‌شه اعتماد به نفسم ‫واقعاً از بین بره.
‫فـ- فهمیدم.
‫بذار خوب بهش فکر کنم. ‫یه لحظه صبر کن.
‫بذار ببینم...
‫فکر می‌کنم به لطف آمی‌سان باشه که
‫اخیراً بقیه رو با اسم‌شون صدا می‌کنم.
‫ولی هنوزم فقط مال توئه که سخته.
‫که یعنی، خب...
‫شاید به خاطر اینه که خاصی.
‫الان چی گفتم؟
‫مـ- میگم.
‫تـ- تو گفتی من...
‫... برات خاصم.
‫--من گفتم؟ ‫--گفتی.
‫من؟
‫تو.
‫به تو.
‫به من.
‫چرا؟
‫از من نپرس! تو گفتی.
‫خـ- خب، اگه می‌گی من... خاصم...
‫نه--
‫پس همین‌جا بیخیال می‌شیم!
‫اعتماد به نفس
‫بازیابی شد
‫اعتماد به نفس: بازیابی شد!
‫صـ- صـ- صبر کن اوزاکی! ‫فراموش کن چی گفتم!
‫نه! دیگه شنیدم‌ش.
‫و کل امروز چی‌کار می‌کنیم؟
‫هانا...
‫چیه شینیچی-کون؟
‫انقدر دوستش داره که-- باعث میشه ما‌ هم معذب شیم.
‫دوست‌ش داره.
‫دوست‌ش داره!
‫اما درسته، هانا-چان آدم دیرفهمیه--
‫نظر اون احمقُ جلب کردن سخته.
‫خب، شاید به زودی یکم کمک‌ش کنم.
‫من برگشتم!
‫خوش‌اومدی!
‫هعی، بیرون خیلی سرده.
‫خب، به شماهم سلام! ‫خوش‌ به حال‌تون یه جای گرم بودید.
‫راستی! ‫مامان بگو چی شده؟
‫بالأخره سنپای هانا-چان رو دیدم!
‫پس رفتی محل کار هانا.
‫فقط زیادی موقع کار مزاحم‌شون نشو.
‫فکر‌ می‌کنم مشکلی نیست ‫امروز آخه تعطیل بودن.
‫عه، واقعاً؟
‫صاحب کافه و دخترش داشتن اونا ‫رو نگاه می‌کردن و برنج می‌خوردن.
‫برنج...؟ چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫سنپای‌ش چشمای ترسناکی داره ‫ولی راحت می‌شه باهاش حرف زد.
‫اونم از بازی خوشش میاد؛ ‫یعنی با منم یه دست بازی می‌کنه؟
‫پس همین‌جا بیخیال می‌شیم!
‫مامان، می‌دونستی؟
‫هانا-چان واقعاً سنپای‌ش رو دوست داره.
‫آره، درسته.
‫ساکورای-کون انگار از یاناگی خوشش اومده...
‫هنوز از اون چیزا بهش نگفته دیگه؟
‫احتمالاً زیاده خواهی باشه، ولی یه روز می‌خوام،
‫جفتشون رو با هم امتحان کنم، هر کدوم رو یه بازو، ‫به جای یکی در آنِ واحد.
‫امیدوارم با هانا جفت بشن ‫و این مسئله تموم بشه...
‫تسوکی فکر می‌کنه ساکورای و اوزاکی همین الانش ‫هم رابطه‌ی خاصی دارن.
‫اما اگه همه چی با ساکورای-کون حل بشه،
‫می‌تونه هنوزم اشتیاق بی‌ پایان‌ش رو به سمت ‫یاناگی هم ببره!
‫نه! اگه برای دخترای من این اتفاق بیفته...
‫شاید بعداً دوباره برم سنپای-سان رو ببینم!
‫یـ- یاناگی نمی‌تونی!
‫جان؟
‫تو هنوز توی راهنمایی‌ای!
‫و تنها هم می‌خوای بری؟
‫دفعه‌ی بعدی که می‌خوای بری،
‫حداقل منو هم با خودت ببر!
‫جانم؟
‫فهمیدی؟
‫آ- آره... فهمیدم.
‫لازم به گفتن اینکه یاناگی توی راهنماییه نیست،
‫حتی هانایی که کاملاً بزرگ شده هم هنوز بچه‌ست!
‫و من، مادرشون، باید راهنمایی‌شون کنم!
‫اشکال نداره، ولی این روزا دانش‌آموزای راهنمایی هم ‫تنها کافه می‌رن.
‫مامان هم می‌خواد بره؟
‫خب خب! مطمئناً اینجا خیلی سرزنده‌ست. ‫سرگرمی‌ای در جریانه؟
‫منم در جریان بذارین!
‫بگو یاناگی، معمولاً یک‌شنبه‌ها بیرون نمی‌ری.
‫کجا رفتی؟ کجا رفتی؟
‫نه مشکلی نیست. بهت ربطی نداره.
‫ها؟ چرا؟
‫حالا کاملاً احساس تنهایی می‌کنم...
‫اگه به بابا بگم، سر و صدا و الم‌شنگه به پا می‌کنه.
‫آخ. داشتی درس می‌خوندی؟
‫یکمی صدامون رفت بالا. شرمنده کیری-کون.
‫کیری-کون عصبیه.
‫موقع امتحانات پایانیه. همش استرس داره.
‫تو درس زیادی خوب نیست.
‫اتفاقا منم امتحان دارم.
‫خب من یه لحظه هم بابتت نگران نیستم.
‫دانش‌آموز نمره الف‌ای!
‫شنیدم. همه چیزُ شنیدم!
‫هوس فعالیت بدنی کردم!
‫آره-- موقع امتحانات باشگاه ممنوع.
‫ولی درس‌هات مهم‌ان.
‫برای ورود به اون دبیرستان خیلی تلاش کردی --
‫حالا تلاش کن که نمره‌هات رو بالا نگه داری.
‫وقتی امتحانات پایانیت تموم شد می‌تونی همه اون ‫فعالیت‌های ورزشی رو انجام بدی.
‫می‌دونم... ولی با این حال...
‫اوه درسته: زمستون همش دوییدن، استقامت و ورزش کردنه.
‫حتی اگه بعد امتحاناتت شروع کنی، دیگه اونقدرا باحال نیست.
‫آره دقیقا!
‫این که یه مسئله دیگه‌ست، اینطوری نیست؟
‫گمونم آره...
‫از درس خوندن متنفرم. نمی‌تونم جلوی استرسمُ بگیرم.
‫و اونوقت می‌خوام اینطوری امتحان بدم؟
‫بابا؟
‫می‌تونم یه لطفی ازت بخوام؟ به مامان نگو.
‫کیری...
‫بابات عاشق چنین چیزیه!
‫دقیقاً بعد از دست ردی که دختر رُکش به سینه‌ش زد ‫و باعث شد احساس تنهایی کنه،
‫از اینکه پسر سرکشش ازش خواهش می‌کنه خیلی ‫هیجان‌زده بود.
‫آره! بالاخره یکم ورزش!
‫این همه انرژی اضافه دارم.
‫انگاری می‌تونم برای همیشه درس بخونم...
‫بابا بلیت رایگان اینجا رو بهم داد.
‫مطمئنا تر و تمیزه!
‫پسر، جداً بیام عضو شم؟
‫اوزاکی کیری، ۱۷ ساله. تازه وارد دبیرستان.
‫عضو باشگاه شنا، جایی که زمانش یکم بالاتر از میانگینه.
‫توانایی ورزشیش بدک نیست.
‫بابا گفت کلی آدم پیر اینجاست؛
‫آره، کسی جز مامان و بابابزرگ اینجا نیست.
‫خوبه! از اونجایی که هیچ جوونی این اطراف نیست، ‫به معنای واقعی کلمه بی‌همتام!
‫همینطور؟ بچه‌ای!
‫وقتیشه تموم عصبانیت درس خوندنُ خالی کنم!
‫خوبه. پس سطح دیگران اینه.
‫درحالی که من...
‫...با این پیش می‌رم.
‫جوون‌ها واقعا فرق دارن!
‫واقعا انقدر سنگین پیش‌ میری؟
‫معمولاً سنگین‌تر هم می‌زنم، الان چند وقتی هست از ‫باشگاه و تمرین دور بودم.
‫می‌خوام سبک بزنم.
‫ولی! و معمولا بیشتر از این بر‌می‌داری؟
‫تحسین‌برانگیزه!
‫اوه، واقعا چیزی نیست.
‫بعد می‌رم سراغ اون.
‫فرم درستُ در پرس‌سینه حفظ و میله‌های ایمنیُ ‫درست تنظیم کنین.
‫اوه، می‌‌تونی انقدر وزنه بزنی؟
‫خب، چند وقتی هست تمرین نکردم. فکر کردم از ‫اینجا شروع کنم.
‫جوون‌ها فوق‌العاده‌‌ان!
‫واقعا، چیزی نیـــــــ
‫بعضی وقتام به پیر‌مرد‌های فوق‌عضلانی بر‌می‌خوری...
‫مطمئن می‌شم کنارش ورزش نکنم.
‫وای، سریعه.
‫نه-- چند وقتی هست ورزش نکردم.
‫وقتی بهش عادت کردم سرعتُ بیشتر می‌کنم.
‫واقعاً؟ بیشتر از اون؟
‫تحسین‌برانگیزی!
‫چیزی نـــــ
‫به! ساکورای-کون!
‫می‌خوام از استخر استفاده کنم، برای اعضای باشگاه بازه درسته؟
‫البته! هرچقدر دوست داری ازش استفاده کن.
‫گفتی باتجربه‌ای-- برو از خط پیشرفته استفاده کن.
‫خط پیشرفته؟
شیب
راه رفتن
مبتدی
متوسط
پیشرفته
‫خطی که از سمت ورود تو متنها‌الیه سمت راسته، ‫معمولا برای کسایی که می‌تونن شنا کنن هستش.
‫قوانین می تونن تو باشگاه‌های مختلف متفاوت باشن، برای همین ‫اول چک کنین.
‫خط کاملا آماده و برچسب‌زنی شده ولی کسی ازش ‫استفاده نمی‌کنه. چه حیف!
‫معمولا آدم‌های پیرتر با پا‌های ضعیف‌ پیش ما میان.
‫که اینطور.
‫از اونجایی که اونجا تنهایی می‌تونی حسابی دلبری کنی.
‫پس نگران نباش. لذت ببر.
‫گرفتم.
‫ممنونم.
‫از قیافه‌ش می‌تونم بگم یه چیزی تو کله‌شه.
‫هعی، جوونی...
‫شرط می‌بندم، دوباره مشکل دختره.
‫فوجیو روحش هم خبر نداشت «دختر» در اصل دختر خودشه.
‫لعنت. فاز این پیر‌پاتال‌ها چیه؟
‫حالا هرچی. تمرین واقعی از حالا شروع می‌شه.
‫یه استخر سرپوشیده.
‫مطمئنم اگه جای آدم‌های پیر یه ورزشکار واقعی ازش ‫استفاده کنه خیلی خوب می‌شه.
‫فکر کردم فقط خودم تو خط پیشرفته‌ام ولی...
‫یه یاروی گنده اینجاست.
‫هه، اگه میاد باشگاهی که همه سن پنجاهُ رد کردن،
‫نمی‌تونه اونقدرا هم خوب باشه.
‫فکر کردم برای یه بارم که شده یکی رفته خط پیشرفته.
‫پس آدم‌ها واقعاً می‌تونن اونقدر سریع شنا کنن!
‫وای. فوق‌العاده‌ست!
‫حتما اینکه بتونی انقدر سریع شنا کنی خیلی حس خوبیه.
‫اینطور نیست.
‫خیلی سریعه!‌ این دیگه چه کوفتیه؟!
‫داره ازم دورتر و دورتر می شه! ‫لعنتی، بابا! بهم کلک زدی!
‫وقتی این یارو اینجاست چطور می‌تونم عصبانیت خودمُ خالی کنم؟
‫نمی‌دونم کیه ولی همیشه جلو‌تره.
‫حالا دیگه عصبانی‌ام!
‫اینطوریه! بهت می‌رسم لعنتی!
‫در همین حال، ساکورای جلوتر...
‫از ذهنت بیرون کردنشُ فراموش کن.
‫شاید به خاطر اینه که تو خاصی.
‫هرچی بیشتر می‌گذره برام سنگین‌تر می‌شه!
‫شاید به خطر اینه که تو خاصی.
‫چرا اونُ گفتم؟!
‫باید انقدر سخت شنا کنم که نتونم به چیز دیگه‌ای فکر کنم!
‫تا وقتی که جونم دراد!
‫ورزش به راه فرار ساکورای از فشار روانی تبدیل شده بود.
‫--باید بیرونش کنم! ‫--شاید به خاطر اینه که تو خاصی.
‫--فراموش کن. فراموش کن. فراموش کن! ‫-...چون تو خاصی.
‫لعنتی! حتی اگر لجبازی خالص باشه ادامه می‌دم!
‫می‌گیرمش، می‌گیرم...
‫کی از پشتم سر در آورد؟!
‫چشه؟
‫چشه؟ چشه؟
‫این یارو چشه؟!
‫آخرش ازم رد شد. دوبار.
‫و شنا با همچین سرعت دیوانه‌واری...
‫لعنتی. دیگه نا ندارم. پسره هیچوقت استراحت نمی‌کنه.
‫کاملاً شکست خوردم--
‫نه! فقط به خاطر امتحانات رو فرم نیستم!
‫تو اوج خودم نبودم، برای همین!
‫آره! افت کرده بودم!
‫درست مثل بچه‌ها که تو چنین موقعیت‌هایی ‫بهونه پشت بهونه میارن.
‫تو بدترین شرایط روحی و فیزیکی‌ام!
‫از اونجایی که باشگاه یا مسابقه نبود،
‫نمی‌تونستم رو بازی تمرکز کنم و همه تلاشمُ بکنم!
‫کاملا. اگه تو اوج خودم بودم، از همه نظر برنده بودم!
‫خودشه!
‫کیری-کون چش شده؟
‫کی‌ می‌دونه؟ از وقتی اومده خونه اینطوریه.
‫شاید باید یکی از غذا‌های موردعلاقه‌ش رو برای امشب بذاریم.
‫خونه‌ام! تسوکی-سان... اینجا نیست؟
‫مامان؟ تو حمومه.
‫عالیه!
‫خب کیری؟ محل کار پدرتُ دوست داشتی؟
‫اگر خواستی عضو شی منُ تو جریان بذار!
‫مشکلی هست؟ چیزی شده؟
‫تجهیزات زیادی داریم، درسته؟
‫خط پیشرفته کلی فضا برای شنا کردن داشت؟
‫چی شده؟
‫حس شکست عمیقی تو روح مرد جوان هک شده بود.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت بعد ‫قسمت ۹: فوجیو وقت خانوادگی می‌خواد!