‫«مشکلی نیست.»
‫چطوری به زبان اشاره گفته می‌شه؟
‫بعد از اون روز، هرچی بیشتر به ایتسواُمی-سان فکر می‌کنم،
‫این احساس سفید مرواریدی گَرد مانند ‫بیشتر توی اعماق قلبم انباشته می‌شه.
‫همیشه، حتی الان.
‫شرمنده مزاحم خیال‌بافیت شدم، ولی...
یه‌وقت دیر نکنی؟
‫حتماً... دیر می‌کنم.
‫یوکی، خوش به حالت. شماره‌ش رو گرفتی!
‫عــــــه، حرفشم نزن! چیزی نبود!
‫راستی، وقتی ازش پرسیدی استرس گرفته بودی؟
‫عجب، عجب!
‫من فقط با ایستادن نزدیکش هم استرس می‌گیرم.
‫به‌علاوه، هیچکس تابه‌حال توی زندگیم ‫من رو اینقدر غافلگیر نکرده بود...
‫هر لحظه میرم نگاهش می‌کنم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خیلی‌ عالی بود.
‫پس، دفعه بعدی بیاید باهم بریم!
‫آره. خب...
‫ایتسواُمی-سان.
‫چشمم روشن، بازم چندتا در و داف دورشو گرفتن.
‫ولی می‌دونی! چند لحظه پیش پسرم اطرافش بود!
‫دخترایی که داره باهاشون حرف می‌زنه خیلی خوشگلن. ‫شاید والدین‌شون خارجی‌ان؟
‫طوری که دهنش تکون می‌خوره... احتمالاً به ژاپنی حرف نمی‌زنه.
‫اون پیام رو چون زیاد با افراد ناشنوا معاشرت نداره برام فرستاد،
‫تا یه‌نوع مبادله فرهنگی باشه؟
‫حتی اگه این‌طور باشه،‌ خوشحالم که وارد زندگیم شده.
‫اوه...
‫داره می‌ره.
‫ایتسواُمی-سان!
‫هـــــــــــــــــــه؟
‫با فکرِ تلاقی نگاه‌هامون دلم غنج می‌ره.
‫آه، صاف زل زده توی چشمام.
‫نه...
‫نباید نگاهم رو ازش بگیرم.
‫امروز قرار نیست از این‌کارها بکنی؟
‫خجالت‌آوره!
‫چیزه...
‫باید تایپ کنم.
‫همیشه تو فاصله‌ی چند سانتی‌متریم وایمیسته!
‫هــــــــــوم...
‫نازی.
‫هــــــــه؟
‫الان من رو نـ ــ‌ ناز صدا زد؟
‫حرفشو که اشتباه لب‌خونی نکردم؟
‫آه، باید برم. وقت پروازمه.
‫پرواز؟!
‫این‌دفعه داره کجا می‌ره؟
‫ما... اُ... ئو؟
[ارباب شیاطین] مائو؟
‫لا... آه، پس «لا» بود.
‫اُ... ئو...؟
‫لائوس!
‫شما دوتا انگار خوب باهم جور شدید.
‫وقتی پیش ایتسواُمی-سانی، به‌نظر خیلی خوشحال میای.
‫مثل اینکه دلتو بهش باختی.
‫هــــــــــه؟!
‫ولی انگار اصلاً آدم دیروزی نبودی.
‫داشتی می‌درخشیدی!
‫«آدم دیروزی نبودم»؟
‫راست می‌گه؟
‫آخه، اصلاً فرق بین عشق و تحسین کردن چیه؟
‫هی، یوکی.
‫بالا رو ببین، اونجا.
‫دوست بچگیت داره این‌ورو نگاه می‌کنه.
‫اوشی-کون.
‫ما رو باهم دیده؟
‫درمورد چی دارن حرف می‌زنن.
‫نمی‌تونم از کنار حرف‌های آدم‌ها رو لب‌خونی کنم.
‫هــــــــا... با اون دخترها دوستی، اوشی؟
‫خوشگلن. یه فرصتی دعوتشون کن بریم دور هم ساکه بزنیم.
‫اون مو بلنده ناشنواست.
‫عــــه؟ تا چه حد ناشنواست؟
‫کاملاً.
‫اوه...
‫سمعک فرقی به حالش نمی‌کنه؟
ازش استفاده می‌کنه. ولی بازم ‫نمی‌تونه هیچ صدایی رو تشخیص بده.
‫من که زیاد سر درنمیارم، ولی رواله.
‫تا بعد، اوشی.
‫باشه.
‫بهم محل نذاشت.
‫ولی... جداً یاد گرفته، ها؟
‫ایتسواُمی-سان...
‫ایناها!‌ صورتت بازم داره می‌درخشه.
‫دیشب از وقتی دیدمش، واسه یه‌لحظه هم ‫نتونستم از حالت «عاشقشم» دربیام!
‫راست می‌گی؟!
‫آخه خیلی ماهه.
‫اگه نمی‌دونی کدومشه، چرا فقط یکیشو انتخاب نمی‌کنی خودتو راحت کنی؟
‫اگه بتونم انتخاب کنم که کدوم باشم-
‫عاشقش باشم، یا فقط تحسینش کنم...
‫آقا!
‫ببخشید، آقا!
‫اوشی.
‫ایزومی.
‫گمونم تو هم هرازگاهی حس نیکوکاریت گل می‌کنه.
‫چی؟
‫این اولین‌باره که می‌بینم با کسی جز یوکی ‫از زبان اشاره استفاده می‌کنی.
‫آه، جدی؟
‫زندگی واقعاً باید برای افراد ناشنوا سخت باشه.
‫آره.
‫اگه به‌خاطر تو نبود، ممکن بود اون یارو رو ‫با یه مسافر فراری اشتباه بگیرن.
‫حق با توـه.
‫وقتی نتونی چیزی بشنوی، راحت‌تر به خطر میفتی.
‫پس شاید بهتر باشه جایی که براشون امنه بمونن و بیرون نرن...
‫موندم الان ایتسواُمی-سان کجاست و داره چیکار می‌کنه.
‫عشقه، یا صرفاً تحسین کردن.... ها؟
‫چی؟ از طرف ایتسواُمی-سانه!
‫وای.
‫تا حالا راجع‌به همچین جایی نشنیده بودم.
‫بامزه‌ان!
‫روحمم خبر نداشت...
‫تا حالا هیچ‌کدوم از اینا رو ندیده بودم.
‫ایتسواُمی-سان...
‫جایی که الان هستی چه‌‌جور جایی‌ـه؟
‫چه جاهای دیدنی‌ای داره،
‫و چه‌جور اوقاتی رو می‌شه اون‌جا گذروند؟
‫تو از قدم گذاشتن توی دنیاهای ناشناخته نمی‌ترسی؟
‫هفت دلار؟!
‫عجب جایی برای گذروندن شبه.
‫خیلی دمدمی‌مزاج ـه...
‫داره برمی‌گرده. پس یعنی می‌بینمش؟
‫زود از خونه زدم بیرون.
‫اون...
‫ایتسواُمی-سان!
‫«صبح بخیر.»
‫انگشت‌هام ناشیانه تکون می‌خورن.
‫دنیای من از زمانی که تو واردش شدی، همین‌طور بزرگ و بزرگ‌تر می‌شه.
‫و انگار حتی حسرت‌های منم به‌ سادگی دارن هم‌رنگش می‌شن.
‫می‌خوام عشق باشه.
‫عشق رو ترجیح می‌دم.
‫«زبان اشاره رو برای احوال‌پرسی‌های معمول یاد گرفتی؟»
‫«کِی برگشتی ژاپن؟»
‫کلی سؤال هست که می‌خوام ازش بپرسم.
‫می‌تونم از گوشیم یا یه دفترچه استفاده کنم.
‫دستت رو بیار جلو.
‫نگه‌ش داشت!
‫سوغات لائوس.
‫آها! سوغاتی!
‫احتمالاً اون‌موقع داشت یه چیزی می‌گفت،
‫ولی نتونستم خودمو قانع کنم که ببینمش.
‫چرا این رو انتخاب کرد؟
‫یه‌جور خدایی چیزی‌ـه؟
‫از بس چندشه یه‌جورایی بامزه‌ست.
‫ایتسواُمی-سان حتماً یه‌عالمه چیز دیده که من هیچ ‫درکی ازشون ندارم...
‫دنیایی که من باهاش آشنا نیستم.
،‫مدرسهٔ ناشنوایانی که من بهش می‌رفتم
‫از شیرخوارگاه تا دبیرستانش توی یه محوطه بود.
‫ردهٔ سنی من سر جمع چهارتا دانش‌آموز داشت.
‫همه اون‌جا خیلی صمیمی و مهربون بودن،
‫و می‌تونستی احساس امنیت کنی.
‫اون تمام دنیای من بود.
‫یوکی!
‫آه، مادوکا-چان.
‫ولی، بازم، من آرزوی چیز بیشتری رو داشتم.
‫من بیشتر می‌خوام.
‫اوناهاش.
‫گرم صحبتن.
‫می‌خوام درمورد یه‌سری چیز‌ها مربوط به ‫ایتسواُمی-سان باهاش حرف بزنم،
‫ولی این‌جوری هم نیست که از قبل برنامه ریخته باشیم ‫همدیگه رو ببینیم.
‫اوشی-کون.
‫واسه چی اینجا وایسادی؟
‫منتظر یه دوستم.
‫دوست؟
‫عه؟ تمام مدت کار کردن خیلی غم‌انگیز به‌نظر میاد!
‫باید تعطیلات هم بری، نه؟
‫می‌دونم وضعیت شما هم بهتر نیست، مگه نه؟
‫دارن بلند بلند راجع‌به برنامه‌هاشون برای ‫تعطیلات بهاری حرف می‌زنن.
‫نیازی نیست این چیزها رو برام ترجمه کنی.
‫بیخیال. می‌دونم کنجکاوی.
‫اون همون دختر سال دومی‌ـه‌ که برات توی لپ‌تاپت ‫یادداشت برمی‌داره، نه؟
‫خب که چی؟
‫به اون می‌گی دوست، نه...
‫زبان اشاره‌ٔ اوشی-کون همیشه خیلی نیش‌داره.
‫اما یه وقت‌هایی نوک انگشت‌هاش نحیف، ‫یه‌جورایی ملایم به‌نظر میان.
‫باعث می‌شه احساس کنم ته دلش نگرانمه.
‫ایتسواُمی-سان.
‫قبلنا،
‫امیدوار بودم به دنیای بیرون قدم بذارم،
‫و توی محوطه‌ی دانشگاه چندتا از دانشکده‌ها رو ببینم.
‫اون‌جا دنیایی با یه‌عالمه چیز پیدا کردم که درموردشون نمی‌دونستم.
‫دانشجوهایی که دیدم،
‫به اندازۀ ستاره‌های تلویزیونی دست‌نیافتنی به‌نظر می‌اومدن.
‫«دنیای بیرون.»
‫چی می‌خواد؟
‫جناب‌عالی.
‫چیه؟
‫هوا برت نداره.
‫برنداشته.
‫می‌گم، اون زبان اشاره‌ست؟
‫ها؟
‫آه، یوکی.
‫ایول.
‫یعنی دارن درمورد چی حرف می‌زنن.
‫یـــوکی!
‫صبح بخیر!
‫سلام.
‫بهتره سعی کنی یهو از پشت بهش نچسبی.
‫اون نمی‌تونه صدای قدم‌ها رو بشنوه.
‫معذرت می‌خوام. دیگه انجامش نمی‌دم.
‫پس، جایی هست که دلت بخواد بری؟
‫من اصلاً نمی‌تونم ذهنم رو جمع‌وجور کنم.
‫همم؟ اهوم.
‫وقتی به زبون‌های مختلف حرف بزنی، فرق می‌کنه...
‫بریم.
،‫هر حرکت انگشت‌های ایتسواُمی-سان
‫این احساسات ناآشنا رو در من به جنب‌وجوش میندازه.
‫هربار که بهم نگاه می‌کنه،
‫چنان هیجان و بی‌قراری‌ای احساس می‌کنم ‫که به‌سختی می‌تونم توی چشم‌هاش خیره بشم.
‫این احساس باید عشق باشه.
‫من...
‫عاشق ایتسواُمی-سان شدم.
به علاقه
‫ممنون بابت دیشب، ‫رین-چان.
آره، خیلی بزرگه
بذار وارد دنیای تو بشم، یوکی
می‌دونی چرا پیشنهاد دادم اینجا همدیگه رو ببینیم
‫چون اعضای باشگاه مبادله فرهنگی‌ ما ‫اغلب اینجا جمع می‌شن.
‫«باشگاه مبادله فرهنگی ما»...
آره، خیلی بزرگه
بذار وارد دنیای تو بشم، یوکی
یادداشت‌ها
تمام
‫دوست دارم، ولی الان توی دانشگاهیم.
پیام
الان
‫مدت کوتاهی می‌رم لائوس.
‫من فقط تحسینش می‌کنم!
اون کی بود؟
یه دوست،‌ چطور مگه؟
‫منظورت این نیست که...
چی تو سرته؟
‫هیچی.
چی؟
‫دوست دوران بچگیت زبان اشاره بلده؟ ‫عالیه.
‫فقط بلده به زبان اشاره ‫ سر به سرم بذاره.
‫ها...
رین
‫دوست دوران بچگیت زبان اشاره بلده؟ ‫عالیه.
‫گفت‌وگو‌ها
جست‌وجو
‫سوغاتی می‌خوای؟ یا نمی‌خوای؟
رین
‫ها...
‫فکر می‌کنی کدومه؟
‫من نمی‌تونم فرق بین تحسین کردن ‫و عاشق بودن رو تشخیص بدم...
‫رین‌-چان، گفتی تو ،رئیس رو تحسین می‌کنی درسته؟
‫عا، راجع‌به اون...
‫می‌تونم خودم انتخاب کنم؟
‫آره🤍
‫مدت کوتاهی می‌رم لائوس.
‫سوغاتی می‌خوای؟ ‫یا نمی‌خوای؟
‫سوغاتی می‌خوام. ‫💦!مراقبت کن، و مسافرت خوش بگذره
‫این عکس‌ها خیلی‌خوبن!⭐
‫امشب تو یه مسافرخونه ‫ خرابهٔ ۷دلاری موندم. ‫وای‌فای خیلی کنده.
‫می‌رم بخوابم. فعلاً.
‫امشب تو یه مسافرخونه ‫ خرابهٔ ۷دلاری موندم. ‫وای‌فای خیلی کنده.
‫اوه.
‫می‌رم بخوابم. فعلاً.
‫اوه.
‫پس‌فردا میام دانشگاه.
‫ممنونم! ‫خیلی دوستش دارم!
‫دقیقاً چرا باید می‌اومدی دانشگاه؟
‫اون صحبتی که راجع‌به ‫عشق و تحسین داشتیم ‫یادته...
‫اون اشاره الان چه معنی‌ای داشت؟
‫معنیش می‌شه ‫ «اوضاع‫ رو‌ به راهه؟» ‫ یا «کم نیار!»
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫به علاقه