‫خیلی‌خب.
‫وقتشه یه کتاب راهنمای زبان اشاره برای ایتسواُمی-سان درست کنم!
‫روزی که فهمیدم احساسی که نسبت به ایتسواُمی-سان دارم عشقه...
‫اوووه... ممنون.
‫اگه بتونم وقتی با رین-چان می‌رم بار، اینو بهش بدم خوب می‌شه.
‫ولی باید زمان درستش رو پیدا کنم.
‫اگه ببینم دنگ‌وفنگش زیاده، زودی می‌ذارمش کنار.
‫عه‌وا؟
‫کشیدن زبان اشاره سخت‌تر از چیزیه که انتظار داشتم.
‫دست راست این‌جوری میاد، پس...
‫همم؟
‫یوکی!
‫شرمنده، ولی می‌تونی بری...
‫چه رقص عجیبی.
‫عصر بخیر‍!
‫خوش‌ اومدین. هرجا که دلتون می‌خواد بشینید.
‫مــمــنــون.
‫رین-چان از دفعه قبل کمتر اضطراب داره.
‫از اون طرف، من خیلی عصبی‌ترم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫داره زنگ می‌زنه.
‫اون چه صدایی‌ـه؟
‫هـــــــــــه...
‫بعضی‌ اوقات سر کلاس هم پیش میاد، نه.
‫من تا حالا صداهای واقعی رو نشنیدم...
‫از زمان تولد؟
‫هوی!
‫بابت ایتسو و سؤال‌هاش شرمنده.
‫بیا، یه دستی به این‌جاها بکش.
‫به روی چشم.
‫اون همیشه سعی می‌کنه از کار ملت سر در بیاره.
‫آره ایتسواُمی-سانه دیگه، مگه نه؟
‫علاقه‌ست؟ یا صرفاً کنجکاوی‌ـه؟
‫هر کدوم که باشه خوشحالم می‌کنه.
‫موندم از تأثیرات خارج از کشور به‌دنیا اومدنه یا نه.
‫از کجا معلوم؟ به‌نظر من ایتسو کلاً خاصه.
‫یه کتاب راهنمای زبان اشاره؟
‫عـــــــه، تو درستش کردی یوکی-چان؟
‫می‌گم، منم می‌تونم ببینمش؟
‫واو!
‫نقاشی‌ها خیلی بامزه‌ان!
‫دست خوش، یوکی!
‫اسم من...
‫«ایـ»...
‫«تسو»...
‫نمی‌فهممش.
‫«تسو» رو این‌جوری نشون می‌دین؟
‫آه، «تسو»...
‫انگشت‌های ایتسواُمی-سان خیلی کشیده‌ان.
‫وای، مثل سوغاتی‌ای که از لائوس برات آوردم سرخ شدی.
‫اون؟!
‫دستت درد نکنه.
‫البته، نمی‌دونم ازش استفاده کنم یا نه.
‫جان؟!
‫صرفاً با نقاشی نمی‌تونم یاد بگیرم.
‫خودت بهم یاد بده، یوکی.
‫از چه اشاره‌هایی بیشتر استفاده می‌کنی؟
‫«بامزه»، ها؟
‫زبان اشاره‌ی ایتسواُمی-سان...
‫حس دلگرم‌کننده‌ای می‌ده، انگار که همه‌چیز رو ‫به آرومی در آغوش می‌گیره.
‫چی‌ شده؟
‫اوه. ظاهراً تماس یهویی شوکه‌ش می‌کنه.
‫عه؟
‫شرمنده.
‫قلبم داره از جاش کنده می‌شه.
‫امیدوارم صداشو نشنون.
‫یه دختری این‌جاست که دیوانه‌وار عاشقته.
‫حالا که عاشقت شدم، باید چیکار کنم؟
‫هـــــــی!
‫ما اومدیم.
‫از کی دارین از این بار به اون بار می‌رید؟
‫اینجا تازه دومی‌ـه.
‫شلمنده.
‫برگام ریخت.
‫روبه‌راهی، شین‌شین؟
‫ببخشید، تلسیدی؟
‫واهای.
‫این دختره خوشگله.
‫موهاش خیلی نرم و ابریشمی‌ـه.
‫عه... تو خیلی جیگلی، آبجی.
‫دلت می‌خواد مدل موهاتو عوض کنی؟
‫می‌دونی آخه، اون آرایشگر خیلی خفنی‌ـه.
‫داری پیاز داغشو زیاد می‌کنی!
‫ای‌ بابا... اصلاً نمی‌فهمم چی دارن می‌گن.
‫بذار ببینم، موی کوتاه احتمالاً بهت میاد.
‫یا می‌تونی یه رنگ دیگه رو امتحان کنی! شایدم ‫یکم هایلایت کنی؟
‫شین.
‫شما میای این‌ور.
‫تو هم همین‌طور اِما.
‫چـــشـــم!
‫ببخشید، یوکی.
‫ایتسواُمی-سان می‌شناستش؟ باهم دوستن؟
‫هوی، کت‌هاتون رو در بیارید و بشینید این‌جا.
‫من یه آبجو می‌خوام ایتسو-کون.
‫و منم یه گیلاس شراب قرمز می‌خورم!
‫شما فقط آب گیرتون میاد، سگ‌مستا.
‫اونا هم‌کلاسی‌های دبیرستان ایتسو هستن.
‫آب نمی‌خوام.
‫شراب قرمز!
‫عــــــــــــه؟
‫ایتسو-کون چه سنگدله.
‫اونی که عینک آفتابی داره وقتی مست نیست، ‫از اون مدل‌های خشک و گوشه‌گیره.
‫همیشه یه‌جور رفتار می‌کنه که انگار الکلی‌ام. ‫آخه کجای من الکلی‌ـه، مگه نه؟
‫الکل‌ هم می‌تونه ترسناک باشه‌ ها!
‫هی، ایتسو-کون، یه مدتی پاگیر شدی؟
‫چطور مگه؟
‫فقط می‌خواستم بدونم!
‫چرا هی دم به دقیقه می‌ری مسافرت؟
‫عه؟ اون جدی جدی بهش چسبیده.
‫می‌دونم ممکنه مست باشه،
‫ولی بازم، جوری که بهش نگاه می‌کنه...
‫عه؟ چرا الان؟!
‫چی ‌شده؟
‫مامانم همین الان پیام داد «من خونه توئم، رین».
‫یوکی، ببخشید، من باید برم.
‫یوکی؟ یوکــــــی؟
‫چه صنمی باهم دارن؟
‫گفتی اهل فوکواُکا هستی، رین-چان؟
‫اصلاً نتونستم از روی لهجه‌ت متوجه شم.
‫خب، وقتی سال اولی بودم خیلی سعی کردم که درستش کنم.
‫داره مثل خوره مخمو می‌خوره.
‫دوباره چسبیده بهش؟!
‫عه، اونا چشونه؟
‫عه؟
‫عاه، اِما-چان؟
‫باهم قرار نمی‌ذارن. فقط دوستن.
‫فکر نمی‌کنم در آینده هم احتمال داشته باشه قرار بذارن.
‫عه؟ چرا؟
‫چیزی نیست که بتونم بهتون بگم.
‫با شنیدن این حرف احساس می‌کنم،
‫که اونا رابطه‌ی خاصی دارن.
‫یوکی-چان؟
‫فکر می‌کنم اون درمورد یاد گرفتن زبان اشاره جدی‌‌ـه.
‫بهش یاد بده، خب؟
‫کیو، دربازکن کجاست؟
‫آه، دارم میام.
‫خب. هروقت خواستید بیاید قدمتون سر چشم.
‫«تو راه خونه... مراقب خودت باش.»
‫باید به حرف رئیس راجع‌به رابطه‌ش با اون دختره اعتماد کنم.
‫وااای، امشب حرف زدن باهاش خیلی بهم چسبید!
‫باید نهایت تلاشم رو بکنم که اوضاع با کیویا-سان به‌خوبی پیش بره.
‫مگه نه، یوکی؟
‫نمی‌دونم نقطه شروع برای من کجا بود، ‫ولی گمونم قبل از این‌که متوجه‌ش بشم ازش گذشتم.
‫منم می‌خوام، می‌خوام تمام تلاشم رو بکنم.
‫چهار روز شده.
‫نه به ایتسواُمی-سان پیام دادم نه دیدمش.
‫شاید دوباره رفته باشه خارج.
‫یا شاید...
‫نمی‌ذارم بره رو اعصابم!
‫بهش پیام دادم...
‫امیدوارم اشکالی نداشته باشه.
‫بلافاصله جواب داد!
‫اوه؟
‫داری می‌ری بیرون؟
‫«یه تُک پا»؟
‫قبل از ساعت خواب برگردی ها!
‫دو ساعت بیشتر ندارم.
‫تاحالا این وقت شب کسی رو بیرون ندیدم.
‫این اولین‌باره!
‫هوی!
‫آخ!
‫دستمال کاغذی؟ برای چیه؟
‫این وقت شب کجا داری می‌ری؟!
‫او ــ او ــ او ــ اوشی-کون؟!
‫باید برم. فعلاً.
‫چندتا بسته دستمال کاغذی داره؟!
‫نکنه الان با کسی قرار داری؟
‫آره، مگه چیه؟
‫پسر که نیست؟
‫هــــــــــا؟!
‫انقدر دیر وقت باهات قرار گذاشته؟
‫به مامانم گفتم دارم می‌رم بیرون. ‫قبل از ساعت خواب هم برمی‌گردم.
‫اون یارو کله نقره‌ای‌ـه؟
‫نباید تنهایی بری دیدنش.
‫اون احتمالاً فقط داره محض تفریح بازیت می‌ده.
‫اون منو بازی نمی‌ده. درموردش این‌طوری صحبت نکن.
‫اگه بازیت نمی‌ده...
‫صرفاً با مهربونی باهات نفسش رو ارضاء می‌کنه!
‫من دیگه از نقطه شروع گذشتم.
‫حالا که گذشتم، نمی‌تونم به پشت‌سرم نگاه کنم.
‫می‌خوری؟
‫آه، مهمون من.
‫یوکی، ده ینی داری؟ منم یه نوشیدنی می‌خوام.
‫ممنون.
‫این رو می‌خوای؟ یا نمی‌خوای؟
‫گمونم ارزشش همون حدود 10 ین باشه.
‫البته تو ژاپن نمی‌شه استفاده‌ش کرد.
‫تاحالا ندیده بودمش.
‫واسه کدوم کشوره؟
‫می‌خوای چندتای دیگه هم ببینی؟ یا نمی‌خوای؟
‫آه...
‫نمی‌خواد به خودش زحمت توضیح دادن بده!
‫خیلی نازی.
‫این اشاره‌ای‌ـه که دفعه قبل بهش یاد دادم.
‫اشاره‌های دیگه‌ای هم برای گفتنِ ‫«ناز» هست.
‫هوم.
‫مثلاً «بانمک»،
‫یا «بامزه».
‫هــــــــه... بازم هست؟
‫خب...
‫چیزه، آه...
‫کاری که همیشه انجام می‌دی...
‫دنیای زبان اشاره جالبه.
‫بار اول که بهت برخوردم،
‫و دیدم به زبان اشاره حرف می‌زنی،
‫حس کردم دنیایی که تاحالا توش زندگی می‌کردم، وارونه شده.
‫من خارج زندگی می‌کردم،
‫و طبیعتاً به زبان‌ها و فرهنگ‌ها علاقه‌مند شدم.
‫مشوّق زندگیم شدن،
‫و نگاهم مدام به اهداف دوردست بود.
‫ولی تو باعث شدی به خودم بیام ‫و متوجهِ چیزی بشم که درست جلوی چشمامه.
‫هوم؟ داشت چیزی می‌گفت؟
‫می‌خوای من رو بیشتر بشناسی؟
‫اشاره‌ی «بیشتر» چیه؟
‫بیشتر.
‫بیشتر...
‫و بیشتر...
‫و بیـ ــــ
‫فهمیدم، فهمیدم.
‫وقتی دست‌هامو می‌گیره، حس می‌کنم ‫روی کف دست‌هاش به رقص دراومدم.
‫رفتار بیخیالانه‌ش قلبم رو بیشتر به تپش میندازه.
‫چـِ ـــــ
‫چرا؟
‫به دلم می‌شینی.
‫د ــ داره سر به سرم می‌ذاره تا ببینه عکس‌العملم چیه؟!
‫ولی، اشکالی نداره، به شرطی که لبخند روی لب‌هاش بیاره.
‫انگشت‌های ایتسواُمی-سان طوری دستم رو گرفتن ‫که انگار نمی‌خوان ولم کنن.
‫و من فقط می‌تونم سفت بهشون بچسبم.
‫حتی اگه یکمی دردم بگیره، بازم غیرواقعی به‌نظر میاد.
‫تا موقع برگشتن یه ساعت و خرده‌ای مونده.
‫دونه‌های برفی که بیرون مغازه می‌باریدن، انگار ‫برای لحظه‌ی کوتاهی سرجاشون معلق موندن،
‫ولی این صرفاً خیال خام من بود.
‫هنوزم برف می‌باره، یوکی؟
‫این اشاره‌ی برفه؟
‫منم یوکی رو دوست دارم.
‫[یوکی به ژاپنی یعنی برف]
‫می‌دونم مخاطب حرفش من نیستم!
‫«دوست داشتن» به زبان اشاره چی می‌شه؟
‫این؟ یه‌روزی به کارم میاد.
‫هــــــــــــــــــه؟!
‫هوم، نه،
‫«سفر کردن رو دوست دارم» و امثالهم.
‫همراهت میام. خونه‌تون کدوم طرفه؟
‫سمت عابر پیاده...
‫نمی‌خوام ماشین زیرت بگیره.
‫شاید این حس رو داشته باشه که ‫من رو دور انگشت‌هاش پیچیده،
‫ولی الان، بهم احساس امنیت می‌ده.
‫اگه رفتارش با همه همین باشه، هرکسی عاشقش می‌شه.
‫هوم؟
‫کی؟
‫آه، اونا رو می‌گی؟
‫چرا باید همچین مواقعی توی چشم‌هام خیره بشی؟
‫بی‌رحمانه‌ست.
‫من دوست‌دختر ندارم. اِما دوستمه.
‫ولی...
‫مطمئنم اون دید متفاوتی نسبت بهت داره.
‫تو چی؟
‫اون پسره که توی دانشگاه دیدم داری ‫با خوشحالی باهاش به زبان اشاره صحبت می‌کنی، چی؟
‫یعنی...
‫اون‌موقع ما رو دیده؟
‫هوم... مربوط به کِیه؟
‫احـــمـــق!
‫آها.
‫از این بحث بکشیم بیرون.
‫دمدمی‌مزاج، مثل همیشه.
‫هوم... راکین رابین دوشنبه‌ها باز نمی‌کنه.
‫ببینم اون اشاره‌ی «قول»ـه؟
‫بیا بریم خونه.
‫برف آسمون بالای سرمون رو می‌پوشونه.
‫به‌دستِ باد می‌وزه،
‫درست مثل الان که احساسات ناخوشایند از قلبم زدوده می‌شن.
‫چه طرز فکر بچگانه‌ای.
‫نمی‌خوام از هم جدا شیم.
‫آه، از کِی اونجایی؟
‫تازه رسیدم. و ساکه خریدم.
‫ایتسو-کون،‌ بذار شب رو بمونم.
‫من دفعه قبل فقط چون شین هم بود گذاشتم بمونی.
‫می‌دونم.
‫متوجه منظورم از این کار می‌شی دیگه؟
‫فاصله‌ت رو حفظ کن.
‫بیا تو.
‫ایتسو-کون، چی می‌خوری؟
‫به خودت زحمت نده.
‫هــــــــه؟
‫از هرچی خواستی می‌‌تونی استفاده کنی.
‫کلید زاپاس دم ورودی‌ـه. به شین نده.
‫صبر کن!
‫ایتسو-کون، کجا داری می‌ری؟
‫دیروقته و برف می‌باره، پس بمون داخل.
‫یعنی انقدر از دیدنم اعصابت خرده؟
‫دیگه از این‌کارها نکن.
‫چی...
‫من فقط چون توئی این‌کارو انجام می‌دم!
‫اِما.
‫دم در خونه‌م آبغوره نگیر. مزاحم همسایه‌ها می‌شی.
‫بدجنس!
‫ایش! کی یه دختر رو توی خونه‌ش تنها می‌ذاره؟!
‫باشه حالا،‌ شرمو کم می‌کنم! اول این ساکه رو تموم کنم...
‫ایتسو-کونِ احمق!
‫آه!
‫«کتاب راهنمای زبان اشاره»؟
‫این... دیگه چیه؟
یکی تو فکر کسی‌ـه
اگر می‌خوای زبان اشاره یاد بگیری من می‌تونم بهت یاد بدم
تمام
یادداشت‌ها
ممنون
‫سمعک‌ وقتی درست سرجاش قرار نگرفته باشه، ‫هشدار می‌ده.
الان تا چه اندازه‌ای می‌تونی بشنوی؟
حسش جوری‌ـه انگار همه صداها باهم قاطی شده باشن
نمی‌تونم تشخیص بدم کدوم صدا از کجا میاد یا صدای چیه
و وقتی سمعکم رو درمیارم ‌ نمی‌تونم چیزی بشنوم
راهنمای زبان اشاره
‫نکته!💡 ‫توصیه می‌شه روبه‌روی ‫ زبان اشاره رو !تمرین کنی آینه
‫🖊یادداشت ‫این اشاره‌ها با ‫دست راستن. ‫اونا رو چپ‌دستی اگر ‫به صورت افقی ‫برگردون!
‫عه، ایول!
‫کلی مطلب داره! برای نوشتن همه اینا حتماً کلی زحمت کشیده!
جدول هجاهای انگشتی
بامزه ممنون
‫اگه تو باشی اشکالی نداره، ‫ایتسواُمی-سان
اون دوتا باهم قرار می‌ذارن؟
‫به منم خیلی خوش گذشت٬ شما با حضورتون ‫جو رو عوض می‌کنید. امیدوارم فردا روز خوبی ✨‫تو دانشگاه داشته باشید
😋‫ممنونم کیویا-سان! ‫امیدوارم تو هم سرکار روز خوبی داشته ‫باشی!
شب‌بخیر
شب‌خوش
‫برای دیشب ممنون. ‫خوشحال می‌شم بازم بهت زبان اشاره ‫یاد بدم.
حتماً
شب‌بخیر
سلام الان تو ژاپنی؟
امروز
سلام الان تو ژاپنی؟
الان تو خشکشویی نزدیک دانشگاهم
می‌خوای همدیگه رو ببینیم؟یا نمی‌خوای؟
چای سبز
داغ
کونا. تو کرواسی گرفتمش
بازم داری؟
‫دلم می‌خواد ببینم!
‫خب، الان که چیزی همراهم ندارم
‫ولی دفعه‌ی دیگه حتماً
‫راستی
راستی
‫چرا بیشتر اوقات ‫می‌ری خارج از کشور؟
‫وقتی باهم صمیمی‌تر شدیم‫ بهت می‌گم
‫وقتی باهم صمیمی‌تر ‫شدیم بهت می‌گم
چرا بیشتر اوقات ‫می‌ری خارج از کشور؟
وقتی باهم صمیمی‌تر ‫شدیم بهت می‌گم
‫دلم می‌خواد صمیمی‌تر بشیم
‫اشاره‌های دیگه‌ای هم برای گفتن ‫«ناز» هست...
‫ناز کردن سر
‫آره! دلم می‌خواد بیشتر همو بشناسیم، خیلی بیشتر از الان
‫من عاشق برفم
‫برای کی؟
‫خانومی که اون‌شب ‫اومد به بار ‫دوست‌دخترت بود؟
‫دونفر اومدن تو که خیلی ‫مست بودن، و یه پسری هم باهاشون بود که عینک آفتابی زده بود
‫دوست دوران کودکیمه
‫یه‌جورایی اتفاقی شد ‫که به یه مدرسه ‫و دانشکده رفتیم
‫اون زبان اشاره رو ‫از خواهر بزرگ‌ترش یاد گرفت، ‫که خودشم درحال آموزش بود
‫اولین چیزی که ‫وقتی کلاس دوم بودیم ‫با اشاره بهم گفت ‫«دختره‌ی احمق!» بود.
‫معمولاً باهم هیچ ارتباطی نداریم.
‫دوباره کی می‌تونم ببینمت؟
‫تکون
‫راهنمای زبان اشاره
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چه نوع صدایی