‫ایـ...
‫خونهٔ‌ ایتسواُمی-سان؟
‫نمی‌دونم چجوری آخرش کارمون کشید که ‫بیایم خونه‌ش شام بخوریم.
‫اوه، خانواده‌م الان خارج از کشورن، پس در اون مورد ‫خیالت راحت.
‫خارج از کشور؟! پس یعنی تنها زندگی می‌کنه...
‫الانه که مغزم رد بده.
‫مـ-مضطربم!
‫اولین‌باره می‌بینم الکل می‌خوره.
‫آروم باش...آروم!
‫امروز بهت خوش گذشت؟
‫اشارهٔ «خوش‌ گذشتن» رو تو راهنمای اشاره‌ها گذاشتم، ‫ولی بازم...
‫خوبه. به منم همینطور.
‫به منم خوش گذشت.
‫ها؟
‫ایتسواُمی-سان...
‫بغلم کرده؟
‫آها. فقط داشت گوشیش رو برمی‌داشت.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫منظورش چی بود؟
‫ایتسواُمی-سان...
‫من‌که، اصلاً آروم و قرار ندارم.
‫اگر چیزی به عنوان تطابق طرز فکر آدما وجود داره،
‫موندم من و ایتسواُمی-سان کجا قرار داریم. ‫امیدوارم باهم تطابق داشته باشیم.
‫یه نظر چشمم بهش افتاد...
‫چه زبونی بود؟
‫درحالی که به‌نظر میاد اون تو یه دنیای دیگه زندگی می‌کنه،
‫من الان تو بغلشم.
‫تمام وجودمو دربرگرفته.
‫بودن با اون یه چیزی رو در من بیدار می‌کنه که کامل ‫فرمون ذهنم رو می‌گیره دستش...
‫اون جنبه به شدت وابسته‌مو.
‫هوی، حسابی به من چسبیدیا.
‫بفرما. اسباب‌بازی‌های موردعلاقه مینت و بقیه چیزاشه.
‫عا.
‫به مامانت‌ اینا سلام برسون.
‫حتماً.
‫به‌نظر می‌اومد مامان حسابی به سفر خانوادگیتون ‫حسودیش شده.
‫چی براش سوغاتی بیارم؟
‫خودتو با این چیزا به زحمت ننداز. فقط خوش بگذرون.
‫اهوم.
‫خب، چند روز دیگه برمی‌گردم دنبالت، پس ‫بچهٔ خوبی باش مینت.
‫آخ!
‫ای‌بابا، عجب دست‌وپا چلفتی‌ایم...
‫«ای».
‫«احمق».
‫چیش. احمق.
‫انگاری یه مدتی این‌جا گیریم.
‫همینو بگو.
‫تف توش! باید این مکالمه رو زنده کنم!
‫رین-چان.
‫اگه خسته‌ای می‌تونی یه چرت بزنی.
‫خـ-خوبم ممنون!
‫جدی؟
‫می‌گم، کیویا-سان؟
‫همم؟
‫از چه چاشنی‌ای خوشت میاد؟
‫عه؟
‫دقیقاً دارم چی تفت می‌دم؟!
‫از طعم هله‌هوله‌ها خوشم میاد،
‫ولی به نظرم ماهی بونیتو معمولی بهترینه.
‫جدی جدی جواب داد! خیلی آقاس!
‫تو چی؟
‫من، عااا...
‫احتمالاً خاویار کاد؟
‫هاا، از اون خوشمزه‌هاس.
‫مگه نه؟
‫جون مادرت این راهبندونو باز کن!
‫اون خواهر کوچیکمه.
‫این عکسو تو مراسم شیچی‌گوسان تو ژاپن گرفته.
‫از من خیلی کوچیک‌تره.
‫ولی خب، این عکس برای سه سال پیشه.
‫همم؟ اهوم.
‫عااا، به خاطر اینه که...
‫همم؟
‫تمام روز...توقف کردن؟
‫می‌تونی لب‌خونی کنی؟
‫بذار بنویسمش.
‫آها، مرخصی کاری. ‫گمونم برای اینم می‌شه رفت خارج از کشور؟
‫بیست و دو...
‫سه سال بزرگ‌تر از من.
‫مثل همیشه زیادی نزدیکه!
‫اوووه...
‫همم...
‫عه، کتاب راهنمای اشاره‌م!
‫داشته یه کارایی باهاش می‌کرده نه؟
‫آلمان؟!
‫پس خانواده‌اش اون‌جان؟
‫آب‌جوشون حرف نداره.
‫کلمات ایتسواُمی-سان و من دارن روی یه صفحه گفتگو می‌کنن.
‫نمی‌تونم صداشو بشنوم، ولی حس می‌کنم که داره ‫با مهربونی باهام حرف می‌زنه.
‫می‌خوام بیشتر بدونم...و می‌خوام اونم راجع‌بهم ‫بیشتر بدونه.
‫خانواده من از زبان اشاره استفاده نمی‌کنن.
‫واقعاً؟ چجوری ارتباط برقرار می‌کنید؟
‫با گوشی موبایل، نوشتن یا ایماء و اشاره.
‫بعضی‌وقتا هم حرف زدن.
‫حرف زدن؟ مثل لب‌خونی؟
‫ نه. شفاهی بیان کردنش هم یه بخشش می‌شه.
‫که اینطور.
‫پس مثل بلند حرف زدن می‌مونه؟
‫تو هم این‌کارو می‌کنی؟ یا نمی‌کنی؟
‫خیلی کم پیش میاد.
‫فقط با خانواده‌ام.
‫چجوری تمرین کردی؟
‫به حالت چهره و حرکات دهان آدما وقتی حرف می‌زدن دقت کردم.
‫و همراهش روی تلفظ مصوت‌ها تمرکز کردم.
‫حتماً کلی براش زحمت کشیدی.
‫ولی فقط با خانواده‌ات حرف می‌زنی، نه؟
‫قبلاً آدما بهم می‌گفتن صدای عجیبی دارم.
‫ولی اگه اینو بنویسم،
‫جو رو خراب می‌کنه.
‫قولی که تو خشکشویی بهم داد رو یادش موند.
‫این‌همه، ایول!
‫وای!
‫قلب‌های کوچیک داره! بامزه‌اس!
‫بلند خندیدم!
‫بله؟
‫عا، ایتسو؟
‫امیدوارم یوکی-چان رو برگردونده باشی.
‫نه. الان خونه‌اس.
‫خونه؟!
‫خونهٔ کی؟
‫من.
‫هوی، چی داری می‌گی؟
‫خب، چی‌شده؟
‫چیزی که نشده...
‫فقط، عامم...
‫خوشمزه‌اس؟
‫کار عجیبی نکن.
‫یعنی، می‌دونم از اوناش نیستی.
‫عه؟ منظورت از کار عجیب چیه؟
‫هوی! داری سربه‌سرم می‌ذاری؟!
‫تا بعد. دیگه قطع می‌کنم.
‫بهت اعتماد دارما، باشه؟!
‫شرمنده.
‫مثل اینکه اون رو قاپیده برده خونه‌ خودش.
‫ای بابا...
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫همیشه زیادی به یوکی-چان نزدیک نمی‌شه؟
‫آ ــ آه...
‫برای نگاه کردن به گوشی همدیگه و استفاده از زبان اشاره و ایناست؟
‫یا با دخترای دیگه توی دانشگاهم این‌طوری‌ـه؟!
‫نکنه هنوز ایتسوی واقعی رو نشناختم؟!
‫این‌طور نیست.
‫هوم... البته یه چندبار دیدم دستشو دور شونه‌های پسرها انداخته.
‫که این‌طور... خب، دست کم تابه‌حال ندیدم به اما-چان چسبیده باشه.
‫نکنه یوکی-چان رو متعلق به خودش می‌دونه؟
‫مثلاً، به‌عنوان دوست‌دخترش؟
‫آه، نه. منظورم اینه که، پسرها نسبت به دخترهای ناز حس مالکیت می‌کنن.
‫البته، این برداشت خودمه.
‫شما هم نسبت به کسی حس مالکیت می‌کنید، کیویا-سان؟
‫شرمنده که یهو همچین سؤال عجیبی پرسیدم!
‫اصلاً این‌طور نیست. به‌نظرم اکثر پسرها توی یه مقطعی این حس رو پیدا می‌کنن.
‫عجب...
‫آه...
‫رین-چان،‌ گشنته؟
‫آ ــ آ ــ آه آره، یه‌ذره.
‫پس...
‫نظرت چیه بریم شام بگیریم؟
‫حـ ــ‌ حتماً!
‫پس، بیا تو مسیر برگشت دنبال یه جای خوب بگردیم.
‫آه، یه رستوران ویتنامی جدید توی محله‌ی ما هست که شدیداً پیشنهادش می‌کنم!
‫خیلی‌خب.
‫هـــــــــــــــــی!
‫چـ ــ چـــــــی؟!
‫می‌خواستم دوباره بخندونمت.
‫نمی‌دونستم اون‌طوری می‌خندی.
‫نچ. به‌نظرم بامزه بود.
‫بیشتر درمورد خودت بهم بگو.
‫می‌خوام کلی چیز بهت نشون بدم... و بهت بگم.
‫گفتی تو همه‌ی صداها رو قاتی پاتی می‌شنوی. ‫همچین دنیایی چه شکلی می‌تونه باشه؟
‫اون سمعک‌ باعث می‌شه مردم فکر کنن که چون اون رو داری می‌تونی بشنوی؟
‫باید قبلش ازت می‌پرسیدم،‌ از این سؤالات که ناراحت نمی‌شی؟
‫یا می‌شی؟
‫اگه ایتسواُمی-سان باشه...
‫یادته بهم گفتی بدت نمیاد بعضی کارها رو انجام بدم؟
‫این چه کارهایی رو شامل می‌شه؟
‫ایتسواُمی-سان...
‫دستش، که قبلاً وقتی برای اولین‌بار همدیگه رو دیدیم محکم از دستم گرفت،
‫داره به‌تدریج اما با قاطعیت زبان اشاره رو یاد می‌گیره.
‫«چه کارهایی»؟
‫این... یعنی چی؟
‫«یک»؟ نه،‌ این نیست.
‫«هر»...
‫اما.
‫مهمون داره؟
‫شاید بهتر باشه من برم.
‫هان؟ داری می‌ری؟
‫باشه. پس، همراهت میام.
‫چی؟ مگه مهمون نداشت؟
‫می‌خواستم یکم بیشتر بمونم.
‫چطوری این موضوع رو بعداً دوباره پیش بکشم؟
‫کیه؟!
‫اِ... اما-سان؟
‫تو اول برو پایین. منم فوراً خودم رو می‌رسونم.
‫آه، سلام...
‫اومدی کلید رو برگردونی؟
‫آ ــ‌ آره...
‫وایسا، وایسا، اینجا چه خبره؟
‫این دختره که از خونه‌ی ایتسو-کون می‌ره کیه؟!
‫ممـ...
‫ممنون که گذاشتی اون شب اینجا بمونم!
‫هان؟ اصولاً باید حرفمو می‌شنید.
‫مطمئناً به مذاق ایتسو-کون خوش نیومده!
‫تو که اصلاً شب رو نموندی.
‫وای! با اون چشم‌های بی‌روحِ یخی بهم خیره شده!
‫هنوزم بابت اون شب از دستم عصبانی‌ای؟
‫عصبانی و اینا نیستم.
‫مجبورم کلید رو پس بدم؟
‫ولی اگه پس ندم، فکر می‌کنی قصد اذیت کردنت رو دارم!
‫بیا، برش می‌گردونم! ببخشید!
‫بهش یه کلید داد.
‫برای ایتسواُمی-سان بود؟
‫نکنه الان داره با اما-سان قرار می‌ذاره؟
‫هان؟ داری می‌ری؟
‫باشه. پس، همراهت میام.
‫همراهم میاد؟ ولی اما-سان اینجاست.
‫شاید بهتر باشه ازش بپرسم.
‫رین-چان...
‫بازم به‌ همدیگه چسبیده بودن.
‫چی؟ رفته که.
‫فعلاً، اما.
‫هــــــــه؟ بـ ــ باشه...
‫کـــلـــیـــد؟ برای چی؟!
‫بهتره درموردش ازش بپرسی.
‫یوکی...
‫آه، راستی. می‌خواستم راجع‌به این حرف بزنیم.
‫نگاه ایتسواُمی-سان بهت خــــیـــــلــــی مهربونه.
‫می‌دونی، من وقتی با ایتسواُمی-سانم خیلی سیریش می‌شم.
‫مثل برفی که از آسمون بالای سرمون می‌باره، ‫و به هرچیزی که روش بیفته،‌ می‌چسبه.
‫ولی موندم که ایتسواُمی-سان من رو به چشم چی می‌بینه.
‫وای، چه زود! بیا داخل!
‫هـــــــــه؟ ایتسواُمی-سان؟!
‫من جلدی می‌رم بقالی و برمی‌گردم!
‫رین-چان کجا داره می‌ره؟!
‫نمی‌خونی؟
‫دیگه حوصله‌ش رو ندارم.
‫ساکه می‌زنی، شین-چان؟
‫نه.
‫هـــــه؟ نمی‌زنی؟
‫امشب روی یه مدل موی تمرینی کار می‌کنی؟
‫که این‌طور...
‫بازم بین تو و ایتسو-کون چیزی شده؟
‫هیچی نشده.
‫هیچی. برای همینه پکرم.
‫اما، شاید زیادی داری تلاش می‌کنی.
‫هــــــــه؟
‫چطوره بعد از تموم شدن کارم، بریم مشروب بخوریم؟
‫آه، شین-چان!
‫کِی از سرکار میای؟ ساعت دقیق بگو!
‫چه نقطه‌ای توی چرخش زمین؟!
‫شدی بچه ابتدایی؟
‫دیشب حس کردم مشکلی پیش اومده، برای همین به رین زنگ زدم.
‫تو چی؟
‫چرا بدون من گذاشتی رفتی؟
‫خب، اهمیتی نداره.
‫بیا از جایی که موند، ادامه بدیم.
‫از جایی که موند...
‫«چرا»؟
‫چون که می‌خوام باهات حرف بزنم، پرسیدن نداره که.
‫مهم نیست که ایتسواُمی-سان من رو به چشم چی می‌بینه،
‫«هر»...
‫می‌خوام اون برف درحال باریدن باشم.
‫و تو آسمون من باشی.
‫لازم نیست ازم بپرسی تا چه حد رو شامل می‌شه.
‫ایتسواُمی-سان.
‫پاسخ
‫بهم خوش گذشت
‫اتفاقی افتاد؟
‫تا حالا کسی بهت گفته که وقت ‫گذروندن باهات آدمو خواب‌آلود ‫می‌کنه؟
‫نه
‫فقط خیلی آرامش داره
‫نازه
‫سال دوم مطالعات فرهنگ بین‌الملل
‫سال دوم مطالعات اقتصادی
‫تو هم به زودی مثل رین-چان سال سومی می‌شی نه؟
‫ولی گفت ازش بزرگ‌تری
‫رفتم مرخصی کاری
‫الان ۲۲ سالمه
‫چی‌شده؟
‫الان خانواده‌ات کجان؟
‫راهنمای زبان اشاره
‫آلمان
‫منم قبلاً اونجا زندگی می‌کردم
‫خیلی باحاله!
‫آلمان
‫منم قبلاً اونجا زندگی می‌کردم
‫خیلی باحاله!
‫آلمان
‫منم قبلاً اونجا زندگی می‌کردم
‫خیلی باحاله!
‫آلمان
‫پس برای همینه می‌تونی به آلمانی صحبت کنی
‫تو چی؟
‫من؟
‫خیلی باحاله!
‫آلمان
‫پس برای همینه می‌تونی به آلمانی صحبت کنی
‫فک‌وفامیلت زبان اشاره بلدن؟
‫با گوشی موبایل، نوشتن یا ایماء و اشاره
‫بعضی‌وقتا هم با حرف زدن
‫مثل لب‌خونی؟
‫واقعا؟ چطوری ارتباط برقرار می‌کنی؟
‫با گوشی موبایل، نوشتن یا ایماء و اشاره
‫بعضی‌وقتا هم حرف زدن
‫مثل لب‌خونی؟
یه بخشش می‌شه
نه شفاهی بیان کردنش هم
‫عجب. پس مثل بلند حرف زدنه؟
‫ببخشید
خیلی کم پیش میاد، فقط با خانواده‌ام
چجوری تمرین کردی؟
به حالت چهره و حرکاتِ ‫دهان آدما وقتی
حرف می‌زدن دقت کردم، و همراهش روی
‫‫تلفظ مصوت‌ها تمرکز کردم
‫غنا
‫فرانسه
‫بورکینا فاسو
‫میانمار
‫عالیه
تغییر مسیر
تغییر دید
مقصد
‫منم قبلاً اونجا زندگی می‌کردم
‫خیلی باحاله!
‫آلمان
‫پس برای همینه می‌تونی به آلمانی صحبت کنی
‫فک‌وفامیلت زبان اشاره بلدن؟
‫خانواده‌م از زبان اشاره استفاده نمی‌کنن
‫واقعا؟ چطوری ارتباط برقرار می‌کنی؟
با گوشی موبایل، نوشتن یا ایماء و اشاره
بعضی وقتا هم حرف زدن
‫مثل لب‌خونی؟
نه شفاهی بیان کردنش هم
یه بخشش می‌شه
عجب. پس مثل بلند حرف زدنه؟
‫تو هم این‌کارو می‌کنی؟ یا نمی‌کنی؟
عجیب‌غریب که نبود، نه؟
‫اشکالی نداره
‫اگه تو باشی اشکالی نداره،
‫ایتسواُمی-سان
😮‫فشار عصبی!
پس چطوره تو و ایتسواُمی-سان 😝هم بهمون ملحق بشید؟
‫بجنب، یوکی!!
‫من تازه رسیدم ایستگاه و ‫ایتسواُمی-سان رو دیدم
‫الان داریم میایم.😊
‫می‌تونیم فردا همدیگه رو ‫❤!یوکی ‫ببینیم؟سیر تا پیازشو برام تعریف کن!
‫می‌شه همین امشب همدیگه رو ببینیم؟
‫من تازه رسیدم ایستگاه و ‫ایتسواُمی-سان رو دیدم
‫الان داریم میایم.😊
می‌تونیم فردا همدیگه رو ‫❤!یوکی ‫ببینیم؟سیر تا پیازشو برام تعریف کن!
‫الان داریم میایم.😊
‫می‌تونیم فردا همدیگه رو ‫❤!یوکی ‫ببینیم؟سیر تا پیازشو برام تعریف کن!
‫آره، می‌خوام فردا ببینمت.
فقط خیلی آرامش داره
تو هم به زودی مثل رین-چان سال سومی می‌شی نه؟
ولی گفت ازش بزرگ‌تری
‫می‌رم خونه
‫نمی‌دونم😓
‫خیلی هم ‫می‌ترسم😣
‫ایتسواُمی-سان😑 خیلی مهربون نگاهت می‌کنه
‫با همه همون شکلی نیست؟
‫نه!☺
‫تازه‌شم...
‫وقتی داشت باهات ‫حرف می‌زد، صداش ‫خــیــلــی محبت‌آمیز بود!!
‫می‌شه اول یه‌چیزی ازت بپرسم؟
‫چرا می‌خوای زبان اشاره رو یاد بگیری؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫چیز
‫ـه
‫همـ
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پاسخ
‫همیشه فکر می‌کردم می‌خوام ‫تا ابد اون نگاه مراقب باشم