..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫واو! برفو ببین!
‫بابا
‫شرمنده نمیتونم بیام دنبالت. ‫کارم یکم دیگه تموم میشه. ‫میتونی زودتر بری خونه؟
‫باشه، بابا.
‫فکرکنم یکم زود رسیدم.
‫حالا چه باید کرد؟
‫آم...
‫مطمئنی همینجا خوبه؟
‫آره. نزدیک باید باشه.
‫واو، چه وسیع.
‫خلوت که هست، ماشینام ‫رفت‌وآمد ندارن. خیلی ساکته.
‫اصلا شبیه توکیو نیست.
‫و هواشم که تمیز و تازه‌س...
‫یخ زدن! ششام یخ زدن!
‫و الان متوجه شدم چقدر سرده!
‫چطور میتونه اینقدر سرد باشه؟
‫زمستون هوکایدو عجیب غریبه!
‫او- اوضاع خیته!
‫شاید نقل مکان به هوکایدو ‫تو این وقت سال کار درستی نبود، پدر جان.
‫خب، خیلی بده. ‫باتریمم داره تموم میشه.
‫گیارو؟ گیاروی هوکایدو؟
‫قسمت اول: ‫گیارو های هوکایدو خیلی دوست داشتنین
‫یه... یه گیارو؟
‫تو این هوا پا برهنه؟
‫حتی ژاکت گرمیم نپوشیده.
‫منم اینجا تا خرتناق خودمو ‫پوشوندم و بازم دارم یخ میزنم.
‫همم؟
‫عا...
‫چی شده؟
‫عه؟ آم...
‫هممم؟
‫اوه، درسته، میخوام برم جایی. ‫میشه راهو بهم بگین؟
‫واو. دماغش سرخ شده و بامزه‌س.
‫خـــیـــلـــی اون سمتی.
‫عه؟ واقعا؟ خیلی ممنونم.
‫آخ. نزدیک بود.
‫نزدیک بود شیفته بشم.
‫هی! وایسا!
‫ها؟ بله؟
‫قصد پیاده رفتن داری؟
‫ها؟ خب، بله.
‫3 ساعت طول میکشه ها.
‫و داره برفم میباره.
‫چی؟
‫ولی اینجا خود شهر نیست؟ ‫تا شهر بعدی اونقدر راهه؟
‫آره خب، کیتامی بزرگه.
‫شهر کیتامی
‫بین همه‌ی شهرای استان، ‫شهر کیتامی بزرگترینه!
‫هوکایدو ‫کوچیک نی ها
‫اشتباه ترین جا برای ‫پیاده شدن از تاکسی رو انتخاب کردم!
‫فکر میکردم یه پیاده‌روی ‫ساده تا شهر بعدیش باشه!
‫چی با خودم داشتم فکر میکردم؟
‫ها درسته! فقط باید یه تاکسی دیگه بگیرم!
‫تاکسیا ازینجا رد نمیشن.
‫اگه زنگ بزنم، زود میاد؟
‫اگه خوش‌شانس باشی، ‫شاید نیم ساعت دیگه.
‫بدبخت شودم.
‫یا هم،
‫میخوای با من منتظر اتوبوس بمونی؟
‫ایستگاه اتوبوس
‫...no آپارتمان‌های
‫اتوبوس؟
‫آره. تا اون شهره میبرتت
‫و پنج دقیقه دیگه میرسه.
‫واقعا؟ میمونم باهات، میمونم!
‫آخ، نجاتم دادی. اگه نبودی ‫واقعا میمردم وسط راه.
‫خیلی ممنونم!
‫کاری نکردم.
‫خب، اهل کجایی؟ از هوکایدو که نیستی، نه؟
‫آره. امروز از توکیو اومدم.
‫تو- توکیو؟
‫آم... آره.
‫چش شد یهو؟
‫عه... عــه. ولی چرا از توکیو ‫اومدین اینجا که پرته؟
‫دلایل خانوادگی.
‫آهان.
‫ولی در مقایسه با توکیو، اینجا ‫چیز خاصی نیست مگه نه؟ منظورم کیتامی‌ـه.
‫آم... چی؟
‫چه لهجه‌ی عجیبی.
‫مطمئنم فکر میکنی همه‌مون ضایعیم.
‫نه، اینجور فکر نمیکنم.
‫اتفاقا برعکسش.
‫ها؟
‫یا حتی، احساس آرامش دارم اینجا.
‫قبلا سر اینکه بچه ضایع بودم خیلی مسخره‌م ‫میکردن. نمیدونم بچه باحال بودن چطور چیزیه.
‫حتی اگه از توکیو بیای، ضایع ضایعه‌س.
‫ولی اینجا کسی نمیدونه چقدر ‫ضایعه‌م، سر همون خیالم راحته.
‫پسر خوبی بنظر میای.
‫راستی چند سالته؟
‫16 سالمه.
‫عه؟ همسنمی که!
‫کدوم مدرسه قراره بری؟
‫دبیرستان هو-هوکوریو!
‫ها؟ نه بابا!
‫خیلی نزدیکی!
‫منم هوکوریو میرم!
‫باورم نمیشه. چه باحال.
‫چطور یواشکی چسبید بهم؟
‫زوده! زیادی زوده!
‫آم، دستت؟
‫همم؟
‫خب، سرده. نکنم؟
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه!
‫مـ- من که مشکلی ندارم، فقط...
‫با یچیز ژله‌ای تماس پیدا کردم!
‫میگم، همیشه اینقدر رسمی صحبت میکنی؟ ‫بیا صمیمی بشیم.
‫آم، خب... باشه.
‫اینقدر هوا سرده و دستکشم نپوشیده؟
‫خوبی؟
‫همم... ای بابا. مماغم داله میمیزه.
‫چی داره میشه؟
‫آم، بفرما. دستمال.
‫عه، مرسی.
‫این دیگه زیادیه!
‫آره. سر اینه که وقتی توکیو بودم با همچین ‫دختری حتی صحبتم نکرده بودم.
‫یعنی همه دخترای هوکایدویی اینطورن؟
‫هی!
‫شاید،
‫هوی!
‫تو هوکایدو، بتونم...
‫بیگیرش!
‫یخه، یخه! خیلی سرده!
‫چی، چی؟ چیکار کردی؟!
‫سرده مگه نه؟ ‫نادیده‌م بگیری همین میشه.
‫عه، فقط برف بود که.
‫آره، ولی عکس‌العملت عالی بود!
‫چقدر خوشگل...
‫ها؟!
‫آه! ببخشید، فقط داشتم-
‫هوی! ازین کارا نکن.
‫اصلا جالب نیست ها.
‫خب، من میرم.
‫عا، آم...
‫اسمت چیه؟
‫فویوکی مینامی.
‫حل، تو مدرسه میبینمت.
‫فویوکی مینامی، ها؟
‫خیلی خوشحالم که اومدم هوکایدو!
‫بابا
‫رسیدی؟
‫عه.
‫ای وای! یادم رفت سوار اتوبوس بشم!
‫محل قرار دادن بلیت
‫بلیت
‫باقی مانده‌ی کارت
‫باحال میشه اگه همکلاسیم بشه.
‫دانش‌آموز انتقالی جدیدمونو ‫بهتون معرفی میکنم.
‫سلام، اسم من شیکی سوباسا ـه.
‫دیروز از توکیو اومدم.
‫از آشنایی باهاتون خوشبختم.
‫خیلیم عالی، شیکی. ردیف آخر ‫سمت راهرو میتونی بشینی.
‫چشم.
‫خب، وقت حضور غیابه.
‫پس اون دختره یه ‫کلاس دیگه‌س.
‫خب، همچین اتفاق بدیم نیفتاده.
‫اصلا از اول از دخترای ‫مرتب، جدی و موسیاه بودم.
‫هیچ دختری مثل اون نمیشناختم ‫بخاطر همین سورپرایز شدم.
‫تنها دلیلی که فکر میکنم ‫«گیارو های هوکایدویی شاهکارن» همینه.
‫برررر سرده.
‫ها؟
‫عه؟ همون پسره‌ی دیروزی! ‫چه باحال!
‫آه! آمم...
‫فویوکی! ‫باز دیر کردی!
‫و صندلی بغلیم؟ زیادی عالیه!
‫پس واقعا تو یه کلاسیم.
‫وایسا، وایسا! بیخیال! مگه این ‫کلیشه ها تو دنیای واقعیم اتفاق میفتن؟
‫پس اسمت شیکی سوباسا ـه. چه اسم زیبایی.
‫جـ- جدی؟
‫آره. به‌هرحال، از آشنایی باهات خوشبختم،
‫ها؟
‫سوباسا.
‫اسم کوچیکم؟ محکم بود! زیادی محکم بود! ‫ داره مرزارو میترکونه!
‫کسی جز خونواده‌م و رفیقای پسرم ‫با اسم کوچیکم صدام نمیکنن!
‫منم از آشنایی باهاتون خوشبختم، فویوکی-سان.
‫عا، راس مثلث...
‫سرده! بیش از اندازه سرده اینجا!
‫فریزری چیزیه اینجا؟
‫ملت چطور تو این وضعیت میشینن تو کلاس؟
‫ولی وایسا، انگار همه ژاکت ‫و پتو انداختن رو خودشون.
‫باید بیشتر تحقیق میکردم!
‫الان سرما میخورم.
‫اگه حداقل یه کتی چیزی داشتم...
‫مطمئنی؟
‫آره. زود سردم میشه ‫سرهمین همیشه دوتا دارم.
‫ها؟ اینجوری که...
‫نگران نباش. فعلا یدونه کفایت میکنه.
‫امروزو اونو بهت قرض میدم.
‫آخیش، چقدر گرمه!
‫هنوز گرمای بدن فویوکی-سان روشه. ‫حتی خوشبو هم هست.
‫حس آغوش خود فویوکی-سان رو میده...
‫ای وای! یکم دیگه اینجور ‫پیش بره هورمونام دیوونه میشن!
‫بعدا میبینمت، فویومینا.
‫آره.
‫فویوکی-سان.
‫بابت ملافه ممنون. خیلی کمک کرد.
‫داری بو می‌کنیش؟!
‫آره، دارم بو می‌کنمش.
‫ببخشید. اگه بوی بدی میده می‌شورمش.
‫نه، بوی بدی نمیده.
‫انگار... بوهامون قاطی هم شدن.
‫قاطی؟!
‫عجب آدمیه... یعنی از قصد همچین حرفی زد؟
‫آها راستی، سوباسا.
‫فکرکنم یه راهی باشه که بتونی ‫بابت ملافه ازم تشکر کنی.
‫دستت درد نکنه! امروز هیچ‌کس ‫نبود باهام تا خونه بیاد.
‫و-ولی، فویوکی-سان... دستت!
‫آره، به هم خیلی نزدیکیم، مگه نه؟
‫دقیقا مشکل همینه. همین دیروز باهم آشنا شدیم!
‫خب،‌ فویوکی-سان، خونه‌تون کجاست؟
‫همم، من همیشه با قطار میرم خونه، ‫پس تا ایستگاه هم بیای کافیه.
‫قطار؟
‫منظورت متروئه؟
‫آره، همون. عادت کردم بهش میگم قطار.
‫خب،‌سوباسا، دوست دختر داری؟
‫معلومه که نه!
‫هاها! چه محکم رد کردی!
‫توی توکیو کجاها قرار می‌ذارن؟
‫خب، فکرکنم هاراجوکو. شایدم شین اوکوبو.
‫هرچند که من تاحالا با کسی سر قرار نرفتم.
‫ها؟ یعنی شیبویا نمیرن؟ مثلا ماروکیو؟
‫فکرکنم خیلیا برای خرید لباس میرن اون‌جا،
‫ولی معمولا همه میگن بهتره برای قرار ‫یه جایی بری که بشه راه رفت و خوراکی هم خورد.
‫هرچند من که نرفتم. فقط ‫تو اینترنت دربارش خوندم.
‫چقدر باحال. توکیو کلی جا برای رفتن داره.
‫جدی؟ توی کیتامی کجاها میرن؟
‫خونه. زمستونا اون‌قدر سرده که بیرون نمیریم.
‫توی خونه همدیگه رو می‌بینیم.
‫هاه...
‫جدی؟ یعنی قراره به این‌ زودی برم خونه‌اش؟
‫صبرکن ببینم، من دارم به چی فکر می‌کنم؟
‫خب، همین‌جا خوبه.
‫ها؟
‫آ-آها. راستی.
‫ممنون سوباسا.
‫اممم، خواهش می‌کنم.
‫پس بعدا می‌بینمت.
‫سوباسا!
‫هممم؟
‫می‌خوای فردا بیای خونه‌مون؟
‫ها؟
‫ها؟!
‫مشکلی که نیست، درسته؟ ‫فردا مدرسه نداریم.
‫می‌خوام باهات درباره توکیو و اینا حرف بزنم!
‫امم،‌ باشه...
‫د-د-د-داره چه اتفاقی میفته؟
‫چیزی شده؟
‫نه، هیچی. فقط، اممم...
‫یعنی به این زودی قراره برم تو اتاق یه دختر؟
‫نکنه... دلت نمی‌خواد بیای؟
‫می‌خوام!
‫ایول!
‫خب پس،‌ شمارتو بده بهم.
‫باشه، بعدا می‌بینمت!
‫آ-آره. می‌بینمت.
‫جدی جدی اومدم.
‫تاحالا تو عمرم خونه یه دختر نرفته بودم.
‫تازه هنوز روز سومم تو هوکایدوـه!
‫اگه خانواده‌ام چیزی در این‌باره بفهمن ‫دهنمو سرویس می کنن، ولی...
‫نتونستم جلوی خودمو بگیرم!\
‫گیاروهای هوکایدو رو نباید دست کم گرفت!
‫بله؟
‫امم، شیکی‌ام. مینامی-سان خونه‌اس؟
‫اوه،‌ سوباسا؟‌ خودمم. در بازه بیا تو.
‫اوه، باشه.
‫امنیتشونم که تعریفی نداره.
‫خوش اومدی!
‫مـ-ممنون.
‫بیا تو، بیا تو!
‫باشه، یاالله.
‫چرا مث شیطان رجیم لباس پوشیده؟!
‫عجب خوش شانسی هستیا سوباسا.
‫امروز پدر و مادرم خونه نیستن.
‫ها؟!
‫ا-این... یعنی... ‫نه، امکان نداره.
‫سوباسا،‌ بیا این‌جا ببینم.
‫خب، بفرمایید!
‫واو! جقدر گرمه.
‫می‌بینی؟ اتاق نشیمنمون هم ‫گرمایش از کف داره هم بخاری برقی.
‫ولی اتاق من فقط یه بخاری برقی ‫کوچولو داره واس همینم همیشه سرده.
‫آها، الان فهمیدم. پس منظورش از این‌که ‫خوش شانسم که پدر و مادرش نیستن این بود.
‫حداقل فعلا خیالم راحت شد.
‫بعید میدونم تو اتاق نشیمن اتفاق عجیبی بخواد بینمون بیفته.
‫هیا؟!
‫چه باحال!
‫آ-آخه پات خورد بهم!
‫«هیا!» خیلی بامزه‌ بود!
‫خب خب، سوباسا.
‫می‌خوای باهم چی‌کار کنیم؟
‫ها؟
‫یعنی چی؟
‫آها راستی. بذار برات نوشیدنی بیارم.
‫اوه، ممنون.
‫ببینم چی هست برات بیارم.
‫هی، سوباسا. با کاتسوگن مشکلی نداری؟
‫نه، هرچی باشه خوبه.
‫پس کاتسوگن که میگن اینه؟
‫آره.
‫کاتسوگن
‫از بچگیم عاشق کاتسوگن بودم.
‫اوه، جدی؟
‫چه خوشمزه‌اس!
‫مزه‌اش شبیه نوشیدنی‌های ماست غلیظه.
‫چـ-چی‌شد؟
‫خیلی ازش نمونده بود واس همینم ‫سعی کردم همه‌شو بریزم.
‫ولی بی‌دقتی کردم و همه‌اش ریخت رو خودم.
‫چقدرم چسبناکه. چندش!
‫میرم لباسامو عوض کنم.
‫نزدیک بودا! ‫قلبم داشت تقریبا وامیساد!
‫آروم باش. آروم باش!
‫نمی‌دونستم چی بپوشم ‫آخرشم همین دم دست بود برداشتمش.
‫لعنتی خود شیطان رجیم شد دیگه!
‫اممم... امم... اممم...
‫چیزی شده؟
‫اینا چیه پوشیدی؟
‫ها؟
‫تو خونه که گرمه، برای همینم ‫معمولا همین‌طوری لباس می‌پوشم.
‫راستی، این فیلمو آوردم که ‫خودمم هنوز ندیدمش.
‫اوه، منم هنوز اینو ندیدم!
‫بیا ببینیمش!
‫این دکمه رو می‌زنیم، بعد اینو می‌ذاریم داخل...
‫و تموم!
‫چیزی شده سوباسا؟
‫نه، همه چیز مرتبه.
‫احتمالا تا الان متوجه شده باشی ‫ولی من خیلی آدم یه دنده‌ای ام.
‫اوه پسر. چقدر وضعیت خیطه.
‫ به من بود این صحنه‌ها رو رد می‌کردم ‫ولی اگه الان همچین کاری بکنم زیادی خودمو ضایع نشون میدم.
‫ها؟
‫صبر کن ببینم. این چه صداییه؟
‫بی‌خیال... فویوکی-سان؟!
‫شوخی می‌کنی دیگه!
‫یعنی داره با این صحنه—
‫بـ-بی‌خیال!
‫اوضاع خرابه فویوکی-سان! اگه با این صداها ‫منو لمس هم بکنی که...
‫چرا که نه؟
‫فویوکی-سان، مـ-من...
‫ها؟
‫دیگه نمی‌تونم... دارم می‌ترکم.
‫یکم زیادی بی‌احتیاط نیست؟
‫آخه کی کنار یه پسر غریبه ‫و با این لباسا می‌گیره می‌خوابه؟
‫آها، گرفتم. منو به چشم مرد نمی‌بینه.
‫اوه، بیدار شدی.
‫ها؟ فیلم چی‌شد؟
‫ببخشید، تموم شد.
‫چون خوابت خیلی عمیق بود ‫دلم نیومد بیدارت کنم.
‫فیلمو می‌ذارم برات ‫هرموقع دیدیش می‌تونی بهم برگردونیش.
‫ها؟ باشه.
‫این چیه؟
‫درسته که اتاق گرمه، ولی بازم گفتم ‫شاید با این لباسا خوابیدی سرما بخوری.
‫به هرحال، هوا داره تاریک میشه. ‫منم بهتره برم.
‫خوش گذشت.
‫سوباسا! صبر کن!
‫ها؟
‫ببخشید! من...
‫اصلا نفهمیدم خوابم برده.
‫خیلی بد شد. نمی‌خواستم این‌طوری بشه.
‫پس دفعه بعدی—
‫چرا با این لباسا اومدی بیرون؟ سرما می‌خوری!
‫ممنون.
‫می‌خوای کاپشنمم بدم؟
‫نه، خوبم.
‫همیشه وقتی یه لحظه ‫بیرون کار داشته باشم با همین لباسا میام.
‫تازه، همینی که دادی هم خیلی گرمه.
‫جدی؟ خب خوبه.
‫میگم، سوباسا. ‫من گشنمه.
‫بیا بریم سیکومارت!
‫ها؟ سیکومارت؟
‫آره! به‌عنوان عذرخواهی مهمونتم می‌کنم.
‫هی، صبر کن—
‫امم...
‫خیلی دوست‌داشتنین گیارو های هوکایدویی
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فرشته‌های بامزه ♥
‫دوست داشتنین
‫بوم!
‫گیارو های هوکایدویی
‫خوشمزه‌اس!
‫دیدی گفتم؟ منم عاشقشونم.
‫راستی، میگم. ‫این‌جا اونیگیری هم می‌فروشن.
‫ها؟ برنج هم می‌پزن؟
‫باحاله مگه نه؟
‫سالمون
‫اوه.
‫آره! اینم خیلی خوشم—
‫سوبا-چا، مث بچه کوچولوها ‫رو لپت برنج مونده.
‫ها؟