..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آخ.
‫اصلا تو این کولاک میتونم برم مدرسه؟
‫مخصوصا با این .گرفتگی عضلات دیروزم
‫این یک امتحان از سرزمین هوکایدو‌ـه.
‫جان؟
‫باید این کولاک رو تحمل کنی ‫تا بتونی به یه شهروند واقعی تبدیل بشی!
‫مادربزرگ...
‫تمام تلاشمو میکنم!
‫تا بعدا!
‫نمیشه، نمیشه، نمیشه!
‫زیادی سرده!
‫همه‌جامم که درد میکنه!
‫برف داره صورتمو سوراخ ‫میکنه! درد داره!
‫از سرد بودن گذشته. داره میبره!
‫همه جا سفیده و جلو رو نمیبینم!
‫درستم نمیشه راه رفت.
‫عملا گیر افتادم!
‫مطمئنم فویوکی-سان توی همچین ‫روزایی هم مثل همیشه میره مدرسه.
‫خیلی خب.
‫اووه! ببخشید!
‫میمیرم.
‫آه. زندگیمو میبینم از جلوی چشمام رد میشه.
‫بدرود هوکایدو.
‫بدرود زندگی!
‫داری چه میکنی؟!
‫توی همچین کولاکی پیاده ‫راه رفتن دیگه چه کاریه!
‫بیا با ماشین بریم.
‫عه... اینجا، اون دنیاست؟
‫زود باش بیا داخل بابا!
‫خیلی دوست‌داشتنین! گیارو های هوکایدویی
‫فرشته‌های بامزه ♥
‫دوست داشتنین
‫بوم!
‫گیارو های هوکایدویی
‫قسمت چهارم: ‫صحبت‌های شبانه زیادی حساسن
‫صـ- صبح بخیر. ‫ببخشید مزاحم شدم.
‫مامان، میتونی راه بیفتی.
‫حله!
‫امروز هوا خیلی یخه. ‫شل بگیر، مثل خونه‌ی خودتونه.
‫یه گیاروی دیگه!
‫و ایشون... مادرشه؟
‫خواهرشم نه، مادرش؟!
‫کپی فویوکی-سان‌ـه که!
‫ژنتیک چیز عجیبیه!
‫سوباسا خونه‌شون یچیزی شبیه قصره، ‫مطمئنم ماشینمون براش تنگه.
‫نه، این طورم نیست.
‫ها؟ این همون بچه پولداریه که ‫همیشه راجع بهش صحبت میکنی، می؟
‫بـ- بچه پولدار؟
‫ای بابا! اگه میدونستم ‫به آرایشم میرسیدم خب.
‫مامان، بس کن! انقدر سعی نکن سوباسا رو بلند کنی!
‫بلند کردن؟
‫باشه، باشه! پس تو همون ‫سوباسایی که همه‌ش امستو میشونم. ها...
‫این اضطراب چیه؟
‫خب، سوباسا-کون، توکیو ‫دوست دختر داری؟
‫دوست-؟!
‫چرا دست و پاتو گم میکنی؟
‫آخ، آخ، آخ!
‫عه؟ ببخشید! خوبی؟
‫آره، درد عضله دارم فقط.
‫از عضله‌هایی که معمولا استفاده نمیکردم، ‫دیروز تو اسکی استفاده کردم.
‫اوه اوه.
‫خو پس، یعنی...
‫زیاد نباید باهات با ‫خشونت رفتار کنم، سوباسا.
‫این چه طرز جمله بندی‌ایه!
‫ولی انرژیشو داری ها، می.
‫میتونی بدون استراحت ‫کل روز تو کارش باشی.
‫وای وای، جمله‌بندی مامانشم تو دیواره که.
‫سرحال به نظر میای، فویوکی-سان.
‫آره، کلا مشکل ندارم.
‫آ- آها، که اینطور.
‫و آم... خب، نه، ‫دوست دختر ندارم.
‫عـــه، چه حیف!
‫نه نه.
‫منظورت چیه حیف؟!
‫می چطور، پس؟ دوست داشتنی نیست؟
‫عه، مامان! داری خجالتم میدی! ‫تمومش کن جدا!
‫دقیقا مثل بار اولیه که فویوکی-سان رو دیدم.
‫ولی سوباسا بامزه نیست؟ ‫دقیقا شبیه باباته!
‫مامانت خیلی وقت بود ‫همچین حسی بهش دست نداده بود!
‫می و سوباسا-چی، عین در و تخته، ‫زوج خیلی دوست داشتنی‌ای میشین!
‫گازو گرفته داره میره، ‫نمیدونم چطور باید جواب بدم!
‫مامان...
‫عا... خب لازم نیست ‫اینقدر عصبانی بشی.
‫فقط خیلی خوشحالم که سوباسا-چی ‫رو دیدم! شاید یکم جو گرفتم.
‫هومف!
‫پس فویوکی-سان وقتی ‫عصبانی میشه اینجوری میشه.
‫اصلا ترسناک که نیست، ‫ولی بهتره حواسم باشه.
‫سوباسا-چی، بچه‌ی توکیویی دیگه، نه؟
‫شرط میبندم همچین ‫کولاکی قبلا ندیده بودی.
‫راستش نمیفهمم چرا ‫مدرسه، امروز تعطیل نشد.
‫مگه نه؟
‫ولی در واقع، حتی نزدیک ‫به تعطیل شدنم نیست این برف.
‫اگه توی توکیو انقدر برف بباره،
‫مردم یجوری واکنش نشون میدن ‫انگار که قیامت شده.
‫آره، احتمالا میرفت رو اخبار. ‫ولی اینجا عادیه.
‫شرط میبندم وقتی از توکیو ‫اومده باشی، برات عادی نیست.
‫یک چیزی عجیب بود برام ولی.
‫هممم؟
‫مردم اینجا به سرما عادت دارن،
‫فکر میکردم توی این هوا هم ‫عادی بیرون باشن و به کارشون برسن.
‫نه بابا!
‫اکثر بچه هایی که با ‫قطار و اتوبوس نمیرن مدرسه،
‫مامان باباشون میرسوننشون.
‫واقعا؟
‫آره، مخصوصا توی زمستون.
‫من که میخوام خوشگل باشم، ‫سر همون معمولا سبک میپوشم.
‫ولی توی زمستون اونقدر سرد میشه، ‫که نمیخوام برم بیرون.
‫واقعا؟
‫پس وقتی مادربزرگ گفت ‫«شهروند واقعی هوکایدو»، منظورش چی بود؟
‫ولی لباس پوشیدن توی زمستون ‫گرون درمیاد، سر همون کیف پولت از سرما میمیره.
‫چکمه و کت و این چیزا. و زمستونم ‫که طولانیه، هزینه‌های لباس زیاد درمیاد.
‫با پول تو جیبیم، زورم به ‫لباسایی که میخوام نمیرسه، میخوام برم سر کار!
‫هنوز خیلی بچه‌ای برای کار کردن، می.
‫ها؟ چرا خب؟
‫باباتم میگه.
‫رابطه‌شون خوبه.
‫ توی هوکایدو گیارو ‫بودن هم کار سختیه ها. ولی...
‫جفتشون همونطور که هستن ‫به حد کافی زیبان.
‫سو... سوبا-چی! ‫با این تعریفا چیزی بهت نمیرسه ها!
‫جدا. ‫بعضا اینجور چیزا میگه.
‫ای وای! بلند فکر کردم!
‫رسیدیم.
‫خیلی ممنون. ‫واقعا نجاتم دادین.
‫خونه‌تون نزدیک ماست دیگه، سوبا-چی؟
‫بله. ده دقیقه فاصله داره.
‫خو پس. دفعه‌ی بعدی که ‫کولاک شد، میرسونمت.
‫مشکلی نداره؟ خیلی خوب میشه!
‫مشکل یوخ. می رو خبر کن.
‫خیلی ممنونم!
‫آخ!
‫فعلا!
‫آه، بله! فعلا خداحافظ.
‫می.
‫چیه؟
‫حرکت خوبی زدیا.
‫یه کوچولو، شاید.
‫فعلا!
‫سوباسا! بدو بریم کلاس پناه بگیریم!
‫آخ! برف رفت تو چشمم! ‫عضله‌هام درد میکنن!
‫حتی توی این کولاک زمستون، ‫برای بعضیا وقت بهاره.
‫خوبی؟ کمک میخوای؟
‫نه، خوبم.
‫آکینو-سان ـه.
‫سایوری-چان!
‫صو بخیر
‫وایس-!
‫فویوکی... هرگز نمیبخشمت.
‫ها؟ چی شد، سایوری-چان؟
‫عضله‌های تو هم گرفته، آکینو-سان؟
‫تو هم، شیکی؟
‫تقریبا همه جام.
‫میفهمم!
‫برای مبتدیایی مثل ما خیلی زیاد بود.
‫بی‌شک.
‫قبول نیست! ‫انقدر بدون من پسرخاله نشین!
‫اونقدرم باهم نزدیک نیستیم. ‫هستیم، شیکی؟
‫اوهوم. اونقدرم نه.
‫منم عضله درد میخوام!
‫ظاهرا بالاخره ژاکت و پتو ‫و اینچیزا رو جور کردی، سوباسا.
‫آره. بدون اینا ‫توی هوکایدو زندگی کردن سخته،
‫و شرمنده میشدم هی ‫ازت قرض میگرفتم.
‫ها؟ لازم نبود نگرانش باشی.
‫خو پس، اینا چطور؟
پد ‫گرم کننده داری؟
‫نیاوردم با خودم.
‫الان فهمیدم چطور ‫فویوکی-سان میتونه با لباس سبک زنده بمونه!
‫چندتاشو بهت قرض میدم پس. ‫تا دلت میخواد استفاده‌شون کن.
‫سرمای کیتامی شوخی بردار نیست!
‫آه. مرسی.
‫حس عجیبیه ولی.
‫هیچوقت تصورشم نمیکردم با ‫گیارویی مثل فویوکی-سان دوست بشم.
‫تو توکیو امکان نداشت همچین اتفاقی بیفته.
‫باید یه رژ لب جدیدم بگیرم.
‫خو پس، بعد مدرسه ‫چرا نخری؟
‫اوه!
‫ها؟
‫الان گفتی خو پس! ‫داری از گویش هوکایدویی استفاده میکنی!
‫مطمئنم تاثیر منه! ‫میشه گفت بابتش خوشحالم.
‫الان دیگه تو هم مثل ما ‫یه هوکایدویی اصیل شدی سوبا-چا.
‫جدی؟ هوکایدویی اصیل...
‫شیکی.
‫فویوکی خیلی الگوی خوبی نیست.
‫ها؟
‫مطمئنم تا الان خودتم متوجه شدی، نه؟
‫که فویوکی چقدر نسبت به بقیه خاصه.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟ ‫من یه هوکایدویی اصیلم، زاده همین‌جا!
‫خب منم هستم.
‫ولی اون‌قدری از گویش محلی استفاده نمی‌کنم ‫تازه لهجه هم ندارم.
‫توی اسکی کردن و ورزش‌های زمستونی هم خوب نیستم. ‫خیلی از افراد محلی هستن که مثل منن.
‫تاحالا ندیده بودم آکینو-سان ‫انقدر حرف بزنه. مثل این‌که فشار خورده.
‫ولی کل خانواده و فامیل من توی ساپورو ‫از گویش هوکایدویی استفاده می‌کنن.
‫اکثر فامیل‌های من نمی‌کنن.
‫فقط پدربزرگ و مادربزرگم این‌طورین.
‫احتمالا نسبت به تفاوت محل زندگی، خانواده ‫و سن افراد باهم متفاوتن.
‫آکینو-سان، اون...
‫اوه! دیدیش؟ با خودم فکر کردم ‫آوردنش ایده بدی نیست.
‫ولی اگه علاقه‌ نداری هم مجبور نیستی بازی کنی.
‫ها؟ معلومه که می‌خوام!
‫می‌خوام باهات انجامش بدم آکینو-سان!
‫شیکی، زیادی معصومی!
‫آکینو-سان استاد منه. ‫ تو هم دلت می‌خواد شاگردش شی فویوکی-سان؟
‫می‌خوام، می‌خوام! ‫هرچند نمی‌دونم دقیقا استاد چیه ولی می‌خوام!
‫شنیدی استاد؟
‫پس منم می‌تونم بهتون بپیوندم؟
‫باشه.
‫پس بعد از کلاس باهم بریم توبو.
‫باشه! چقدر هیجان‌زده‌ام!
‫توبو؟
‫ اون‌جا بخش مد و لباسه ‫و این‌جا هم بخش غذاهاست.
‫تازه یه سوپر مارکت با کلی گوشت هم داره!
‫همم... عجب جای بزرگیه.
‫ولی مگه پاساژهای توکیو خفن‌تر نیستن؟
‫آره ولی این‌جا نسبت به چیزایی که ‫توی توکیو دیدم یکم متفاوته.
‫اوه؟ چه فرقی دارن؟
‫این‌جا مکانش بزرگ‌تره.
‫خب آره. کلی زمین خالی هست.
‫فضاش هم اون‌قدری شلوغ نیست، ‫یه جورایی می‌تونی ریلکس کنی.
‫پس نظرش اینه؟
‫آره مثل این‌که.
‫آه! نکن! نه!
‫یکم بیشتر! در رو!
‫چپ، چپ! اه مواظب باش!
‫آره! همون‌جا! نارنجک!
‫ایول!
‫باید برم دستشویی.
‫از اون راه برو بعد بپیچ به چپ.
‫ما همین‌جا منتظریم.
‫هی، هی‌، هی!
‫چی‌شده؟
‫می‌خوای موقع برگشت بریم ‫لوازم آرایش این‌جا رو یه نگاهی بندازیم؟
‫مطمئنم تو هم خوشت میاد سایورین!
‫سـ-سایورین؟!
‫آره! سایوری‌ای پس میشی سایورین!
‫می‌خوای بریم؟ بیا بریم!
‫اوهوم.
‫لنزهای رنگی گرونن، گفتم شاید ‫بشه باهم بخریمشون.
‫اوه، عالیه که! می‌تونیم مشترک ‫ازشون استفاده کنیم!
‫من می‌خوام رژلب و شامپو هم بخرم.
‫می‌دونی فویوکی،
‫راستش خیلی دختر خوبی هستی.
‫ببخشید تو مدرسه باهات بدخلقی کردم.
‫عب نداره! کار بدی نکردی.
‫اوه، برگشت.
‫لوازم آرایشی یولار
‫وسایل جانبی آرایشی
‫لوازم بهداشتی شامپو
‫لوازم آرایشی محبوب
‫شامپویی که سوباسا انتخاب کرد رو خریدم!
‫ها؟
‫لنزهایی که شیکی انتخاب کرد هم گرفتیم.
‫اع... از الان ببخشید اگه خوب نبودن!
‫نگران نباش!
‫عـه، چه هماهنگ بودیم!
‫عاشقشونم!
‫امم، فکرکنم بهتر باشه کم کم بریم خونه.
‫راست میگی.
‫اوه راستی!
‫قبل از این‌که بریم، ‫چرا سه تایی نریم اون‌جا؟
‫طبیعی زیبا ‫دوست داشتنی پوستی ‫
‫۸ عکس بامزه
‫این یکی چطوره؟
‫من که مشکلی ندارم. شیکی تو چطور؟
‫ها؟
‫بابا بی‌خیال.
‫امم. باشه.
‫بیاین دوباره هم بریم بیرون ♥ ‫
‫همه‌مون خیلی دوست داشتنی‌ایم
‫مینامی ‫
‫سوبا-چا ‫
‫بامزه ‫
‫سایورین ‫
‫صبرکن. مشقای انگلیسی رو باید ‫موقع کلاس تحویل بدیم؟
‫فویوکی-سان احتمالا بدونه.
‫تکلیف‌های انگلیسی رو باید موقع کلاس تحویل بدیم؟ ‫دقیق نمی‌دونم باید چی‌کار کنم.
‫مینامی ‫
‫سوبا-چا ‫
‫بامزه ‫
‫سایورین ‫
‫فویوکی-سان؟ چه سریع جواب داد!
‫الان تو حمومم
‫الان تو حمومم!
‫بـ-ببخشید. وقتی اومدی بیرون ‫میشه بهم بگی—
‫ها؟
‫وضعم اینه
‫خب خب، ببینم عکس‌العمل سوباسا چیه؟
‫مطمئنم الان هول کرده!
‫اوه.
‫ببخشید بدموقع پیام دادم. ‫اسباب بازی روباهتم بامزه‌اس!
‫این دیگه چه کثافتیه؟!
‫بعد از دیدن همچین چیزی عمرا بتونم ‫روی تکلیفم تمرکز کنم!
‫فکرکنم یکم زیاده‌روی کردم، ‫ولی مطمئنم الان یه عکس‌العمل خوب نشون میده.
‫جواب داد!
‫واو، مشخصه که به زیباییت اهمیت بسزایی میدی.
‫با تلاشی که برای همین یه عکس ‫انجام دادی مطمئنم که
‫تمام کوشش‌هات نتیجه‌بخش خواهند بود!
‫نمی‌دونم جوابم درست بود یا نه.
‫ها؟
‫فویوکی-سان ‫تماس دریافتی ‫
‫ها؟ داره زنگ می‌زنه؟!
‫بـ-باید جوابشو بدم؟
‫الو؟
‫نتیجه‌گیری عاقلانم این بود که جواب ندم ‫ولی قاطعانه به منطق خودم گفتم خفه شو.
‫می‌تونی ببینی؟
‫هی.
‫فویوکی-سان! ‫تـ-توی حمومی؟!
‫نباید از اون‌جا تماس تصویری بگیری!
‫بالاخره عکس‌العملی که انتظارش ‫رو داشتم گرفتم.
‫صورتت کامل قرمز شده.
‫ها؟! مگه دوربین منم بازه...
‫نیست که!
‫چقدر بامزه‌ای!
‫خیلی خوب بود!
‫داره از همیشه سفت‌تر می‌زنه!
‫یکم دیگه پیش بره تا آخر عمرم ‫دیگه ازش می‌ترسم.
‫هی، هی سوباسا. هرروز میری تو وان؟
‫آره، میرم. اتفاقا همین تازه اومدم بیرون.
‫عـه؟ این‌جا که به‌جز من و مامانم ‫بقیه یک روز درمیون میرن.
‫هرچند هرروز دوش رو می‌گیرن.
‫جدی؟ از اون‌جایی که هوا خیلی سرده ‫فکر می‌کردم هرروز از وان هم استفاده کنن.
‫بابام که فکر کنم اون‌قدری عرق نمی‌کنه ‫ و اگه این‌کارو کنن کلی پول قبض میاد.
‫برای همین هرروز رفتن تعطیله.
‫ولی اگه تو و مامانت هرروز برین ‫یه جورایی کل هدف صرفه‌جویی رو خراب نمی‌کنه؟
‫این حمومای نصفه نیمه که ایرادی ندارن.
‫صرفه‌جویی توی زمستون هم کار سختیه ها.
‫الان که بهش فکر می‌کنم ما همیشه خانوادگی ‫میرفتیم چشمه آب گرم.
‫چشمه‌های آب گرم خیلی خوبن!
‫توی کیتامی یه تعدادی ازشون هست، ‫می‌تونی امتحانشون کنی.
‫آره! حتما میرم.
‫یا شایدم ترجیح میدی باهم بریم؟
‫نگاه دیگه، نداشتیم. ‫نمی‌تونی دیگه اذیتم کنی فویوکی-سان.
‫ای بابا اصلا پایه نیستیا.
‫به هرحال، الان داری چی‌کار می‌کنی سوبا-چا؟
‫تکلیف انگلیسی. داشتم اونایی که امروز دادن رو می‌نوشتم.
‫اوه راستی. باید فردا تحویلشون بدیم آره؟
‫می‌خواستم دربارشون سوال بپرسم...
‫اوه لعنتی! من حتی یه خط هم ننوشتم—
‫فویوکی-سان؟ عـه!
‫چی‌شد فویوکی-سان؟ خوبی؟
‫فویوکی-سان ‫تماس دریافتی ‫
‫فویوکی-سان؟
‫دیدی؟
‫ها؟ چیو؟
‫الان.
‫نه،‌ ببخشید. هول کردم نزدیک بود گوشیم ‫از دستم بیفته.
‫خوبه. من دیگه باید از حموم برم ‫بیرون پس بهتره فعلا قطع کنم.
‫باشه، حتما.
‫پس، فردا می‌بینمت.
‫فویوکی-سان چش شده بود؟
‫یعنی تکلیفمون انقدر ذهنشو درگیر کرده؟
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نباید کارایی که بهشون عادت ندارم رو انجام بدم.
‫می، اومدی بیرون؟
‫من می‌خوام برم حموم.
‫چی‌شده؟ سرگیجه داری؟
‫نه، راستش...
‫آره میشه گفت یکم دارم.
‫روز آینده،
‫فویوکی-سان نتونست تکلیفش رو به‌موقع ‫تحویل بده و معلم کلی سرزنشش کرد.
‫عه؟ آره. راست میگی.