‫من پای شما می‌شم، ارباب!
‫تو... برای چی...
‫یه انسان‌نما وظیفه‌ش اینه که به کار اربابش بیاد!
‫شما نمی‌تونین خوب بدوئین یا بپرین، درسته ارباب؟
‫پس بسپاریدش به من!
‫بسپارمش به تو؟
‫هــــــه؟
‫خیال‌تون راحت باشه!
‫نگاه به ظاهرم نکنین، من خیلی قوی‌ام!
‫هـــــــه؟
‫هــ ــ هوی!
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫صبر کن!
‫خوب نگاه کنین! یه چشم به‌هم بزنین، می‌رسیم...
‫آتری! منو بذار زمین!
‫به اون قایق کوچولوی جلومون!
‫آتری! منو بذار زمین!
‫ناسلامتی، من یه مدل کارآمدم!
‫هان؟
‫هـــــــه؟
‫هــــــــــــــــــــــه؟!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫شوخیت گرفته!
‫امان از تو... تازه اون‌روزم افتادیم توی اقیانوس.
‫آخه عجیبه.
‫حتی با درنظر گرفتن وزن تقریبی‌تون،
‫باید به‌راحتی تمام می‌تونستیم روی اون قایق بپریم.
‫اوه. نکنه...
‫...وزن اضافه کردین؟
‫هی...
‫دراون‌صورت، بیاید یه‌بار دیگه امتحانش کنیم تا مطمئن بشیم!
‫بس کن!
‫هـــــــــه؟!
‫از اون گذشته، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بهت گفتم با کاترین بری.
‫بله، منم رفتم.
‫همون‌طور که دستور دادین.
‫پس فرار کردی؟
‫خیر. این کاترین بود که فرار کرد.
‫ها؟
‫بعد اینکه از هم جدا شدیم، با کاترین به راه ادامه دادم ولی...
‫دقیقاً به‌خاطر همینه که از این شهر بدم میاد.
‫اون‌ها کی هستن؟
‫شرخرن. نفله‌ها چقدرم سمجن!
‫پیاده شو. اگه دوتامون باشیم، نمی‌تونم فرار کنم.
‫هان؟
‫پیاده شو و یه‌جایی این دور و برا قایم شو.
‫قول می‌دم برگردم و سوارت کنم.
‫یالا! برو دیگه!
‫به عبارتی بنده بعد از عمل‌کردن به دستورات‌تون، به حضورتون اومدم، ارباب!
‫نیشخند!
‫نیشخند تحویلم نده.
‫پس برای همین بود که کاترین یه‌بند راجع‌به پول فک می‌زد.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫صبحانه درست می‌کنم!
‫من کارآمدم ارباب، پس برای اینکه به کارتون بیام...
‫عه‌وا؟
‫مطمئنی کارآمدی؟
‫من کارآمدم!
‫عــــــــه‌وا؟
‫آتیش! آتیش گرفته!
‫بله می‌بینم!
‫ارباب، چه خاکی تو سرم بریزم؟
‫ناتسو-کون، امروز روزیه که می‌برمت مدرسه.
‫مدرسه خیلی خوش می‌گذره!
‫اگه اینو بهش بگم، قطعاً بهم متلک میندازه.
‫هوم...
‫هــــــه؟! یـــ ــ یا خدا!
‫ناتسو-کون! حالت خوبه؟!
‫آره. گرفتاری شدیم.
‫هوی!
‫هوف...
‫آتیش خاموش شد!
‫آتری-چان!
‫مینامو!
‫برگشتی؟ حالت خوبه؟
‫آتیش‌سوزی شده بود؟
‫بله! ولی من به نحو احسنت بهش رسیدگی کردم!
‫آها!
‫تو یکی صدات درنیاد!
‫نکنین.
‫اینکه همچین خطاهای انسانیِ‌ طبیعی ازم سر می‌زنه، ‫نشون می‌ده یه انسان‌نمای کارآمدم!
‫انسان‌نماهای عادی حتی اگه بخوان هم نمی‌تونن اشتباه بکنن!
‫انقدر چرند نگو.
‫با یه حرکت اشتباه، محل زندگی‌مونو از دست می‌دیم.
‫راه بیفت.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫می‌رم تو رو بفروشیم.
‫هـــــــه؟! ولی اون که تازه برگشته!
‫دقیقاً!
‫ضمناً من یه وظیفه‌ی خیلی مهم دارم که به کار اربابم بیام!
‫عجب رویی داری که باوجود شرایط فعلی‌مون، این حرفو می‌زنی.
‫تاوقتی یه آهن‌قراضه مثل تو دور و بر آدم باشه، ‫مثل سگ هفت‌تا جون داشته باشی هم آخرسر سقط می‌شی.
‫آ ــ آهن‌قراضه؟!
‫آهن‌قراضه خطاب‌کردنِ‌ یه انسان‌نما، ‫ خلاف قانون ضد-تبعیض ربات‌هاست!
‫لطفاً‌ حرفتونو پس بگیرید!
‫اگر حرفتونو پس نگیرید، به‌عنوان آزارواذیت ربات‌ها تلقی می‌شه!
‫خفه بمیر، آهن‌قراضه!
‫آه!‌ کاملاً بلند و واضح گفتین!
‫این تبعیض‌ــه! مشخصاً‌ تبعیض‌ــه!
‫من بین ربات‌ها تبعیض نمیذارم! مخاطب حرفم فقط جنابعالی هستی!
‫حتی با اینکه شمائید، نمی‌تونم از این موضوع چشم‌پوشی کنم، ارباب!
‫حالا خشمِ مشت موشکی‌ام رو می‌چشین!
‫ربات‌ها نمی‌تونن به آدم‌ها حمله کنن. بیا بریم.
‫آه! صبر کنین! خواهشاً صبر کنین!
‫ناتسو-کون!
‫چیه؟
‫از این بابت مطمئنی؟
‫اون همون انسان‌نمایی نیست که بی‌نهایت برای مادربزرگت عزیز بود؟
‫تازه‌شم، داره تلاششو می‌کنه با جون و دل بهت خدمت کنه.
‫خب... فقط به‌خاطر اینه که برای این‌کار برنامه‌نویسی شده...
‫ولی من دلم براش می‌سوزه.
‫تازه دستوری هم که مادربزرگت بهش داده هست، مگه نه؟
‫حافظه‌مو از دست دادم، ولی...
‫ناتسو-کون...
‫ای خدا! آخه تو چقدر بی‌مصرفی، آهن‌قراضه؟!
‫شما تحت‌بازداشتید، قربان!
‫همین‌قدرش برای آب‌خنک‌خوردن‌تون کافیه!
‫ببر صداتو!
‫مطمئنی طوری نمی‌شه؟
‫تو خودت نگران مادربزرگم بودی.
‫خب، درسته...
‫اگه واقعاً دستور مهمی به جا گذاشته باشه، اصولاً باید یه مدرکی ازش باشه.
‫ببینم می‌تونم چیزی پیدا کنم.
‫این همه‌ش نیست، ولی این‌ها رو بادقت و حوصله ‫بسته‌بندی کرده و یه گوشه گذاشته بود.
‫با دیدن‌شون چیزی یادت نمیاد؟
‫نه.
‫گزارش بالا رفتن سطح آب.
‫درخصوص تغییرات آب‌وهوایی آینده...
‫نگرش بلندمدت به گرمایش جهانی...
‫بررسی بحران انرژی که به‌دنبال بالا رفتن سطح آب رخ می‌دهد...
‫همه‌ی این گزارشات مربوط به بالا رفتن سطح آب‌ان.
‫اون یه اقیانوس‌نگار بود، برای همین ‫مطمئنم اهمیت زیادی به این موضوع می‌داده.
‫پس، آتری-چان...
‫که اینطور...
‫پس ازم می‌خواسته با قدرت‌هام از بالارفتن سطح آب جلوگیری کنم.
‫این دستوریه که نونکو قبل از خدابیامرزشدن بهم داده.
‫واقعاً؟
‫دم خود کارآمدم گرم!
‫حتماً این قدرت رو درونم دارم که هروقت خواستم، ‫اقیانوس رو کنترل کنم و دنیا رو نجات بدم!
‫خیلی‌خب!
‫حالا این‌ قدرت‌ها رو نشون‌تون می‌دم!
‫ای اقــــیـــــانـــــوس!
‫خیال کردی موسی‌ای چیزی هستی؟
‫گذشته از اون، چیزی یادت اومد؟
‫خب...
‫پس حالا... چطوره بریم مدرسه؟
‫مدرسه؟
‫آره. همه‌ی بچه‌های این حوالی می‌رن مدرسه،
‫پس شاید یه‌چیزی راجع‌به این دستور مهمت بفهمیم، آتری-چان.
‫تو هم بیا، ناتسو-کون.
‫مدرسه... مدرسه. نمی‌دونم چرا اسمش به‌نظرم آشنا میاد.
‫واقعاً؟
‫بله. لابد یه‌چیز مهمی بوده.
‫آه...
‫باز شروع شد؟
‫آه، لطفاً ساکت باشین!
‫آه... آه...
‫چیزی یادت اومد؟
‫بله! وقت ناهاره!
‫همون بهتر که بفروشمش.
‫هــــــــه؟!
‫هرطوری بهش نگاه کنی، نگه‌داشتنش ‫پیش خودمون فایده‌ای برامون نداره.
‫اقلاً اگه بفروشمش یه‌مقدار پول گیرم میاد. و بعدش...
‫می‌خواین با فروختن من، یه پای مصنوعی جدید بگیرین، مگه نه ارباب؟
‫می‌خواین بعداز خریدن این پای مصنوعی، یه کاری بکنین؟
‫به تو چه؟
‫اگه پای شما می‌شدم و می‌تونستین کاری که می‌خواین رو بکنین...
‫خوش‌حال می‌شدین، ارباب؟
‫نه راستش.
‫نه راستش؟ منظورتون از این حرف چیه؟
‫ببند دهنتو. من خودم تنهایی می‌تونم زنده بمونم.
‫آتری-چان، یه‌لحظه وقت داری؟
‫ها؟ ولی...
‫برو. بهت دستور می‌دم.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اگه ارباب رو اون‌طوری تنها بذاریم، طوری‌شون نمی‌شه؟
‫آدم‌ها گاهی‌اوقات به یکم تنهایی نیاز دارن.
‫که اینطور؟
‫آه، خونه‌م از اینجا معلومه.
‫اوه، پس این خونه‌ی توـــه.
‫اوهوم. بیا داخل. من تنها زندگی می‌کنم.
‫یکه‌وتنها توی همچین جای بزرگی زندگی می‌کنی؟
‫اوهوم. پدرم شهردار اینجاست،
‫ولی بارشو بست و به خشکی رفت و ازم می‌خواد منم برم پیشش.
‫ولی تو نرفتی؟
‫نه. ناتسو-کون برگشت اینجا،
‫و هنوز خیلی‌ها اینجا موندن...
‫اوه!
‫آتری-چان، می‌تونی چای بخوری؟
‫نیاز ندارم بخورم، ولی می‌تونم.
‫ناسلامتی، کارآمدم!
‫داغه...
‫این داغه؟
‫ناتسو-کون نمی‌تونه چیزهای داغ بخوره،
‫پس شاید بهتر باشه وقتی براش چای ‫درست می‌کنی، بذاری یه‌خرده خنک بشه.
‫تو خیلی چیزها درمورد ارباب می‌دونی.
‫چون‌که دوست‌های دوران بچگی هستیم.
‫ناتسو-کون خیلی باهوشه.
‫حتی ورودیه‌ی آکادمیِ روی خشکی رو گرفت و می‌رفت اونجا.
‫گفت می‌خواد دنیا رو نجات بده.
‫زمان متوقف‌شده‌ در این دنیا رو دوباره به حرکت دربیاره.
‫درنتیجه با جدیت تمام توی آکادمی ‫درس می‌خوند و حتی یکی از گزینه‌ها...
‫برای سرنشینان موشکی بود که...
‫قرار بود بره فضا و درمورد تغییرات آب‌وهوایی تحقیق کنه...
‫ولی با اون پای مصنوعی،
‫بهش گفتن که از پسش برنمیاد.
‫با این‌حال بازم به تلاشش ادامه داد،
‫ولی به‌خاطر بالارفتن سطح آب، پرتاب موشک تا تاریخ نامعلومی به تعویق افتاد.
‫بعدش به یک‌باره انگیزه‌ش برای انجام هرکاری رو از دست داد.
‫پس منظورت اینه که ارباب می‌خواد توی یه موشک به فضا بره.
‫من کارآمدم، پس پای ایشون می‌شم و آرزوشون رو برآورده می‌کنم!
‫آتری-چان، هرچقدرم که کارآمد باشی، این کار شدنی نیست.
‫پس براش بهتره صرفاً منو بفروشه و پای مصنوعی جدیدشو بگیره؟
‫نه، نگران نباش. فکر نکنم واقعاً قصد فروختنت رو داشته باشه.
‫چطوری به این نتیجه رسیدی؟ سر درنمیارم.
‫هوم...
‫یکم پیچیده‌ست، ولی تقریباً مطمئنم که ‫ناتسو-کون... دوستت داره، آتری-چان.
‫دوستم داره؟
‫آره. پس فعلاً، زیاد راجع‌به آینده ‫سؤال نکن و فقط کنار ناتسو-کون بمون.
‫مطمئنم این خیلی به کار ناتسو-کون میاد.
‫صرفاً کنارش موندن به کارش میاد...
‫سر درنمیارم.
‫آدم‌ها خیلی اسرارآمیزن...
‫من برگشتم.
‫کمک!
‫توانایی داد کشیدن توی خواب، استعداد عجیبی برای یه آدمیزاده.
‫نکنه یه‌جور اختلال توی عملکرد مغزتون پیش اومده؟
‫آتری...
‫ممکنه مغزتون نیاز به تعمیر داشته باشه، ارباب.
‫اگه راه تعمیرشو بلدی، انجامش بده.
‫عرق‌تون رو پاک می‌کنم. نه من دلم می‌خواد سرما بخورین نه خودتون.
‫آدم‌ها موجودات خیلی ضعیفی‌ان و ‫فوراً نقص فنی پیدا می‌کنن.
‫ببخشید... می‌خواستم اگه می‌شه عرق‌تون رو پاک کنم...
‫بی‌خیالش.
‫پام رو عوض می‌کنی، مگه نه؟
‫پا که گله نمی‌کنه.
‫یه‌چیز جدید یاد گرفتم.
‫میذاری همین‌طوری بخوابم؟
‫مشکلی نیست، ارباب.
‫ارباب صدام نکن. همون ناتسوکی خوبه.
‫خیلی‌خب، ناتسوکی-سان.
‫می‌دونم تأثیر اون کابوس بود،
‫ولی باورم نمی‌شه اون‌قدری رقت‌انگیز بودم که گذاشتم نازم کنه...
‫نه وایسا. ممکنه اون هم یه خواب بوده باشه.
‫از چیزی که فکر می‌کردم نازترین، ناتسوکی-سان.
‫می‌خوام بمیرم.
‫نـــــــــه... ناتسوکی-سانِ ناقلا...
‫بیدار شو.
‫چطور تونستین؟!
‫بیدارکردن یه ربات که خیلی آروم و راحت خوابیده، ‫خلاف قانون حمایت از ربات‌هاست...
‫صدا نکن و پاشو دیگه، روبوکو.
‫اینم یه کلمه‌ی توهین‌آمیز دیگه خلاف حقوق ربات‌هاست...
‫فراموشش کن؛
‫دیروز رو! از حافظه‌ی اطلاعاتت پاکش کن!
‫اربابت بهت دستور می‌ده!
‫دیروز رو؟
‫آه، وقتی‌که بغلم کردین و گفتین، ‫«میذاری همین‌طوری بخوابم؟»
‫آه، به زبون نیارش!
‫با عرض معذرت، نمی‌تونم از قصد حافظه‌م رو پاک کنم.
‫چون‌که من کارآمدم...
‫هوی!‌ هوی!
‫چطوریه که به‌عنوان یه ربات خوابت انقدر سنگینه؟!
‫ولتاژم پایینه.
‫منظورت چیه که ولتاژت پایینه؟
‫گمونم نمی‌تونم دندون‌های عقبی‌ام رو مسواک بزنم.
‫چرا از من می‌خوای برات انجامش بدم؟
‫رسیدگی روزانه به ربات، وظیفه‌ی صاحبشه.
‫درضمن اگه تمیزتر باشم، به قیمت بالاتری به فروش می‌رم.
‫خیلی‌خب، دهنتو بشور.
‫ضمناً، فعلاً‌ قصد ندارم بفروشمت.
‫از اول قرارمون این بود که مبلغ فروشت رو با کاترین تقسیم کنیم.
‫اگه بدون اطلاع اون بفروشمت، ممکنه برام دردسر شه.
‫و همین‌طور...
‫فکر نکنم اگه خاطره‌ی دیشب رو به کسی نشون بدی، بتونم به زندگی ادامه بدم.
‫هـــه هـــه... پس حق با مینامو بود.
‫هان؟
‫ناتسوکی-سان، حتماً از بس کارآمدم، عاشقم شدین.
‫هــــــــــــــا؟!
‫ناتسوکی-سانِ ناقلا...
‫وقتی یهویی بغلم کردین، خیلی ناناز بودین...
‫هـــــــــه...؟
‫اگه تمومش نکنی، تیکه پاره‌ات می‌کنم و ‫با دست‌های خودم حافظه‌ت رو پاک می‌کنم!
‫این آزارواذیت رباته! آزارواذیت رباته!
‫چطور جرئت می‌کنین از این قضیه که ربات‌ها ‫نمی‌تونن به آدم‌ها آسیب برسونن، سوءاستفاده کنین؟!
‫خفه شو بابا! دیروز سعی کردی بهم مشت بزنی!
‫خدای من...
‫حالا همه‌ی مفاصلم یه‌طور عجیب‌غریبی شدن.
‫کاملاً حقت بود.
‫اون‌وقت چرا؟!
‫خب، خوش‌حالم که آتری-چان اینجاست.
‫محض اطلاع جنابعالی، به‌محض اینکه ‫حرف‌هامو با کاترین بزنم، به فروش می‌ری.
‫بعد از اینکه حافظه‌ت رو پاک کردم.
‫پس منظورت اینه که اگه اون خانومه برنگرده، می‌تونه اینجا بمونه، درسته؟
‫خب...
‫بیاین بریم مدرسه.
‫مدرسه؟
‫دلت نمی‌خواد؟ خوش می‌گذره ها.
‫می‌تونی چیزهای مختلف یاد بگیری و تازه دوست هم پیدا کنی.
‫متوجه هستم، ولی یه‌چیزی به دلم نمی‌شینه...
‫مثلاً...
‫قرار نیست جلوتو بگیرم.
‫وقتی اینجائی یه‌لحظه هم خفه‌خون نمی‌گیری، درنتیجه...
‫هــــــــه؟ شما نمیاین، ناتسوکی-سان؟
‫برای چی باید بیام؟
‫پس منم نمی‌رم!
‫به‌عنوان پای وفادارتون، باید ور دل‌تون بمونم، ناتسوکی-سان!
‫گوش کن چی می‌گم. تاحالا یه‌بارم ازت نخواستم این‌کارو برام بکنی.
‫ولی به‌عنوان یه انسان‌نما...
‫پس منظورت اینه که اگه ناتسو-کون هم ‫همراه‌مون بیاد، می‌ری مدرسه، درست می‌گم؟
‫می‌دونم هیچ دلیلی نداره بیای مدرسه، ناتسو-کون.
‫ولی این تنها مدرسه‌ی توی شهره.
‫و وقتی از بین بره... همه‌چی تمومه.
‫اینکه می‌خوام باقی بمونه... از روی خودخواهی‌امه؟
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫می‌رم یکم غذا بگیرم. آب هم نیاز دارم.
‫زیرساخت شهر داغونه.
‫هنوز نمی‌تونیم از برق یا گاز استفاده ‫کنیم و آب لوله‌کشی هم نداریم.
‫و این وامونده هم کاملاً متوقف شده.
‫فشار آب اینجا هم داره ضعیف‌تر می‌شه.
‫همین روزهاست که مجبور می‌شم یه‌جای دیگه پیدا کنم.
‫این احتمالاً هنوز سالمه.
‫ببخشید.
‫این خوردنیه؟
‫چیپس... آره خوردنیه، ولی می‌شه بذاریش سرجاش؟
‫ها؟
‫این اطراف بچه مچه هم هست.
‫اگه بعداً بیان اینجا و این رو نبینن، تو ذوق‌شون می‌خوره.
‫یه‌سری آدم‌ها فقط به فکر خودشون بودن...
‫و هرچی دست‌شون می‌اومد رو برمی‌داشتن...
‫ولی مدت‌ها قبل اینجا رو بی‌خیال شدن و رفتن.
‫همه‌ی کسایی که موندن، آدم‌هایی‌ان که پول کافی برای رفتن ندارن.
‫این یه شهر متروکه‌ست.
‫اون توربین‌های بادی رو می‌بینی؟
‫زمینی که روش قرار دارن، قبلاً‌ معلوم بود.
‫اون‌موقع‌ها، هنوز به خشکی دسترسی داشتیم.
‫اینجا مثل الان، ویرانه نبود.
‫ولی...
‫قشنگه.
‫به‌نظرم این شهر خیلی قشنگه.
‫تازه‌شم، مینامو پولداره، ولی بازم توی این شهر می‌مونه.
‫با این وجود که فرصت این رو داره که به خشکی بره.
‫خب...
‫احتمالاً کسایی هم هستن که صرفاً‌ چون اینجا رو دوست دارن، نرفتن.
‫شاید نونکو هم به‌خاطر همین...
‫شاید می‌خواست این شهر رو نجات بده.
‫ناتسوکی-سان!
‫اون چیه که اون دور دورا می‌بینمش؟
‫موشکه؟
‫آره.
‫پرواز می‌کنه؟
‫پرواز می‌کنه.
‫یه‌روزی، قطعاً پرواز می‌کنه.
‫هان، خونه‌تون از این‌طرف نیست؟
‫اینجا کجاست؟
‫چه می‌دونم؟ گمونم راه رو اشتباه رفتم.
‫از یه‌جایی سر درآوردیم که تاحالا ندیده بودم.
‫همچون ساختمان نوینی توی حافظه‌م وجود نداره.
‫که اینطور. پس با دیدنش چیزی یادت نیومد؟
‫با دیدنش...؟
‫هــــــــه؟
‫می‌گم، نکنه اینجا مدرسه‌ست؟
‫خب پس، فردا می‌بینمت!
‫صدای میناموـــه.
‫مینامــــــــــــو!
‫اوه، آتری-چان!
‫مینامو، درست به‌موقع اومدی.
‫می‌تونی از فردا هوای آتری رو داشته باشی؟
‫هـــــه؟ ولی آخه من باید...
‫نگران نباش. شاید هر روز نه، ولی منم میام.
‫ناتسو-کون.
‫پس اینجا یه مدرسه‌ست...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫موضوع چیه؟
‫هیچی...
‫چیزی نیست!
تماشای یک منظره‌ی باصفا با یکدیگر
راهنمای مهندسی دریا
پخت در هفت دقیقه