‫زل زدن...
‫چیه؟
‫اون چیزه داره از هم می‌پاشه!
‫می‌دونم. ولی این تنها چیزیه که دارم، پس چاره‌ام چیه؟
‫محض اطمینان، عصام هم میارم.
‫خب، من که دائم بهت می‌گم پات می‌شم!
‫لازم نکرده. تاحالا هم ازت نخواستم.
‫مشکلت چیه؟
‫هیچی.
‫فقط اینکه یه‌کوچولو حسودی‌م می‌شه که ‫به اون چیزه اعتماد کردی و...
‫انقدر ازش استفاده کردی که درب‌وداغون بشه.
‫چیه؟
‫این حقیقت که از اون عصا و پای مصنوعی ‫شکست خوردم، عزتم به‌عنوان یه ربات رو جریحه‌دار می‌کنه.
‫باید نشون بدم که من خیلی کارآمدتر و مفیدتر از اونام!
‫ناتسوکی-سان! من خیلی‌ـــــ
‫نه، نیازی نیست.
‫هنوز حتی چیزی نگفتم!
‫مهم نیست. فقط کارهایی که ازت ‫خواسته نشده رو انجام نده. افتاد؟
‫بــــــو...
‫یالا. بیا بریم.
‫هــــــه؟ کجا می‌ریم؟
‫از امروز می‌ری مدرسه، یادت رفته؟
‫هـــــه؟ شما هم همراهم میاین، ناتسوکی-سان؟
‫پس بالأخره پاتون می‌شم!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اینو محض اطمینان همراه داشته باش.
‫برای کلاس درس.
‫خداروشکر. حالا می‌تونم توی دفتر گزارشم یادداشت کنم.
‫دفتر گزارش؟
‫بله. نونوکو بهم گفت توی دفتر گزارش روزانه‌م یادداشت کنم ‫تا یادداشتی از وقایع اون‌روز داشته باشم.
‫ولی تو که یه رباتی.
‫چرا اون اطلاعات رو توی حافظه‌ات ذخیره نمی‌کنی؟
‫آره، ولی...
‫گفت این راه خوبی برای تقویت حافظه‌ام به انسانی‌ترین حالت ممکنه.
‫پس شاید اینکه می‌تونی حافظه‌ات رو از دست بدی...
‫یه بخشی‌اش برمی‌گرده به انسان‌نما بودنت ‫و اینکه سعی می‌کنی تاجای ممکن شبیه انسان‌ها باشی...
‫ناتسوکی-سان، شما خیلی باهوشید! بله درسته!
‫که یعنی از دست دادن حافظه‌م نشون‌دهنده‌ی کارآمد بودنمه!
‫جوگیر نشو بچه جون.
‫«با ناتسوکی-سان می‌رم به مدرسه.»‌، همین؟
‫نگاه نکنید!‌ این خلاف قانون حریم خصوصی ربات‌هاست!
‫خب دیگه...
‫خیلی‌خب، بیاین رد بشیم.
‫با توانایی پرش من، می‌تونیم با یه پرش از این فاصله عبور کنیم!
‫نکن.
‫هـــه؟ ولی آخه...
‫اگه بخواید تا اون‌طرف شنا کنید، غرق می‌شید.
‫گوش کن.
‫درسته که تعدادشون کمه، ولی هر روز ‫یه‌سری‌ها میان اینجا، نه؟
‫پس قطعاً باید یه راهی برای عبور...
‫همون‌جا وایسید!
‫جـ ــ جریان چیه؟!
‫تو نمی‌تونی سوارش شی، آدم‌کش!
‫آدم‌کش؟
‫ما می‌دونیم تو کی هستی!
‫تو یه آدم‌کش بدجنسی که از خشکی اومده اینجا، مگه نه؟!
‫قبلاً درموردت شنیدیم!
‫یه تفنگ توی عصات مخفی کردی که هروقت ‫لازم شد، باهاش به آدم‌ها شلیک کنی و دخلشونو بیاری!
‫که اینطور. پس این سرگذشتی‌ــه که بهم اختصاص دادن.
‫بخواید دست به ناتسوکی-سان بزنید، باید از روی نعش من رد شید!
‫سرت تو کار خودت باشه، جغله!
‫جغله؟!
‫سرت تو کار خودت باشه، جغله.
‫لازم نیست شما هم تکرارش کنین!
‫شرمنده،‌ ولی من باید هرطور شده سوارش شم.
‫اگه دل‌تون نمی‌خواد با این تفنگ بکشتمون، از سر راهم برین کنار.
‫حــ ــ حالا چیکار کنیم، ریریکا؟
‫فــ ــ فعلاً مجبوریم عقب‌نشینی کنیم. فرار کنید!
‫آتری،‌ برو دنبال‌شون.
‫هــــــــه؟
‫بجنب!
‫بدرود!
‫الان این وسط شرور واقعی کیه؟
‫بــ ــ باید برم دنبال‌شون!
‫با توانایی پرش من، می‌تونم با یه پرش از این فاصله عبور کنم!
‫طوری نیست.
‫هـــــــه؟
‫ریریکا... اونجا رو!
‫عـــــه، آره! گاومون زائید!
‫خیلی‌خب، بزن بریم.
‫چیزی اینجا نیست.
‫اومدن!
‫اونجان.
‫خیلی‌خب،‌ بچه‌ها. کلاس رو شروع می‌کنیم.
‫مینامو؟
‫همه سرجاشون بشینن.
‫مینامو!
‫توی دردسر افتادیم! یه آدم‌کش اومده اینجا!
‫باید از اینجا فرار کنین!
‫آدم‌کش؟
‫از جاتون جم نخورید!
‫ناتسو-کون...
‫«ناتسو-کون»؟
‫اون آدم‌کشه، مگه نه؟ و...
‫...جغله!
‫من جغله نیستم!
‫درسته. اون یه اسم خیلی شناخته‌شده داره؛
‫انسان‌نمای آهن‌قراضه‌ی روبوکوی سوم.
‫اسمم آتری‌ـــه!
‫پس اومدی.
‫به‌محض اینکه کلاس شروع بشه، می‌رم.
‫معلم کجاست؟
‫خب...
‫گمونم روحتم خبر نداره.
‫معلم‌مون میناموــه!
‫اون بهمون ادبیات ژاپنی، ریاضی، ‫علوم، مطالعات اجتماعی... همه‌چی یاد می‌ده!
‫معلم میناموـــه؟
‫آره. همه‌ی معلم‌ها به خشکی رفتن.
‫چون‌که تقریباً هیچ دانش‌آموزی باقی نمونده.
‫پدرم گفت این مدرسه رو تعطیل کنم،
‫و کاغذبازی‌های لازم رو برای رفتن به یه مدرسه‌ توی خشکی انجام بدم...
‫به‌نظر نمیاد فعالیتش مثل مدرسه‌های واقعی باشه.
‫آره...
‫و چون برق نداریم، فقط می‌تونیم تا وقتی ‫هوا روشنه، کلاس‌ها رو برگزار کنیم.
‫حتم دارم محیطش خوب نیست.
‫خودت به کنار،
‫ولی باید این بچه‌ها رو به یه مدرسه‌ی درست‌حسابی توی خشکی بفرستی.
‫می‌گن اونجا برنامه‌های امدادرسانی هم هست.
‫تو که از چیزی سر درنمیاری، دخالت بیجا نکن.
‫ریو-چان.
‫یه نابغه که اینجا رو ترک کرد تا به یه آکادمی بره، چی می‌فهمه؟
‫من هیچ‌وقت اینجا رو ترک نکردم.
‫می‌خواستم آدم مفیدی باشم، برای همین ‫با جدیت درس خوندم و توی آکادمی ثبت‌نام کردم.
‫همین.
‫خیلی‌خب، پس سعی کن واقعاً به یه دردی بخوری.
‫با اینکه برگشتی، ولی خودتو توی یه قایق حبس کردی، مگه نه؟
‫همه‌ی بچه‌های اینجا سخت تلاش می‌کنن.
‫ریو-چان!
‫این موضوع درخصوص ساکنین خشکی هم صدق می‌کنه،
‫همه‌شون یه‌بند فقط شعار توخالی می‌دن و هیچ غلطی هم نمی‌کنن.
‫با اینکه کلی آدم ریخته که به کمک‌شون نیاز دارن.
‫هی هو. هی هو.
‫آتری! فردا بازم می‌بینیمت!
‫آره! فردا می‌بینمتون‌، ریریکا، تورو و میو!
‫مثل اینکه به همین زودی باهم دوست شدین.
‫آره. برخلاف چیزی که فکر می‌کردم، مدرسه جای باحالیه!
‫برخلاف چیزی که فکر می‌کردی؟
‫یه حسی بهم می‌گفت که جای خیلی دل‌گیریه.
‫ولی این‌طور نیست. مگه نه؟
‫شرمنده، نباید می‌اومدم.
‫نه، تقصیر تو نیست، ناتسو-کون.
‫مطمئنم ریو-چان درک می‌کنه.
‫فقط راستش قبلاًها یه اختلافاتی با خشکی داشته.
‫اختلافات؟
‫آره. قبلاً یه‌بار با بچه‌هایی که یتیم شده بودن به خشکی مهاجرت کرد...
‫آه، می‌دونی که. اون‌ها هم اونجا با کمبود آذوقه مواجه‌ان...
‫و گمونم توی مدرسه با ریریکا و بقیه‌ی بچه‌ها مثل سربار رفتار می‌کردن.
‫ناتسوکی-سان، به‌نظر حال‌تون گرفته.
‫آره. وقتی برگشتین، سعی کن هرطور شده سرحال بیاریش.
‫من؟ باشه!
‫ناتسو-کون.
‫اگه امکانش هست، می‌خواستم فردا دوباره به مدرسه بیای.
‫چه دلیلی داره؟
‫فکر نکنم اونجا چیزی بتونم یاد بگیرم.
‫ولی به‌نظرم خیلی چیزها هست که می‌تونی یاد بدی.
‫بهش فکر می‌کنم.
‫آتری کجاست؟
‫گفت قبل‌از تو برمی‌گرده خونه. بهش گفتی اشکالی نداره.
‫هــــه؟ اوه، آره...
‫می‌خواست برای سرحال آوردنت آماده بشه.
‫سرحال آوردنم؟
‫نکنه...
‫مطمئنم نیازی نیست انقدر عجله کنی.
‫شک ندارم صرفاً قراره برای سرحال آوردنت، شام درست کنه‌ـــــ
‫شوخی می‌کنی.
‫آتری!
‫خوش اومدین، ناتسوکی-سان!
‫هــ ــ هه؟ نمی‌بینم. چیزی نمی‌بینم!
‫چیکار داری می‌کنی؟!
‫خب، گفتم با شام درست کردن براتون حال‌تونو خوب کنم...
‫چطور ممکنه صرفاً با آشپزی‌کردن، به این وضع بیفتی؟
‫خب، همون‌طور که قبلاً گفتم، اینکه منم مثل انسان‌ها مرتکب اشتباه می‌شم...
‫نشون‌دهنده‌ی کارآمد بودنمه.
‫حتی آدم‌ها از این اشتباهات وحشتناک نمی‌کنن.
‫یعنی نقص فنی چیزی پیدا کرده.
‫هــــــه؟
‫آره... ولی من تجهیزات لازم برای تعمیرشو ندارم.
‫گمونم باید برگردونمش اقیانوس به همون‌جایی که پیداش کردم.
‫هـــــــــه؟!
‫خب، توضیحی برای این افتضاح داری؟
‫خــ ــ خب...
‫و ــ واقعیتش...
‫واقعیتش؟
‫واقعیتش، من دراصل یه ربات جنگی‌ام که یه کشور به‌خصوصی مخفیانه ساختتش.
‫جدی می‌گی؟!
‫بله. من با هدف خرابکاری به این کشور اومدم، ولی...
‫قبل‌از اینکه من مأموریتم رو تموم کنم، جنگ تموم شده بود.
‫هم زادگاهم رو از دست دادم و هم دلیل زندگی‌ام رو.
‫ازم چیزی جز یه ماشین جنگی تنها و غمگین باقی نمونده بود.
‫ولی کسی که بهم جاوپناه داد، نونکو بود.
‫نونکو برام یه اسم انتخاب کرد.
‫و یه هدف جدید برای زندگی بهم داد.
‫و اون...
‫کمک‌کردن توی کارهای خونه بود؟
‫بله. ولی من یه ربات جنگی ساخته شدم.
‫برام سخته قدرتم رو کنترل کنم وـــــ
‫آتری.
‫بله؟
‫انسان‌نماها هم قابلیت دروغ‌گفتن دارن؟
‫بله! البته که دارن!
‫ناسلامتی من کارآمدم!
‫پس همه‌ی حرف‌هات دروغ بودن؟
‫این خلاف قانون خشونت علیه ربات‌ها نیست؟
‫نیازی نیست غذا بخوره، پس رواله.
‫رباتی که به اربابش دروغ می‌گه، مشکل خیلی بزرگ‌تریه.
‫هیچ‌وقت نگفتم که دروغ بود!
‫اولاً، من یه رباتم.
‫ثانیاً، نمی‌تونم خونه‌داری کنم.
‫با این دو حقیقت جهانی، از روش استنتاجی به این نتیجه‌ی منطقی رسیدم...
‫که احتمالش هست که بنده یه ربات جنگی‌ــــ
‫خب پس، بهم حمله کن.
‫اگه ربات جنگی باشه، مطمئنم می‌تونی یکی دوتا موشک شلیک کنی.
‫ا ــ البته که می‌تونم!
‫مشت موشکی‌ــــ
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بهتره این‌کارو نکنم.
‫هرچی نباشه، «سه اصول ربات‌ها» وجود داره، ‫و من نمی‌تونم تضمین کنم که جون سالم به در می‌برین.
‫گمونم مرگ از بیخ گوش‌تون رد شد، ناتسوکی-سان.
‫چرا تنها عضوش که عملکرد بالایی داره، دهنشه؟
‫صدالبته به‌خاطر اینه که کارآـــــ
‫خفه.
‫ولی به‌نظر میاد ناتسو-کون به لطف تو حالش بهتر شده، آتری.
‫جدی می‌گی؟!
‫پس بیا باهامون غذا بخور.
‫این املت‌های رولی خیلی خوش‌مزه‌ان.
‫نخورش!
‫هومــــمم... خوش‌مزه‌ست!
‫امان از تو.
‫خب، فردا بازم می‌بینمتون، آتری، ناتسو-کون.
‫مشتاقانه منتظر ناهاری‌ام که درست می‌کنی!
‫چرا برای خوردنش انتظار می‌کشی؟
‫ناهارشو می‌چِشَم تا بتونم فرق بین خوش‌مزه و بدمزه رو تشخیص بدم.
‫اینم باز یه‌چیزیه که فقط من از پسش برمیام چون‌که کارآمدم!
‫آه راستی. باید این رو یادداشت کنم.
‫هــ ــ ها؟
‫موضوع چیه؟
‫نیستش.
‫هـــــه؟
‫ممکنه... توی مدرسه جا گذاشته باشمش!
‫می‌تونست بمونه برای فردا.
‫این‌طوری نمی‌شه! چون‌ به‌هرحال، دفترهای گزارش روزانه اهمیت بالایی دارن.
‫خب پس جا نذارش.
‫اونجا چقدر تاریکه.
‫شبه خب.
‫نه، منظورم این نبود.
‫ا ــ اون چیه دیگه؟
‫نکنه ترسیدین، ناتسوکی-سان؟
‫نــ‌ ــ نه! مسئله اینه که این مشخصاً غیرعادی‌ــه.
‫توی این جزیره تقریباً هیچ برقی نیست.
‫آها... پس واقعاً ترسیدین.
‫البته جای تعجب نداره.
‫از بس یه گربه‌ی ترسویید که توی خواب بغلم کردین.
‫آه، ناتسوکی-سان. چقدر شما نی‌نی‌اید.
‫صبر کنین! خواهش می‌کنم صبر کنین، ناتسوکی-سان!
‫همه‌جا پر از آب شده. ولی امروز عصر این‌طوری نبود.
‫لابد به‌خاطر جزرومد آب وارد ساختمون شده.
‫که اینطور. پس برای همین توی طبقه‌ی دوم چیزی نبود.
‫می‌دونستم. یه‌چیزی اونجاست.
‫در حالت حساسیت بالا تأیید شد!
‫گمونم کسی طبقه‌ی بالاست! می‌رم یه سروگوشی آب بدم!
‫هــ ــ هی، آتری!
‫آهای؟ آتری؟
‫آتری؟
‫پیداش کردم!
‫خب منبع نور چی بود؟
‫راستش... کسی اونجا نبود.
‫ولی قبلش یکی بود، مگه نه؟
‫یا شایدم... یه روح بوده!
‫تمومش کن.
‫شاید رفته طبقه‌ی بالا.
‫گمونم یه پشت‌بوم هست.
‫این‌طور که پیداست، کسی اینجا نیست.
‫پس گمونم واقعاً... یه روح بوده.
‫تو یه رباتی. انقدر حرف‌های غیرعلمی نزن.
‫ولی...
‫هوم؟
‫اوناهاش! شکی درش نیست!
‫کــ ــ‌ کی اونجاست؟
‫آدم‌کش؟
‫هــــه؟
‫پس تویی، آدم‌کش.
‫ریریکا!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اینجا چیکار می‌کنم؟ اینجا خونه‌ی منه.
‫خونه‌ات؟ اینجا زندگی می‌کنی؟
‫فقط من نیستم. ریو-چان و تورو هم اینجا زندگی می‌کنن.
‫چون‌که خونه‌مون توی آب غرق شد.
‫آه، گمونم تاوقتی باد نباشه کار نمی‌کنه.
‫کم مونده بود این کتابم تموم کنم...
‫برق چطوری کار می‌کنه؟
‫هوم. شب‌ها حوصله‌م سر می‌ره، برای همین ‫بالا از کتاب‌خونه آوردمش اینجا تا بتونم کتاب بخونم.
‫می‌خواستم ببینم راهی هست که برق جزیره رو برگردوندم.
‫هی.
‫ریوجی.
‫اینجا چیکار داری؟
‫بیا. زیاد نیست ولی یکم تنقلاته.
‫ممنونم! باتری هست؟
‫شرمنده، دیگه نمی‌تونم جایی پیداش کنم.
‫که اینطور... بازم ممنون.
‫اگه زیاد از چشم‌هات کار بکشی، ضعیف می‌شن.
‫برو یکم استراحت کن.
‫چشم!
‫این زندگی واقعی ماست.
‫اگه چیزی نداشته باشی،
‫قبل‌از اینکه بتونی کاری کنی، همین‌طوری از خشکی پرتت می‌کنن بیرون.
‫اون‌هایی که یه‌چیزی دارن، می‌تونن هر‌چیزی که می‌خوان رو به‌دست بیارن.
‫حتی اگه بخوایم درس بخونیم تا یه جایی ‫به درد بخوریم، امکان درس خوندن نداریم.
‫گمونم به امتحانش می‌ارزه.
‫ناتسوکی-سان، کجا رفته بودین؟
‫آتری، وقتی یادداشت‌برداری‌ات تموم شد، ‫می‌تونی توربین بادی‌ که بیرونه رو بچرخونی؟
‫حتماً... ولی چرا؟
‫می‌خوام یه‌چیزیو امتحان کنم.
‫شروع می‌کنم!
‫آره، قربون دستت.
‫تموم نشد؟
‫بازم بچرخون! بازم!
‫هــــــــه؟!
‫از پسش برمیای!‌ تو یه ربات جنگی هستی،‌ مگه نه؟
‫ای بابا... نسبت به ربات‌ها خیلی بدجنسید!
‫آره، برای جایی به این‌ اندازه به‌قدر کافی مؤثر نیست.
‫ولی حتی اگه بخوام یه توربین بادی بزرگ‌تر وصل کنم...
‫که اینطور.
‫ناتسوکی-سان!‌ بازم بچرخونم؟
‫ناتسوکی-سان!
‫ناتسوکی-سان؟
‫ناتسوکی-سانِ ناقلا...
‫ناتسوکی-سان! هــــــــه؟!
‫آه، بیدار شدی.
‫آماده شو وگرنه دیرت می‌شه.
‫هـــــــه؟ ببینم تمام‌ شبو بیدار بودین؟
‫اینکه چیزی نیست. وقتی توی آکادمی بودم هرشب بیدار می‌موندم،
‫ضمناً، امروز قراره یکم بار داشته باشم.
‫می‌شه کمکم کنی؟
‫می‌رید به مدرسه؟
‫آره.
‫امروز یه استاد مهمان ویژه داریم و قراره یه درس ویژه بخونیم.
‫یه استاد مهمان؟
‫کیه؟
‫لطفاً بیاید داخل!
‫تویی که.
‫انقدر مأیوس نباش.
‫احساساتم جریحه‌دار می‌شه ها.
‫اون چیه؟
‫این‌ها وسایلی‌ان که دیشب از همه‌جای شهر جمع‌آوری کردم.
‫لامپ‌های کوچولو، موتور، فرفره و باتری.
‫یعنی چی...
‫وقتی باد نباشه که فوراً‌ خاموش می‌شه.
‫درسته.
‫برای همین حتی توی این جزیره‌ که چیزی نیست،
‫مردم این وسایل رو مثل آشغال ول می‌کنن می‌رن.
‫ولی حتی اون‌موقع هم، بسته به اینکه چطوری از همه‌ی این‌ها استفاده کنی...
‫وای، خیلی روشنه.
‫فقط وقتی‌که باد هست.
‫آره، ولی اگه راهی برای ذخیره‌ی برقی که الان داریم جمع می‌کنیم داشته باشیم...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چطور ممکنه! می‌تونی برقی که ازطریق باد ‫تولید شده رو ذخیره کنی؟
‫راه داره.
‫از تسلی‌دادن‌مون دست بردار.
‫ریو-چان...
‫کاملاً مشخصه یه توربین بادی به اون کوچیکی ‫چه اندازه برق می‌تونه تولید کنه.
‫بیخودی بهمون امید نده.
‫درسته، ولی اگه کوچیک نباشه چی؟
‫نگو که می‌خوای سعی کنی یه توربین بادی بزرگ بسازی.
‫غیرممکنه.
‫از بابتش مطمئنی؟
‫راه‌های مختلفی برای تولید برق غیراز استفاده از انرژی بادی هست.
‫انرژی گرمایی، انرژی آبی، انرژی هسته‌ای، انرژی زمین‌گرمایی و...
‫اقیانوس؟
‫می‌تونی با اقیانوس برق تولید کنی؟
‫آره. خوشبختانه این مدرسه با آب اقیانوس احاطه شده،
‫و با جزر و مد کامل، طبقه‌ی دوم پر از آب می‌شه.
‫اگر از اون انرژی استفاده کنیم...
‫ناتسو-کون.
‫راه نداره!
‫اصلاً از کجا می‌خوایم مواد اولیه‌ش رو گیر بیاریم؟
‫همه‌ی چیزهای به‌دردبخوری که توی جزیره مونده بود...
‫همون‌جاست.
‫هـــــــه؟
‫درست مقابل‌مون یه معدن پر از مواد اولیه وجود داره.
مدرسه، جغله، آدم‌کش
کتابی برای شناخت برق