‫شوخیت گرفته...
‫آتری همون دختریه که اون‌موقع دیدم؟
‫من من، من من...
‫نه! امکان نداره اون باشه!
‫دختری که اون‌موقع دیدم، زن خیلی باوقارتر و بزرگ‌تری بود!
‫زمین تا آسمون باهاش فرق داشت!
‫نازی، نازی، طوری نیست...
‫فایده نداره. بازنویسی شده.
‫همه‌ش به‌خاطر اینه که اومد یه‌مشت شر و ور به‌هم بافت!
‫هوی! هوی، آتری!
‫چیه...؟
‫پاشو. باید حرف بزنیم.
‫ولی آخه هنوز صبح نشده.
‫گفتم که. ولتاژ من پایینه.
‫هوی! آتری!
‫لابد خواب بدی دیدین. نازی، نازی.
‫بس کن...
‫بســــــــــه!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مجبوری قبولش کنی.
‫اون‌وقت چرا؟ منطقی بخوایم بهش نگاه کنیم، ممکن نیست!
‫من این دخترو هشت‌سال پیش دیدم.
‫البته که ممکنه.
‫اون یه انسان‌نماست، و این یعنی ظاهرش تغییر نمی‌کنه.
‫آره. گمونم ردیفه.
‫به حرفم گوش کن!
‫اولاً، توصیفاتت از ظاهر کسی با موهای لخت ‫و چشم‌های قرمز، با آتری جور درمیاد.
‫این فقط یه تصادفه.
‫این حقیقت که تو هشت‌سال پیش، نُه‌سالت بود،
‫و اون دختر موقعی که دیدیش حدوداً چهارده‌سالش می‌شد،
‫بازم با ظاهر آتری تناسب داره.
‫اون فقط به‌خاطر اینه که اون انسان‌نمای به‌خصوص ‫طوری ساخته شده که یه فرد جوان به‌نظر بیاد.
‫ثالثاً... آتری توی خونه‌ی مامان‌بزرگ نونکو بود.
‫آتری آهنگی رو که اولین‌باری که دیدیش ‫برات خوند رو یادش بود و گفت،
‫«مشتاق دیدار، ناتسوکی-سان.»
‫به‌نظرم پذیرفتن اینکه آتری اون دختره نباشه، سخت‌تره.
‫ناتسو-کون توی یه بحث کم آورد.
‫باتوجه به اینکه طرف مقابلش ریوجی‌ــه، جزء عجایبه.
‫خفه شید!
‫غیرممکنه! دختری که اون‌موقع دیدم نمی‌تونه آتری بوده باشه...
‫ناتسوکی-سان! خیلی نامردین!
‫باورم نمی‌شه منو بیدار نکردین و تنهایی اومدین!
‫سعی کردم بیدارت کنم، ولی خودت ‫نمی‌خواستی از تخت دل بِکَنی.
‫اگه واقعاً بخوای یکیو بیدار کنی،
‫باید انقدر صداش بزنین تا کاملاً خواب از سرش بپره!
‫اگه بازم خوابش ببره، حساب نیست!
‫خودت رو چی فرض کردی؟
‫ضمناً، تنها دلیل این اتفاق این بود که بدموقع بیدارم کردین!
‫تا سحر یه‌ریز داشتین دم گوشم ور ور می‌کردین...
‫واقعاً؟
‫بله. یه‌چیزهایی راجع‌به اثبات اینکه من یه‌چیزی نیستم می‌گفت...
‫انگار ذهن یه‌نفر بدجوری مشغوله!
‫بایدم باشه! پای دختری که زندگیم رو نجات داد وسطه!
‫امکان نداره این آهن‌قراضه باشه!
‫بازم این حرف زشتو زدین! حالا مشت موشکی دوتایی‌م رو نوش جان کنید!
‫حقیقتش، الان من یه‌جورایی متأثر شدم.
‫متأثر شدی؟
‫آخه فکرشو بکنین!
‫این‌همه مدت گذشته و با این‌حال هنوزم رابطه‌ی صمیمانه‌ای باهم دارین!
‫بازم داری زود نتیجه‌گیری می‌کنی...
‫ولی بهش گفتی، «مشتاق دیدار،‌ ناتسوکی-سان»، مگه نه؟
‫گــ ــ گویا آره...
‫درسته!
‫پس شاید دستورات مادربزرگ ناتسو-کون هم به یاد‌ آوردی.
‫و احتمالاً‌ این رو که چرا از اون کپسول سر درآوردی.
‫آره. به نکته‌ی خوبی اشاره کرد.
‫اگه این رو بفهمیم، شاید بتونم ثابت کنم ‫دختری که اون‌موقع دیدم،‌ تو نبودی.
‫خب؟
‫البته!
‫نـ ــ ناسلامتی،‌ من کارآمدم!
‫جدی می‌گی؟
‫همین‌حالا سعی می‌کنم اون خاطرات رو به یاد بیارم.
‫لطفاً یه‌لحظه صبر کنید.
‫خب...
‫خب... خب... خب...
‫خب... خب...
‫خب...
‫ابوقراضه.
‫خیلی بدجنسید!
‫من مشخصاً‌ از یه خانم الهام گرفته شدم!
‫لاأقل دخت‌قراضه صدام بزنید!‌ نه ابوقراضه!
‫این بهت برخورد؟
‫پس یعنی «مشتاق دیدار»ـی که گفتی، ‫صرفاً یه‌چیزی بود که بی‌هوا به زبون آوردی.
‫و اون آهنگ رو فقط چون قبلاً اتفاقی ‫شنیده بودی، تونستی بخونی.
‫بالای یه پرتگاه...
‫یه‌نفر روی یه ویلچر نشسته بود،
‫و حس می‌کردم هرآن ممکنه خودشو از اونجا پرت کنه.
‫وقتی اون آهنگ رو خوندم، این تصویر یهو توی ذهنم نقش بست،
‫ولی نتونستم چیز دیگه‌ای به یاد بیارم.
‫رفته رفته دارم بیشتر فکر می‌کنم که آتری بوده.
‫یوهو!
‫وای خدا جونم...
‫دلم نمی‌خواد اینو به زبون بیارم، ولی در وضعیت فعلی،
‫چاره‌ای ندارم جز اینکه بپذیرم اون دختره آتری بوده.
‫چی داری می‌نویسی؟
‫بدون‌اجازه چرا نگاه می‌کنی.
‫راجع‌به آتری‌ــه؟
‫نه! آ ــ‌ آره...
‫به‌نظرت ممکنه احساس داشته باشه، نه؟
‫چرا این بحث رو پیش می‌کشی؟
‫از مینامو شنیدم. ازم پرسید نظرم درموردش چیه.
‫جوابت چیه؟
‫به‌نظرم احتمالش هست.
‫این حقیقت رو نمی‌شه انکار کرد که ‫باوجود اینکه حافظه‌ش رو از دست داده،
‫دلیل اینکه انقدر خالصانه بهت وفاداره، ‫به‌خاطر اینه که دل و احساس داره.
‫ولی اگه واقعاً‌ این‌طور باشه... ‫باید فکر کنی ببینی چطوری باید کنترلش کنی.
‫کنترل کنم؟
‫آدم‌ها به‌خاطر داشتن دل و احساسات، خارق‌العاده‌ان.
‫ولی درعین‌حال،
‫انسان‌ها به‌خاطر همین دل و احساسات، ‫دست به کارهای احمقانه می‌زنن.
‫درست همون‌طور که عشق و احساسات عاطفی از عواطف نشأت می‌گیرن،
‫انواع جرم‌ و خشونت هم اکثر اوقات از عواطف نشأت می‌گیرن.
‫و بزرگ‌ترین معضلی که داریم،‌ اینه که اون انگیزه‌های ‫ناگهانی دست آخر به هر فکر عاقلانه‌ای غلبه می‌کنه.
‫و به‌خاطر همینه که مردم می‌گن انسان‌نماهای دارای احساسات خطرناکن.
‫باید مطمئن شی که واقعاً احساس داره یا نه.
‫برای هر رخداد احتمالی در آینده.
‫گفتنش آسونه،
‫ولی واقعاً راهی هست که بشه اثبات کرد ‫یه‌چیزی دل یا احساسات داره یا نه...؟
‫امروز، مینامو بهم طرز تهیه‌ی همبرگرو یاد داد!
‫مینامو؟
‫بله! جدیداً به‌عنوان بخشی از فعالیت‌های باشگاه، دارم آشپزی یاد می‌گیرم.
‫سعی می‌کنم امشب درست کنم!
‫واقعاً از پسش برمیای؟
‫ناسلامتی، من کارآمدم!
‫تازه‌شم مینامو بهم گفت سرعت یادگیری‌ام خیلی بالاست!
‫حالا کاملاً آماده‌م!
‫اینم مینامو بهت یاد داده...؟
‫اشتباهه؟
‫درستش این‌طوریه.
‫اوه!
‫خوش‌حالی؟
‫بله!
‫واسه چی این‌کارو کردین؟!
‫عصبانی‌ات کرد؟
‫مشکل‌تون چیه؟! هوم!
‫به‌وضوح شاهد انواع احساساتم...
‫ولی قطعاً امکانشم هست که...
‫هوش‌‌مصنوعی‌اش داره صرفاً عکس‌العمل‌هایی رو در پاسخ به ‫موقعیت‌هایی انتخاب می‌کنه که توش برنامه‌نویسی شده.
‫که یعنی...
‫موضوع چیه؟ امروز رفتارتون عجیب‌تر از همیشه‌ست.
‫آتری.
‫بله؟ چی شده؟
‫به چشم‌هام نگاه کن.
‫چشم!
‫من... دوستت دارم.
‫ناتسوکی-سان؟
‫واقعاً‌ دوستت دارم...
‫اگه اینو بهت بگم، چه احساسی بهت دست می‌ده؟
‫خب...
‫منم دوست‌تون دارم، ناتسوکی-سان.
‫دوست داری؟
‫بله. خیلی خیلی دوست‌تون دارم، ناتسوکی-سان.
‫نه، منظورم این نیست...
‫اشتباه کردم؟
‫نه، بیخیالش. بیا بریم.
‫به‌نظر می‌اومد ناامید شده؟
‫آره.
‫شاید یه حرفی زدی که عصبانیش کرده.
‫ازم پرسید دوستش دارم؟ منم درجواب گفتم آره دوستت دارم...
‫درک‌کردن ناتسوکی-سان برام خیلی سخته...
‫که اینطور.
‫به‌نظرت چیکار باید بکنم؟
‫به‌نظرم داری کار درستی برای مطمئن‌شدن از این موضوع می‌کنی...
‫...ولی اون به دانش بیشتری نیاز داره.
‫دانش؟
‫بدون دانش کافی، حتی اگه احساسات داشته باشه،
‫نمی‌تونه پاسخ مناسبی بده.
‫اینو بسپارش به من.
‫خیلی‌خب! کلاس رو شروع می‌کنیم!
‫امروز، از ریاضی صرف نظر می‌کنیم، ‫و یه درس ویژه مربوط به سلامتی می‌خونیم.
‫پسرها برن به پشت‌بوم، ولی دخترها همین‌جا بمونن.
‫چی؟ این درس رو جدا از هم می‌خونیم؟
‫ببخشید. این درس خیلی مهمی برای دخترهاست.
‫وقتی کارمون تموم شد صداتون می‌کنم، ‫پس فعلاً برید با ناتسوکی سنسه بازی کنید.
‫بیاید بریم.
‫چشم...
‫خیلی‌خب،‌ کلاس‌مون رو شروع می‌کنیم.
‫درس امروزمون، درحیطه‌ی دوست‌داشتن و عشق‌ــه.
‫دوست‌داشتن و عشق؟
‫بذار ببینم... پیداش کردم! همینه؟
‫این اون نوع از دوست‌داشتن یعنی عشق‌ــه که کاترین درموردش می‌گفت؟
‫آره گمونم.
‫منم زیاد ازش سر درنمیارم،
‫ولی ظاهراً این‌نوع از دوست‌داشتن با ‫دوست‌داشتنِ کاری پلو و ترن هوایی فرق می‌کنه.
‫عجب...
‫پس این...
‫دوست‌داشتن، عشقه...
‫آره! ظاهراً نکته‌ی مهمش اینه که دلت واقعاً‌ پیشش گیره یا نه.
‫گمونم کارهات مهم‌تر از حرف‌هاته.
‫دلت می‌خواد ناتسوکی سنسه چیکار کنه، آترین؟
‫خب...
‫دلم می‌خواد خوش‌حال باشه!
‫دلم می‌خواد حس کنه به کارش میام!
‫و تمام!
‫جدی به‌نظر خوش‌مزه میاد.
‫دقیقاً!‌ مگه نه؟! ناسلامتی من کارآمدم!
‫اگه مراحل رو درست پیش برم و به یادگیری ‫ادامه بدم، می‌تونم توانایی واقعی‌م رو نشون بدم!
‫جو نگیرتت.
‫معیار اصلی، طعمشه.
‫خیال‌تون تختِ تخت! من کِی تاحالا ناامیدتون کردم؟
‫مثل اینکه کم کم داری حافظه‌ی کوتاه‌مدتت هم از دست می‌دی...
‫خوش‌مزه‌ست!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خب؟! خوش‌مزه بود؟!
‫اون‌قدر خوش‌مزه‌ست که خوش‌حال شدین،‌ ناتسوکی-سان؟!
‫حقیقتش الان با دیدن قیافه‌ی ازخودراضی‌ات، تاحدودی فشاری شدم...
‫...ولی باید اعتراف کنم که خوش‌مزه‌ست.
‫مگه نـــــــــه؟!
‫اصلاً... چی شد که به این بحث رسیدیم؟
‫ناتسوکی-سان.
‫برنامه‌ای برای فردا دارین؟
‫نه... چرا می‌پرسی؟
‫نظرتون چیه بریم یه‌جایی؟ فقط خودمون دوتا!
‫ناتسوکی-سان! زود باشین! زود باشین!
‫یهو تخت گاز نرو.
‫من عقب می‌مونم.
‫آه... حق با شماست.
‫بفرمایید! من پاتون می‌شم و کول‌تون می‌کنم!
‫نه، لازم نیست. درضمن، همین‌جوریش کوله‌پشتی هم داری.
‫آه، راست می‌گید.
‫داخلش چی هست؟
‫یه رازه.
‫باشه حالا، هرچی. خب، می‌خواستی کجا بری؟
‫خب... گویا،‌ خرید کردن یه امر عادی‌ــه.
‫اون کاغذ دیگه چیه؟
‫یه رازه!
‫امروز چقدر رازآلودی.
‫خب حالا، هرچی.
‫چیزی می‌خوای بخری؟
‫نه، چیز خاصی نیست.
‫اومدیم اینجا درصورتی که هیچ خریدی نداری؟
‫ظاهراً نکته‌ی مهم اینه که با همدیگه بیایم.
‫که اینطور.
‫اینو حتماً کاترین یا مینامو بهش گفته.
‫ای بابا... خیلی ساده‌دله.
‫پس مغازه‌ش رو بسته و زده به چاک...
‫چیزی اونجاست؟
‫نه.
‫تنها اومدن.
‫الان بهترین زمان‌ـــ
‫نه.
‫اگه آشوب به پا بشه, وجهه‌ی استاد دوباره خدشه‌دار می‌شه.
‫باتوجه به اتفاقی که افتاد، اول از همه باید اثبات کنیم که حق تماماً با ماست.
‫بفرمایید.
‫بوی خیلی‌خوبی می‌ده!
‫خوش‌مزه‌ست؟
‫خیلی ترشه! ولی ازطرفی هم خیلی شیرین و خوش‌مزه‌ست!
‫می‌تونی برای منم بخوری.
‫هـــــــه؟ امروز مهربون‌تر از همیشه‌اید، ناتسوکی-سان.
‫خب،‌ بایدم باشم. ناسلامتی، اومدیم سر قرار.
‫هـــــــــه؟!
‫پس ناتسوکی-سان، لطفاً شما هم یه گاز بزنید.
‫هـــــــه؟
‫ناسلامتی، سر قراریم.
‫خیلی ترشه! ولی خوش‌مزه‌ست.
‫خوش‌مزه برابره با خوش‌حال، مگه نه؟
‫آره.
‫می‌شه بریم یه نگاه به کفش‌ها بندازیم؟
‫بله! حتماً!
‫الان کفش‌های بیشتری هم دارن!
‫از آخرین‌باری که به اینجا سر زدیم، خیلی وقته می‌گذره.
‫کدوم رو دوست دارین، ناتسوکی-سان؟
‫نیومدیم برای من کفش بخریم. برای تو اومدیم، آتری.
‫کفش‌هات حسابی دیگه کهنه شدن.
‫برای من؟
‫این خوبه؟ به‌نظر میاد سایزش مناسب باشه.
‫آره... مثل کفش‌های تابستونی‌ـه پس به‌نظرم خوبه.
‫ولی به‌اندازه‌ی کافی کارآمد نیست.
‫من تکیه‌گاه شمام، ناتسوکی-سان، پس کارآمدبودن مهمه!
‫مثلاً...
‫...این چطوره؟
‫گمونم راه‌رفتن با این‌ها از اون‌هام سخت‌تر باشه.
‫ولی اختلاف‌ قدمون رو کمتر می‌کنه.
‫بهتون نزدیک‌تر می‌شم، ناتسوکی-سان!
‫آتری...
‫بــ ــ به‌نظرم می‌تونیم با اطمینان بگیم که شدیداً کارآمدن.
‫خــ ــ خب، نظرتون چیه؟
‫بهت میاد.
‫حس می‌کنم... دید الانم نسبت به همیشه فرق داره!
‫راست می‌گی... انگار...
‫یکم بالغ‌تر به‌نظر میای.
‫بدتون میاد؟
‫نه، خوبه... از همه مهم‌تر، می‌تونی راه بری؟
‫بله!
‫چه... چه اتفاقی افتاد؟!
‫چرا چنین کفش‌های شدیداً ناکارآمدی تولید شدن؟
‫آه، گمونم به‌خاطر مد یا قشنگ بودنه ولی...
‫...مطمئنی می‌تونی باهاشون راه بری؟
‫البته! چون‌که شما برام انتخاب‌شون کردین، ناتسوکی-سان.
‫ببینم... اون چیه؟
‫ناهار درست کردم!
‫وای، به‌نظر حسابی میاد.
‫تنها غذایی که از مینامو یاد گرفتم، همبرگر‌ـــه...
‫پس ببخشید که مثل شام دیروزه.
‫نه، اشکال نداره.
‫ولی کی فکرشو می‌کرد بتونی توی همچین ‫مدت کوتاهی، انقدر قشنگ‌ و تمیز درست‌شون کنی.
‫چون برای شما درست کردم، ناتسوکی-سان!
‫فهمیدم! اسم این‌ ساندویچ‌ها رو میذارم «معجزه‌ی ناتسوکی»!
‫این دیگه چه اسمیه؟ هرچی، مهم نیست.
‫ایتاداکیماس.
‫مشکلی پیش اومده، ناتسوکی-سان؟
‫نــ ــ نه... چیزی نیست.
‫مشخصاً یه‌چیزی شده! آخه گریه‌تون گرفته!
‫نه... فقط انقدر‌ خوش‌مزه‌ان که ترسیدم...
‫چشم‌های رباتی!
‫و بررسی!
‫آه، خیلی خردل ریختم!
‫نه... این مقدار تأثیر فوق‌العاده‌ای داره... پس رواله...
‫منو باش که می‌خواستم به بهترین نحو ‫درست‌شون کنم تا شما خوش‌حال بشین...
‫نه... همین که ایده‌آل نیستن، بهتره.
‫هـــــــه؟
‫این‌طوری می‌تونم حس کنم چقدر با عشق و علاقه درستش کردی.
‫با عشق و علاقه...؟
‫آره.
‫یکم عجیبید، ناتسوکی-سان.
‫امیدوار بودم با شنیدن این حرف، خوش‌حال بشی.
‫خوش‌حال...؟
‫آره. چون به‌نظرم تو هم دل داری،‌ آتری.
‫خودت چی فکر می‌کنی، آتری؟
‫به‌نظرت دل داری؟
‫شما فکر می‌کنین دارم، نه؟
‫اگه داشتم خوش‌حال‌تر می‌شدین، نه؟
‫به‌نظرم... دارم.
‫واقعاً؟!
‫هیچ‌وقت تاحالا انسان نبودم، برای همین نمی‌تونم با قطعیت بگم...
‫ولی خوش‌حالی و ناراحتی...
‫علایق و تنفرات...
‫فکر می‌کنم چیز شدیدتری نسبت به ‫چیزهایی که تازه یاد گرفتم، حس می‌کنم.
‫فهمیدم! می‌دونستم!
‫بله...
‫خیلی سرده و حس خوبی داره!
‫یهو عمیق می‌شه، پس مراقب باش.
‫اوه! یه خرچنگ پیدا کردم!
‫مگه اون خرچنگ گوشه‌گیر نیست؟
‫واقعاً؟
‫گول خوردی!
‫چرا این‌کارو کردین؟! هوم!
‫هی، وایسا!
‫نه‌خیر! این تلافی گول زدنمه!
‫عمراً به یه ربات آهن‌قراضه ببازم!
‫جرمتونو سنگین‌تر کردین!
‫آه...
‫نمیذارم از زیرش قسر در برین!
‫هی! آهن‌قراضه!
‫بگیر که اومد!
‫بازم گفتین!
‫چرا دارین می‌خندین؟
‫خودمم نمی‌دونم.
‫یعنی اگه دل داشته باشم، انقدر خوش‌حال می‌شین؟
‫گویا.
‫آخه چرا؟
‫هـــــه؟
‫چرا اگه دل داشته باشم، خوش‌حال می‌شین؟
‫چون‌که...
‫چون‌که...؟
‫چون‌که...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آتری...
روبوکو سر قرار
آتری = اون دختر
‫هرچیزی درمورد عشق!
مرکز خرید
‫برنامه‌ی قرار ‫1. خرید رفتن ‫2. ناهار خانگی ‫3. تماشای یک غروب عاشقانه