..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خودم میرم.
‫خیلی این تپه سربالاییه!
‫جدی؟ من که حالیم نمیشه.
‫ولی اگه تو اینو می‌گی...
‫تو می‌تونی، یوزو! ‫تسلیم نشو، یوزو!
‫بابات داره حمایتت می‌کنه!
‫بفرما...
‫ایگنورش کن یوزو...
‫اگه بهش توجه کنی، لوس‌تر میشه.
‫خیلی ناشی‌ای! حتی اگه منو ایگنور کنین هم، من اتوماتیک پررو میشم!
‫فرار کن!
‫حرکت نهایی! شیرجه‌ی بابایی!
‫برو گمشو... تو عمق زمین!
‫خب... تا فرصت هست بریم.
‫خودمونیم... هنوز اول تابستونیم و اینقدر گرم شده...
‫اون روزم 17 ژوئن بود... ولی فرقشون خیلیه.
‫عه؟ یکی دیگه اینجاست.
راست می‌گی... اونم اومده سر خاک یکی؟
‫ها؟ ولی...
‫داره دست تکون می‌ده.
داداشی، میشناسیش؟
‫نخیر! اصلاً نمیشناسمش!
‫به خدای احد و واحد! من نمی‌دونم اون پفیوز کیه اصلاً!
‫یه جورایی... انگار اون دختره رو میشناسم...
‫حالا یادم اومد!
‫یکی از همکلاسیای راهنماییمه!
‫یهویی یادم اومد! ‫پشمام! چقدر نوستالژیک شدم‫!
‫فکر کنم بهتره خصوصی یه گپی باهاش بزنم!
‫بسیار خب... من سه سوت برم صحبت کنم و بیام!
‫شماها زود برین سر خاک مامان تا بیام!
‫داداشی!
عه؟ کارین-چان... منظورت از این خنده چی بود؟
‫خب... فکر کنم وقتشه که داداشیمون بره قاطی مرغا و خلاص.
‫عه؟ آخه این یعنی چی؟ کارین-چان، صبر کن!
عوضی، چرا راتو کشیدی دنبال ما؟
ای نادون! کی به دادت می‌رسه اگه یه هالو پدیدار شه؟
خب... این که دلیل... یعنی چی؟
‫حداقل وقتی می‌خوای بیای دنبالم، مخفیانه بیا!
‫خیلی عذر می‌خوام... ‫ فقط همین به ذهنم رسید.
تو... چرا اعصابت خورده؟
‫اصلا و ابدا اعصابم خورد نیست.
‫کشته شده...
همینو در مورد مادرت گفتی، مگه نه؟
‫چیزی نیست بابا...
کی اونو کشته؟
‫گفتم چیزی نیست... فراموشش کن.
‫عوضی، تو گفتی از وقتی که یادت میاد...
می‌تونستی ارواحو ببینی، مگه نه؟
‫پس... یه سؤالی دارم که باید جواب بدی.
‫اونی که مادر تو رو کشته...
یه هالو بوده، نه؟
‫احتمالش باید باشه.
‫اگه تواناییات اینجوری باشه که...
‫از بچگی می‌تونستی ارواحو ببینی...
‫امکان این هست که اون هالو...
‫اومده باشه دنبال تو که یهویی مامانت...
‫دیگه تحمل ندارم!
شوخیت گرفته؟
‫تا جایی که به تو مربوط باشه، همه‌چی رو تقصیر هالوها می‌دونی!
‫این مسئله که شوخی‌بردار نیست...
‫ولی وقتی تو اینجوری می‌گی...
‫خیلی مسخره‌تر و مزخرف‌تر میشه اوضاع!
‫شرمنده که ناامیدت می‌کنم، ولی زدی تو جاده خاکی.
‫کار هالو و این چیزا نبوده.
‫اونی که مادرمو کشته...
‫خود من بودم.
‫اوی، ایچیگو...
عه؟ وقتی ایچیگو کوچیک بوده؟
چی شده که یهویی اینو می‌پرسی؟
اتفاقی افتاده؟
‫هوم... راستش من...
‫شاید یه چیزی از رازای کوروساکی-کون بدونم.
رازاش؟
‫هوم، کوروساکی-کون ممکنه یه قهرمان باشه که از زمین محافظت می‌کنه!
قهرمان آخه؟
‫فکر کنم 4 سالم بود که قهرمانی که می‌گی رو دیدم.
‫اون با یه کله شبیه هویج اومده بود دوجویی که می‌رفتم...
‫یه مامان خیلی خوشگل دستشو گرفته بود!
‫نیش خودشم تا بناگوش باز بود.
‫خیلی لاغرمردنی و پخمه بود، خیلی ضعیف بود به نظرم.
‫واقعاً خیلی بچه‌ننه بود...
‫راستی... خودم برای بار اول اشکشو درآوردم.
‫همینجوری یه مشت پرت کردم سمتش...
‫حتی 10 ثانیه هم نشد که اشکش دراومد...
‫ولی با اینکه داشت زار می‌زد...
‫تا مامانشو دید که اومده دنبالش...
‫درجا گریه رو قطع کرد و نیشش باز شد دوباره.
‫خیلی بدم میومد ازش.
‫آخه پسرا که نباید بعد از شکست اینقدر خوشحال باشن.
‫با همین افکار به اون صورت خندونش نگاه می‌کردم.
‫واقعاً از اون بچه‌ننه‌های مامانی بود.
‫ولی خیلی خوش بود... ‫انگار تو دنیاش فقط خودشه و مامانش...
‫بعدشم... وقتی 9 سالمون بود...
‫مامانش... فوت شد...
‫درسته... هنوز 9 سالمون بود.
‫اون زمانم هنوز یه بچه‌ننه‌ی مامانی بود...
‫ولی مامانش مرد.
‫از اون روز دیگه نیومد مدرسه.
‫مونده بودم داره چیکار می‌کنه، ‫برای همین رفتم ببینمش...
‫کنار رودخونه بود... همونجایی که مامانش مرده بود.
‫با کیف مدرسه اونجا وایساده بود.
‫یه مدت نگاش کردم، خسته شد و خم شد ولی باز بلند شد...
‫بعد از اون هر روز، کل روزو اونجا دنبال مادرش می‌گشت...
‫اصلاً دیدنی نبود... ایچیگو تو اون روزا...
‫تاتسوکی-چان...
من مادرمو کشتم...» ها؟»
اونی که مادرتو کشته... هالو نبوده؟
‫عجب خربازی‌ای در آوردم من...
‫هی، آبجی...
چی شده، کون؟
مگه نگفتم تا خبرت نکردم، نیا بیرون؟
‫ولی آبجی... این‌تو دارم می‌پزم قشنگ!
‫یکم آزادم بذار بابا!
هی، نمیشه بریم خونه؟
مگه نگفتم؟
‫ما باید نزدیکش بمونیم...
‫وگرنه اگه هالو بیاد، ممکنه دیر بشه.
‫ولمون کن بابا تو هم، هی هالو هالو هالو هالو!
‫آبجی... اگه فقط بخوای به کارت فکر کنی...
‫همه‌ی دوستاتو از دست میدیا...
‫آخ! وای‫!
شرمنده... اعصابت خورد شد؟
چی شده؟
آخ... خدا... عجب خوابی رفته بودم... ها؟
‫صبحت بخیر!
‫عوضی...!
‫هرچی مأموریت درب و داغونه می‌دن به ما!
‫باید حسابی می‌خوابیدم، تا بتونم انجامش بدم.
ش-شینیگامی؟
‫یا خدا یا خدا!
مأموریت... دیگه چیه؟
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌بینمت.
‫باشه! تا فردا!
‫وای!
‫ای بابا... عجب کامیون بدجنسی بودا...
حالت خوبه؟
‫ببخشیدا... بیا جاهامون عوض... ‫من کنار خیابون راه می‌رم از حالا!
‫نمی‌خواد! من که بارونی تنمه، پس چیزیم نمیشه.
‫خودم در برابر این چیزا از مامان مراقبت می‌کنم!
‫عه، چه پسر قوی‌ای دارم...
‫ولی نمیشه...
‫تا وقتی تاتسوکی-چانو شکست ندادی، ‫مامانت باید ازت مراقبت کنه.
‫سری قبل یه امتیاز ازش گرفتم...
‫خب، حالا دوباره تمیز شدی.
‫بریم!
مامان... میشه دستتو بگیرم؟
‫البته که میشه!
‫همیشه حالم خوش بود...
‫وقتی مادرم دور و برم بود.
‫عه؟ اون دختر...
‫اون موقع هنوز چیزی حالیم نبود...
‫فرق بین آدمای زنده و ارواحو نمی‌دونستم.
‫وایسا یه لحظه...!
‫ایچیگو...
‫نرو، ایچیگو!
‫وقتی خیلی کوچیک بودم...
‫بابام می‌گفت، برای این اسم منو گذاشتن، ایچیگو چون...
‫معنیش می‌شه حفاظت از یه‌چیزی با تمام وجود.
‫وقتی اونو شنیدم، تصمیم گرفتم با تمام وجود از مادرم محافظت کنم.
‫تصمیمشو گرفته بودم، ولی...
‫نفهمیدم چی باعثش شد...
‫ولی مطمئنم اون اتفاق افتاد، چون اومد منو نجات بده.
‫من فقط عاشق مامانم بودم.
‫فقط من نبودم... یوزو و کارینم همینطور... اونا 4 سالشون بود.
‫بابامم عاشق مامانم بود.
‫کل خانواده دور مامانم می‌چرخید.
‫ولی از دستمون رفت...
مامانم ‫از خانواده جدا شد...
‫به خاطر من.
مقبره خانواده کوروساکی
مشتاق دیدار، مامانی... حالت خوب بوده؟
‫خب، البته نمی‌دونم ارواح حال خوب و بد دارن یا نه...
‫اینجا همه‌چی خوبه... هم من، هم یوزو، هم داداش ایچی...
‫عه! تو هم دست بردار از گریه‌کردن، هر سال کارت همینه!
‫ماها الان 11 سالمونه‌ها! آدم بزرگ حساب میشیم.
می‌دونم... می‌دونم ولی می‌دونی؟
چیو می‌دونی؟
‫خب خب خب!
‫خوشحال باشین!
‫و حالا مراسم سالانه‌مون...
‫رقابت دومینوی سنگ قبر خانواده‌ی کوروساکی!!
‫یک رقابت 2 ساعت و نیمه با آیتم انداختن سنگ قبر...
‫چرا بر نمی‌گردی به بچگیت و یه زندگی سالمو از اول شروع کنی؟!
‫یه مقدار اختلال لباسی هم داریم...
‫راستشو بخوای، اینقدر انرژی داشتن یه پیرمرد واقعاً رو مخه!
‫مراسم دیدزنی هم داریم!
‫گمشو!
‫وایسا!
عوضی، تو کی هستی؟
‫جواب سؤالمو بده.
‫دلتنگت بودم...
‫آخه اسم کوچیکی روکیا تو آکادمی شینیگامی خیلی ورد زبون بود.
‫دخترخونده‌ی خاندان اشرافی کوچیکی...
اون روزا بهت می‌گفتیم پرنسس محله‌ی روکون، می‌دونی؟
‫آه، منم... سایدو اِیکیچیرو.
سنپایتم، دو سال جلوتر بودم، یادت نیومد؟
‫بیخیال! منم خیلی معروف بودما!
‫ملت بهم می‌گفتن، «همون یارو باحاله»!
‫ببین!
‫به جا نمیارم.
‫ک-که اینطور...
‫خب، مهم نیست...
‫راستی می‌گم...
‫چند تا سؤال ازت داشتم، می‌دونی؟
‫نمی‌تونی تا ابد مخفیش کنیا...
همون سازمان اطلاعات
تو... از نیروی خُفیه‌ای؟
‫باریک باریک باریک، دادارادادام دام! جوابتون صحیح بود!
‫مسخره‌بازی در نیار! چی می‌خوای اینجا؟!
‫ایچیگو! کجایی؟!
‫آبجی جونم...!
‫آبجی-جونمو... وای!
‫یا خدای کریم...
‫عوضی!
‫ایچیگو!
‫اون‌جا اعصاب همه رو خورد کردی...
می‌گن چرا برنگشته این دختر؟
‫هالوها پدیدار میشن. ‫دستورم که میاد...
‫برای همین نمیشه برگردم... همین و بس.
پس... چرا اینقدر تیپ زدی؟
‫تیپ؟ تیپ کجا بود؟ مگه مهمه؟!
‫خب، بیخیال... روکیا-چانم بالاخره به اون سن رسیده دیگه...
چی داری بلغور می‌کنی؟
‫مخفیش نکن، لو رفتی...
همون یاروـه ست؟ همون پسره؟
‫همون پسره که شنیدم مامانشو کشته؟
‫همون کله هویج سیخ‌سیخیه!
‫عوضی، چی می‌گی؟!
خجالت می‌کشی؟
یا نکنه تو دنیای آدما دنبال لذت‌های دنیوی افتادی؟
‫به تو هیچ ربطی نداره، مرتیکه!
‫دلت می‌خواد دهنتو گل بگیرم؟!
‫خجالت نداره که بابا!
‫همیشه رک باش!
‫ولی... اون کار با یه بچه‌ی آدمیزاد، یکم...
‫می‌دونی که... خاک به سرم!
فایده نداره، ها؟
‫حیف شد... فکر کردم بهونه‌ی خوبی برات میشه.
‫اگه قراره یه جواب قانع‌کننده برای بالادستیا نبرم...
مجبور می‌شم خودتو حتی شده به زور ببرم، می‌دونی؟
تهدید می‌کنی؟
چی بگم...؟
‫من تا یه مدت هیچ قصدی برای بازگشت ندارم!
‫خب خب... حرفتو زدی... پس چاره‌ای نیست.
‫آبــــــــجی!
‫روکیا!
عوضی... چی می‌خوای ازش؟
چطوری، سیخ‌هویج-کون؟ منو می‌بینی؟
کون، این یارو کیه؟
‫برای چی از من می‌پرسی؟!
‫چی گفتی؟! توی آشغال مگه نگفتی وضعیت اورژانسیه؟!
‫هی... سیخ‌هویج-کون...
خودت چیکاره‌ای؟ خودت کی‌ای؟
‫من...
‫ایچیگو! تمومش کن!
‫شینیگامی جایگزینم!
شینیگامی؟
‫شوخی نکن... چرت نگو... شوخی نکن...
‫عجب آدم باحالیه!
‫از دست تو، کوچیکی روکیا... ‫این یه جرم عجیب و غریبه!
جرم؟
چی می‌گه این یارو؟
‫خب، بیخیال... جنگیدن با یه گیگایِ اسکل لطفی هم نداره... ولی...
‫بیا جلو! سیخ‌هویج-کون!
‫یا خدا، چی شد؟!
‫گ-گه توش!
‫ها؟! اوق...
‫تمومه کارت!
‫ها؟!
‫اوق...
‫ایچیگوی احمق!
‫جالب شد... تبدیلم میشی پس... با اینکه آدمی...
داستان چیه؟ اون قدرت از کجا اومده؟
‫اگه سؤال داری بهتره مؤدبانه بپرسی، نفله!
‫ایچیگو...! بکش عقب... این چیزه...
تو که شمشیر نداری... چی ازت برمیاد؟
‫گمشو! کون!
چی شده؟
کارین-چان؟
پس اینجایین؟
می‌گم، چی شده؟
بابا کو؟
‫گفت می‌ره یکم با عابد صحبت کنه.
‫مرتیکه‌ی به‌دردنخور!
‫باید ازتون بخوام یه مدت منو همراهی کنین.
‫هر چی طعمه مرغوب‌تر باشه، بهتره.
کارین-چان؟
‫یوزو! فرار کن!
‫یارو قویه!
‫چته، رفیق...؟
انگار فقط قد خر زور داری، نه؟
اصلاً بلد نیستی بجنگی، نه؟
‫خفه شو!
چی شده؟
‫هالو اومده!
‫هالو؟!
کجاست؟
‫نزدیکه... بیا... اینو ببین!
‫این انرژی روحی... مال یکی از اون بزرگاشونه!
‫هممم... به نظر قوی میاد...
‫وای! چی شد پسرخاله شدی، یارو؟!
‫ایچیگو... الان وقت این حرفا نیست!
‫ممکنه دوباره خانواده‌ت در خطر باشن!
‫راه بیفت!
‫او-او-اوی!
‫وای!
‫کارین-چان!
‫نیا! نزدیک نشو!
‫کارین-چان! کارین-چان، چی شده؟!
‫یوزو!
‫چی داره میشه؟!
‫یوزو!
‫منظور یارو از جرم چی بود؟!
‫الان وقت نگرانی در اون مورد نیست!
‫باید اول خانواده‌ی تو رو نجات بدیم!
تو نمی‌خوای هیچی در مورد مادرم بپرسی؟
‫اگه بپرسم تو جواب می‌دی؟
‫این مشکل خودته...
‫یه مشکل... یه مشکل خیلی عمیق.
‫راهی برای پرسیدن این سؤال از تو ندارم.
‫هیچ راهی برای پرسیدن این سؤال به‌جز گرفتن ‫رد خاکی ای که تا قلبت کشیده شده نیست.
‫برای همین صبر می‌کنم.
‫هر وقت خواستی خودت تعریف کنی، بهم بگو...
‫تا اون موقع صبر می‌کنم.
‫ای بابا، خیلی مکافات شد که...
چیکار کنم حالا؟
‫یوزو...
‫اوی، ساکت شو... ‫همین یه طعمه هم برام کافیه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.