..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫متهم به انجام گناه درجه یک، زندانی کوچیکی روکیا...
‫25 روز دیگه از امروز، تو میدان مرکزی قصاص، اعدام می‌شه.
‫این تصمیم نهایی جامعه‌ی ارواحه.
‫واقعاً آروم و خونسرد تشریف دارین، ‫جناب فرمانده‌ی جوخه‌ی ششم.
‫احسنت، احسنت...
‫چنین آرامشی، اونم در آستانه‌ی اعدام خواهر، حیرت‌انگیزه...
‫واقعاً که نمونه‌ی بارز یه شینیگامی ‫هستین، جناب فرمانده جوخه‌ی 6.
‫مسخره نباش...
‫اونایی که سر مرگ یه شینیگامی، آه و ناله می‌کنن...
‫احتمالاً فقط خودت و کاپیتان جوخه‌ی نهم‌ـین.
عه، راست می‌گی؟
خب، دو تا کاپیتان بدون ستواناشون... با من چیکار دارن؟
‫چی بگم والا... نگران بودیم که مبادا کاپیتان محترم جوخه‌ی 6...
‫یه‌وقت سرِ اعدام خواهر عزیزتر از جونش، افسرده شده باشه...
‫مسائل خانوادگی ما به شما مربوط نمی‌شه.
انگار خیلی ناخوش نیستی، نه؟
‫تحمل جرم و گناه یه اشرافی، باید برای ‫شما اشراف‌زاده‌ها خیلی سخت باشه.
‫اوه... چقدر عجیبه که یه رعیت‌زاده، از مسائل ‫ظریف اشرافیّت اینقدر مطلعه.
‫اینجوریام نیست... فقط از بچگی خیلی حساس بار اومدم.
‫نظرت چیه...
‫من حتی برای اثبات حساسیتم...
‫پیشنهاد دادم که قبل از فرارسیدن روز اعدام...
‫کله‌ی مجرمو بپرونم...
‫خبر نداشتم که با سطح فعلیت، می‌تونی سر یکی رو بپرونی.
‫امتحانش مجانیه...
‫اگه لازم باشه امتحان می‌کنم.
‫شرمنده، جناب فرمانده‌ی ‫جوخه‌ی 6.
‫اوی، ایچیمارو، ولم کن!
‫اصلاً قصد بی‌احترامی ‫و جسارت نداشتم.
‫ولم کن، سگ‌پدر...
‫بااجازه... سلام منو به خواهر گرامی برسونین.
‫اوی، ولم کن!
‫اوه! پس حالت خوبه، تسّای...-سان...
کجام خوب به نظر می‌رسه؟
‫عینکم نابود شده!
‫ولی خودتون که خوبین ماشالا.
‫هرچی که هست... من بودم اون عینکو ‫در صورت شکستگی هم نگه می‌داشتم.
‫رئیس دست به کاتانا شده... اوضاع داره جالب میشه.
‫اگه نتونی ببینی، از دستت رفته.
‫بدک نی کارت... اونم با اون چماق مسخره...
‫بله؟ شرمنده نکنین تو رو خدا...!
‫ولی کور خوندی اگه بهت رحم کنم!
‫بابا دست از سرم بردار! کثافت عوضی!
‫وایسا! وایسا وایسا وایسا!
‫من فکر می‌کردم که زانپاکتو تنها کاتاناییه ‫که می‌تونه هالوها و شینیگامیا رو بکشه
‫اونم اون کاتانا رو از تو عصا بیرون کشید... ‫این نمی‌تونه زانپاکتو باشه.
‫پس حتی اگه منو بزنه هم، طوریم نمیــــــ...
‫گاردتو پایین آوردیا...
‫با خودت گفتی این که شینیگامی نیست، ‫پس زانپاکتو هم نداره، نه؟
پس حتی اگه منو بزنه هم طوریم نمیشه، آره؟
‫خیلی خیلی آشخوری...
‫بیدار شو!
‫بِنی‌هیمه...
پرنسس سرخ
این اصلِ جنسِ یه زانپاکتوـه، می‌دونی؟
‫بیدار شو... بِنی‌هیمه!
‫نعره بزن، زابیمارو!
‫تویِ عوضی حتی اسم زانپاکتویی که دست گرفتی رو هم نمی‌دونی.
اسم زانپاکتو... ها؟
‫درسته...
‫هر زانپاکتو یه اسم داره.
‫درضمن، اینم اسم این دخترخانومه.
‫برو بریم...
‫بِنی‌هیمه!
‫تحسینت می‌کنم که اینو دیدی و در نرفتی...
‫الانم که داری با یه شمشیر شکسته، جلوشو می‌گیری.
‫این خیلی جرأت می‌خواد...
‫اگرچه...
‫بِنی‌هیمه از اون دخترا نیست که بذاره یه شمشیر جلوشو بگیره.
‫لعنتی!
‫دروغه، نه؟ امکان نداره همچین‌چیزی!
‫زانپاکتومو مثل پنیر برید!
قبلاً بهت نگفته بودن؟
گفته بودن که اون فقط یه کاتانای بزرگه و بس... درسته؟
‫هیچ تمرکزِ انرژی روحی‌ای توش نیست.
‫اون فقط یه تورم پفکیه که فرم یه کاتانا رو داره.
‫برای همینم هست که...
‫مثل پنیر میشه بریدش...
‫بسیار خب... کاتانا هم که پرپر شد...
حالا می‌خوای منو با چی پاره‌پوره کنی؟
‫ای بابا... فقط قراره این کلاهو از سرم برداریا...
‫با همون دسته هم باید بتونی این کارو بکنی...
‫اگرچه، برای اون کار فقط به جرأت و جنم نیاز نداری...
‫بذار یه هشدار کوچولو بدم...
‫اگه بازم می‌خوای با اون اسباب‌بازی با من بجنگی...
‫بنده مجبورم تو رو به قتل برسونم!
‫عه؟!
‫می‌میرم! این ناموساً می‌خواد منو بکشه!
‫خاک بر سرت!
تو چی هستی آخه؟
چرا فرار می‌کنی؟
تو همچین آدمی بودی؟
ته جنم و قدرتت اینه؟
‫خاک تو سرت!
‫خاک عالم بر سرت!
‫خدایا...
‫خیلی درمونده شدی... تو...
‫خیلی بدبختی پسر...
‫عمو...
چرا فرار... ایچیگو؟
‫تو که هنوز منو صدا نزدی.
‫جلو رو نگاه کن ایچیگو...
‫الان باید بتونی صدارو بشنوی...
‫ترس تنها چیزیه که باعث می‌شه چشماتو ببندی.
‫تنها یه دشمن داری و اون خودِ تویی.
دلیلی برای ترس هست؟
‫اوی، چی شد؟ هر دوتاشون وایسادن...
‫ترسو بریز دور...
‫جلوتو نگاه کن...
‫پیش بتاز...
‫هیچ‌وقت درنگ نکن...
‫عقب بکش تا پیر شی...
‫بترس تا بمیری...
‫صدا بزن! اسم منو...
‫زانگتسو!
‫این دیگه چی بود؟!
‫چرا اینطوریه اون زانپاکتو؟ ‫نه دسته داره نه محافظِ دست!
‫حتی شبیه یه کاتانا هم نیست!
‫اون یکی باز بهتر بود!
‫بسیار خب...
‫حالا که حضرتعالی زانپاکتو داری...
بهتر نیست بریم تو بطنِ لسن تری که حال کنیم؟
‫شرمنده، اوراهارا-سان...
‫حواست باشه جاخالی بدی...
بله؟
‫فکر کنم...
‫می‌خوام اوستاش کنم!
‫پاشو، بِنی‌هیمه!
‫اگه این حفاظ خونی رو نکشیده بودم...
‫الان یکی از دستام سرِ جاش نبود...
‫ما رو باش...
‫کلامونو زد پاره‌پوره کرد...
‫اگرچه...
‫فکرشم نمی‌کردم...
‫که با یه ضربه این‌کارو بکنی...
‫کوروساکی-سان...
‫تو بچه‌ی ترسناکی هستی.
‫لسن تری... کلیِر شد.
‫خوبه! کامل شد!
‫خیلی خیلی ممنونم، سنسه...
‫تونستیم!
‫وای! سادو-کون! آفرین آفرین!
‫ای احمق نادون!
‫حواست کجاست بچه؟!
‫ببین چه وحشتی به پا کردی!
‫یالا فرار کنین تا نیومدن!
‫چشم!
‫ولی... فکرشم نمی‌کردم...
‫که بتونن تو این زمان کوتاه، قدرتاشونو بیدار کنن...
‫سادو-کون، چرا از پله افتادی؟!
‫چرا اینجورین؟!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
اول آگوست
ساعت 6:30 عصر
‫بعد از اتمام تمرینام تو فروشگاه اوراهارا...
‫گفتن که یه مدت تو خونه بمونم.
‫قرار بود تدارکات لازمو برای بازکردن درگاه ‫جامعه‌ی ارواح انجام بدن، ولی...
‫و حالا می‌ریم سراغ جشنواره‌ی آتیش بازی ‫که این همه براش صبر کردیم!
‫زیادی هیجان داری...
‫البته که دارم! تو چطوری نداری؟!
‫مگه نه، دوستان؟!
‫البته که داریم! رفیق جوونم!
‫فقطم این نیست! ساعت 7 صبح پا شدم ‫و یه سری صندلی VIP گرفتم!
‫همه دوست دارن بریم اونجا؟!
‫شوخی نکن! حتماً می‌ریم!
‫باریکلاً! پس به دردم می‌خوری؟!
‫شما دخترخانومای جذاب چیکار می‌کنین؟!
‫ما بعداً میایم اونجا.
‫چشم، گرفتم!
‫دِ یالا بجنبین، بروبکس!
‫همگی به پیش!
‫عجب...! چاره‌ای نیست... پس منم برم.
‫شرمنده‌ها تاتسوکی، یه بار مثل آدم نبودیم.
‫اگه دوست نداشتی بیای، طوری نیست.
‫فهمیدم، فهمیدم... خودتو نگران نکن... ‫من خودمو می‌رسونم.
‫تو زود باش برو تا گم نشدن.
‫همه‌ سرحالنا!
‫آره والا! بعضی وقتام رو مخن.
تاتسوکی-چان... دستت درد می‌کنه؟
‫عه؟ نه نه، اصلاً اصلاً.
‫خب... البته بیشتر قلبم درد گرفته که مدال طلا رو از دست دادم.
‫اون یکم درد داره...
‫ولی دوم‌شدن تو مسابقات کشوری یعنی...
تو دومین دختر دبیرستانی قوی تو ژاپنی، نه؟
‫تاتسوکی-چان، تو محشری!
‫ای بابا، خجالتم نده!
‫نه بابا! تاتسوکی-چان تو محشری!
راستی، خیلی وقته که با هم نیومدیم اینجا، نه؟
هر سال پاییز میایم اینجا، نه؟
گفته بودم؟
‫داداشم یه استعدادی داشت که باعث می‌شد ‫سنجاقکای قرمز بشینن رو انگشتش!
‫کافی بود انگشتشو بیاره بالا تا درجا...
یه سنجاقک بشینه رو انگشتش، می‌دونی؟
‫من فکر می‌کردم جادو می‌کنه و عاشقش بودم!
‫برای همینم دوست داشتم که بتونم اون کارو بکنم...
‫ولی نمیشد آخرشم...
‫این دفعه... من ازت محافظت می‌کنم!
هفته‌ی بعد قراره بری پیش فامیلات، آره؟
‫عه؟ هوم.
‫ایچیگو هم گفت که هفته‌ی بعد می‌ره سفر.
‫عه... هه‌هه...
‫من، نتونستم اول شم ولی...
ها؟
‫هیچ‌وقت از این تلاش سرافکنده نشدم.
‫حتی با اینکه خوب پیش نرفت...
‫یه سری چیزا هست که فقط با نهایت تلاش تجربه می‌شن.
‫برای همین... برای همین...
‫وقتی تصمیمتو می‌گیری... ‫برو و تا آخرش انجامش بده.
‫منم... در ازای اون...
‫منم اینجا... منتظر می‌مونم... برای همین...
‫برای همین...
‫آماشالا!
‫عالیه!
‫آسمونو ببین!
چه خوگل شده، نه؟
هشتم آگوست
ساعت 1:00 بامداد
‫خیله‌خب...
فکر کنم کافی باشه، نه؟
‫تو روز هفتم، ساعت 1:00 شب، ‫پنجره‌تونو باز بذارین و صبر کنین، باشه؟
‫ولی حس خیلی ناجوری به این داستان دارم.
‫عجب بادِ خوشی میاد...
‫چ-چی شد؟!
چه‌خبره؟
‫لطفاً خودتان را سریعاً به روبروی ‫ فروشگاه اوراهارا برسانید.
‫مگه مرض داره این یارو؟!
‫این که شبیه پیام قبل از مرگ تو اون انیمه‌کارآگاهیه‌ست!
‫حالا اینو چطوری بشورم؟!
چی شد؟ پی‌نوشت داره؟
‫پی‌نوشت...
‫و اگر فکر می‌کنید که پیغام قبل از مرگ دیده‌اید...
‫یا همچین داستانایی می‌باشد...
‫یکم جنبه‌تونو بالا ببرین!
‫خفه‌خون بگیر!
‫فعلاً... یوزو، کارین، بابا...
‫صبحت بخیر!
‫ایچیگو!
‫الان که این‌جاخالی رو دادی...
‫این چه غلطی بود کردی، عوضی؟!
‫ثابت می‌شه که تو پسر منی!
‫قبل از اینکه بری... می‌خواستم اینو بدم بهت.
طلسم
نامیرا
این طلسم شخماتیک دیگه چیه؟
‫شخماتیک پدرته! ‫اینو مادرت سالها پیش به من داده!
‫پر از بختِ خوش و رحمت الهیه!
‫چه فکری با خودت کردی؟ ‫من نمی‌تونم اینو قبول کنم!
‫تو غلط کردی با هفت‌ جدا و آبادت! ‫کی گفته اینو می‌دم برای خودت؟!
‫کی گفته؟!
‫فقط بهت قرضش می‌دم که بری سفر و سلامت برگردی.
‫وقتی برگشتی بیا پامو ببوس و اونو پس بده.
‫یالا! الان چی باید بگی؟!
نامیرا
‫برش گردونیا! اگه گمش کنی، ریشامو می‌زنم!
‫آه، باشه...
‫پس... ما رفتیم.
‫باشه!
‫من... یه شینیگامی‌ام.
‫بریدن یه هالو به معنای کشتنش نیست.
اونی که مادرتو کشته... یه هالو نبوده؟
‫خیلی اتفاقا افتاده...
‫تو فقط یه آدمی...
‫به چه جرأتی پرِ لباس برادر بزرگ منو گرفتی؟!
‫الانم که اینطور...
‫تو که به‌هرحال می‌میری...
‫پس همینجا بمون و برای چند لحظه هم که شده، بیشتر نفس بکش.
‫امکان نداره وانمود کنم که چیزی نشده و بیخیالش بشم!
فروشگاه اوراهارا
‫عه‌وا... کوروساکی-سان؟!
‫خیلی وقت‌شناسیا!
‫باریکلا، باریکلا!
چاد... تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫کوچیکی روکیا... یه بار نجاتم داده بود.
‫منم میام.
‫عه؟ چی، چی شد؟!
ای بابا... خبر نداشتی واقعاً؟
‫ایشیدا؟!
‫امکان نداره بذارم اون شینیگامیا تو بادِ پیروزی بخوابن.
‫منم میام.
چی؟
‫خب دیگه، همه‌ اینجان!
‫اینوئه؟!
‫لطفاً هوامو داشته باشین!
‫عه؟ وا-وایسین! اینجا چه خبره؟!
با آدم دیرفهمی طرف شدیم... نه؟
‫یوروئیچی-سان؟!
‫بزغاله... بهم نگو که متوجه نشدی...
که قدرت مخفی این سه تا افزایش پیدا کرده؟
‫وقتی تو تمرین می‌کردی که قدرتای شینیگامیتو برگردونی،
‫این سه نفر هم به روش خودشون در حال تمرین بودن.
‫به جای آخ و واخ... تعظیم کن و دستشونو ببوس.
‫گـ...
‫گربه‌هه حرف زد!
‫گربه نیست که... یوروئیچی-سانه!
‫پس آخرشم، شوکه‌کننده‌ست دیگه...
‫اگه دفعه‌ی اولش باشه، آره...
‫خب خب... دیگه بسه...
‫تشریف بیارین تو، دم در بده، دوستان بفرمایین.
‫اینوئه...
چی شده؟
تو... تا کجاشو می‌دونی؟
‫این سفر... خیلی خطریه‌ها!
‫به تاتسوکی-چان قول دادم که با کوروساکی-کون بیام، بعدشم...
‫قول دادم که حتماً برگردم!
‫و-وای! کی‌فکرشو می‌کرد که همچین غاری زیر مغازه باشه!
‫چه باحال! شبیه پایگاه مخفیه!
جدی؟
‫وای...
‫عجب واکنش شایسته‌ای! ‫اینجانب، تسّای، تحت تأثیر قرار گرفتم!
‫خواهش می‌کنم!
‫خب خب... حواسا به من باشه!
‫خب، برو که رفتیم!
‫خب، این دروازه شما رو به جامعه‌ی ارواح هدایت می‌کنه.
‫با کانجی‌های تونل، جهان و دروازه نوشته ‫می‌شه و سن‌کای‌مون خونده می‌شه.
‫گوش دادین... خوب گوش کنینا... البته قبل از اون...
‫عوضی! یه ندا بده قبلش!
‫چقدر راحت ورم کرد.
پس این کوروساکی-کونه ولی کوروساکی-کون داخلش نیست؟
‫البته اون تو نیستم! ‫بعدشم من اینجا وایسادم!
‫پس بریم که رفته باشیم!
‫این درگاه یه لایه رِی‌شی‌هن‌کان‌کی داره...
‫یا دستگاه تبدیل ذرات روح ‫که روی سنکایمونی که عرض کردمو پوشونده.
دستگاه تبدیل ذرات روح
ریشی‌هنکانکی؟
‫دقیقاً...
‫همونطور که مستحضرین، ‫جامعه‌ی ارواح، دنیای ارواحه.
‫امکان نداره وارد اون دنیا شین، ‫مگه اینکه در قالب روح باشین.
‫اگرچه، تنها کوروساکی-سان به عنوان ‫یه شینیگامی، می‌تونه ازش بگذره.
‫برای همین از همین هنکانکی استفاده ‫می‌شه تا شما رو تبدیل کنه به روح...
‫به عبارت دیگه...
‫می‌تونیم بدون استخراج روح ‫از این دروازه‌ی مجهز به هنکانکی بگذریم؟
‫درسته!
‫با همچین روشی قادرین که وارد جامعه‌ی ارواح شین.
‫خیله‌خب! گرفتم!
‫پس برو کنار...
‫اگرچه...
‫محدوده‌ی زمانی ما برای بازکردن درگاه ‫و اتصال اون به جامعه‌ی ارواح فقط...
‫4 دقیقه هستش.
‫یعنی کافیه این زمان؟!
طبیعتاً، راه نداره، می‌دونی؟
چـــی؟
از همون اولشم، ایده‌ی ناجوری بود، می‌دونین؟
‫من خیل زور بزنم، بتونم 4 دقیقه نگهش دارم.
‫اگه نتونین از تونل متصل در این محدوده زمانی عبور کنین...
‫تا خودِ ابدیت بین این دنیا و جامعه‌ی ارواح گرفتار می‌شین.
پس چیکار کنیم؟
‫فقط باید برین جلو...
گفته بودم که قلب و روح بهم متصلن، مگه نه؟
‫نکته‌ی مهم اینجاست که تو دلتون چی می‌گذره...
‫و چه اراده‌ای برای پیش‌روی دارین.
‫من راهنمای شما خواهم بود.
‫پس فقط اونایی که اراده‌شو دارن، دنبال من بیان.
‫نمی‌دونم داری هذیون می‌گی یا چی...
‫اگه نداشتیم که اینجا نبودیم!
‫بزغاله، تو متوجه هستی که اگه شکست ‫بخوری دیگه راه برگشتی نیست؟
پس فقط داستان سر بردنه دیگه؟
‫دقیقاً...
آماده هستین؟
‫به محض اینکه باز شد، عین سگ بدویین، لطفاً.
‫باشه!
‫برو بریم!
‫دیگه دست خودته...
‫کوروساکی-سان.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.