..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫دخلمو آورد...
اون دیگه چی بود الان؟
‫زابیمارو...
‫لعنتی...
‫درد می‌کنه.
‫بدنم سنگین شده...
‫پاهام...
‫تکون نمی‌خورن.
‫دستام...
‫بالا نمیان...
‫لعنتی...
من باختم ازش؟
‫ای تف...
‫روکیا...
‫اون روزی که رفت، من کسی بودم که نرفتم دنبالش.
‫بَرزَن هفتاد و هشتم تو جنوب محله‌ی روکون: سگِ آویخته.
‫محله‌ی دراندشت روکون به سمت‌های شرق، غرب، شمال و جنوب، ‫برزنهایی داره که از شماره‌های یک تا هشتاد شماره‌گذاری شدن.
‫برزَن اول از نظر استانداردای زندگی بالاترین سطحو داره،
‫و یه برزن مثل 78، از کم‌کیفیت‌تریناست.
‫و ماها... بچه‌هایی بودیم که تو پایین‌ترین سطح زندگی می‌کردیم...
‫گمشین برین بینم!
‫ما که کاری نکردیم!
‫اصلاً نمی‌دونستیم که حتی اگه یه‌ذره بزرگا ‫رو تحریک کنیم، چی قراره به سرمون بیاد.
‫دوست ندارم زل بزنین!
‫باشه بابا!
‫با اینحال... هرکاری می‌کردیم تا بقا پیدا کنیم.
‫بریم!
‫اوی! جغله‌ی دزد!
‫هه! حقت بود!
‫اوی، حالا وقتشه!
‫وای! آبه!
‫وایسین، فسقلیا!
‫فرار کنین!
‫وایسین ببینم!
‫تخم‌حروم... حتی بگی گه‌خوردمم نمی‌بخشمت!
‫اوضاع خیطه، رن-چان! این یارو شوخی نداره!
‫خفه... حرف نزن و بدو!
‫منو دست‌کم نگیرین!
‫یالا! یالا! یالا! یالا!
‫ماها... از این شهر متنفر بودیم.
‫ای‌بابا... نمی‌تونم!
‫چی؟!
‫ای عوضی!
‫از این‌طرف! راه بیفتین!
‫و-وایسا ببینم!
‫دِ یالا دیگه! یا نکنه می‌خواین بقیه بیفتن دنبال آبتون؟!
‫بریم!
‫رن-چان!
‫تو همچین شهری... همدیگه رو دیدیم.
ها؟ این دیگه چیه؟
‫هله‌هوله‌هایی که کش رفتیمه، این سهم توـه.
‫قربانت.
‫نُقلِ کونپِیتوـه.
کونپِیتو؟
‫ای بابا! ندیده بودی؟! خیلی خوشمزه‌ست!
‫که اینطور...
‫آه!
‫مال منه!
‫پسش بده! هی، پسش بده!
ولمون کن، مگه چقدر می‌خوای؟
چته بابا تو هم؟ می‌خوای چیکار اینا رو؟
‫تو که هیچی انرژی روحی نداری که از اینا بخوای!
‫تا وقتی آب بخوری... ‫گشنه نمی‌شی که!
‫ای بابا... قدر نفهمی تو!
‫مگه نمی‌گم گریه نکن! سرمونو بردی!
‫اوی!
‫ها؟!
‫همه مثل همیم. ‫هیچکس گرسنه نمی‌شه!
‫چی گفتی؟ نیومده دور برداشتی؟!
‫شاید گشنه نشیم، ولی مزه رو می‌فهمیم! بو رو حس می‌کنیم!
‫شادی باید بین همه تقسیم شه!
‫شبیه اون آدم‌بزرگای عوضی نباش!
گرفتی؟
‫دیگه گریه نکن... ‫بیا اینو بگیر.
‫اصلاً مزه‌ش نکرده بود و باید از بخشیدنش خودداری می‌کرد...
‫ولی با اینحال...
‫روکیا کلاً فرق داشت.
‫نگرش خودشو داشت... ‫مثل مردای واقعی حرف می‌زد...
‫اوی، رنجی!
چی شده؟ اتفاقی افتاده؟
ن-نه بابا! چی قراره بشه؟
‫آدم اسکلی هستیا...
‫اونی که اسکله، تویی، عوضی!
‫هی! به چی داری می‌خندی؟!
‫ولی... هرکاری که می‌کرد... ‫یه حس پاک اطرافشو احاطه‌ کرده بود...
‫چی شده؟!
‫هیچی... من خوبم!
‫ریشهٔ واژهٔ ریکشا از واژۀ ژاپنی «جینریکیشا» (ریکشا «جینریکیشا» = انسان «جین» ، ‫نیرو «ریکی» وسیلهٔ نقلیه «شا» ) است که به معنی «وسیلهٔ نقلیه با نیروی انسانی» می‌باشد.
‫اوه! عجب ریکشای باحالیه!
‫می‌بینی؟ خیلی خفنه!
‫ببین چه برقی می‌زنه!
‫میتونی خودتو توش ببینی! ببین!
‫ولی... خیلی کار شاقی کرده...
‫اون جغله‌ی تخس قراره یه شینیگامی-ساما بشه!
‫باعث افتخار این شهر می‌شه!
‫ای‌کاش منم می‌بردن!
‫تو دیگه تو خواب ببینی!
‫برای شینیگامی‌شدن، باید یه عالمه انرژی روحی داشته باشی.
‫خب... با این تفاسیر ما اصلاً شانس نداریم.
‫آره، این شد حرف حساب.
‫فسقلیا! کی بهتون اجازه داده بهش دست بزنین؟!
‫بسیارخب... دیگه رفع زحمت می‌کنم.
‫به‌به... قهرمان اومد!
‫تو می‌تونی!
‫خوشبخت شی ایشالا!
‫تو می‌تونی!
‫موفق باشی!
‫حسابی تلاش کن!
‫اوی! روکیا!
‫اوی! روکیا! اوی... چت شد یهو؟!
حالت خوبه... کوچولو؟
شما کوچولوـا گرسنه شدین؟
‫عه، نه... گرسنه نشدیم!
‫تو دنیایی که گرسنگی معنایی نداره گرسنه شدین...
‫منم اون اوایل گیج می‌شدم...
‫ولی این حقیقتیه که باید بپذیرینش.
‫احتمالاً الانم ریاتسوی منو حس کردی...
‫که همینم انرژیتو درجا مصرف کرد.
‫خب... از اینا بخور...
‫تعارفو بذار کنار.
‫آه...
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اوووو!
‫باریکلا! رن-چان!
‫مطمئنم تو هم یه روزی یه شینیگامی واقعی میشی!
‫آره باو...
‫احسنت!
‫از مالِ رن-چانم بزرگتره!
‫اوی!
روکیا و رنجی باید جفتشون شینیگامی شن نه؟
‫نه، من...
‫من همیشه پیشتون می‌مونم!
‫روکیا!
‫می‌خوام با شماها باشم آخه!
ناموساً؟
‫خیلی خوشحالم کردی!
مگه نه، رنجی؟
‫د-درسته...
‫آفرین!
‫تا همیشه با همیم!
‫با همیم!
‫با رِی باشیم یا بدونِ ری... ‫اون‌روزا این اصلاً معنایی نداشت.
‫ولی، با اینکه اون دیوونه تو حلبی‌آباد زندگی می‌کرد...
‫همیشه می‌درخشید...
‫رنجی! اومد سمتت!
‫آره!
‫وایسا وایسا!
‫اوی... اگه بخوای اونطوری اون سمت بدویی...
‫بقیه‌ی ماهیا رو فراری می‌دی!
‫لعنتی!
‫تو یکی ببند!
‫این گله...
گل؟
‫اوه!
‫هی! حال کردین قهرمان چه ماهی‌ای گرفت؟!
‫اوی... بچه‌ها آتیشو آماده کنین!
‫اینجا ماتتون برده که چی بشه؟!
‫عه! چرا می‌زنی؟!
‫قبل از اینکه بفهمیم... ‫با همدیگه بودیم... همیشه باهم بودیم...
‫یه خانواده شده بودیم!
‫ولی... اونجا همون شهر خراب، همون مردم بوگندو ‫و همون زندگی نکبتی رو داشتیم.
‫آدم بزرگاش... یا دزد بودن یا قاتل...
‫بچه‌هاشم همه دربه‌در...
‫هرکسی که می‌دیدیم بخشی از اونجا بود.
‫درضمن...
‫برای خارج شدن از اون وضع... ‫فقط یه راه پیش پای ما بود.
‫رنجی...
‫بیا شینیگامی بشیم.
‫اگه شینیگامی بشیم، می‌تونیم تو سیریتی زندگی کنیم...
‫شنیدم اون‌تو... جای خوبیه برای زندگی...
‫هرکدوم از ما تنها به اونجا اومده بودیم، ‫دنبال خانواده گشته بودیم و بهم رسیدیم.
‫ولی... اون شهر لعنتی برای امثال ‫ما بچه‌ها خیلی ظالمانه بود.
‫روکیا... تو جمعِ ما دوستا... ده سال زندگی کرد.
‫دوستامون... یکی‌یکی پرپر شدن.
‫باشه... بیا شینیگامی بشیم.
آکادمی شینیگامی
‫یکم بعد از اون، هردو وارد آکادمی شینیگامی شدیم.
‫بعد از اون، زندگی مدرسه‌ایمون میون ‫یه مشت بچه‌ی لوس اشرافی شروع شد.
‫اگرچه...
‫اجازه! اجازه! من اینو بلدم!
‫لطفاً بذارین من حلش کنم، سنسه!
‫خیلی انرژی داری... احسنت...
‫ولی خب... اگه بخوای بیای پای تخته...
‫باید بقیه رو از جا بلند کنی تا رد شی و به اینجا برسی...
‫پس خودم انجامش می‌دم.
‫این پسره عقل نداره.
‫آخه تو برزن 78 روکون بوده...
این‌ همه عجله فقط برای اینکه خودشو اثبات کنه؟
‫پسره یه رعیت بدبخته...
‫سکوت کنین...
‫خب... بریم سراغ مسئله‌ی بعدی.
‫رنجی...
‫آه! ای‌وای! ‫من نباید اینطوری وقتمو از دست بدم!
‫‫آخه برعکس تو، من یه کلاس تقویتی دارم!
‫خیلی سرم شلوغه!
‫من، وقتی دستتو بالا بردی خیلی خوشم اومد، رنجی!
‫برای همین... برای همین بازم با ‫همین اشتیاق ادامه بده، باشه؟
چ-چت شد یهویی؟
‫بیشتر دانش‌آموزای اینجا از اشرافن.
‫اونا نمی‌تونن احساس کسایی ‫که زندگی ما رو داشتن، درک کنن.
‫پس کاریش نمیشه کرد.
‫آره...
‫حتی بعد از اینکه روکونو رها کردیم و به این آکادمی اومدیم...
‫یه شکاف خیلی عمیق بین ما و اونا بود.
‫اون زمان قسم خوردم که کاری کنم، ‫حرفای دردناکشونو پس بگیرن.
‫بعدشم که...
‫اوه!
‫شرمنده!
‫روکیا! اینو گوش کن! ‫امتحان دومو پاس کردم!
‫بعدی رو هم که پاس کنم... چیزه...
کنسِیکان؟
اشراف؟
‫آه... انگار پریدن تو بحثمون...
‫بسیار خب... ما منتظر یه جواب عاقلانه از سمت توییم.
‫این چه ریاتسوی عظیمیه؟!
‫اصلاً نتونستم تو چشماش نگاه کنم...
‫رنجی...
‫آه، اوو روکیا...
‫عجب جو سنگین و خفنی بودا...
داستان چی بود دقیقاً؟
چت شده؟
‫خاندان کوچیکی...
‫می‌خوان منو دختر خودشون کنن...
‫اجازه می‌دن درجا فارغ‌التحصیل شم...
‫و برنامه چیدن که سریع منو بفرستن به جوخه‌های 13 گانه.
‫رنجی... من...
‫دختر ترکوندی که! روکیا!
‫کوچیکیا از اون اشراف خیلی قدرتمندن!
‫خوش به حالت، اوی!
‫اگه همچین خانواده‌ای کفالتتو بپذیرن، ‫یه زندگی لاکچری نصیبت میشه!
‫یعنی چه غذاهای خفنی می‌تونی بخوری؟!
‫وای! خیلی حسودیم شد، دختر!
‫این به کنار! ‫خیلی راحت فارغ‌التحصیل میشی!
‫ای خدا! من خیلی حسودیم شده! الان بالا میارم، اوی!
‫عالیه! محشره!
‫که اینطور...
‫کفم بریده... اوی!
‫خیلی ممنون.
‫روکیا بالاخره خانواده پیدا کرده...
‫مزاحمش نشو! نباید اینکارو بکنی!
‫اینا رو به خودم می‌گفتم.
‫ولی... وقتی به عقب نگاه می‌کنم... ‫شاید اون موقع ترسیده بودم... من...
‫لعنتی... من تا مغز استخونام، یه سگ ولگرد بودم.
‫بدم میومد از خودم!
‫عین سگ رو به ستاره پارس می‌کردم!
‫اصلاً جرأت نداشتم بهش چنگ بندازم!
‫تقصیر تو بوده... که الان روکیا تو سنزایکیو حبسه!
‫هر دفعه بهش فکر می‌کنم، خونم به جوش میاد!
‫ولی... مسئله این نیست...
‫همه‌ش به خاطر اینه که جلوی روکیا رو نگرفتم!
‫من اون موقع... به روکیا نگفتم بره تو خاندان کوچیکی...
‫که آخر و عاقبتش بشه یه اعدامیِ گناهکار!
‫دلم خوش بود که روکیا خوشبختی رو پیدا می‌کنه!
‫به این ایمان داشتم!
‫می‌خواستم... از کاپیتان کوچیکی پیشی بگیرم...
‫از همون روز به بعد... ‫دنبالش راه افتادم...
‫هر روز عین سگ شکاری تمرین کردم!
‫ولی یه بارم نشد که یه خراش روش بندازم...
‫اون آدم... خیلی قویه!
‫پس گرفتن روکیا با زور...
‫برای من... شدنی نبوده اصلاً!
‫کوروساکی... گور بابای غرورم... بهت التماس می‌کنم!
‫روکیا رو...!
‫روکیا رو... نجاتش بده!
‫باشه.
‫باید پنجه‌ای که به ستاره نمی‌رسه رو سوزوند...
‫تا نیازی نباشه که به اون ستاره زل بزنم...
‫تا این گلو... با پارس سگ‌وارم پاره نشه...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.