..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هنوز نخوابیدی؟ ‫مریض می‌شیا...
‫هممم... فقط یکم دیگه...
سوباکی چطوره؟
‫هنوز خوب نیست...
‫اون موقع، من...
‫سوباکی! کوتن‌زانشون! من پس می‌زنم!
‫سوباکی-کون!
‫زنیکه‌ی خر... اشتباه نشونه رفتی!
‫سوباکی-کون...
‫اون موقع، نخواستم با تمام قدرت بجنگم...
‫اشکالی نداره، اوریهیمه-سان....
‫درمان یکی از خودیا خیلی بیشتر مهارت لازم داره.
‫شرمنده...
‫مشکلی پیش نمیاد، اینوئه-سان.
‫شونشونریکّاهای تو خیلی قدرتمندن.
‫راست می‌گه! هر شک و تردیدی که به ‫دلت راه بدی روی قدرت ما تأثیر می‌ذاره.
‫اوریهیمه-سان، تو باید خیلی قوی‌تر از اینا باشی!
‫ولی...
‫بازم باهم تمرین می‌کنیم!
‫تا بتونی راحت وردای روحی رو بخونی...
‫و فقط با آوردن اسم حمله ما رو احضار کنی!
‫اونطوری ما بهتر می‌تونیم از شما محافظت کنیم!
‫آها...
چ-چی شده؟
‫فقط یکم صبر کن... ‫زودی خوب می‌شم...
‫آه، باشه!
آماده‌ای؟
‫هوم، مشکلی نیست، بریم.
‫این شاید بهترین کار باشه...
‫تو روزای گذشته با اون بودم و باعث ‫شد خیلی روشن و واضح بفهمم...
‫اینوئه-سان اصلاً برای جنگ و دعوا ساخته نشده...
‫این دختر از آسیب دیدن دیگران بیزاره، ‫اونم بیشتر از هرچیزی!
‫حتی اگه طرف، دشمنش باشه...
‫آدمایی مثل اون نباید بجنگن.
‫اینجور جنگیدن فقط به خودش و همراهاش آسیب می‌زنه.
‫اوی! شماها!
‫صبر کنین بینم!
شماها این موقع اینجا چیکار می‌کنین؟
مال کدوم جوخه‌این؟
‫جوخه‌ی یازدهم.
‫ها؟ عجیبه‌ها... ‫منم مال جوخه‌ی یازدهم... ولی...
‫تخصص ما تو جوخه 11 جنگیدنه...
اولین باره که می‌بینم یکی از ماها زانپاکتو نداره
‫و مثل اسکلا، داره این‌طرف و اون‌طرف می‌ره!
‫لعنتی! نمی‌دونم هرجوخه کارش چیه...
‫این نشون جوخه‌ی دوازدهمه... نه مال ما...
انگار نمی‌دونین این‌چیزا رو نه؟
کی هستین شماها؟
‫لعنتی... ای‌کاش می‌شد آروم ردش کنیم...
‫چاره‌ای نیست!
‫نزدیک بودا، بچه‌ها!
آسیب دیدین؟
‫عجب خری بود... کی به همراهاش ‫شک می‌کنه تو چنین موقعیتی؟
‫مست کرده بود این روانی...
‫آه، خیلی لطف کردین!
‫نه بابا... جوخه‌ی 12 هوای همرزماشو داره.
‫پس طبیعیه که برای نجاتتون بیایم.
‫این لات و لوتا این همسایگی رو بهونه کردن ‫و تو حوزه‌ی ما ول می‌چرخن، لعنتیا!
‫آدم که عجله داشته باشه،
‫پیش میاد که گاهی زانپاکتوشو جا بذاره!
‫خب، از این‌طرف...
‫تا مقر همراهیشون می‌کنیم...
‫فکر خوبیه...
‫وایسا... خوب بهش فکر کن...
عجیب نیست که تو چنین موقعیتی به ما کمک کنن؟
‫با اینکه مست بود، تمام حرفای اون مرد منطقی بود...
برای چی اینا باید دخالت کنن و ما رو نجات بدن؟
‫اینوئه-سان، فرار کن!
‫چرا؟!
‫کاپیتان! قرارمون این نبود که!
‫فقط قرار بود باهاشون حرف بزنیم...
‫و اونا رو بیاریم تا مقر.
‫فایده نداره.
‫وقتی بمب کار گذاشته می‌شه...
‫خوب نیست که خنثی بمونه.
‫کاپیتان!
‫حفاظ؟!
‫خیلی ممنون. اگه صدام نزده بودی، ایشیدا-کون...
‫من...
‫نه، نجاتمون دادی...
‫این همه‌ش به خاطر تمرینای سخت اینوئه-سانه...
ب-بقیه چی شدن؟
‫متأسفم...
‫ولی، این مورد، تقصیر اینوئه-سان نبوده که خودشو مقصر بدونه.
‫و اونی که باید مقصر قلمداد شه، تویی!
‫اوه؟
‫این تکنیک جالبی بود، می‌دونی؟ ‫اون حفاظو می‌گم...
کار اون زنی بود که پشت سرته، نه؟
‫دلیلی نمی‌بینم جوابتو بدم.
‫خیلی جالب شد!
‫اولین باره که همچین تکنیکی می‌بینم.
نظرت چیه، زن؟
چطوره موش آزمایشگاهی من بشی تا روت آزمایش کنم، ها؟
‫چرت و پرت نگو!
‫گفتم که دلیلی نداره جوابتو بدیم!
‫همراه من بیا. ‫کار بدی باهات نمی‌کنم...
‫خیالت راحت باشه! ‫من با زنا خیلی مهربونم...
گریه می‌کنه؟
چرا گریه می‌کنه؟
‫ترسیده؟ نه!
‫مراقب باش!
اگه ترسیده بود که
‫رو جونش ریسک نمی‌کرد تا منو نجات بده.
‫پس چرا؟ ‫ نکنه برای اونایی که الان مردن گریه می‌کنه؟
بعدشم، این چرا منو نجات داد؟
‫من دشمنتما! ‫برای چی منو نجات دادی؟
‫اصلاً نمی‌فهمم.
‫باشه! بهترین پیشنهادِ کاریمو بهت می‌دم...
‫تزریق دارو رو تا 8 بار در روز کاهش می‌دم!
‫آزمایشات مکانیکی رو هم تا 5 بار در روز!
تازه تمام تلاشمو هم می‌کنم که
‫جراحی‌ای انجام ندم که خطر مرگ به همراه داشته باشه!
چطوره؟
به عنوان موش آزمایشگاهی، شرایط خیلی استثنائی‌ایه، نه؟
‫سریعه.
‫اوه... یه کوئینسی؟
‫چقدر نادر... سال‌ها می‌گذره از ‫آخرین باری که یه مورد زنده دیدم.
‫ولی می‌دونی... من تحقیقاتمو رو نژاد تو تکمیل کردم.
‫برای همین دیگه به نوعِ تو علاقه ندارم، بهتره بری کنار!
‫تحقیقاتتو تکمیل کردی؟ ‫منظورت چی بود؟!
تو چی هستی اصلاً؟
‫ای بابا... شما ریوکاها می‌ریزین تو خاک دشمنتون،
ولی از قبل روشون تحقیق نمی‌کنین؟
‫خیلی بی‌گدار به آب می‌زنینا...
‫حداقلش باید اسم 13 شخصیت از دشمناتونو ‫به خاطر می‌سپردین، به گمونم...
‫کاپیتان جوخه‌ی 12...
‫همین‌طور رئیس دوم بخش تحقیق و توسعه...
‫کوروتسوچی مایوری.
‫البته دیگه نیازی به حفظیات نیست.
‫آخه، خیلی زود توانایی تفکرتو از دست میدی.
‫این عوضی...
‫اینوئه-سان!
‫فرار کن! زود باش!
‫نمی‌خوام!
‫منم می‌جنگم!
‫اوی، مرتیکه! جوخه‌یازدهی با تو ام! ‫اینوئه-سانو بردار و برو!
‫چ-چرت و پرت نگو! چرا من آخه؟!
نمی‌خوای بمیری، مگه نه؟
‫اگه سریع نجنبی، پرِ این آتیش به خودتم می‌گیره!
‫به زورم که شده ببرش! وگرنه...
‫به سمتت تیر پرت می‌کنم!
‫یالا!
‫لعنتی!
‫بیا، دخترجون!
‫نه!
اجازه دادم که فرار کنین؟
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
اجازه دادم بری دنبالشون؟
‫اینجا رو باش... من واقعاً بهت علاقه ندارم.
‫ولم کن!
‫ولم کن دیگه!
‫امکان نداره!
‫من به عنوان یه کهنه‌سرباز که 10 ساله تو جوخه‌ی یازدهم...
‫و به ماکی-ماکی معروفم...
‫یه مرد پر از احساسم...
‫که اجازه نمی‌ده زنا و بچه‌ها پشت سرش ‫جا بمونن، حتی اگه التماسم کنن!
‫ای خدا! آی آی!
‫شرمنده، دختر...
‫اصلاً دوست ندارم دم‌پر اون کوروتسوچی ‫روانپریش تخم‌حروم باشم...
‫یا اینکه یکی از تیرای اون چارچشمیه رو نوش‌جون کنم...
‫پس باید یکم دست به خشونت می‌زدم... ‫عه...؟ یعنی زیادی دست به خشونت زدم؟
دخترجون، بیدار شدی ازت معذرت می‌خوام، باشه؟
‫ما رو باش... چقدر طول کشیده بود که اینو آماده کنم...
دست خودشو درآورد؟
درد داره... درد می‌کنه، می‌دونی؟
‫می‌سوزه، می‌سوزه...
‫اینقدر بده که الان ذهنم ذوب میشه.
‫انگار اون زن تونست فرار کنه.
‫حالا هرچی... حتی اگه یه تار مو ازش ریخته باشه اینجا...
‫برای رهگیریش کافی خواهد بود.
‫صبر ندارم برای اینکه بگیرمش و اینقدر ‫روش آزمایش کنم تا به خمیر تبدیل شه...
‫حتی نمی‌خوام یه ثانیه رو هم از دست بدم.
‫یه پا اهریمنه...
‫دو تا دشمن دارم...
‫اگه اون کوروتسوچی، کاپیتان باشه...
پس اون زنی که کنار دستشه، ستوانشه، آره؟
‫اصلاً جم نخورد با اینکه ارشدش یه تیر سمتش گرفته بود...
این یعنی... توانایی رزمیش پایینه؟
‫اگه اینطوره... اول کاپیتانو می‌زنم!
‫عوضی!
‫بدک نبود...
‫حرکات خوبی داری برای خودتا...
‫هم اون قبلی، هم این یکی...
هیرِن‌کیاکو بود، آره؟
‫حرکت فوق‌سریع با ایجاد جریان ریشی زیر پاهات...
‫یه حرکت پیشرفته‌ برای کوئینسی‌ها...
‫فکرشم نمی‌کردم که جوونی مثل تو بهش مسلط باشه، می‌دونی؟
‫کارت خوبه، پسر... ‫انگار استعداد بالایی داری...
‫نتونستم بزنمش!
‫اگرچه... اگه بخوای منو این‌طرف و ‫اون‌طرف بکشی، یکم دردسر می‌شه...
‫آخه بعد از این باید برم اون زنو بگیرم ‫و تحقیقاتو شروع کنم.
‫سرم شلوغه، بفهم... ‫برای همین، این‌دفعه...
‫کم‌خرج‌ترین روشو استفاده می‌کنم...
‫تا تو رو بکشم، پسر.
‫پنجه بکش...
‫آشیسوگی جیزو.
نگهبان پابُر
‫تواناییش چیه؟!
‫اگه از اونا باشه که ضربه رو جذب می‌کنه...
‫نمی‌تونم شاخ‌توشاخ بهش حمله کنم!
‫لعنتی!
چی...؟
‫این یکی حمله می‌کنه!
‫ولم کن!
‫نکنه...!
‫این دروغه دیگه؟!
‫واقعاً به ستوانش حمله کرد.
‫مگه این یارش نیست؟!
‫چرا...؟!
‫ای احمق!
‫فکر کنم بهت یاد داده بودم که ولشون نکنی، ‫حتی اگه دست و پات کنده شد!
‫واقعاً عذر می‌خوام.
‫خب... البته اینجوری هم نبود که از اولش توقعی ازت بره.
‫حداقل تا اینجا پیش رفتیم.
‫از اینجا دیگه یه‌خفه‌کردن بچه خرج بر میداره.
این یارو... واقعاً زیردستاشو فدا می‌کنه تا منو بکشه؟
‫خیلی عرق می‌کنیا...
‫حتماً درد داره. ‫آخه گریه نمی‌کنی و فقط دردو تحمل می‌کنی...
‫به نظر میاد اراده‌ی قوی‌ای داری.
اولین بار نیست که با شمشیر می‌برنت، نه؟
‫دفعه‌ی دومه...!
‫اوه... پس حسابی تجربه داری... اگرچه...
‫عجب سر و صدایی داره این زن.
‫واقعاً عذر می‌خوام...
مایوری-ساما... امکانش هست که بهم هوجیکو-زای بدین...؟
‫انگار زخم تا ریه‌هام پیش رفته... ‫با این وضعیت...
‫نمی‌تونم عملکردای حیاتیمو... حفظ...
‫چی؟!
‫تو...! داری به من توهین می‌کنی؟! ‫ها؟! با تو ام؟!
‫تو فکر کردی بدنت با یه همچین برشی خراب می‌شه؟!
‫تمومش کن!
‫چه غلطی می‌کنی؟!
‫اون مگه یارِ تو نیست؟! ‫اینجوری که می‌زنی می‌کشیش!
‫پس تو هم بدت نمیاد به من توهین کنی؟!
فکر کردی این به این راحتی می‌میره؟
‫بدنی که من خلق کردم؟!
‫با یه زخم در این سطح، ‫فکر کردی عملکردای حیاطیش مختل می‌شن؟!
‫بهتره حواستو جمع کنی که به کی توهین می‌کنی!
تو... خلقش کردی؟
‫درسته... ‫بذار اسمشو بهت بگم...
‫کوروتسوچی نمو...
‫با ادغام ماهیت تکنیک‌های گیگای و تکنیک‌های گیکون‌ـم...
‫یه شاهکار خلق کردم.
‫پس این اداهای عدالت‌جویانۀ مشمئزکننده رو تحویل من نده.
‫اینکه چطوری از این استفاده کنم...
‫به توی ناچیزِ غریبه مربوط نمی‌باشد!
‫تمومش کن!
‫تکون نمی‌خوره!
حالا متوجه شدی، نه؟ خیلی سفت شده، درسته؟
‫هرجا رو که این ببره، تحرک چهار عضو متحرکشو می‌قاپه.
‫اینه قابلیت این آشیسوگی جیزو.
سم فلج‌کننده...؟
‫اینقدر خری برای چی؟ ‫اصلاً چیزی به اون پیش‌پاافتادگی نیست.
‫از میون اون‌همه سیگنالی که از مغزت راهی می‌شن،
‫این فقط با گلچین‌کردن پالس‌های عصبی کنترلی ‫و قطع اونا، اندام متحرکو از کار میندازه.
‫یه داروی فوق‌العاده پیچیده تولید می‌کنه.
‫فلج نمی‌کنه...
‫فقط حرکت دست و پاهاتو می‌قاپه... به عبارت دیگه...
‫ذره‌ذره‌ی دردو حس می‌کنی.
‫اوی، نمو! پاشو...! ‫باید ضربه‌ی آخرو بزنی!
‫نمو...! آه، که اینطور...
‫تو رو هم با این بریدم، ‫پس تو هم از حرکت ایستادی!
‫پاشو به‌درد نخور!
‫تمومش کن!
چی؟
‫گفتم تمومش کن!
‫خیلی سمجی، پسر... ‫یا نکنه یه چیز دیگه‌ست؟
داری برای یه زن زخمی با وجود اینکه دشمنته، ترحم خرج می‌کنی؟
اینه اون افتخار و غرور کوئینسیا که اینقدر بهش می‌بالین؟
چی؟
بهش می‌بالی؟
‫آخه شماها تا لحظه‌ی مرگ از گفتنش دست برنمی‌دارین.
‫«غرورم به عنوان یه کوئینسی، اجازه‌ی چنین کاری رو نمی‌ده.»
‫«غرورم به عنوان یه کوئینسی، اجازه‌ی چنون کاری رو نمی‌ده.»
‫خفه‌خون بگیرین! ‫یه مشت نفهمِ ورّاج!
‫راستیا، با یه فشار از این...
‫تک‌تک حرفای ناشی از مقاومت در هم می‌شکنه.
‫کثافت...
‫آروم، داغ نکنی یه‌وقت... ‫این داستان مشقّاتیه که کشیدم...
‫وقتی که من رئیس واحد تحقیق و بررسی شدم...
‫کوئینسی‌ـا دیگه یه نژاد نادر بودن...
‫چندتایی که مونده بودنو، فقط تحت نظر داشتیم.
‫از ناظرا خواسته بودم تو نجاتشون تأخیر به خرج بدن،
‫تا روحاشونو بگیرم...
‫متوجه هستی که؟ خیلی مشقّت‌بار بود...
‫ولی با این وجود، هیچ‌کدومشون دوزار ارزش علمی نداشتن.
آخرین موردمون یه پیرمرد اعصاب‌خردکن بود، می‌دونی؟
‫نمی‌دونم اسم شاگردش بود یا نوه‌ش که صدا می‌زد...
حالت تهوع گرفته بودم، می‌دونی؟
می‌خوای عکسشو ببینی؟
‫این مالِ بعد از آزمایشاست، ‫پس فرم واقعیشو از دست داده تو عکس...
بذار ببینم اسمی که میاورد چی بود...؟
‫خدایا...
‫انگار آزمایشام که تکمیل می‌شن، ‫علاقه‌مو کلاً بهشون از دست می‌دم...
‫چی شد؟!
‫اسم شاگردش...
‫می‌خوای بدونی چیه؟!
‫اسم شاگردش... اوریو... ایشیدا اوریوـه.
‫اسم خودشم ایشیدا سوکن بود... ‫معلم خودم بود...
‫پدربزرگ خودم بود!
اوه... خب...؟
‫خدا رو شکر که اینوئه-سان اینجا نیست.
‫این نبرد چیزی نیست که بخوام اون ببینه.
‫غرور یه کوئینسی ازم می‌خواد... ‫که بزنم تو رو بکشم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.