بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ای خدا... زیادی خوردم... گه توش!
‫اسکل! به خاطر ساکه نیست، مگه خری؟ ‫همه‌ش به خاطر اون چپق کوفتیه!
‫ها؟! خفه‌خون بگیر!
‫چون دیروز باختی، سر به سرمن‌نذارا، پیری!
‫عوضی، می‌خوای بکشمت، ها؟!
‫چی گفتی؟! یالا بکش بینم! ‫شمشیرتو بکش، تخم سگ!
‫قبل از جاروزدن این کوچه ‫تو رو جارو می‌کنم، توله!
‫منو جارو می‌کنی؟! ‫این حرفا اصلاً به قیفت نمی‌خوره، پیری!
بمیر...! عه؟
چی شد؟
این چه صداییه؟
‫صبح عالی متعالی، کاپیتان زاراکی!
‫ممنون که از کوچه‌ای که ما جارو می‌کنیم می‌گذرین!
‫اگه می‌خواین از زیر کار در برین، ‫اینقدر تابلو نباشین، الاغا!
‫بعداً میام، اگه یه دونه گرد و خاک اینجا بود، می‌کشمتون.
‫اوه! رفقا! شما می‌تونین، ایشالا موفق و مؤید باشین!
چرا اون تخمِ حرومِ آراماکی همراه کاپیتانه؟
می‌گم... الان رو پشت کاپیتان، دو نفر نبودن به نظرت؟
‫خب...
حالا از کجا باید برم، زن؟
‫اممم... احتمالاً....
‫از این‌طرفه!
‫دردم اومد!
‫چیکار می‌کنی، یاچیرو-چان؟! ‫خیلی نامردیا!
‫کن-چان، نظر تو هم همین‌وره، مگه نه؟!
فکر نمی‌کنی بهتر باشه راهو بسپاریم به اوریهیمه-چان؟
‫حس جهت‌یابی ستوان، عین کاپیتان خیلی ماوراییه...
‫خفه‌شو! کله‌پاچینکو!
‫می‌کشمت!
‫هی... آروم باش آروم باش...
‫راستی، ممنون که این درخواستو مطرح کردی.
‫اعصابم خورد شد... ‫آخرشم باید راستِ غرایزمو بگیرم و برم.
‫آفرین! تو می‌تونی، کن-چان!
‫آه...
‫یه پروانه‌ی سفید اومد تو!
‫چقدر ناز... ‫موندم اینجا بهاره یا نه...
‫یه پروانه دیده، داره با خودش حرف می‌زنه... ‫داره از دست می‌ره، اوی...
‫اگه دوست داری، می‌تونی بیفتی دنبالش، اوریو...
‫چرت و پرت نگو! ‫کی خواست بره دنبال پروانه؟!
‫بعدشم، کاش می‌شد منو به اسم کوچیک صدا نزنی.
‫یادم نمیاد با هم پسرخاله شده باشیم.
‫چی؟ منم یادم نمیاد با تو پسرخاله شده باشم!
‫پس منو با فامیلیم صدا بزن. ‫بعدشم خیلی وارد مسائل صمیمانه نشو.
‫صمیمیت تو خونِ ما شیبایی‌ـاست!
نکنه، مشکل داری باهاش، اسکل نفهم؟
‫من نشنیدم صمیمیت تو خونِ کسی باشه!
‫هیس.
چی شده؟ چه خبره؟
شما صدایی نشنیدین؟
‫حالا که بهش اشاره کردی...
‫چیکار داری می‌کنی؟! دیوونه شده! دیوونه شده!
فکر نمی‌کنی با یه سرعت پایدار دارن به ما نزدیک می‌شن؟
‫خب، الان یاد سریالای سامورایی افتادم، شبیه اوناست...
‫قطع شد...
‫چ-چی؟ چی شد؟ ‫چه خبره؟!
‫این دیگه چیه؟!
‫ت-تو که...
‫زا زازازازازازا!
‫زاراکی کنپاچی، کاپیتان جوخه‌ی 11!
‫اوه؟!
‫عوضی! تو همون نارشیستِ کله‌چتری‌ای!
شما کی باشین؟
‫شرمنده، ولی من همچین قیافه‌ی زشتی رو به خاطر ندارم.
‫چی گفتی؟!
‫بذار اینو بهت بگم، از وقتی بانداژ شدم،
هرکی منو می‌بینه بهم می‌گه چطوری خوشتیپ؟
‫بعدشم، تو از کجا باید منو زیر این همه بانداژ بشناسی، الاغ؟!
پس با بی‌ریخت بودن خودش کنار اومده...؟
‫ای-اینوئه-سان!
‫ایشیدا-کون! سادو-کون! گانجو-کون!
‫بچه‌ها شما خوبین؟! خدا رو شکر!
‫یاچیرو-چان! نکن دیگه، عه!
‫سقوط کن! سقوط کن!
‫بیاکویا-ساما...
‫وقتش فرا رسیده. ‫لطفاً آماده شین که به سوکویوکو تشریف ببرین.
‫متوجه شدم...
‫من دیگه برم، هیسانا...
‫اوضاع خیلی بده!!
‫خیلی عذر می‌خوام، کاپیتان!
‫اینجانب ایبا تتسوزائه‌مون تو دستشویی خوابم برد!
‫اجازه بدین هاراکیری کنم...!
‫نیازی نیست.
‫من دیگه آماده شدم.
‫نیازی نیست مسئولیت همه‌چی رو بپذیری، تتسوزائه‌مون.
‫آه؟ ن-نه... اصلاً چنین چیزی نبوده.
دروغ نگو... تو نگرانی، مگه نه؟
‫می‌ترسی که من هنوز در مورد این اعدام تردیدهایی داشته باشم...
‫و سعی داری برای من وقت بخری،
تا وقتی که من فکرامو بکنم و قانع شم، آره؟
‫آه، پس متوجه شدین...
‫نگران نباش، من تردیدی ندارم.
‫تنها چیزی که به من انگیزه می‌ده، قدردانی ‫از محبتای گنریوسای-دونوـه و بس...
‫به خاطر ظاهری که دارم، از همه‌جا طرد می‌شدم
‫ایشون تنها کسی بود که به من اعتقاد داشت.
‫تمام جانم رو خرج می‌کنم تا دینم به ایشون رو پرداخت کنم.
‫تردیدی ندارم.
‫اگه ایشون موافقت کرده باشن، ‫حتی اعدام هم حقه!
نظر تو چیه؟
توسن...؟
‫طبیعتاً همون نظر همیشگی رو دارم.
‫این چشمای بی‌سو تنها راهی رو می‌بینن ‫که به کمترین خون آغشته شده باشن...
‫به عقیده‌ی من، من و تو می‌تونیم ‫در یک مسیر حرکت کنیم، کومامورا.
‫مکافاته، مکافات!
‫همین که این ریوکاها مشکل ایجاد کرده بودن، بس نبود...
‫که بعدش قتل و خونریزی راه انداختن و...
‫حالام این مکافات و جر و بحث در مورد ‫درست یا غلط بودن اعدام اضافه شده.
‫این تصمیم بالادستیاست، ‫چرا چندتا نظامی باید بحث کنن؟
اسکلی-چیزین... مگه نه، کاپیتان؟
‫کلاً مسخره‌ست...
ها؟
‫من نه به خیر و شر علاقه دارم نه به درست و غلط.
تنها چیزی که بهش می‌بالم فرماندهی یکی از جوخه‌هاست
‫و مأموریتایی که به من سپرده می‌شه تا انجام بدم.
‫دشمنو می‌کشم... فقط همین.
عه؟ که اینطور...؟
‫تو هم باید همین باشی، اومائه‌دا...
‫فراموش نکن که چه جایگاهی داری... فراموش نکن...
‫اگه با من لج بیفتی... ‫تو رو هم دشمن خودم می‌دونم.
‫باشه... اینو فراموش نمی‌کنم...
عه، کاپیتان! این همه صدات زدم، میشه جواب بدی؟
‫اینجا نخواب، پاشو برو آماده شو لطفاً!
عه؟ نانائو-چان...؟
‫من یکم به مشکل برخوردم... ‫می‌شه به حرفم گوش کنی؟
چیزی شده؟
‫می‌دونی، من ساقه‌ی این کوفتی رو کردم تو دهنم...
‫فکر کردم یکی منو ببینه، باحال به نظر میام...
‫ولی فکر کنم سمی-چیزی توش بود...
‫کل دهنم به خارش افتاده و می‌سوزه!
‫خب، تفش کن!
‫نانائو-چان...
چیکار کنم که خوب باشه؟
چرا از من می‌پرسی؟
‫مهم نیست من چی بگم...
‫تو که هرکاری بخوای آخرش انجام می‌دی.
‫نگران نباش...
‫من یه چند قدم پشت سرت میام... ‫پس تو دردسر نمیفتم.
‫زرنگیا...
‫پس با این اوصاف باز تک و تنهام...
‫باز این یاماجی قراره فقط منو دعوا کنه، آره؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
ها؟ چه خبره؟
آه... امممم... چطوری بگم...؟
‫فکر کنم انتخاب مسیر درست نیاز به شانس داره.
‫آره دیگه، تا 10-20 بار به بن‌بست نخوری که مزه نمی‌ده...
اصلاً مزه‌ی سفر به همین تماشای مسیره، نه؟
‫بفرما... من که گفته بودم...
‫برای همین می‌گفتم که ستوان نباید راهنماییمون کنه!
‫وای! هی، ستوان، بس کن!
‫وای! چقدر محکم گاز می‌گیری! ‫وای پوستمو کند!
‫کاپیتان...
‫ها...
اینقدر مخفی‌کاری برای چیه...؟ نکنه خجالت می‌کشین...؟
‫خودتونو نشون بدین.
‫کاپیتانا نباید اینطوری ریاتسوشونو مخفی کنن ‫و این‌طرف و اون‌طرف برن.
‫تو خیلی جرأت داری که اینطوری حرف می‌زنی. ‫اصلاً متوجه هستی که چیکار داری می‌کنی؟
با اون ریوکاها، کجا تشریف می‌بری؟
از وقتی شکست خوردی، غرورتو از دست دادی، زاراکی؟
‫ک-کاپیتان کومامورا... کاپیتان توسن... ‫ستوان ایبا... ستوان هیساگی...!
‫اینقدر نترس، آراماکی! ‫ما هنوزم تعدادمون بیشتره!
‫الان مسئله تعداد بیشتر نیستا...!
‫اینقدر نق نزن.
فکر کردین اجازه می‌دم شماها بجنگین؟
‫4 به 1، ها؟
‫خیلی کمین که بخوام شمشیرمو تست بزنم...
‫گفتی 4 به 1؟
یعنی ما 4 تا رو برداشتی برای خودت؟
‫من می‌دونم چقدر خوبی...
‫ولی فکر کنم زیادی به خودت مطمئنی، زاراکی کنپاچی!
‫اینقدر کری نخون، تمومش کن.
‫زود باش اگه می‌خوای بجنگی!
‫ترجیحاً هر 4 تا با هم بیاین جلو...
‫اگه از 4 جهت بریزین سرم...
‫شاید یکیتون این شانسو داشته باشه که منو ببُره.
‫ببخشید... کاپیتان زاراکی... ‫ما چیکار کنیم الان...؟
‫تو مزاحمی... گورتو گم کن!
‫وای... لازم نبود اینقدر رک بگی...
‫زود باش دیگه، سیبیلو...
‫مگه نمی‌بینی کن-چان خوشحاله. ‫نبینم مزاحمش بشیا!
سیبیلو...؟ اسممو عوض کردی؟
‫کن-چان! ماها جلوتر می‌ریم دنبال ایچّی، باشه؟!
‫باشه... خودمو می‌رسونم.
‫خیله‌خب بریم! هندونه، هیکل، گوریل، گردن مدادی!
‫آه، ولی...
گردن مدادی رو با من بود...؟
‫یالا دیگه! زود باشین دیر شد!
‫بابا دستمو کندی!
‫دویدن چقدر صفا می‌ده این روزا!
خودمو می‌رسونم... ها؟
‫می‌خوای ما رو تحریک کنی؟ ‫یا واقعاً بهش باور داری؟
‫در هرصورت به نظر میاد که نه‌تنها غرورت رو از دست دادی،
‫بلکه سلامت عقلت هم جای بحث داره، زاراکی.
هه... سلامت عقل؟
‫راستش همچین چیز مکافاتی رو از اولشم نداشتم!
‫یاچیرو-چان، صبر کن! یاچیرو-چان!
هممم؟
واقعاً مطمئنی طوری نیست که زاراکی-سانو تنها بذاریم؟
‫البته که طوری نیست!
‫مهم نیست حریفش کی باشه، ‫امکان نداره کن-چان ببازه!
‫یاچیرو-چان...
‫ای خدا!
‫این دختره اصلاً نمی‌ترسه... ‫داره ستوانو با اسم کوچیکش صدا می‌زنه!
مگه نه؟ نظر شما چیه، ستوان‌دوم مادارامه؟
‫بله؟!
‫کاپیتان... تو این وضعیت...
‫اجازه بدین که ما اول بجنگیم.
احمقا... مگه نمی‌گم بهتره 4 تایی با هم بیاین؟
‫می‌دونستم اینطوری می‌شه... ما رو دست کم گرفتین...
‫در این صورت...
چاره‌ای نیست که ما هم دخالت کنی، مگه نه، کاپیتان؟
‫صبر کنین...
شماها چرا همراه بقیه‌شون نرفتین؟
‫اوی! تو که اونجایی!
‫عوضیا، یه وقت به سرتون نزنه که بخواین به ‫عنوان ستوان بیاین روبروی کاپیتان ما!
برای امثال شما، همین خودِ من کافیم... افتاد؟
مگه نه، کاپیتان؟
‫از همون اول بگین که شمام دلتون ‫دعوا می‌خواد... چاره‌ای نیست...
‫اون دو تا رو میسپارم به شماها... فقط برین یه‌جای دیگه.
‫اگه بیاین سر راه من، اول شما دو تا رو می‌کشم.
‫اطاعت!
‫اینجا رو باش...
‫هی بجنگ هی نجنگ راه انداختی...
‫هی ما رو بگیر ما رو نگیر راه انداختی...
‫تو این مدتی که چشم به جمالت روشن ‫نشده، خیلی شاخ شدی، ایکّاکو...
‫بهتره بزدلایی که نتونستن تو جوخه‌ی خودمون ستوان ‫شن و انتقالی گرفتن، حرف دهنشونو بفهمن.
‫فکر نکنم حق داشته باشی به من درس بدی، ایبا-سان.
‫ایکّاکو...
‫در هر صورت، این داستان باشه برای بعد، بریم یه جای دیگه.
آخه خوش ندارم کاپیتانِ خودم منو بکشه، می‌دونی؟
‫منم همینطور... منم دوست ندارم ‫اینجا باشم، شما که مشکلی نداری؟
‫هرطور راحتی... فرقی نمی‌کنه کجا باشیم.
‫هی هی...
‫بالاخره می‌شه رفت سر اصل مطلب...
‫اگرچه فکر کنم نصف شده باشین، یه‌جورایی...
‫ولی حداقل اینقدری می‌ارزین که از خواب بیدارم کنین.
‫همچنان حرف می‌زنی... ‫برای همینه که بهت می‌گم...
‫کله‌ت باد داره!
‫اومدم!
‫دو قدم برو عقب... کومامورا.
‫تمام اندامشو می‌برم.
‫سوزوموشی نیشکی...
‫بنی‌هیکو...
‫تمومه... حتی زاراکی کنپاچی هم نمی‌تونه ‫از این قسر در بره، هیچ ردی ازش نمونده.
هه... چی شد... همین بود؟
‫م-مسخره‌ست!
‫چطور می‌تونه بعد از بنی‌هیکوی توسن ‫و تن‌کنِ من سرپا مونده باشه؟
‫ما رو باش...
‫حرفی که زدمو پس می‌گیرم...
‫حتی نمی‌تونین منو بیدار کنین.
‫خب... من دیگه برم.
‫باشه...
‫یوروئیچی-سان...
اون پسره... واقعاً چیزیش نمیشه...؟
‫دیگه زمانی نمونده...
واقعاً می‌تونه امروز بانکای آزاد کنه؟
‫برو بریم، ایچیگو... ‫یه بار دیگه امتحان کن!
‫بذار بهت هشدار بدم... ‫به هیچ عنوان پاپس نمی‌کشم...
‫تموم‌شدن وقتت به من ارتباطی نداره.
‫البته که نداره! ‫منم همچین درخواستی ازت نداشتم!
‫رنجی...
اولین باری که ایستادی و راه رفتی رو یادته، پسرجون؟
ها؟ البته که یادم نیست؟ مگه میشه؟
‫چیزی که به هیچ وجه یادت نیاد، ‫چیزیه که ذهنت روش آگاهی نداره.
اگه این‌طوره، چی باعث می‌شه که وایسی و راه بری؟
ها؟
‫آدمیزاد با دانش ایستادن به دنیا میاد.
‫پرنده‌ها با دانش پرواز به دنیا میان. ‫ماهیا با دانش شنا‌کردن به دنیا میان.
‫به این می‌گن غریزه‌ی ذاتی.
‫از اونجایی که این یه غریزه‌ی ذاتیه،
‫همگی بدون تفکر برای دستیابی به اون قدرتا اقدام می‌کنن.
‫این تنها تفسیریه که از وضعیتش تو ذهنمه.
‫اون پسر احتمالاً به صورت ناخودآگاه می‌دونه...
‫که همچین قدرتی تو وجودش نهادینه شده.
‫برای همین ایمان دارم که...
‫اون... می‌تونه بانکایشو آزاد کنه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.