..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫رنجی!
‫چرا؟ آخه تو چرا... رنجی؟!
صبحت بخیر... حالت خوبه، روکیا-چان؟
‫ایچیمارو... گین...
‫ای بابا...
عین همیشه بی‌تربیتیا، نه؟
‫باید یاد بگیری که به من بگی کاپیتان ایچیمارو.
‫اگه یاد نگیری، خان‌داداشت دعوات می‌کنه‌ها...
‫خیلی عذر می‌خوام، کاپیتان ایچیمارو!
ای بابا... فکر کردی جدی بودم؟
‫نگران نباش، من از تو ناراحت نمی‌شم.
‫اگه تو بگی، هیچ مشکلی باهاش ندارم.
چرا...؟
چی شده که کاپیتان ایچیمارو، تشریف آوردن اینجا؟
‫آه... فکر نکنم دلیل خاصی داشته باشم، یه پیاده‌روی ساده...
‫گفتم یه سری بهت بزنم...
‫و یکم اذیتت کنم.
‫همیشه از این آدم بدم میومد!
‫یکم قبل از اینکه وارد جوخه‌های 13 گانه دیوان بشم،
‫نی-ساما کاپیتان جوخه‌ی ششم شد.
‫این مردم به صورت همزمان کاپیتان جوخه‌ی سوم شد.
‫وقتایی که همدیگه رو می‌دیدن، ‫یادمه با نی-ساما حرف می‌زدن...
‫مکالماتشون فراتر از یه حال و احوال ‫ساده بین دوتا کاپیتان نبود، در ظاهر.
‫یاد ندارم که در مورد موضوع خاصی حرف زده باشن.
‫ولی... چنین حسی رو از اون مکالمات نمی‌گرفتم.
‫از همون لحظه که برای اولین بار این مردو دیدم،
‫با هر بار دیدنش، شروع کردم به عرق سرد ریختن.
‫نوک انگشتاش... لباش...
‫حتی حرکات کمرنگی که تو چشماش ایجاد می‌شه...
‫منو یاد یه مار گرسنه میندازه.
‫هر وقت که با نی-ساما حرف می‌زد، ‫با اینکه نگاهش یه طرف دیکه بود...
‫حس می‌کردم که انگشتاشو دور گردنم حلقه کرده...
‫منم کرخت می‌شدم و نمی‌تونستم تکون بخورم.
‫من همیشه از این مرد متنفر بودم.
‫حس می‌کنم تو تک‌تک شکافای کوچیک زندگی روزمره...
‫سم این مار ترسناکه که رخنه کرده...
‫و قبل از اینکه بفهمم، اون سم تا اعماق نفوذ کرده...
‫همچین ترسی حس می‌کردم... نمی‌دونم چرا...
‫یه‌چیزی تو اعماق وجودم، هرچی ‫به اون مربوط می‌شدو پس می‌زد.
‫با اینکه تو این‌سالا چندین بار با هم هم‌صحبت شدیم...
‫هیچ‌وقت اون حس، دست از سرم برنداشته...
‫حتی الان...
‫اون احساس زنده‌ست.
چیزی شده؟
‫انگار حواست یه جای دیگه‌ست.
‫نه...
‫راستی... به نظر نمیاد که مرده باشه هنوز...
‫آبارای-کونو می‌گم.
‫راست می‌گه!
‫یه رِیِ ضعیف از رنجی حس می‌کنم...
‫ولی اگه همینطوری بمونه...
به زودی می‌میره، مگه نه؟
‫دلم به حالش سوخت. ‫بنده‌خدا فقط می‌خواد روکیا-چانو نجات بده.
‫اینقدر اونو دست‌کم نگیر!
ترسیدی؟
چی گفتی؟
‫تو دوست نداری آبارای-کون و ‫بقیه به خاطرت بمیرن، درسته؟
‫همینکه نمی‌خوای اونا بمیرن...
فکرکردن به مرگِ خودتو ترسناک‌تر نمی‌کنه؟
می‌خوای نجاتت بدم؟
‫کاپیتان ایچیمارو!
چی می‌گین... این چه حرفیه، قربان؟
‫چطوره؟ اگه بخوام می‌تونم همین الان نجاتت بدم.
‫هم تو رو، هم آبارای-کونو... هم بقیه رو...
شوخی می‌کنه؟
از نجات‌دادن من چی گیرش میاد؟
‫برای نجات‌دادن ایچیگو و رنجی که دلایل کمتری هم داره.
ولی... واقعاً داره جدی می‌گه؟
‫شوخی کردم.
‫بای‌بای... روکیا-چان.
‫سری بعد تو سوکیوکو می‌بینمت.
‫فکر می‌کردم تمام امیدام ناامید شده باشه.
‫فکر می‌کردن دیگه دلیل برای زندگی ندارم...
‫هیچ حسرتی نداشتم... ‫هیچ ترسی از مرگ نداشتم...
‫ولی... الان تمام افکارمو درهم شکست!
‫فقط با نشون‌‌دادن یه کورسوی امید...
‫تونست کاری کنه که یه ذره‌ از زندگی بیشتر بخوام...
‫کاری کرد که بخوام دوباره زندگی کنم!
‫تمام عزممو درهم شکست!
‫سر این‌چیزا اینقدر نباید بلرزین!
‫توسن!
کجا رو نگاه می‌کنی، الاغ؟
‫خیلی مسخره‌ست!
شماها با این سطح از قدرت چطوری به خودتون می‌گین کاپیتان؟
‫مرتیکه... یالا پاشو... به نظرم جسد نمیای هنوز.
‫حداقل بعد از آزادکردن بانکایت سقط شو.
‫اینقدر به خودت نناز.
‫یه خائن مثل تو ارزش بانکایو نداره!
‫صبر کن، کومامورا...
‫من انجامش می‌دم.
‫تو جوخه‌های 13 گانه‌ی دیوان...
‫3 راه برای کاپیتان‌شدن وجود داره...
‫اولیش اینه که آزمون کاپیتانی‌ای که تحت نظارت 3 کاپیتان دیگه ‫از جمله خود کاپیتان ارشده رو پاس کنیم.
دومین راه اینه که از 6 تا کاپیتان یا بیشتر توصیه‌نامه دریافت کنیم
‫و حداقل سه‌تای دیگه از کاپیتانای ‫باقیمونده ما رو به رسمیت بشناسن.
‫راه سوم هم اینه که...
کاپیتان قبلی جوخه رو تو یه نبرد تن‌به‌تن شکست بدیم
‫اون هم در حضور حداقل 200 نفر از اعضای جوخه.
خب اینا رو می‌گی که چی؟
‫زاراکی کنپاچی...
‫از همون لحظه که کاپیتان اسبق ‫جوخه‌ی 11 رو کشتی و جاشو گرفتی...
‫حس خیلی ناجوری نسبت بهت دارم، ‫اینقدر ناجور که به این نتیجه رسیدم...
‫به این نتیجه که تو یه هیولایی...
‫که فقط می‌خواد کشتار راه بندازه و تشنه‌ی خونه،
‫و با بقیه‌ی ما از زمین تا آسمون فرق داره.
‫و اینکه بالاخره یه‌روز این صلحِ حاکمو درهم میشکنی.
‫اینم مدرکش...
‫ریوکاها رو نجات دادی و داری با ما می‌جنگی...
‫و یه تهدید بالقوه‌تر برای ایجاد آشوب در سیریتی شدی.
‫تمام اینا هم فقط به خاطر اینه که تو...
‫یه موجود خونخواری که فقط به خاطر خودش می‌جنگه.
اشتباه می‌کنم...؟
‫اینقدر زرت و پورت نکن.
یعنی می‌خوای بگی تو قهرمان عدالتی واسه من؟
‫از همون اول اینو بگو...
‫اگه اینقدر از من متنفری، زود باش بیا جلو و حمله کن!
‫اشتباه نکن... من هیچ‌وقت نگفتم که ازت متنفرم.
‫دارم می‌گم که امیدی به رستگاریت نیست!
‫تمام چیزایی که می‌گی و کارایی که می‌کنی...
‫لرزه به پایه‌های صلحی میندازه که ما برقرار کردیم!
‫نفرتی در کار نیست.
‫اگرچه، باید نابود شی تا صلح پایدار شه.
‫توسن!
بانکای
سوزوموشی سوایشیکی، انماکورو
‫این بانکای منه.
‫کلِ این فضا، بانکایِ منه.
‫چطوره زاراکی؟ فکر نکنم تا الان انتظارشو داشته بوده باشی.
‫ولی در هر حال...
احتمالاً الان هم چیزی نمی‌تونی ببینی، نه؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟ ‫هیچی نمی‌بینم...
‫هیچ صدایی نمیاد.
نظرت در مورد این دنیای بی‌نور و بی‌صدا چیه؟
ترسناک نیست؟
انماکوروگی من تمام ریاتسو رو می‌دزده
همینطور درک و حواسِ کسی رو که توش گرفتار شده
‫و یه جهنم تاریک و ساکت ایجاد می‌کنه.
‫فقط یه نفر از این جهنم خارج می‌شه...
‫و اون کسیه که این سوزوموشی رو حمل می‌کنه.
‫فایده نداره! تو نمی‌تونی منو بگیری.
‫مهم نیست یه‌نفر چقدر بامهارت باشه،
‫وقتی اینقدر ناگهانی از نور محروم ‫می‌شه، فقط پایانش رو می‌بینه.
‫در تاریکی مطلق، پیچشی از ترس متولد میشه.
‫کمترین ترس، هرکسی رو حداقل نیم‌قدم عقب میندازه.
‫ولی من از همون ابتدا در دنیایی بی‌نور به دنیا اومدم.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فهمیدم... پس واقعاً یه هیولایی.
‫ترس از اولش هم تو وجودت نبوده...
‫خیلی خوبه!
‫پس هیچ‌فرصتی بهت نمی‌دم که با ترس آشنا شی!
‫هنوز خیلی مونده!
‫ایچیگو... دیگه زمانی نمونده!
‫باورم نمیشه اینقدر راحت عزمم شکست.
‫خاک بر سرم.
‫اونجا رو... اون انماکوروگیِ کاپیتان توسن‌ـه...
‫حتماً تو دردسره... یا شایدم...
‫هرطوری که هست، باید سریع خودمو برسونم اونجا.
‫خیلی تند نرو!
‫من که هنوز شکست نخوردم.
‫اینقدر چرت نگو. ‫تو دیگه باختی، عوضی.
‫شرمنده ناامیدت می‌کنم.
‫تو جوخه‌ی یازده، باختن یعنی مرگ.
‫تو جوخه‌ی 9 اینجوری نیست.
‫مثل فرق بهشت و زمین.
‫برای همینه که باهم می‌جنگیم.
‫می‌جنگیم، ها؟ ولی آدم باش و شمشیرتو غلاف کن.
‫امکان نداره یه افسر رده 5 یه ستوانو بزنه.
می‌خوای یه رازی رو برات بگم؟
‫دلیل اینکه من تو جوخه نفر پنجمم...
‫فقط اینه که از ریخت اعداد زیر 5 خوشم نمیاد.
چی؟
‫البته عدد 3 خیلی خوشگله به نظرم...
ولی اون دست ایکّاکوـه، می‌دونی؟
‫برای همین افسر پنجم‌بودنو انتخاب کردم.
‫کانجی اعداد 3 و 5 خیلی خیلی بهم شبیهن.
五 و 三
‫یه چیز دیگه هم هست...
‫تو جوخه‌ی 11، یه قانون نانوشته داریم...
‫زانپاکتوهای ما فقط می‌تونن برای حملات فیزیکی استفاده شن.
‫چون ماها فقط یه عده آدمیم که عشق جنگیدن داریم.
‫برای همین به زانپاکتوهای نوعِ کیدو ‫بهایی نمی‌دیم، چون باحال نیستن.
‫خب... از اینجا یه داستان رازآلود شروع میشه...
به نظرت قدرت واقعی زانپاکتوی من چیه؟
فقط بی‌زحمت اینو به ایکّاکو یا کاپیتانمون نگو، باشه؟
‫دوست ندارم تف بندازن تو صورتم.
‫عوضی...
من زنده‌ام هنوز؟
‫س-سلام...
چرا اومدی منو درمان کنی، عوضی؟
‫من اونو آوردم.
‫ریکیچی... تو...!
‫هاناتارو می‌خواسته کوچیکی-سانو نجات بده که دستگیر شده...
‫برای همین فکر کردم که بیارمش، رنجی-سانو درمان کنه.
‫خیلی صبر کرده بود که بتونه قفل بازداشگاهو باز کنه.
‫که اینطور... شرمنده کردی.
‫نه بابا... بعدشم...
‫یه‌نفر قبل از من، زخمای آبارای-سانو ‫تا حدود زیادی التیام داده بود.
‫تنها کسی که می‌تونه اینجوری انجامش داده باشه...
‫ستوان آبارای!
‫لطفاً تسلیم نشین!
‫ایچیگو-سان، بدون شک روکیا-سانو نجات می‌ده!
‫برای همین...
‫شمام سعی کنین دووم بیارین!
‫من... اصلاً باورم نمیشد. ‫که رنجی-سان به یه ریوکا ببازه...
‫یا اینکه بخواد از زندان فرار کنه.
‫اینم اصلاً باورم نمیشه که روی هم‌رزمای ‫خودتون تو جوخه شیشیر کشیده باشین.
‫ولی، من...
‫چون رنجی-سانو قهرمان خودم می‌دونستم، اومدم به جوخه‌ی 6!
‫مهم نیست واقعاً چی بشه، ‫من دوست دارم که رنجی-سان زنده بمونه!
‫تازه دوست دارم که رنجی-سان همین‌طوری ‫باحال بمونه و برای آرماناش بجنگه!
‫ریکیچی...
چرا آخه...؟
‫اون یارو الان، علناً نه گوش داره نه چشم و نه بینی...
‫حتی نمی‌تونه ریاتسو رو حس کنه.
‫پس چطوری... بهم پاتک می‌زنه؟!
‫بازم تو لحظه‌ی آخر اون ضربه‌ی اساسی رو جاخالی داد.
‫هر دفعه که حمله رو دفع می‌کنه هم،
‫ضدحمله‌هاش قوی‌تر از قبل میشه.
واقعاً این یه هیولاست...؟
‫این دفعه یه ضربه خوردم.
‫البته یه خراش ساده بود، ولی خب...
‫ولی... یه بانکای که حواسو مختل می‌کنه، خیلی رو اعصابه.
‫ولی، خوبیش اینه که حسِ لامسه برام باقی مونده.
‫تا وقتی لامسه داشته باشم...
می‌تونم لحظه‌ی برخورد تیغه‌ی شمشیرشو حس کنم
‫بعد دفعش کنم و پاتک بزنم.
‫با این وضعیت، حداقل نمی‌میرم.
‫شمشیرمم، کم‌کم داره یه لمسایی پیدا می‌کنه...
‫ولی خیلی وضعیت حوصله‌سربریه.
‫آخرشم، هیچی قصابی خودمون نمی‌شه.
‫خیله‌خب...
‫نه چشمم می‌بینه، نه گوشام میشنون.
‫ریاتسو رو که از همون اولم درست و درمون حس نمی‌کردم.
‫لعنتی! برای چی باید اینجا علاف و بیکار وایسم؟!
‫گور پدرتون!
‫از غریزه‌هات استفاده کن و بتابون!
‫اینو که همین الانم دارم انجام می‌دم!
‫شاید بهتر باشه از اون استفاده کنین... از اون...
‫همون که با ذهن چیزا رو می‌بینیم، نه چشم...
‫اگه همچین چیزی بلد بودم که ‫ریخت تو رو نمی‌خواستم ببینم!
یعنی چیکار باید کرد...؟
‫من که تسلیم می‌شدم، قشنگ و زیبا.
‫بمیر.
‫صبر کن...
‫فهمیدم... همون خوبه!
‫یه راه ساده برای فهمیدن موقعیتش.
‫دوباره نیشش باز شد...
بعد از این‌همه وقت، بازم از مبارزه لذت می‌بره؟
‫خیلی خطرناکی، زاراکی کنپاچی!
‫واقعاً خطرناک‌تر از اونی که بشه زنده ولت کرد!
جاخالی نداد؟
نه... یعنی نمی‌تونست جاخالی بده؟
‫چطوری؟ مشتاق دیدار بودیم...
‫مسخره‌ست!
‫الان هم می‌تونم ببینم، هم بشنوم...
یعنی به خاطر اینه که تو چنگمی؟
یا نکنه چون با شمشیرت در تماسم اینجوری شده؟
‫خب، حالا هرچی باشه مهم نیست.
‫یالا، برو برای ضربه‌ی بعدی...
‫دیگه قلقشو فهمیدم.
‫سری بعد، قبل از اینکه شمشیرت بره تو من، مچتو می‌گیرم.
‫لعنتی!
‫من نمی‌بازم... من به هیچ‌وجه به تو نمی‌بازم!
ای ‌کاش می‌شد تمام ابرا رو جمع کرد
‫تا دیگه نتونن نوری که از ستاره‌ها می‌تابه رو سد کنن.
‫فکر قشنگیه...
‫من... می‌خوام شینیگامی شم...
‫اگه عدالت چیزیه که کمبودش حس می‌شه...
‫خودم تجسم عدالت می‌شم.
بعدشم تمام اهریمنای این دنیا
‫مثل تمام ابرای آسمون جمع می‌شن...
‫اونم با تمام عدالتی که در من جمع شده!
‫توسن!
‫هنوز مونده!
‫هنوز تموم نشده!
‫نمی‌خوام. حوصله‌م سر رفت.
‫دوست ندارم با کسی بجنگم که یه پاش لب گوره.
‫ما دیگه رفتیم.
‫مردن خیلی مسخره‌ست.
‫اگه بمیری، دیگه نمی‌تونی بجنگی، آخه...
‫من... به نام عدالت قسم خوردم که تو رو متوقف کنم!
‫چقدر مسخره! ‫اگه اینقدر دوست داری بمیری، خب بگو!
‫کومامورا!
‫دیگه کافیه. ‫این مرد هیچ‌وقت تو رو درک نمی‌کنه.
‫پس تمومش کن.
‫کومامورا، من...
‫می‌دونم.
‫خیلی غافلگیر شدم...
پس اینطوری بود اون صورتت...؟
‫ولی به نظر نمیاد غافلگیر شده باشی...
‫خب، قیافه از همون اولشم ربطی به جنگیدن نداشته.
‫چیزی که می‌مونه...
‫اینه که ببینیم اون ظاهر شبیهِ حیوونت، ‫قدرتتو هم قد یه حیوون زیاد می‌کنه یا نه.
‫فقط همین.
‫تو فقط ظاهر همه‌چی رو می‌بینی.
‫هیچ احترامی برای قدرت درونی حریفت قائل نیستی.
‫این نقطه‌ضعفِ توـه، زاراکی.
‫من مثل توسن، مهربون نیستم.
بانکای
کوجو تنگن میو ئو
پادشاه ذکاوت عقوبت الهی
‫خب، بیا شروع کنیم، زاراکی کنپاچی!
‫یه نبرد تا سرحد مرگ، همونی که دوست داری!
‫تا حد مرگ، ها؟!
‫خیلی هم عالی! پس باید هرچی تو چنته دارم برات رو کنم!
‫اگه سقط شدی...
‫دوباره به شکل روح بیا با من بجنگ!
‫بسیار خب، بدین‌ترتیب...
‫اجازه بدین که اعدام رو آغاز کنیم.
‫آدمای زیادی نیومدن.
ها؟
‫کاپیتانا و ستوانایی که اومدن...
‫کاپیتان ارشد و ستوانش از جوخه‌ی اول، ‫ما از جوخه‌ی خودمون،
‫کیوراکو از جوخه‌ی هشتم...
‫البته عجیب نیست که جوخه‌های 5، ‫11 و 12 پیداشون نشده...
ولی بقیه چی تو سرشونه؟
‫حتی فرمانده‌ی جوخه‌ی 4، اونوهانا هم نیومده.
‫نی-ساما...
‫کوچیکی روکیا...
وصیتی داری که به ما بکنی؟
‫بله... فقط یه چیز...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.