..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫داداش ایچی...
‫مطمئنم داداش ایچی یه جا داره...
‫لعنتی!
‫ای وای!
این مال توـه؟
‫آه، آره...
‫خطرناکه... مراقب باش.
ها؟
‫بگیر!
‫خوبه، آفرین!
‫شوتش کن!
‫عالی بود!
‫هنوز دارن بازی می‌کنن!
‫انگار بچه‌های مدرسه‌ی راهنمایین.
‫ببخشید! نوبت ماست که از زمین استفاده کنیم...
ها؟
شماها کی‌این؟
‫ما این ساعتو رزرو کرده بودیم!
‫ها؟ اینا که یه مشت بچه‌ن...
‫شرمنده، ولی فعلاً که ما داریم بازی می‌کنیم.
‫عه؟ نمیشه که!
‫شما برین اون تیکه‌ی خالی که اون سمته!
‫چرت و پرت نگو! الان نوبت ماست! از قانونم پیروی کن!
‫عجب گرفتاری شدیما... ‫شما که ارزش این زمینو ندارین.
‫ما قرار نیست به خاطر اینکه یه مشت ‫بچه اینجا رو رزرو کردن از اینجا بریم.
منظورت چی بود که ما ارزش اینجا رو نداریم؟
ماها اومدیم تمرین کنیم، حالیته؟
‫راست می‌گه! راست می‌گه!
‫راست گفتا!
چی شد؟
چه خبره؟
‫خیلی جرأت دارین شماها! ‫یه مشت بچه‌دبستانی بیشتر نیستین!
‫کوروساکی... اوضاع خیط شد که!
گیریم که دبستانی‌ایم، بعدش؟
‫از قانون پیروی کنین!
‫چی گفتی؟!
چه مرگته؟
‫اونجا برای شماها کافیه، برین اونجا!
‫شماها که چیزی از تمرین واقعی حالیتون نیست!
‫خیلی هم حالیمونه! ‫خیلی بیشتر از شماها...
‫یه ذره قانون بلد نیستین رعایت کنین!
‫حرف من اینه...
‫وقتی چیزی بارتون نیست نباید رزرو کنین اینجا رو!
شماها فکر کردین واقعاً از ما بهترین؟
‫بچه‌ی فسقلی!
‫هی، وایسا...
اگه اینقدر اعتماد به نفس دارین، می‌خواین مسابقه بدیم؟
مسابقه؟
‫با همدیگه فوتبال بازی می‌کنیم!
‫اگه همه‌ش حرف نیستین، مهارتتونو نشون بدین!
چیکار کنیم؟
‫ولی من آمادگی ندارم الان...
‫نمیشه که...
‫مشکلی نیست...
عه؟
کوروساکی، چی داری می‌گی؟
‫چه اشکالی داره؟ بیاین قبول کنیم!
‫خیله‌خب! تصمیمشونو گرفتن!
‫شنبه‌ی بعدی، بعد از ظهر باهم مسابقه می‌دیم!
‫اگه شماها ببازین...
‫کاری می‌کنیم با دماغ اسپاگتی بخورین!
‫عه؟ نمی‌ره پایین که!
‫گرفتم!
‫شمام نمی‌تونین از زیر خواسته‌ی ما در برین!
کوروساکی، چت شده بود؟ چرا همچین قراری گذاشتی؟
‫فقط باید برنده شیم خب...
‫اگه ببازیم، دماغ من تحمل اسپاگتی رو نداره‌ها!
‫چی داری می‌گی؟ ‫فقط باید برنده شیم.
‫اگه ببریم...
‫به هر حال، باید روحیه داشته باشیم!
یعنی روحیه برای بردن کافیه؟
باید یه استراتژی‌ای چیزی بچینیم، نه؟
‫درسته!
‫باید از داداش کوروساکی بخوایم کمکمون کنه.
ها؟
‫انگار داداشت خیلی فوتبالش خوبه، کوروساکی!
‫فهمیدم! حریفای ما راهنمایی می‌رن.
اشکالی نداره یه کمک از دبیرستان بگیریم، مگه نه؟
‫شرمنده... داداش من رفته سفر... ‫الان در دسترس نیست.
‫عه؟!
‫که اینطور...
‫دنبال یکی دیگه می‌گردیم که فوتبال بلد باشه!
فوتبال بلد باشه؟ کسی مدنظرت هست؟
‫حتماً یکی هست دیگه...
‫اون بچه‌ای که صبح دیدم.
‫او-اوی...!
تو همونی که توپمو گرفت، مگه نه؟
‫آره.
‫دستت درد نکنه...
‫خواهش می‌کنم.
می‌گم، تو کدوم مدرسه می‌ری؟
ها؟
‫من مدرسه نمی‌رم! سرم شلوغ‌تر از ‫این چیزاست! دست از سرم بردار!
تو بلدی فوتبال بازی کنی، مگه نه؟
‫خب آره...
‫ما یه مسابقه‌ی فوتبال داریم! ‫می‌خوای برای ما بازی کنی؟
‫عه؟!
‫وایسا ببینم...
چتونه؟
مگه خل شدی، کوروساکی؟
‫یه نگاه بهش بنداز... ‫موهاش نقره‌ایه!
به نظرت رنگشون نکرده؟
‫تازه خوف می‌زنه... ‫حتماً لاته.
‫این آدما رو نیار تو تیممون!
بعدشم، این فسقلی، فوتبال بلده به نظرت؟
‫چی گفتی؟!
‫به کی می‌گی فسقلی، بچه؟!
‫اصلاً منظورش این نبود...
‫اوی!
‫وایسا ببینم!
‫در این صورت!
‫ای‌ول!
‫محشر بود!
‫وای!
‫خیلی خفن بود پسر!
تو لژیونری؟
اسمت چیه؟
‫هیتسوگایا توشیرو...
‫توشیرو، ها؟ عجب اسم خفنی هم داری!
موهاتو رنگ کردی، توشیرو؟
‫موهات خیلی خفنه، توشیرو!
‫خواهش می‌کنیم! ‫توشیرو تو آخرین امید مایی!
‫نه... گفتم که... من...
‫یه هالوی معمولیه...
‫دوباره این حس اومد...
‫انگار فقط من این اطرافم.
اوه! توشیرو! کجا داری می‌ری؟
‫کار ضروری دارم!
‫عه؟!
‫شرمنده! نمی‌تونم کمکتون کنم!
‫ما هر روز تو پارک کنار تپه بازی می‌کنیم!
‫فردا حتماً بیایا!
‫آخرشم فکر نکنم بتونیم به حد کافی تمرین کنیم...
‫بعدشم این توشیرو پیداش نشد.
‫منو بگو که فکر کردم یه یار قوی داریم.
آخرشم باید تمرین کنیم که با دماغ اسپاگتی بخوریم، نه؟
‫من... می‌رم دنبال توشیرو بگردم.
‫آه، وایسا! کوروساکی!
‫شماها به تمرین ادامه بدین!
‫می‌دونستم همینجاست...
‫توشیرو!
دوباره تویی؟
برای چی نیومدی تمرین کنیم؟
‫من که گفتم نمیام.
‫بعدشم، من وقت ندارم اصلاً.
‫بابا یه بچه دبستانی که اینقدر هارت ‫و پورت نداره، چیکار داری مثلاً؟
‫ساکت شو لطفاً...
می‌گم... تو چرا اومدی اینجا؟
این اطراف زندگی می‌کنی؟
‫نه والا...
‫میام اینجا چون بهتر میشه از اینجا آسمونو دید.
ای بابا! گوشت با منه، شیرو-چان؟
مگه 100 بار نگفتم به من نگو، شیرو-چان؟
‫وقتی تو هم برسی به سن و سال من و بیای آکادمی...
‫اسم واقعیتو صدا می‌زنم...
‫چرت و پرت نگو!
‫من هیچ‌وقت نمیام اون مدرسه!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫باعث می‌شه خاطراتم زنده شن.
هممم؟
خاطراتت زنده شن؟ مگه چند سالته تو؟
‫به تو ربطی پیدا نمی‌کنه.
‫نباید بری اونجا!
ها؟
‫آه، منظورم اینه که چطوری بگم... ‫حس بدی میاد از اون طرف، برای همین...
‫این دختره... نکنه...
‫یکی شکستش داده انگار...
توشیرو... مشکلی پیش اومده؟
‫نه...
‫چیزی نیست.
می‌گم، فردا میای دیگه، مگه نه؟
‫چمی‌دونم...
‫کاپیتان!
داری چشم‌چرونی می‌کنی؟
‫نخیر!
‫فقط یه چیزی هست که در موردش کنجکاوم.
‫عه؟! کاپیتان!
پس به دخترای دنیای زنده‌ها علاقه پیدا کردی؟
‫گفتم که همچین‌چیزی نیست!
‫چشمم روشن... ‫ولی نباید خجالتی باشی!
‫آه... دیگه کافیه!
‫آه، کاپیتان! وایسا دیگه لطفاً!
‫آخرشم این توشیرو پیداش نشد!
‫دیگه کسی نیست که کمکمون کنه...
چیکار کنیم؟
‫آخرشم ای کاش تمرین اسپاگتی‌خوردن با دماغ می‌کردیم!
گذشته از این حرفا، بهتر نیست بریم عذرخواهی کنیم؟
‫خفه شین بابا!
‫تا اینجا پیش رفتیم! ‫باید انجامش بدیم!
‫چتونه شماها! یالا بریم!
‫اووووو!
‫باریکلا، کوروساکی!
‫برو بریم!
‫کوروساکی!
حالت خوبه؟
‫عوضیا!
‫عجب نامردایین!
چی شد، همین بود همه‌ش؟
‫خفه شو باو!
‫این که چیزی نیست!
‫یالا! بریم!
‫آه، باشه...
‫باریکلا! ای ول!
‫اوی، توپو پاس بده بینم!
‫واقعاً این راهنماییا خیلی قوین!
‫با این اوضاع باختمون حتمیه!
‫اینقدر منفی‌باف نباشین!
‫آخه، پات مصدوم شده، کوروساکی!
من که خوبم، مگه نگفته بودم؟
‫ببین!
‫من خوبم باور کن...
‫واقعاً دیگه به کوروساکی امیدی نیست.
‫آه! بچه‌ها، اونجا رو!
‫توشیرو!
‫تایم‌اوت!
‫چقدر دیر کردی!
‫من قولی نداده بودم!
اون دیگه کیه؟
‫از الان دیگه دخلتون اومده!
رفتن کمک آوردن؟
‫بچه‌ها می‌ریم تو کار کام‌بک!
‫اووووو!
‫اوی، وایسین!
‫من نیومدم فوتبال بازی کنم!
آسیب دیدی، آره؟
‫این که چیزی نیست...!
چی شده؟
چاره‌ای نیست انگار... فقط باید ببریم دیگه؟
‫هوم!
‫آقا تعویض!
‫بهت اجازه نمی‌دم!
‫خیله‌خب!
چی شد؟
‫لعنتی!
‫ای‌ول!
‫محشره!
‫برو توشیرو!
‫لعنتی!
‫ای‌ول!
‫هورا!
‫برو تو کارش!
‫این تیم خودته...
‫خودتم کارو تموم کن!
‫باشه!
‫ای وای...
‫ای‌ول!
‫ای‌ول! ای‌ول!
‫برنده شدیم!
‫ما بردیم!
‫همه‌ش به خاطر توشیرو بود...
‫خودت بودی که گل برتری رو زدی.
‫بعدشم... یه سؤالی ازت داشتم.
چ-چی شده؟
‫تو... چند روز پیش...
دوباره همون حس...؟
این یه هالوی بزرگه... نه یعنی منوسه؟
‫بچه‌ها!
‫وایسا! نرو جلو!
ها؟
توشیرو... تو اونو می‌بینی؟
‫بعداً توضیح می‌دم... به هر حال فرار کن!
‫نمی‌شه!
‫نمی‌تونم فرار کنم تا دوستام همینجوری آسیب ببینن!
‫اوی!
‫اثر نداشت روش!
‫همون کیمونوی مشکی که داداش ایچی می‌پوشه...
‫شینیگامیه...
‫بر بهشت‌های منجمد حکم بران...
‫هیورین‌مارو!
‫خیلی حیف شد... ‫وقتی اومدی دنیای زنده‌ها که من اینجام!
‫دیگه کاری ازت ساخته نیست، عوضی.
‫سرو؟!
‫کندی!
‫محشر بود!
حالت خوبه؟
‫آره...
آه، بچه‌ها...؟
‫حالشون خوبه...
‫خدا رو شکر...
‫من خوبم!
چه خبر شد؟
‫زهره‌م ترکید!
‫توشیرو... تو با اون لباس...
‫انگار ریریوکوی قوی‌ای داری...
‫فکرشم نمی‌کردم منو تو این حالت ببینی.
هی... تو می‌دونی داداش ایچی من کجاست؟
‫اون لباسی که تنت بود... ‫تو شینیگامی‌ای، مگه نه؟
تو از کجا در مورد شینیگامیا می‌دونی؟
‫داداش بزرگه‌ی منم شینیگامیه!
‫اسمش کوروساکی ایچیگوـه!
‫کوروساکی؟!
‫که اینطور... پس تو خواهر کوچیک کوروساکی‌ای... حالا فهمیدم.
‫شرمنده... راستش منم نمی‌دونم کجا رفته.
‫که اینطور...
‫ولی...
‫کوروساکی سعی داره قوی‌تر بشه.
‫درست مثل خودت.
‫مهم نیست چی بشه، از اوناست که تسلیم نمی‌شه.
‫همچین آدمیه داداشت.
‫نگران نباش... ‫اون داداش خودته دیگه...
‫راست می‌گی!
‫کاپیتان! خدا رو شکر که خوبی!
اینم شینیگامیه؟
‫آره، زیردست منه.
عه؟ زیردستم داری پس؟
‫خب آره...
‫خیلی دیر کردی، ماتسوموتو...
‫خیلی عذر می‌خوام!
‫عه؟ کاپیتان، این بچه...
‫خواهر کوچیکه‌ی کوروساکی ایچیگوـه!
‫خواهر ایچیگو؟!
‫سلام...
‫من ماتسوموتو رانگیکو ام. ‫ستوانِ کاپیتان هیتسوگایام.
‫عه؟ پس واقعاً کله‌گنده‌ای!
‫خیلی خفنیا، توشیرو!
‫با اینکه دبستانی هستی، اوی!
دبستانی... آخه؟
چی شد؟
‫ای وای، خیلی جالب بود!
‫آخه چند بار باید همچین اشتباهی تکرار شه؟!
‫من دبستانی نیستم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.