‫فکر کنم بهتر باشه برم تو اون وانِ روباز!
‫رانگیکو-سان...
‫میام که کشته بشم!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫از اون طرف فراریش بده!
‫از شهر دورش کنین!
‫ستوان!
از شهروندا کسی که آسیب ندیده؟
‫نه!
‫خوبه.
‫اینجا رو به خودم بسپارین...
ستوان، کجا تشریف می‌برین؟
‫سر کار بعدیم.
آبارای مقاله‌شو تحویل نداده؟
‫خیر.
باهاش تماس گرفتی؟
‫از دیروز نتونستیم بهشون دسترسی داشته باشیم.
‫عوضی!
چیکار کنیم؟
‫وظیفه‌ی ماست که ته و توی قضیه رو در بیاریم.
‫آه، بله!
‫در هر صورت، برو به جوخه‌ی ششم و ببین چیکار کرده!
‫چشم!
‫عجب... همه‌شون به‌دردنخورن!
‫عین همیشه سرت شلوغه‌ها... هیساگی-سان.
کیرا... شرمنده... یکم منتظر می‌مونی؟
‫مشکلی نیست... من اصلاً عجله ندارم.
‫اوی، اینو بده چاپخونه.
‫چشم.
بسیار خب... پس بودجه‌ی انجمن مردان شینیگامی می‌ره برای این؟
‫فکر نکنم، اینا مسئله‌ای ایجاد کنن...
‫یه مهر بزن پاش بره لطفاً.
‫به عنوان یه مأمور اون انجمن، می‌دونی که نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫مشکلی پیش نمیاد!
‫نایب‌رئیس، ستوان‌دوم ایه‌مورا خیلی آدم خجالتی‌ایه...
‫درسته...
‫فکر نکنم مشکلی پیش بیاد.
‫خسته نباشین.
‫خب، من دیگه برم...
‫وایسا کیرا...
نظرت چیه بعد از مدت‌ها بریم نوشیدنی بزنیم؟
‫خوشحال میشم!
میز خالی دارین؟
‫بله... یکم صبر کنین لطفاً.
‫چه سعادتی که ستوان هیساگی رو اینجا می‌بینم.
‫کاپیتان اونوهانا!
چیزی شده که تشریف آوردین اینجا؟
‫شب خانوماست!
ها؟
‫راستی... ستوان هیساگی...
‫هنوز به خاطر چند روز پیش ازتون تشکر نکردم.
تشکر؟ هیساگی-سان... چیکار کردی مگه؟
‫می‌دونی... وقتی همگی رفته بودیم پیک‌نیک، برامون ناهار درست کرد!
‫عه؟!
‫شاید بهم نیاد، ولی آشپزیم خوبه.
‫60 از 100!
‫غذا خیلی ساده بود، خلاقیتی توش ندیدم!
‫اگه باشه بازم می‌خوام!
‫ستوان کوساجیشی!
‫عذر می‌خوام...
‫ خوشمزه بود در واقع...
خومشزه بود، پس؟
‫بسیار خب... ما دیگه بریم.
‫بای بای!
‫خیله‌خب... بریم!
‫آره، بریم بریم!
شب خانوما بود؟
در مورد چی داشتن حرف می‌زدن؟
‫هیساگی-سان! تو خیلی کار می‌کنی!
همینطوری با کارای جوخه سرگرم هستی
‫تازه باید هفته‌نامه‌ی سیریتی رو هم مدیریت کنی!
پس برای چی قبول کردی که مدیریت اجرایی انجمن مردا رو بپذیری؟
‫مشکلی نیست... اون کارم لذتبخشه.
نه، کجاش خوبه؟
بعدشم... چرا رفتی برای خانوما غذا درست کردی؟
خب اونکه... چون به من تکیه کردن. چیکار می‌کردم؟
‫من خیلی آدم بااستعدادی نیستم که تو هر موردی ازم کمک بخوان.
حتماً برای جلب توجه ماتسوموتو-سان این کارو کردی؟
‫چ-چ-چی داری می‌گی؟!
‫کارو نباید به قصد و نیتِ سوء انجام داد.
‫بعدشم... اگه تلاشتو بکنی...
‫همیشه یکی هست که بهت توجه نشون بده.
پس اینطوریه کار دنیا؟
مطمئنی که نمی‌ذاری ازت سوءاستفاده کنن؟
‫ببند بابا...
‫عذر می‌خوام... یه دور دیگه!
‫های!
‫اینجوریاست... برای حل معضل مفقودیایی که در روکون رخ می‌ده،
‫تصمیم گرفته شده که سه‌نفرو بفرستن برای تحقیقات.
‫چشم.
پس من قراره رهبر این گروه باشم، آره؟
‫نیازی به رهبر ندارین.
‫عه؟ آخه... هرطوری نگاه کنی، من رهبرشون حساب میشم!
دقیقاً چطوری به این نتیجه رسیدی؟
‫هیساگی... حواست به ماتسوموتو باشه، ‫نذار دیوونه‌بازی در بیاره و سرخود کاری بکنه!
‫روت حساب کردما!
‫چشم!
‫کاپیتان، نامرد!
من کی دیوونه بازی در آوردم؟
‫همیشه!
‫آروم باش رانگیکو-سان، خونسرد باش!
‫کاپیتان هیتسوگایا به من اعتماد کرده!
‫آخرشم مردم به کسایی که تلاش می‌کنن توجه نشون می‌دن!
‫ای بابا، از دست این کاپیتان نامرد، همه‌ش اذیت می‌کنه.
‫هوا بوی بارون داره، بهتره عجله کنیم...
‫عه؟ من که خسته شدم! بیا یکم استراحت کنیم.
‫همین چند دقیقه پیش استراحت کردین!
‫تقریباً به مقصدمون نزدیکیم.
‫اگه آفتاب غروب کنه، کارمون سخت میشه.
‫ای بابا! ای کاش می شد بعداً با ایسانه و اینا بیام!
‫ستوان کوتتسو رو برای رهبری هیئت نجات فرستادن...
‫برای همین با خودشون خیلی ابزار و مأمور دارن.
‫برای همین ما جلو افتادیم.
‫می‌دونم خودم!
‫سرده!
‫بهتره بدوییم!
‫ای بابا! نمی‌خوام!
‫اگه همینجایی باشیم که نقشه نشون میده...
پس مقصدمون باید همین اطراف باشه، درسته؟
‫نیازی به عجله نیست بابا!
‫یکم طول میکشه تا ایسانه و اینا بیان...
‫بیا یکم این اطرافو بگردیم و وسط راه تحقیقم بکنیم.
‫آه! بارونم که بند اومد!
چه خوشگله، نه؟
‫شوهه، اینقدر جدی‌بازی در نیار ‫یکم اطرافتو ببین!
‫آه، های...
‫وایسا بینم...
‫اومدیم تو دشتای روکون و کسی اطرافمون نیست!
نکنه رانگیکو-سان داره از همراهی با من لذت می‌بره؟
‫بعدشم با اون لبخند...
چیزی شده، شوهه؟
‫آه، نه... چیزی نیست، به هیچ‌وجه!
‫دست از این افکار مسخره بردار، هیساگی شوهه!
وای... اینجا روح آدمو جلا می‌ده، مگه نه؟
خوشتون اومده؟
ها؟
‫آ-آره...
‫نه، منظورم اینه که منظره‌ش عالیه.
‫درسته... ما این منظره رو مدت‌هاست که حفظ کردیم.
‫آه، درسته...
‫شوهه!
رانگیکو-سان؟
شما مال این بخشی؟
‫بله... اون پایین یه مهمونسرا دارم.
‫عه، که اینطور...
‫می‌گم، شوهه!
حالا که اینجاییم، بهتر نیست یه سر بریم اونجا؟
‫عه؟!
اتاق دارین دیگه؟
‫بله.
‫ص-ص-صبر کنین!
‫این کار درست نیست، رانگیکو-سان!
چی می‌گی؟ چه اشکالی داره؟
‫در هر صورت برای مأموریت اینجاییم، ‫چه اشکالی داره تو یه مهمون‌خونه سر کنیم؟
‫من دوست ندارم بیرون بخوابم!
‫خب، اینکه درسته...
خب، راهو نشون می‌دین؟
‫بله.
‫بیا بریم، شوهه!
‫ص-صبر کنین!
‫عه؟!
‫چه اتاق باحالی دادن بهمون!
‫خیلی عذر می‌خوام...
چای میل دارین؟
‫آه، بله ولی دم می‌کنیم.
‫لطف می‌کنین.
‫نه، مشکلی نیست واقعاً...
‫ما اینجا مهمونیم، بذار خودش برامون چایی دم کنه!
‫ولی...
‫اجازه بده!
‫آه، باشه.
‫این رانگیکو-سان چش شده...
نکنه... حسودی می‌کنه؟
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، اون موقع هم جالب حرف نزد باهاش...
‫بعدشم که یهو خودشو چسبوند به من...
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نه، ولی...
شوهه، برای چی اینقدر حواست پرته؟
‫چایی بخور لطفاً.
‫آه، چشم.
‫بفرمایین.
‫آه، چشم.
‫داغه!
‫عذر می‌خوام...
فنجون خیلی داغ بود؟
‫آه، نه...
‫مشکلی نیست واقعاً.
‫که اینطور... واقعاً عذر می‌خوام.
‫های های... باید سردش کنیم!
حالت خوبه؟ درد که نداری؟
‫آه، نه...
خانوم... میشه یکم آب بیاری؟
‫چشم! الساعه می‌رسم خدمتتون.
‫آه، رانگیکو-سان... دستاتون...
‫شوهه، گاردتو جلوی اون زنه باز نکن...
ها؟
‫فقط به حرفم گوش کن...
‫چشم.
رانگیکو-سان... تو واقعاً به مهمونداره حسودی می‌کنی؟
‫در این صورت من باید برای تو حکم...
‫وای! فول شدم، فول!
ها؟ چی شده؟ گرسنه نیستی؟
‫آه، نه... اینطوری نیست.
‫لعنتی... اینقدر حواسم به اون بود که غذامو نخوردم.
‫باید غذاتو بخوریا...
‫وگرنه اگه مشکلی پیش بیاد، بی‌فایده میشی.
تو که دوست نداری اینطوری بشه؟
‫اگه مشکلی پیش بیاد، بی‌فایده میشی...
تو که نمی‌خوای اینطوری بشه؟
‫ب-بله!
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫اومدم ظرفاتونو ببرم.
‫آه، شرمنده، سریع تموم می‌کنم غذا رو...
‫شوهه، نیازی نیست اینقدر معذب باشی!
‫ما اینجا مهمونیما!
‫آه، ولی...
‫مشکلی نیست... با خیال راحت میل کنین.
می‌گم یه وان روباز اون بیرون دیدم، قابل استفاده‌ست؟
‫بله...
‫اگه دوست دارین تشریف ببرین.
‫ای‌ول!
‫خب، لذت ببرین.
‫دماش که عالیه!
‫رانگیکو-سان واقعاً به مهموندار حسودی می‌کنه.
‫این یعنی به من علاقه داره.
‫نه نه نه!
‫وایسا! آروم باش! هیساگی شوهه!
‫اومدیم برای مأموریت!
‫این افکار منحرفانه رو دور بریز!
‫اول کار!
‫خودتو جمع و جور کن، هیساگی شوهه!
‫باید وظایفمو تو این مأموریت به نحو احسن انجام بدم!
‫فکر کنم بهتر باشه یکم خیس بخورم تو این وان...
‫خیس بخورم...
‫تو این وان...
‫تو این...
‫ایناهاش ایناهاش!
‫اصلاً چشمه‌ی آب گرم بدون یوکاتا نمیشه!
‫شوهه، من اول می‌رم...
‫چشم!
‫شوهه، فکر کنم خودت اینو بدونی...
‫ولی اگه دید بزنی می‌کشمت.
‫چ-چشم!
‫آروم باش! هیساگی شوهه!
‫وضعیتو بالاپایین کن!
‫هوا بد شد، آفتاب غروب کرد...
‫خیلی تصادفی رسیدیم به مهمونخونه...
‫برای همین موندیم.
‫ای بابا... اینکه خیلی ساده بود...
‫درسته، درسته!
‫کاملاً از کنترل من خارج بود.
‫رانگیکو-سانم هیچ چاره‌ای نداشت جز اینکه شبو با من بمونه.
‫همینه و بس...
‫در مورد مهموندارم که...
‫رانگیکو-سان فقط می‌خواسته هوای همرزمشو داشته باشه.
‫راستی، رانگیکو-سان...
اتاق من کجاست؟
نکنه قراره تو یه اتاق سر کنیم؟
‫تو یه اتاق سر می‌کنیم.
‫ازشون خواستم جاهامونو تو یه اتاق بندازن!
‫عه؟!
چرا داد می‌زنی؟ دوست نداری با من باشی؟
‫ن-نه نه اصلاً اینطوری نیست!
‫پس مشکلی نیست.
‫وای، عجب آبیه...
چی شده، چرا اینقدر آه می‌کشی؟
آه، چیزه... آبش... خوبه؟
‫باید ماهو تو آسمون ببینی!
‫که اینطور...
‫نسیم خوشی هم میاد... ‫هیچی حموم روباز نمیشه!
‫خدا رو شکر پس!
‫تو چرا امتحان نمی‌کنی؟ ‫حتماً خسته‌ای...
عه؟
‫این اواخر یه‌ریز کار کردی...
‫کارکردن خوبه... ولی گاهی باید استراحت کنی... خودتو خسته می‌کنیا.
‫رانگیکو-سان نگران من شده.
‫پس همونطور که فکر می‌کردم، مردم متوجه من میشن!
‫فقط کاپیتان هیتسوگایا نیست!
‫رانگیکو-سانم منو درک میکنه!
‫خدا رو شکر که اینقدر تلاش کردم!
الان گفت که چرا امتحان نمی‌کنی... مگه نه؟
این یعنی ازم خواست که برم پیشش؟
‫نه... ولی قبلش گفت که منو میکشه!
‫اگه دید بزنی، می‌کشمت!
یا نباید معنای ظاهریشو در نظر بگیرم؟
‫اگه دید بزنی می‌کشمتا، نفسم.
‫درسته، اینطوری گفت که ببینه من حاضرم کشته بشم یا نه!
‫می... کُ... شَ... مِ... تا...
‫نه نه... نمیشه که ممکن نیست!
من چیکار کنم حالا؟
‫رانگیکو-سان؟!
‫رانگیکو-سان!
‫من دارم میام که کشته بشم.
‫غرش کن!
‫هاینکو!
‫شوهه زود بیا اینجا!
چه خبره؟
هالو؟
‫این مجرم اون پرونده‌ی مفقودیاست...
عه؟
‫غرش کن، هاینکو!
‫پاره‌ کن، کازه‌شینی!
‫آفرین به تو شوهه!
‫نه، اصلاً متوجه این داستان نشدم...
‫اون مهمونداره...
‫مجرم پشت تمام این قضایای مفقودی بود.
‫عه؟!
‫اولش خیلی مطمئن نبودم ‫برای همینم اومدم اینجا...
به نظرت خیلی یهویی پیداش نشد؟
‫من که اصلاً ندیدم نزدیک شه...
‫بعدشم داشت سمت تو ریاتسوی عجیبی می‌فرستاد.
ریاتسوی عجیب؟
تو... اصلاً حسش نکردی؟
‫نه والا...
‫می‌دونستم.
‫آخه می‌دونی، فقط مردا ناپدید میشدن.
‫مخصوصاً خوشتیپا...
‫برای همینم آوردمت تا گولش بزنم.
‫موفق شدیم! نه؟!
‫عه؟! چرا هیچی نگفتین؟!
‫می‌گن برای فریب دشمن، اول باید یارتو فریب بدی!
می‌خواستم بعد از اینکه ایسانه و اینا اومدن برم تو کارش
‫ولی خیلی زود طعمه رو گرفت.
عه؟ چی شده؟
‫خیلی ظالمی... رانگیکو-سان.
‫شرمنده، شرمنده.
‫ولی فقط تو بودی که می‌شد طعمه‌ش کرد.
‫آدم خوشتیپ و بامهارت دیگه‌ای نداریم که...
خب... بخشیدیش دیگه؟
‫وقتی رانگیکو-سان اینو گفت... اصلاً حس ناجوری پیدا نکردم.
در اون مورد، مطمئنی که راست گفته؟
شاید هنوزم داره هندونه زیر بغلت میذاره؟
‫کیرا... خوب نیست که بدبین باشی.
مطمئنی؟
کوساجیشی؟
‫هی هی...
کن-چان کوبیده تو دیوار... میای کمک کنی که تعمیرش کنیم؟
چرا من آخه؟
‫آخه شنیدم هروقت کمک بخوایم هیسا-هیسا هست!
‫احتمالاً ماتسوموتو-سان اینو شایعه کرده!
هوم... راستی می‌دونی...؟
‫شوهه تنها کسیه که می‌تونم بهش تکیه کنم.
‫اینو گفت!
‫که اینطور...
‫پس رانگیکو-سان رو من حساب میکنه!
‫انگار آدم بااستعدادیم و این سخته!
‫عه؟ هیساگی-سان؟!
‫خیله‌خب... دیواره کو؟ بریم!
‫فایده نداره...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.