‫صبح بخیر.
‫مثل همیشه زود بیدار شدی.
‫از امروز ترم جدید شروع می‌شه.
‫موهات چه به‌هم ریخته.
‫این‌جاها.
‫ها؟!
‫چه حالت احمقانه‌ای.
‫از وقتی رفتیم دریا...
‫احساس معذبی که بین من و چیناتسو-سنپای بود...
‫از بین رفت.
‫هنوزم مثل قبل چیناتسو-سنپای رو دوست دارم...
‫و چیناتسو-سنپای هنوز وقف بسکتباله.
‫و برای همین با ما زندگی می‌کنه...
‫اما، بیشتر از همیشه...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کلاس ما قراره...
‫یه نمایش با بازی چونو هینا...
‫بر اساس «سفید‌برفی» اجرا کنه.
‫خب بسپرینش به خودم.
‫حسابی می‌ترکونم.
‫می‌ترکونی؟
‫اصلاً دیالوگا یادش می‌مونه؟
‫خب، به اجرا جلوی آدمای عادت داره.
‫تایکی.
‫حالا که نماینده‌ی کلاسی...
‫برای مدیریت کردنمون روت حساب می‌کنم!
‫حتی اگه نماینده باشم هم، خرده کارا با منه.
‫کارگردان کار شیمازاکی-سان کارای مدیریتی رو می‌کنه.
‫چی داری می‌گی؟
‫همه‌چیو ننداز گردن نینا-چان.
‫اگه مشکلی پیش اومد باید حواست به موقعیت باشه.
‫پس حواست باشه مشکلی درست نکنی.
‫خب، منم براش هیجان‌زده‌ام.
‫هرکاری ازم بر بیاد برای پشتیبانی می‌کنم.
‫اینوماتا...
‫این لیست شرکت‌کننده‌هاست.
‫می‌شه بدی به نماینده‌ی سال‌دومی‌ها؟
‫باشه.
‫الان برمی‌گردم.
‫چه زحمتکشه.
‫احتمالاً فکر می‌کنه حتی خرده‌کارا هم واسه بنیه خوبه.
‫می‌گم...
‫اینطور نیست که از تایکی چیزی شنیده باشم، اما...
‫اعتراف کردی، نه؟
‫ها؟!
‫چرا داد می‌زنی...
‫داشتیم تمرین می‌کردیم...
‫مشکلی نیست؟
‫تایکی هنوز چیناتسو-سنپای رو دوست داره و با هم زندگی ‌می‌کنن.
‫واقعاً فضولی ها.
‫نگران منی؟
‫نه...
‫خب، کاریش نمی‌شه کرد.
‫فهمیدم که منم بهش احساس دارم.
‫هینا!
‫بله!
‫ولی بازم، دردناکه...
‫با اجازه.
‫تایکی-کون.
‫چی شده؟
‫باید اینو بدم به ساساکی-سنپای.
‫الان برای آماده‌سازی‌های جشنواره‌ با بقیه بیرونن.
‫می‌خوای من بدم بهش؟
‫ممنون می‌شم.
‫نمیای داخل؟
‫اوه... با اجازه.
‫کلاس سال دومی‌ها باعث می‌شه استرس بگیرم.
‫چیناتسو-سنپای عجب جای خوبی می‌شینی.
‫آخرین ردیف کنار پنجره.
‫فقط امروز جاهامونو عوض کردیم.
‫ما هم توی کلاسمون کردیم.
‫تایکی-کون تو کجا می‌شینی؟
‫آه.
‫همینجا.
‫چه بد.
‫چرا «بد»؟
‫اگه یه سال فاصله نداشتیم می‌تونستیم کنار هم بشینیم.
‫اگه فقط تو یه سال دیرتر به دنیا میومدی، چیناتسو-سنپای.
‫اونوقت می‌ذاشتی از روی تکلیفات کپی کنم.
‫تکلیفاتو خودت انجام بده!
‫چیناتسو-سنپای تو با وجودی که ردیف آخر میشینی...
‫مطمئنم سر کلاس خوابت نمی‌بره.
‫اوهوم، بیدار بیدارم.
‫می‌تونم تصور کنم که تو پشت میزت خوابت می‌بره
‫اونوقت وقتی معلم سوال می‌پرسه، سعی می‌کنم ‫بیدارت کنم و همچنان تکون نمی‌خوری...
‫خب بعدی، اینوماتا.
‫اینوماتا.
‫بله!
‫جواب سوال 1(3) چیه؟
‫عه...
‫ 3/4 πـه.
‫درسته. حواست جمع باشه.
‫بله.
‫تایکی-کون باید یه سال جهشی بخونی.
‫عمراً.
‫شوخی کردم.
‫کانو.
‫خب من برمی‌گردم.
‫اوهوم. من بهش می‌دم.
‫اگه می‌تونستم انجامش می‌دادم.
‫از اولش، پایه و باشگاهمون با هم فرق داشت.
‫فقط می‌تونستم از پشت تور نگاهـش کنم...
‫و به این فکر کنم که اگه با هم زندگی نمی‌کردیم...
‫هیچ راه ارتباطی‌ای با هم نداشتیم.
‫من برگشتم.
‫کسی اومده؟
‫ببخشید که مزاحمتون شدم....
‫سلام...؟
‫تایکی-کون، خیلی وقته ندیدمت.
‫مامانِ چیناتسو-سنپای؟ ژاپن چیکار می‌کنین؟
‫پدربزرگش از هوش رفته...
‫برای همین زودی سوار هواپیما شدم و اومدم.
‫عه! حالشون خوبه؟
‫چیزی نیست که خطرناک باشه. اما ماه بعد جراحی داره.
‫یه مدت این‌جام...
‫واسه همین برای این مدت یه آپارتمان اجاره کردم.
‫که این‌طور.
‫پس...
‫چیناتسو-چان برای یه مدت با مادرش زندگی می‌کنه.
‫ممنونم، تایکی-کون.
‫کمک کردی چمدونا رو بیاریم.
‫خواهش می‌کنم!
‫خدا رو شکر.
‫یه آپارتمان مبله پیدا کردی.
‫آره.
‫ولی خب نسبت به خونه‌ی شما از مدرسه‌ی بچه‌ها دورتره.
‫حتی اگه فقط برای یه ماه تا عمل پدرت باشه...
‫بازم دلمون براش تنگ می‌شه.
‫نه، تایکی؟
‫ها؟
‫درسته.
‫خجالتیه.
‫من برمی‌گردم توی ماشین.
‫تایکی-کون، این کلیدتون.
‫اوه. ممنون.
‫نه، من باید تشکر کنم.
‫می‌دونم تمرین داری.
‫تیم بسکتبال دخترا توی یه مدرسه‌ی دیگه تمرین دارن، درسته؟
‫اوهوم. با دبیرستان غربی.
‫آها.
‫خب،
‫توی تمرین صبحگاهی می‌بینمت.
‫آره درسته.
‫حتی اگه برای یه مدت با هم زندگی نکنیم، الان از قبل به هم نزدیک‌تریم!
‫پس می‌تونیم واسه تمرین صبحگاهی با هم حرف بزنیم.
‫صبح بخیر.
‫ها؟ گمونم زود اومدم.
‫الان دیگه خونه‌شون دورتره.
‫عجیب نیست که همون وقت همیشگی نباشه.
‫صبح بخیر.
‫چه عجیب، هاریو-سنپای.
‫صبح به این زودی اومدی؟
‫مامانم داشت می‌رفت بیدارم کرد.
‫یه حس بدی دارم.
‫حالا که هوا خوبه، بریم بیرون بدوییم.
‫سر صبحی چه انرژی‌ای داره.
‫خب، بریم.
‫وایسا! وایسا...
‫مشکلی با دویدن ندارم، اما چرا حالا همین امروز؟!
‫اه...
‫آخرش هم نتونستم چیناتسو-سنپای رو ببینم.
‫باورم نمی‌شه کل روز منو دووند.
‫اما... بازم عجیبه چیناتسو-سنپای صبح زود نیاد.
‫اینوماتا.
‫بریم جلسه‌ی جشنواره‌ی فرهنگی.
‫ممکنه به اتاق جدیدش هنوز عادت نکرده باشه.
‫اما وقتی تازه اومده بود خونه‌ی ما هم صبح زود بیدار می‌شد.
‫نکنه اصلاً نیومده مدرسه؟
‫یا شاید سرماخورده...
‫خدا رو شکر.
‫اگه نتونم توی باشگاه ببینم و یهویی توی مدرسه بهش برنخورم...
‫دیگه راهی برای اینکه بفهمم اومده یا نه ندارم.
‫کانو-سان.
‫بله؟
‫چی شده؟
‫دلم درد می‌کنه...
‫پس خوبی گمونم.
‫شوخی می‌کنی دیگه.
‫شوخی می‌کنم.
‫می‌دونم فکر کردن به چیزایی که کنترلی...
‫روشون ندارم، بی‌فایده‌ست.
‫بعدی، تایکی!
‫بله!
‫بازی کنیم!
‫تو می‌تونی!
‫ده ثانیه مونده!
‫بترکون!
‫تو می‌دونی.
‫صدای چیناتسو-سنپای‌ـه.
‫راستی، تا وقتی با هم هم‌خونه بشیم...
‫به همین با هم‌بودن راضی بودم.
‫اوی، یالا تمومش کنین.
‫یکم دیگه.
‫نه، ده...
‫باشه. جمع و جور می‌کنیم.
‫ها؟ تیم بسکتبال رفتن
‫رفتن.
‫آه! از کی؟
‫می‌خواستم قبل از رفتنم یه بار دیگه ببینمش.
‫امروز خیلی خسته شدم.
‫اون‌همه دوی صبح و بعدم آماده‌سازی‌های ‫جشنواره و بعدش هم تمرین.
‫یعنی فردا هم هاریو-سنپای صبح زود بیدار می‌شه.
‫وقتی برگشتم خونه، باید یه درخواست برای تجهیزات بنویسم.
‫اما وقتی برم خونه چیناتسو-سنپای دیگه اون‌جا نیست.
‫یه ماه...
‫از فردا، سعی می‌کنم بیشتر باهاش حرف بزنم.
‫خودشه! حتی اگه با هم زندگی نکنیم هم دلیلی نداره نتونم راحت باهاش حرف بزنم.
‫بعدم، یه روز...
‫این می‌شه حالت عادیمون.
‫من برگشتم.
‫خوش اومدی.
‫تو چرا اینجایی؟
‫نکنه... جدی دوباره برگشته اینجا؟
‫از امروز قرار بود توی آپارتمان...
‫یه چیزی رو یادم رفته بود.
‫آها.
‫و یه چیزی هست که می‌خواستم ازت بپرسم، تایکی-کون.
‫واسه تمرین صبحگاهی نیومدی؟
‫اومدم.
‫فقط هاریو-سنپای وادارم کرد باهاش بدوئم.
‫هاریو-کون؟
‫اونی که نیومده بود توی بودی، چیناتسو-سنپای.
‫من سوار قطار اشتباهی شدم.
‫ببین!
‫اما...
‫از ایستگاه یکم دوئیدم.
‫آه...
‫می‌دونستم. فاصله‌ی بینمون تغییر کرده.
‫پس... از فردا واسه تمرین صبحگاهی می‌بینمت.
‫اوهوم.
‫بانوی زیبا. لطفاً این هدیه را بپذیر.
‫وای! چه سیب زیبایی.
‫قرمزه و درخشان و پایینش هم حسابی گوده.
‫شیرینیش هم حتماً توی دنیا حرف نداره!
‫درسته درسته.
‫عطر خیلی قوی‌ای هم داره و ...
‫و... ببخشید.
‫نه، الان خوب بود!
‫توی همین مدت خیلی خوب حفظ کردی.
‫هینا از چیزی که فکر می‌کردم داره بهتر عمل می‌کنه.
‫هرچند تغییر متن نمایش‌نامه یکم نگرانم می‌کنه.
‫واقعاً استعداد اجرا جلوی ملت رو داره.
‫واقعاً.
‫مشتاق لباسایی که تو داری می‌دوزی هم هستم، کیو.
‫وقتی آدما مجبور به انجام کارایی می‌شن که ‫هیچ راه فراری ازش ندارن...
‫رشد می‌کنن.
‫کارم به عنوان برادر بزرگتر.
‫خوشحالم که همه دارن کارشونو انجام می‌دن.
‫کسی کلید رفتن به انباری بی رو داره؟
‫تا یادمه تانیگوچی داره.
‫کسی چسب 5 سانتی داره؟ داره تموم می‌شه.
‫می‌رم بخرم.
‫چندتا میز لازم داشتیم؟
‫8 تا.
‫اوه! الان جلسه‌ی بررسی ایمنی داریم.
‫من می‌رم.
‫شرمنده ممنون.
‫اینوماتا-کون خیلی قابل اعتماده.
‫سریع وارد عمل می‌شه و راحت می‌شه ازش کمک خواست.
‫خب الان مسیرهای اضطراری رو مرور می‌کنیم.
‫چسب 5 سانتی می‌خوام باید ماژیکم بگیرم.
‫صبح بخیر.
‫خب. صبح موقع تمرینم گفتیم.
‫گمونم تو رو با «صبح بخیر» مرتبط می‌دونم.
‫ها؟
‫چیناتسو-سنپای کلاس شما کافه داره، درسته؟
‫اوهوم.
‫لباسای پیشخدمتا خیلی پیچیده‌ست.
‫خدمتکار.
‫خوش اومدین.
‫دلم می‌خواد ببینم...
‫اما فکر اینکه با اون لباس به آدمای دیگه سرویس بده...
‫اما من نماینده‌ی کلاسم...
‫قرار نیست من سرویس بدم.
‫وای واقعاً دلم می‌خواست ببینم.
‫و کلاس شما نمایش «سفید برفی» رو اجرا می‌کنه، درسته؟
‫با بازیگری چونو-سان؟
‫آره.
‫منم توی پشت صحنه‌م، قرار نیست توی نمایش باشم.
‫ها؟ فکر می‌کردم نقش شاهزاده رو بازی می‌کنی.
‫نه بابا! من نمی‌تونم.
‫یکی از دخترا قراره نقش شاهزاده رو بازی کنه!
‫آها.
‫آه... اینجایی تایکی.
‫سنسی داره دنبالت می‌گرده...
‫اوه! سلام.
‫سلام.
‫خب دیگه، موفق باشی.
‫تو هم چیناتسو-سنپای.
‫خب چی شده؟
‫مثل اینکه یه چیزایی کم داریم...
‫این و این.
‫این‌همه!
‫چیناتسو، حموم آزاده.
‫باشه.
‫کویوکی-سان خبر داشتی، نه؟
‫که من کومای-کون رو دوست دارم!
‫با این‌همه باهاش واسه سفر کاری رفتی ساندای!
‫اما اون برای کار بود، کاریش نمی‌شد کرد...
‫خودم اینو می‌دونم!
‫مشکل اون نیست.
‫منظورم رفتارته کویوکی-سان.
‫کویوکی-سان خیلی آدم بی‌انصافیه.
‫اگه کارو بکشه وسط دیگه حرفی نمی‌مونه.
‫مطمئنم همه‌ش باهاش لاس می‌زده.
‫اگه واقعاً بهش علاقه‌ای نداره...
‫می‌تونه یکم ازش فاصله بگیره.
‫البته خب آدما برخورد متفاوتی به عشق دارن...
‫اما انقدر بی‌مسئولیت بودن خیلی بی‌انصافیه.
‫نه؟ موافقی؟
‫اوهوم.
‫اردکیه که مامان برام سوغاتی آورده.
‫من... آدم بی‌انصافی‌ام.
‫با اینکه می‌دونم چونو-سان تایکی-کون رو دوست داره...
‫می‌خوام برم یه جایی.
‫قطعاً ناراحت می‌شه...
‫که من اینطوری گفتم.
‫اما...
‫اون‌»وقع...
‫هنوز با هم قرار نمی‌ذاشتن.
‫اما...
‫وقتی به این فکر کردم که دوست دارم به کی پناه ببرم...
‫اینوماتا-کون!
‫اینوماتا!
‫اومدم!
‫پس آدم اینطوری وقت سر خاروندن نداره.
‫ببخشید دیر کردم.
‫داغونی که. می‌خوایم دابل بزنیم.
‫آب بخورم میام.
‫می‌دونستم اینطوری می‌شه ولی سرم خیلی شلوغه.
‫دوست ندارم از وقت باشگاهم بزنم، ‫ولی باید برای جشنواره آماده شیم.
‫تایکی می‌دونم سخته.
‫نیشیدا-سنپای.
‫وقت کمه، و راهی برای برگردوندنش هم نیست...
‫ولی حالا که این کار بهت محول شده...
‫باید با وجود این محدودیت‌ها مبارزه کنی...
‫تا آخرش.
‫و کار من...
‫اینه که برای همه‌ی تمرین‌ها هدایتت کنم.
‫نیشیدا... سنپای...
‫کاپیتان!
‫این نیشیدا از وقتی کاپیتان شده...
‫خیلی سعی داره خفن‌بازی در بیاره.
‫با اینکه ویژگی مثبتش همین همیشه سرخوش بودنش بود.
‫موفق باشی، کمک کاپیتان.
به من چه؟
‫کی الان گفت من سرخوشم؟
‫انقدر جدی نباش چندشه.
‫بیشتر از آرنج.
‫اینطوری؟
‫که این‌طور. ممنونم اینوماتا-سنپای.
‫خواهش می‌کنم.
‫اینوماتا-سنپای.
‫چیه؟
‫از دوره‌ی اول بود؟
‫آره، یه سال اولی توی تیم جونیوره، سوال داشت.
‫از خوبی‌های داشتن یه مدرسه‌ی ترکیبی دوره‌ی اول و دوم...
‫اینوماتا-سنپای!
‫چرا هی خوشت اومده؟
‫نه، فقط داشتم فکر می‌کردم چقدر شبیه سنپای‌هایی تایکی-کون.
‫به‌خاطر اینه که سال‌اولی‌ها هنوز خیلی کوتاهن.
‫تایکی-کون خودتم قدت همینقدر بود.
‫تو که نمی‌دونی چطوری بودم.
‫عه... چرا جدی شدی؟
‫بعدم من هنوز مونده قد بکشم.
‫یه روز انقدری می‌شم.
‫نامردیه! من دیگه بیشتر قد نمی‌کشم.
‫از خوبی‌های پسر بودنه.
‫همین روزا میذارمت اون پایین و می‌رم.
‫ها؟
‫تا این حد هم خوبه.
‫اوه. باشه.
‫یا شایدم انقدر.
‫ولی اینکه یعنی دیگه قد نمی‌کشم.
‫ها ها ها نکن واسه‌م.
‫ولی راست می‌گه. الان تقریباً چشمامون توی یه راستاست.
‫اما به عنوان پسر دوست دارم بلندتر بشم...
‫«هفت‌کوتوله بهم گفتن مراقب باشم...»
‫و...
‫«و تحت هیچ شرایطی درو روی کسی باز نکنم.»
‫چه خوب حفظ کردی.
‫وقتی دارم کار می‌کنم تمریناتو می‌شنوم.
‫کیو-کون تو هم باید یه نقشی بگیری.
‫میونه‌م با این رومنسای خوشگل خوب نیست.
‫آه... درسته.
‫کلی بدبختی و سختی سر هیروئین میاد...
‫می‌تونم باش همدردی کنم، اما...
‫نمی‌تونم قبول کنم با یه شاهزاده‌ی رندوم ازدواج کنه.
‫چه دیدگاه دخترونه‌ای.
‫راستی، هیچوقت نپرسیدم اما...
‫کسی هست که دوستش داشته باشی، کیو-کون؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫همیشه واسه من از نظراتت می‌گی، اما ‫نمی‌دونم وضعیت خودت چطوریه.
‫الان نه.
‫الان؟
‫واسه خودش دوست‌پسر پیدا کرد، پس بی‌خیال شدم.
‫آه....
‫ببخشید.
‫لازم نیست.
‫برای همین دلم می‌سوزه میری سراغ کسی که...
‫همین الانش به کس دیگه‌ای حس داره.
دلت می‌سوزه؟
‫اما به‌نظرم خفن هم هست.
‫با این‌همه تایکی دوستمه...
‫پس قرار نیست تشویقت کنم.
‫باید هوامو داشته باشی.
‫نمی‌خوام زحمت اضافیه.
‫عه....
‫خب... کی رو دوست داشتی؟
‫عمراً بهت نمی‌گم.
‫من میشناسمش؟
‫نمی‌دونم...
‫حتی سفید‌برفی رو هم می‌فرستن پی کار.
‫برو یه کپی بگیر.
‫با اجازه.
‫اوه.
‫سلام.
‫کپی می‌خوای بگیری؟
‫اوه! شما راحت باشین.
‫سنپای کلاس شما کافه داره، درسته؟
‫آره.
‫از تایکی شنیدم...
‫راستی...
‫من به تایکی اعتراف کردم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
جشنواره‌ی فرهنگی
قســــــمـــــــــــــــــــــــــــــــــــت
۱۶
دختر بی‌انصاف
اتاق جلسه
چطور یک سال را جهشی بخوانیم
نی-سان
فروشگاه مدرسه
دفتر مشاوره‌ی آینده‌ی شغلی