..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫پس به عبارتی...
‫چون تو تا سن 30 سالگی باکره موندی،
‫این توانایی که ذهن آدما رو بخونی رو به‌دست آوردی...
‫و اتفاقی فهمیدی که یکی از همکارای مردت، عاشقته؟
‫چی داری می‌گی؟
‫مسخره‌ست.
‫باکرگی هم وقتی زیاد طول بکشه کارای وحشتناکی با آدم می‌کنه.
‫دارم بهت می‌گم، توهم نزدم.
‫اصلاً چرا داری اینا رو به من می‌گی؟
‫چون تو نویسنده‌ی رمان عاشقانه‌‌ای، تسوگه.
‫به‌نظر میاد یه‌عالمه تجربه داری.
‫ما توی دانشگاه همکلاسی بودیم و تنها کسی هستی که من برای حرف زدن دارم.
‫چرت‌وپرتای جادو به کنار،
‫چه اشکالی داره به روی خودت نیاری و بذاری یارو روت کراش داشته باشه؟
‫مثل اینکه باهاتم مهربونه. پس چرا به نفع خودت ازش استفاده نکنی؟
‫چی؟ نمی‌تونم همچین کاری بکنم.
‫چرا که نه؟ زنا هم اینکارو می‌کنن.
‫شاید، اما...
‫منم به این فکر کردم که از مهربونی کوروساوا استفاده کنم.
‫اون فقط باهام مهربونه، اینطوری نیست که بخواد روم حرکتی بزنه.
‫اما...
‫نمی‌شه که وقتی قراره من ازت تشکر کنم، بذارم غذا رو حساب کنی.
‫در هر صورت، متأسفم!
‫وقتی احساساتش واقعی‌ان، حس بدی بهم دست می‌ده بخوام ازشون سوء استفاده کنم.
‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫برای همینه که اصلاً محبوب نیستی.
‫خیلی جدی، خیلی بی‌دست‌وپا و خیلی خرفتی.
‫من هیچ ایده‌ای ندارم که باید چیکار کنم، یا چیکار باید می‌کردم!
‫خب، احتمالاً همین چیزاتو دوست داره.
‫به‌جای اینکه کاسه‌ی چه‌کنم چه‌کنم دستت بگیری،
‫شاید بهتر باشه به این فکر کنی چه حسی بهش داری.
‫چه حسی دارم؟
‫و اگه فکر می‌کنی دردسرش زیادیه، هروقت ‫که بخوای می‌تونی یه‌کاری کنی ازت متنفر بشه.
‫اینم فکریه.
‫تسوگه حرف نداره. بی‌خود نیست نویسنده‌ی رمان عاشقانه‌ست.
‫خوشحالم که ازش کمک گرفتم.
‫ممنونم تسوگه.
اوه، تایاکی دوست داری، نه؟
‫یکم بخور.
‫آآآ پشمام.
‫هیچ فکرش رو نمی‌کردم این پسر که به‌خیالم باکره‌به گوره...
‫ازم مشاوره‌ی عاشقانه بگیره.
‫البته خب، منم باکره‌م.
عه؟
‫پس یه باکره از یه باکره‌ی دیگه مشاوره‌ی عاشقانه گرفت.
‫معنی نمــــــی‌ده!
‫شاید بهتر باشه به این فکر کنی چه حسی بهش داری.
‫من به کوروساوا چه حسی دارم؟
‫واقعاً آدم خوبیه. موقع وقت‌گذروندن باهاش بهم خوش می‌گذره.
‫حتی با اینکه منم یه مردم، به‌نظرم خوش‌قیافه و مهربونه.
‫لعنتی، چیزی به ذهنم نمی‌رسه که درموردش دوست نداشته باشم!
‫شرط می‌بندم اگه قرار می‌ذاشتیم دیگه خیلی باهام خیلی مهربون می‌بود.
‫وقتی خونه‌ش خوابیدم برام صبحونه آماده کرد.
‫آداچی، روی صورتت غذاست.
‫نمی‌تونم! عمراً.
‫ساکت شو، آداچی.
‫ببخشید.
‫ممنونم.
‫بعد از اینکه اون‌شب اونطوری فرار کردم...
‫کوروساوا چطوری می‌تونه اینطوری لبخند بزنه؟
‫ممنون که منتظر موندین،
‫حتماً از همه سرش شلوغ‌تره،
‫ما بابت هرکاری که برامون می‌کنین، ازتون ممنونیم.
‫ولی خیلی خوبه.
‫یه‌طورایی ناراحت‌کننده‌ست.
‫می‌شه یه‌چیز دیگه بیارین؟
‫بله.
‫چرا چایی که سرو کردن رو داره می‌بره؟
‫کم تجربگی منو ببخشید.
‫کوروساوا توی دردسر افتاد؟
‫من واقعاً متأسفم.
‫حالیت هم نمی‌شه. موضوع اصلاً اینا نیست.
‫چی شده؟
‫مثل اینکه کوروساوا-سان‌ـه.
‫چی؟
‫فوجیساکی، کوروساوا چش شده؟
‫مشتری یهویی عصبانی شدن.
‫توی چیزی خرابکاری کرد؟
‫اون ستاره‌ی بخش فروشه. کم پیش میاد خرابکاری کنه.
‫کوروساوا-سان هم چون دلیلش رو نمی‌دونه توی مخمصه افتاده.
‫قرارداد منتفیه!
‫یه لحظه صبر کنید.
‫بیچاره کوروساوا-سنپای!
‫قهوه ببرم؟
‫من می‌برم.
‫بـ ـ ببخشید.
‫آداچی.
‫یکم قهوه میل کنید.
‫متأسفم.
‫الساعه چیزی که عموماً براتون سرو می‌کنیم رو آماده می‌کنم.
‫یکم صبر کنید، لطفاً.
‫امکانش هست صحبتمون رو ادامه بدیم؟
‫بگو.
‫مثل اینکه رئیس اون شرکت از چیزای شیرین خوشش میاد.
‫چی؟
‫ها؟!
‫انقدر جوشی‌ـه که به فکر آدم نمی‌رسه...
‫ولی گویا همیشه منتظر شورت‌کیکی‌ـه که ما براش سرو می‌کنیم.
‫به‌خاطر یه تیکه کیک انقدر عصبی بود؟
‫همیشه هم با یه قیافه‌ی عصبی می‌خوردتش، پس...
‫من فکر می‌کردم از چیزای شیرین خوشش نمیاد.
‫در هر صورت، بیش از حد دوست داره.
‫تحت تأثیر قرار گرفتم که متوجه شدی آداچی!
‫صرفاً یه حدس بود.
‫ممنونم.
‫متأسفم که باعث نگرانیتون شدم.
‫خوبه خوبه، برگردین سر کارتون.
‫اینم از اسناد.
‫ای وای.
‫بازم باید اضافه‌کار بمونم!
‫به سلامتی!
‫امشب به سلامتی آداچی بخوریم که به موقع رسید.
‫به سلامتی!
‫کوروساوا-سنپای، خسته نباشین.
‫خیلی وقت بود که مغزم اینطوری قفل نکرده بود.
‫نجاتم دادی، واقعاً می‌گم.
‫اوه، قابل نداشت.
‫هی هی، بیاید بازی کنیم.
‫چه بازی‌ای؟
‫چهارتا زن و چهارتا مرد داریم.
‫با چاپستیک‌های یه‌بار مصرف.
‫اولش، برام سوال شده بود چرا همچین قدرت احمقانه‌ای به‌دست آوردم.
‫این اولین‌باریه که بابتش داشتنش خوشحالم.
‫پادشاه کیه کیــــه؟
‫کیه؟
‫منم!
‫خیلی‌خب، دستور می‌دم...
‫شماره‌ی 3 و شماره‌ی 8 باید همدیگه رو ببوسن!
‫من شماره‌ی 3ام.
‫کی 8ـه؟
‫کیه؟
‫کی؟
‫چی؟ منم؟
‫ببوسش، ببوسش!
‫این اولین بوسه‌ی منه!
‫باورم نمی‌شه قراره با کوروساوا باشه.
‫بچه‌ها خیلی خوردین.
‫خیلی آرومه. لعنت به این مرد.
‫باید از دستور شاه پیروی بشه.
‫باید!
‫ببوسش! ببوسش!
‫فقط یه بازیه، بیا زودی تمومش کنیم.
‫چی؟
‫خیلی‌خب، تموم شد.
عــــه؟
‫روی پیشونی؟
‫کیف نمی‌ده که!
‫ای بابا، این روزا که نمی‌تونین توی بازی پادشاه آدما رو وادار کنین همدیگه رو ببوسن.
‫من می‌رم یه تماس بگیرم.
‫شرمنده.
‫کوروساوا.
‫اینجایی، کوروساوا؟
‫آره؟
‫چیزه، حالت خوبه؟
‫آره. فقط گمونم یکم زیادی خوردم.
‫ممنونم.
‫بگذریم، توی بازی زیاده‌روی کردن، نه؟
‫فکر کردم شانس بهم رو کرده، اما...
‫دو تا مرد رو وادار می‌کنن همدیگه رو ببوسن و این کارا.
‫اونطوری که خشکش زد... معلومه از مردا خوشش نمیاد.
‫هیچکس دلش نمی‌خواد همچین کاری بکنه، نه؟
‫متأسفم، آداچی...
‫که عاشقت شدم.
‫متأسفم.
‫من مشکلی نداشتم.
‫من اذیت نمی‌شدم.
‫منم غافلگیر شدم.
‫ولی مشکلی نداشتم.
‫من راستش تا حالا کسی رو نبوسیدم.
‫چی؟
‫بهم نخند.
‫نه، راست می‌گم. همونطور که می‌بینی. اونقدرا محبوب نیستم.
‫هیچ تجربه‌ی عاطفی‌ای ندارم.
‫برای همین خیلی استرس گرفتم... یا گمونم ترسیدم.
‫چی دارم می‌گم؟
‫حالا که دیگه گفتمش نمی‌شه حرف گفته رو پس گرفت...
‫خب، چیزه...
‫اینطور نیست که بدم بیاد، و این چیزا...
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫یعنی چی؟
‫از وقتی تسوگه حرفش رو پیش کشیده،
‫فکرم مشغول این بوده که چه حسی به کوروساوا دارم.
‫تمایلم برای کمک به کوروساوا،
‫اذیت نشدن بابت اون،
‫و اینکه نمی‌خوام ناراحت بودنش رو ببینم، خیلی واقعی بودن، برای همین...
‫وقتی توانایی خوندن ذهن آدما رو به‌دست آوردم، ‫برام سوال شده بود چرا باید همچین چیزی باشه...
‫ولی وقتی بارها از احساسات قلبی کوروساوا سر در آوردم،
‫برای اولین بار، دلم خواست باهاش بیشتر آشنا بشم.
‫کوروساوا.
‫آداچی، من...
‫پس اینجایین!
‫کوروساوا-سنپای!
‫شما دوتا دارین چیکار می‌کنین؟
‫هیچی.
‫مثل اینکه کم‌کم داریم تخلیه انرژی می‌شیم.
‫بیاید بریم حساب کنیم!
‫باشه.
مستیت پرید؟
‫بریم یه‌جای دیگه!
‫جدی هستی؟
‫یعنی چی می‌خواست بگه؟
‫آداچی، من...
‫یه‌طورایی خیالم راحت شد که بهش دست نزدم.
‫آداچی، به آخرین قطار می‌رسی؟
‫ولی یه‌طورایی هم دلم می‌خواد بدونم.
‫اوه، اگه عجله کنم می‌رسم.
‫اشکالی نداره، خونه‌ی من بمون.
‫چی؟
‫امشب نمی‌ذارم بره.
‫من...
‫می‌خوام برم خونه!
‫من می‌رم خونه!
‫چی شده؟
‫دفعه‌ی بعدی که دیدمش ازش می‌پرسم.
‫با بخش فروش تویوکاوا تماس گرفتین.
‫ما بابت همه‌ی کارهایی که برامون می‌کنین ازتون ممنونیم.
‫آداچی، اون قراردادی که باید برای شرکت آلبیرو بفرستیم رو تموم کردی؟
‫بله. الساعه می‌فرستم.
‫یه‌لحظه لطفاً.
‫کوروساوا-سان، از بازرگانی ناگانوما باهاتون به تماس دارین.
‫ممنون که منتظر موندین.
‫بله. در مورد موضوعیه که هفته‌ی پیش در خصوصش صحبت کردیم، درسته؟ بله.
‫دیشب خیلی اتفاقا افتاد.
‫اون موقع که گفتم مشکلی ندارم. منظورم بوسیده شدن ‫از روی پیشونی به‌جای لب بود.
‫امروز به‌طور شوکه‌کننده‌ی مثل همیشه‌ست.
‫درست مثل همیشه داره رفتار می‌کنه،
‫ولی چی تو سر کوروساوا می‌گذره؟
‫دارم می‌میرم که بفهمم.
‫آداچی؟
‫بـ ـ بله؟
‫می‌تونی فایلای آلبیرو رو بهم نشون بدی؟
‫حتماً. الان می‌خواستم پرینتشون بگیرم.
‫دیروز، از شنیدن اینکه از من بدش نمیاد خوشحال شدم، اما تند رفتم.
‫نمی‌خوام اذیتش کنم، برای همین توی دفتر عادی رفتار می‌کنم.
‫کوروساوا...
‫من هیچ نمی‌دونم چطوری باید واکنش نشون بدم، ‫ولی اون واقعاً برای من زیادی خوبه.
‫ممنون.
‫اوه، اون نه.
‫گفت هیچ تجربه‌ی عاطفی‌ای نداره.
‫آروم آروم عاشق خودم می‌کنمش.
‫این یکی.
‫عجب مرد سمج وحشتناکیه!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.
‫من می‌خوام بیشتر کوروساوا رو بشناسم.
‫آروم آروم عاشق خودم می‌کنمش.
‫نمی‌خواستم اینو بفهمم!
‫در حالی که از درون فریاد می‌کشم...
‫قسمت بعدی: قسمت 3.