..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫متأسفم آداچی.
‫شک دارم آمادگی اینو داشته باشی که یهویی شب اینجا بمونم.
‫توی یه هتل کاری می‌مونم.
‫حالت خوبه؟ نذار یخ کنی.
‫زود برو توی تختت.
‫اوه، باشه.
‫ها؟
‫این پوزیشن خطرناکه.
‫زیادی نزدیکیم، توی تختشیم، تنها هم هستیم.
‫چشماش پر از اشکه، پوستش هم صورتی و خیس از عرقه.
‫به‌خاطر سرماخوردگیمه.
‫بیشتر از این نمی‌تونم خودمو کنترــ
‫احمق!
‫کدوم آدم عوضی‌ای خودشو به یه آدم مریض تحمیل می‌کنه؟
‫خفه شو، منطقی باش.
‫می‌خوای ازت متنفر بشه؟
‫حواست به سلامتی آداچی هم باشه.
‫زود باش بخواب.
‫از لحاظ‌هایی، به‌نظرم خیلی خفنه.
‫سرماخوردگیم خوب شد.
‫اینجا خوابید؟
‫تا الان فقط خانواده‌م موقعی که مریض بودم ازم مراقبت کردن.
‫باعث می‌شه بفهمم واقعاً منو دوست داره.
‫راستی، همچین چیزی رو تصور نکرده بود؟
‫صبح شده.
‫کوروساوا، بیدار شو. صبح شده.
‫اگه از من سرما خوردی نندازی گردن من.
‫اشکالی نداره.
‫مشکلی ندارم از آداچی سرما بخورم.
‫توپ رو انداخت توی زمین من.
‫می‌دونم هر روز صبح این اتفاق می‌افته، ولی خیلی افتضاحه.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
آداچی قطارت همیشه همینقدر شلوغه؟
‫آره.
‫حتماً خیلی واسه‌ت سخته.
‫شرمنده. جا داری؟
‫لعنتی. خیلی نزدیکه. خیلی نازه. ‫شبیه زوج‌ها شدیم، استرس دارم.
‫قطار شلوغ؛ ممنونم ازت.
‫نه وایسا. سرماخوردگی آداچی داره خوب می‌شه.
‫نباید بابت همچین چیزی خوشحال بشم.
‫ولی خیلی نزدیکیم.
‫واسه‌م جالبه که هیچ کدوم از اینا توی چهره‌ش معلوم نمی‌شه.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫قطار پر شده بابت همه‌ی فکرای منفی جهنم خالص بود، اما...
‫داشتم فکر می‌کردم صدای خوبی داری، کوروساوا.
‫ایستگاه بعدی پیاده می‌شیم.
‫اون دوتا...؟
‫این خوبه؟
‫خدا رو شکر... ممنونم آداچی-سان.
‫اوه، خواهش می‌کنم.
‫تمام مدت اینجا وایساده بود.
‫منتظر کیه کوروساوا-سان؟
‫حسودیم می‌شه.
‫ای کاش من اونی بودم که منتظرش بود.
‫داد می‌زنه منتظر منه.
‫خسته نباشید.
‫آه... خسته نباشید.
‫از دیروز انقدر سرم شلوغ بود که یادم رفت،
‫اما اون منو دوست داره، منم ازش خوشم میاد،
‫و ما دوتا می‌خوایم با هم بریم خونه.
‫با هم؟ چیکار کنم...؟
‫نه، وایسا. نکته این نیست.
‫وقت می‌خوام.
‫ای کاش وقت داشتم تا درست به همه‌چیز فکر کنم، ‫مثلاً یه هفته... یا حتی یه روز.
‫ببخشید!
‫این دیگه چه صدایی بود، آزوچی-سان؟
‫منو اینطوری نترسون.
‫ببخشید.
‫راستی، امروز صبح تو و کوروساوا-سان رو دیدم.
‫شماها به هم نزدیکین، نه؟
‫چی؟
‫انقدر نزدیک که آداچی می‌ذاره شب خونه‌ش بمونم.
این دیگه چه قیافه‌ی پدرسوخته‌واریه؟
‫واقعاً؟ چه باحال.
‫منم بازی.
‫آه... خودشه!
‫اما آداچی هنوز سرماخوردـــ
‫حتماً.
‫کی شد مهمونی تاکویاکی؟
‫بیاید اینو امتحان کنیم.
‫من از دوران مدرسه توی خونه تاکویاکی درست نکردم.
‫تاکویاکی ویژه‌ی روکاکو آماده‌ست.
‫خوشمزه‌ست!
‫کارت خیلی خوبه.
‫بیرونش ترده داخلش شیرین.
‫ممنون.
‫بهتره دور بعدی رو من بپزم.
‫نوش جان.
‫خوشمزه‌ست. این چه سسیه؟
‫داخلشون پنیر زدی؟
‫کوروساوا-سان، عجب آشپزی هستی.
‫نه بابا.
‫نه، واقعاً آشپزیت عالیه. صبحونه‌ت هم خیلی خوب بود.
‫نه واقعاً اونقدر خوب نیستم.
‫یکم پیش به‌خاطر اینکه کوروساوا به روکاکو ‫حسودی کرد، جو یکم سنگین شد.
‫خوشحالم که فهمید سوء تفاهم بود.
‫یه آبجوی دیگه بخور.
‫ممنون.
‫هنوز زوده بخوای با غذا مخ آداچی رو بزنی.
‫از درون داره مثل دیوونه‌ها باهاش رقابت می‌کنه.
‫اینا خوشمزه‌ن، ولی یکمی دارم خسته می‌شم.
‫می‌خوای یه چیز دیگه درست کنم؟
‫فکر می‌کردم اینطور بشه، برای همین یه سورپرایز آوردم.
‫تادا!
‫یکی از تاکویاکی‌هایی که الان داریم ‫می‌پزیم، تاکویاکی مرگ‌باره.
‫وقتی حواسمون نبود این کارو کردی؟
‫گفتی ازشون خسته شدی، آنزای-سان.
‫با غذا بازی نکن.
‫بازی نمی‌کنم.
‫به‌نظر برای کوروساوا مهم نیست.
‫من نمی‌تونم غذای تند بخورم.
‫چی؟
‫ولی نمی‌خوام جلوی آداچی سوسول‌بازی در بیارم.
‫ولی بازم، نمی‌خوام آداچی اون سس مرگ‌بارو بخوره.
‫کوروساوا...
‫تمومه.
‫چه احمقیه.
‫نمی‌تونه غذای تند بخوره، ولی به‌خاطر من می‌خوره.
‫فهمیدم.
‫ذهن روکاکو رو می‌خونم تا کوروساوا ‫تاکویاکی مرگ‌بار رو نخوره.
‫اوه، اما...
‫یه‌طورایی دلم می‌خواد آداچی‌ای که به‌خاطر ‫خوردن غذای تند چشماش پر از اشک شده رو... ببینم.
‫کوروساوا-سان مثل اینکه خودت خوردیش.
‫خود کرده را تدبیر نیست.
‫ببخشید. نمی‌دونستم کوروساوا-سان نمی‌تونه غذای تند بخوره.
‫خب مردن که تو کارش نیست.
‫من اینجا رو تمیز می‌کنم.
‫روکاکو، خیلی واردی.
‫توی دبیرستان چیکار می‌کردی؟
‫دانشگاه توی کلوب دنس بودم.
‫با هم مهمونی باربیکیو می‌گرفتیم و می‌رفتیم ساحل.
‫اوه، نُرمی لعنتی.
‫پسر، من واقعاً از دوران جوونیم لذت بردم.
‫الان چی؟ دیگه نمی‌رقصی؟
‫الان دیگه می‌رم سر کار، و هیچوقتم اونقدر توش خوب نبودم.
‫بهترین عضو هم‌سالِ من هنوز می‌رقصه، ‫ولی یه کار نیمه‌وقت داره، برای همین سخته.
‫آره واقعاً.
‫من یه واقع‌گرام.
‫انقدر خودنمایی نکن و قوطی‌ها رو بده بهم.
‫بیا.
‫آره خب...
‫هنوزم گاهی در موردش رویابافی می‌کنم.
‫اوه پسر، هنوزم بی‌خیالش نشدم.
‫خیلی سوسولم.
‫چرا که نه؟
‫چی؟
‫انقدری کارت خوب بوده که توی یه مسابقه شرکت کردی، درسته؟
‫چرا دوباره گاهی نرقصی؟
‫حق با توـه. سعی می‌کنم دوباره با دوستم در ارتباط باشم.
‫یه چیزی در مورد این خونه خیلی آرامش بخشه.
‫روکاکو؟
‫کی وقتی ارشدش هنوز بیداره می‌ره می‌خوابه؟
‫ببخشد آداچی، من کمکت می‌کنم.
‫دوباره بلند شدی. حالت بهتره؟
‫آره.
‫بچه‌ی شلوغیه.
‫آره واقعا... نسلشون با ما فرق داره.
‫مثل اینکه دوران دانشگاهش تو کار رقص بوده.
‫هه. بهش می‌خوره.
‫توی مسابقات شرکت می‌کرده. عالی نیست؟
‫من هیچوقت از این کارا نکردم.
‫فکر می‌کردم یه دخترباز سطحیه، ‫ولی الان یه‌طورایی به‌نظرم بانمکه.
‫نمی‌خوام بشنوم که...
‫کوروساوا؟
‫در مورد روکاکو حرف بزنه.
‫بازم اشتباه متوجه شد.
‫تا حالا نشده توی چشم‌های من نگاه کنه و ازم تعریف کنه.
‫جان؟ داره غر می‌زنه.
‫نامردیه. من از اون به‌درد بخورترم، ‫دختربازم نیستم، مهربونم هستم.
‫اوی.
‫فقط باید به من نگاه کنه.
‫کـ ـ کوروساوا، خیلی مشروب خوردی.
‫یه سوالی ذهنمو مشغول کرده بود.
‫اوه؟
‫دیروز قبل از اینکه خواهرم برسه چی می‌خواستی بگی؟
‫فکر نمی‌کردم متوجه شده باشه...
‫کوروساوا، من...
‫توی اون لحظه، حس کردم باید به احساسات کوروساوا جواب بدم.
‫ولی حالا که بهش فکر می‌کنم، کوروساوا ‫خبر نداره که من داشتم افکارش رو می‌شنیدم.
‫چطوری باید براش توضیح بدم؟
‫من...
‫می‌شه یکم آب بخورم؟
‫حـ ـ حتماً.
‫خیلی خوردی.
‫بیا.
‫ممنون.
‫ایول، روکاکو!
‫یک دو...
‫ها.
‫تا ابد که نمی‌تونم فرار کنم.
‫اینطوری مدام کوروساوا رو بابتش مضطرب می‌کنم.
‫زورش زیاده.
‫اوه لعنتی، قطار آخر.
‫دیگه آخریش هم رفته، نه؟
‫و بدین ترتیب...
‫روکاکو هم شب موند.
‫ولی من فقط یه تشک دارم.
‫بعد از اون اتفاق کنار سینک،
‫نمی‌خوام با کوروساوا توی یه‌جا بخوابم.
‫ولی با روکاکو خوابیدن هم حتماً بعدش باعث سردرد می‌شه.
‫مطمئنم کوروساوا دوباره حسودیش می‌شه.
‫چرا این بلاها سر من میاد؟
‫دلم می‌خواد با آداچی بخوابم، ‫ولی نمی‌دونم می‌تونم خودمو کنترل کنم یا نه.
‫ولی نمی‌تونم تحمل کنم این دوتا با هم بخوابن.
‫من مشکلی ندارم روی زمین بخوابم.
‫چی؟ روی زمین؟
‫من جوونم!
‫دوران دانشگاهیم یه‌بار که مست بودم توی خیابون خوابیدم.
‫سرما می‌خوری.
‫آپارتمان‌های ارزون‌ قیمت سردتر از اونی‌ان که فکر می‌کنی.
‫حق با اونه.
‫در هر صورت نمی‌شه روی زمین بخوابی.
‫فردا هم باید بری سر کار.
‫خب پس چیکار کنیم؟ ‫دو تا مرد روی تخت خیلی سخت می‌شه.
‫منم دوست ندارم.
‫و کوروساوا-سان هم خیلی گنده‌ست.
‫من و تو روی تشک بخوابیم؟
‫ولی روی یه تشک خوابیدن با سنپای‌ـت باعث می‌شه استرس بگیری.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫آداچی و من همکاریم، ‫و خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم.
‫درسته که همزمان توی شرکت استخدام شدیم،
‫ولی تا همین چندوقت پیش اصلاً رفاقتی با هم نداشتیم.
‫ولی حس بدی بهم دست می‌ده.
‫مشکلی نیست. همه‌ی تشک برای خودت باشه.
‫چرا همینطوری سوسکی سعی داره یه‌کاری ‫کنه منو خودش روی یه تخت بخوابیم؟
‫پس در اون صورت، منم مشکلی ندارم.
‫وای تو ناسلامتی کوهایی، یکم تعارف کن بچه.
‫من تازه سرماخوردگیم داره خوب می‌شه. نمی‌خوام ‫ شماها سرما بخورین، پس من تنها می‌خوابم.
‫واقعاً زورش زیاد بود.
‫کوروساوا... واقعاً یه مرده.
‫کل شب به این فکر می‌کردم که چطوری جریانو واسه کوروساوا توضیح بدم.
‫چرا انقدر در موردش نگرانم؟
‫ببخشید.
‫می‌شه درستی داده‌ها رو تأیید کنین؟
‫اینه. اینم هست.
‫فوجیساکی-سان خیلی نازه.
‫بوی خوبی هم می‌ده.
‫اگه دختری مثل اون عاشق من بشه، ‫دیگه نگران هیچی...
‫خیلی آداچی-سان رو دوست دارم.
‫اوه، خوبه.
‫ها؟
‫ممنونم.
‫چی؟
‫ببخشید.
‫کوروساوا-سان همه‌جوره داره داد میزنه «آداچی-سان رو خیلی دوست دارم»
‫من فقط نزدیک آداچی-سان شدم، ولی مثل چی چشم غره می‌رفت.
‫امـ ـ امشب...
‫امشب یه نفر تنبیه می‌شه!
‫یه لحظه صبر کن.
‫چرا دوتایی با هم اومدن توی دفتر؟
‫وای خدای من، با هم زندگی می‌کنن؟
‫این بهم انرژی می‌ده تا شب کار کنم.
‫مثل اینکه فوجیساکی-سان منو دوست داره.
‫نه، این زیاد دیگه خیلی هلو برو تو گلوـه.
‫حتماً یه اشتباهی شده.
‫منو ببخش. محض اطمینان.
‫هرچی بیشتر بهش نگاه می‌کنم، ‫بیشتر می‌فهمم آدچی-سان تایپیه که دوست دارم...
‫با کوروساوا-سان تصورش کنم.
‫زوج خیلی خوبی می‌شن.
‫چی شده؟
‫فکر کردم این شاید به‌دردتون بخوره.
‫شاید دارم اشتباه می‌کنم. ‫باید یه بار دیگه هم چک کنم.
‫ممنونم.
‫این موهای مشکی و پوست رنگ پریده‌ ایده‌آل....
‫کرکتریه که دوست دارم یه‌روزی یه پرینت سه بعدی ازش داشته باشم!
‫اوه خدایا!
‫دلم می‌خواد بزنه حسابی درب‌وداغونش کنه.
‫جان من؟
‫فوجیساکی-سان منو دوست داره.
‫خیلی استرس دارم،
‫مثل وقتی که فکرای کوروساوا رو شنیدم.
‫من...
‫چون تا الان هیچوقت کسی دوستم نداشته، متوجه نشدم.
‫شاید موضوع این نباشه که من عاشق کوروساوا شدم،
‫فقط خوشحالم که یه نفر دوستم داره.
‫آداچی، امشب چی دوست داری بخوری؟
‫ها؟ هرچیزی که خودت می‌خوری.
‫اوه جدی؟ پس چی بخوریم؟
‫وقتی همچین حسی دارم، باید توی خونه ‫ پیش کوروساوا چطوری رفتار کنم؟
‫آداچی!
‫حواست کلاً پرت بود.
‫ببخشید. شاید خسته‌م.
‫ممنون.
‫ها؟
‫آداچی، من...
‫تو رو... دوست دارم.
‫منظورت اینه که...
‫نه به عنوان یه همکار یا یه دوست.
‫تو جدی و سربه‌هوایی، ‫ولی وقتی می‌خندی خیلی بامزه‌ای.
‫همیشه امیدوار بودم هیچکسی متوجه‌ش نشه.
‫آداچی تو حتماً یادت رفته.
‫ولی از اون وقتی که موقع مستی ازم مراقبت کردی دوستت داشتم.
‫شاید برات عجیب باشه ‫ولی برای من واقعاً بااهمیت بود.
‫فهمیدن اینکه یه‌نفر منو همونطوری که ‫هستم می‌بینیه، خیلی آرامش‌بخش بود.
‫ناراحت دیدنت خیلی عجیبه.
‫حس کردم قلبمو لمس کردی.
‫این اولین‌ بار بود.
‫اولین باری بود که در نگاه اول عاشق شدم،
‫ببخشید. می‌دونم یهوییه.
‫حتماً نمی‌دونی باید چیکار کنی.
‫کوروساوا.
‫من امشب برمی‌گردم خونه‌ی خودم.
‫باید جلوشو بگیرم.
‫ولی اگه جلوش رو بگیرم، چی باید بگم؟
‫درسته که اونموقع سعی داشتم عشقش رو جبران کنم،
‫ولی خیلی ترسیده بودم.
‫من فقط تحت تأثیر محبت کوروساوا قرار ‫گرفته بودم، یا واقعاً به کوروساوا حسی دارم.
‫نمی‌دونم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.
‫آداچی-سان رو خیلی دوست دارم.
‫چی؟
‫تو رو... دوست دارم.
‫چی؟... من... من چه حسی دارم؟
‫در حالی که توی گردابی از سردرگمی گیر کردم...
‫قسمت بعد: قسمت 6
‫ ‫30 سال باکرگی ازت یه جادوگر می‌سازه!؟
‫ !جادوی بکارت
عقل
نیاز
غذاهایی با هضم راحت
جدیدترین‌ها
محبوب‌ترین‌ها
1,564 دستور پخت
برای سیستم گوارشی ضعیف! اودون داغ و خوشمزه
هضم راحت برای معده سوپ آبگوشت برای آشپز‌های مبتدی
عــلت مــرگ: تاکــویاکی مــرگبار
یک عدد فوجوشی دوآتیشه
‫چقدر هوا گرمه~~~
قسمت بعدی
قسمت 6
قسمت 5