‫اونه؟
‫آره، میسونو ناناکو!
‫به نظر رنگ پریده میاد!
‫منصفانه نیست.
‫ببین!
‫خیلی دست‌وپا چلفتی‌ـه!
‫خیلی با ظرافت راه می‌ره.
‫اصلاً خوب نیست!
‫واقعاً!
!حقش بود
‫ناناکو-سان!
‫میا-ساما...!
‫بیا...
‫بیا....
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ازتون خیلی ممنونم...
‫روحیه‌ت رو از دست نده.
‫میا-ساما واقعاً عالیه. واقعاً با شکوهه!
‫کی بود که پشت سرت حرف می‌زد؟
‫می‌گم میسونو-سان، میا-ساما اون‌موقع چی بهت گفت؟
‫چی؟ هیچی...
‫گم شده و تنها
‫قسمت ــــ ششم.
‫ناناکو، یک‌شنبه کیه؟
‫چی؟
‫چی؟ قراره با توموکو کیک بپزی؟
‫اوه! اون...خب، فعلاً انداختیمش عقب..
‫اما خیلی وقت بود منتظرش بودی...
‫هفته‌ی دیگه امتحان انگلیسی داریم... ‫ و سرمون هم با فعالیت‌‌های کلوب گرمه...
‫ممنونم.
‫مدرسه خوش می‌گذره؟
‫معلومه!
‫که اینطور.
‫ناناکوی همیشه پرحرف ما ‫ اخیراً چیزی در مورد مدرسه‌ش نمی‌گه...
‫نگران نباشید! خیلی خوش می‌گذره.
‫خیلی با دبیرستان مقدماتی فرق داره.
‫نگران نباشید! خیلی خوش می‌گذره.
‫خیلی با دبیرستان مقدماتی فرق داره.
‫تو یه دروغگویی!
‫از مدرسه متنفرم.
‫آدمایی که حتی نمی‌شناسمشون بهم تهمت زدن.
‫چطور می‌تونم همچین چیزی بگم؟
‫واقعاً.
اونی-ساما، اونی‌-سامای عزیزم
‫الان نمی‌تونم نامه بنویسم.
‫یعنی ممکنه بتونم ببینمت.
‫بخاطر بارون مجبوریم توی سالن بدنسازی جمع بشیم.
‫امیدوار بودم کلاس کنسل بشه.
‫به جاش می‌خوان ‫تست قوای بدنی بگیرن.
‫خب، بریم!
‫چی شده؟
‫کیفم نیست.
‫چی؟
‫توش لباسای ورزشیم بود.
‫مطمئنم صبح گذاشتمش همینجا.
‫هی، دختر سگ تعلیمی!
‫شینوبو-سان!
‫چی می‌خوای دختر نویسنده‌ی پورن!
‫کیفش رو پس بده!
‫حتماً قایمش کردی!
‫نکن...ماریکو-سان...
‫چرت و پرت نگو.
‫من چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫آره، حتماً خودت جایی گذاشتیش.
‫درسته، حالا که به عنوان عضو سوروریتی ‫انتخاب شدی، مغزت تعطیل شده.
‫همینطوره!
‫عزیز من!
‫حتما!
‫یه لحظه صبر کنید!
‫صبر کن! بذار برن.
‫نمی‌تونی اون رو متهم کنی. ‫ هیچ مدرکی نداریم.
‫اما...
‫اشکالی نداره، می‌تونم لباسای ‫ورزشی دوستم رو قرض بگیرم.
‫دوست؟ توموکو-سان؟
‫بله.
‫پس تو جلوتر برو. سالن .
‫اما اون لباس‌هاش رو بت قرض می‌ده؟
‫چی؟
‫مثل اینکه اخیراً ازت دوری می‌کنه.
‫شما دوتا...باهم دعوا کردین؟
‫نگران نباش! اون کمکم می‌کنه.
‫خداحافظ!
‫توموکو!
‫بالأخره می‌تونیم حرف بزنیم! ‫نگران بودم...
‫دیشب که بهت زنگ زدم. ‫ بهم گفتن خوابیدی.
‫چی می‌خوای؟
‫چی؟
‫از من چیزی می‌خوای؟
‫خبر دارم که زنگ زدی.
‫خب...من...
‫می‌‌خواستم بپرسم می‌شه ‫بهم لباسای ورزشی‌ـت رو قرض بدی.
‫لباسای ورزشی من به اندازه‌ی کافی...
‫مناسب یه عضو سوروریتی نیستن.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫توموکو...
‫حالا که دیگه ناناکویی که می‌شناختم نیستی.
‫شاید یه نفر دیگه بتونه ‫لباس‌هاش رو بهت قرض بده.
‫توموکو!
‫صبر کن!
‫ببخشید!
‫لطفاً اینو امضا کنید.
‫لطفاً.
‫برای چیه؟
‫اخراج میسونو-سان از سوروریتی ‫برای انتخاب ناعادلانه.
‫لطفاً این‌جا رو امضا کنید.
‫قیافه‌ش رو دیدی؟
‫چرا نتونست خودش امضاش کنه؟ ‫ خیلی عالی میشد.
‫آره!
‫اوه، هی..آکیرو-سان!
‫تو با میسونو-سان از دبیرستان ‫مقدماتی همکلاسی نبودی؟
‫اوم..آره...
‫چطوری انتخاب شد؟ ‫ حتماً یه تقلبی کرد...؟
‫یالا، بهمون بگو ...لطفاً!
‫هیچ تقلبی نکرد.
‫چی؟
‫هیچی. هیچ کاری نکرد.
‫اما...
‫هیچ چیز!
‫من ناناکو و خانواده‌ش رو خیلی خوب می‌شناسم! ‫ اون‌ها آدمایی نیستن که از راه‌های کثیف استفاده کنند.
‫هیچ‌وقت!
‫چته؟ نیازی نیست داد بزنی!
‫چه اتفاقی برات افتاده، توموکو؟
‫تو فقط بابت اینکه من عضو سوروریتی شدم ازم متنفری؟
‫احمق!
‫خوبه، توموکو ردش کرد، می‌دونستم این کار رو می‌کنه.
‫میسونو-سان! میسونو-سان!
‫نتونستی ازش بگیری؟ چرا؟ چرا نه؟
‫نه...
‫امروز مال خودشو نیورده بود.
‫باشه، پس بیا!
‫می‌تونیم از یکی از خواهرا قرض بگیریم، بریم.
‫زود باش!
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫کلاس داره شروع می‌شه!
‫می‌دونی...
‫...من لباس‌های ورزشیم رو گم کردم...
‫می‌خوایم از یکی ...
‫می‌تونی مال منو بگیری.
‫اوه!
‫ولی خودت چی؟
‫اشکالی نداره، من امروز زودتر می‌رم.
‫من می‌رم بیمارستان تا ‫آزمایشای بعدی رو انجام بدم.
‫شاید به نظر سالم بیام ‫ولی هنوز توی نقاهتم.
‫احتمالاً یکمی ازت بزرگ باشن..
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫خیلی...
‫ممنونم.
‫یه بوی تمیزی و شیرین....
‫با یه اثر تند از بیوکودان داشتن.
‫خودم رو کاملاً در محاصره‌ی ‫کائورونوکیمی می‌دیدم.
‫کل اون صبح، احساس کردم ‫قدرت این رو دارم که ادامه بدم.
‫بعدازظهر، بارون بند اومد،
‫و تنها کلاس باقیمونده‌ی من انگلیسی بود.
‫تصمیم گرفتم برگردم خونه و لباس‌های ‫ کائورونوکیمی رو بشورم.
‫حالم خیلی بهتر بود...
‫...و یکمی بیشتر احساس خوشحالی می‌کردم.
‫تصمیم گرفتم بعد از کلاس یه دفتر بخرم.
‫بفرمایید، 20 ین.
‫ممنونم.
‫یه لحظه خانوم.
‫تو میسونو-سان، تازه‌وارد از بخش ب هستی؟
‫بله.
‫ما سال دومی هستیم.
‫می‌خوایم یکمی باهات حرف بزنیم.
‫متأسفم، من باید همین الان برم.
‫الان کلاسم شروع می‌شه.
‫صبر کن! بهتره تا وقتی که ‫منطقی هستیم بهمون گوش کنی.
‫چی؟
‫بیا این‌جا!
‫خیلی طول نمی‌کشه!
‫مگه اینکه تو حواست جمع نباشه.
‫از سوروریتی بیرون بیا.
‫با اراده‌ی خودت استعفا بده.
‫خودت می‌فهمی، نه؟
‫تو حتی نرفتی مهمونی.
‫نباید بود انتخاب بشی.
‫ما اجازه نمی‌دیم همچین نا عدالتی‌ای رخ بده.
‫ناعدالتی؟
‫ناعدالتی‌ای نشده!
‫اگه ناعدالتی نیست، پس چطور این اتفاق افتاده؟
‫منم نمی‌دونم چطور این اتفاق افتاده.
‫لعنت بهت!
‫هی! کوتاه بیا!
‫ما هم روزی کاندید عضویت سوروریتی شدیم.
‫ما هم منصفانه توی انتخابات شرکت کردیم.
‫...اما انتخاب نشدیم.
‫اما بازم...
‫....هنوزم غرور خودمون رو داریم!
.به وجدانت گوش کن و بهش فکر کن
‫اونی-ساما...
‫...اونی-سامای عزیزم، من...
‫توی اون چشم‌ها که نگاه کردم، دیدم که ‫ از نفرت و عصبانیت،
‫و نا امیدی و حسادت ...و حتی اندوهی، که ‫تا به حال ندیده بودم پر شدن.
‫می‌ترسم روزی منم شبیه اون بشم.
‫داری شوخی می‌کنی! حتماً جدی نیستی!
‫جدی‌ام.
‫اما ناناکو، این دیوونگیه!
‫تو نمی‌تونی از سوروریتی بری! نمی‌تونی!
‫من دیگه تصمیمم رو گرفتم.
‫فردا صبح از میا-ساما می‌خوام ‫که اجازه بدن برم.
‫قبلاً اعضا حذف شدن،
‫...ولی تا به حال هیچ‌کسی با عقل سلیم و به اراده‌ی خوش نرفته.
‫تو واقعاً نمی‌تونی! ناناکو-سان!
‫این‌جاست! کیف ورزشی‌ـم.
‫خیلی بی‌رحمی‌ـه.
‫نمی‌تونم صبر کنم.
‫چی؟
‫نمی‌تونم تا فردا صبح صبر کنم!
‫ناناکو-سان!
‫نه!
‫ترک سوروریتی کاملاً غیرممکنه!
‫اگه بری، در برابر همه‌ی اون شایعات ‫و تهمت‌ها جا زدی.
‫من ازت در برابر اون آدم ها محافظت می‌کنم.
‫این که دستم رو به طرفت دراز کنم ‫همیشه من رو خوشحال می‌کنه.
‫پس، الان نرو.
‫باشه؟
‫مدرسه خوش می‌گذره؟
‫قرار بود با توموکو کیک بپزی...
‫چی می‌خوای؟
‫چی؟
‫از من چیزی می‌خوای؟
‫خبر دارم که زنگ زدی.
‫می‌خواستم ببینم می‌تونم لباس‌های ‫ ورزشی‌ـت رو قرض بگیرم؟
‫لباسای ورزشی من به حد کافی مناسب...
‫یه عضو سوروریتی نیستن.
‫منم نمی‌دونم چطور این اتفاق افتاده
‫لعنت بهت!
‫مامان....بابا...
‫من اصلاً مدرسه رو دوست ندارم.
هوی واقعاً این‌جا مشکلی نداری؟
‫آره، می‌خوام برم کتاب‌فروشی.
‫بعداً می‌بینمت...
‫حتماً، تا بعد....
‫من اینا رو می‌برم.
‫ممنونم!
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫خب، دوستش داشتی...
‫جعبه‌ی موسیقی رو؟
...غیر ممکنه
‫ممکن نیست...!
‫ممکن نیست!
‫نمی‌تونه ممکن باشه.
‫چی انقدر غیرقابل باوره؟
‫من...داشتم به این فکر می‌کردم که ‫چقدر دلم می‌خواد ببینمت.
‫خب پس! شایدم حقیقت نداره.
‫خب این موقع شب بیرون چیکار می‌کنی؟
‫اوه! خب...چیزه...
‫مهم نیست.
‫آخرش که تو نامه بهم می‌گی...
‫آره، می‌گم!
...خدا رو شکر
عه؟
‫مهم نیست...
‫به هر حال، تا خونه همراهیت می‌کنم.
‫الان دیگه برای یه دختر دبیرستانی خیلی دیره که بیرون بمونه.
‫عالیه! ممنون می‌شم!
‫فردا چی و روز بعدش؟
‫خب، خب...
‫متأسفم...!
‫اونی‌-ساما، من خوبم.
‫هیچ‌کسی منو اذیت نمی‌کنه.
‫هیچ‌کس ازم متنفر نیست، یا بهم تهمت نمی‌زنه، یا مسخره‌م نمی‌کنه.
‫من واقعاً از کسی متنفر نیستم.
‫من هم نه عصبانی‌ام، نه حسودم و نه ‫بابت اینکه بقیه بهم تهمت می‌زنن گریه می‌کنم.
‫چیزای اینطوری وجود ندارن. ‫زندگی من آروم و شاده.
‫اگر کسی منو به طریقی موقع گریه کردن دید، ‫ حتماً بابت این بوده که داشتم سر یه چیز کوچیک گریه می‌کردم.
‫به هرحال، من خوبِ خوبم.
‫چون، هر طوری هم که بشه،
‫هنوز اونی‌-ساما...
‫و همچنین توموکو رو دارم...پس نمی‌تونم خوشحال نباشم.
‫توموکو، دوست دوران بچگیم...
‫توموکو!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ناناکو در تلاش برای فرار از شکنجه‌‌هاش ‫ به برج ساعت فرار کرد.
‫...که دید توسط سن‌ژوست و ‫لبخند مرموزش اشغال شده.
‫و بعد ناناکو دید سن‌ژوست ‫یه چاقو تو دستش گرفته...!
‫قسمت بعدی: تاریکی در برج ساعت
‫اونی-ساما ‫اشکهای من تمومی ندارن...