‫صبر کن!
‫نمی‌ذارم بری، جدی‌ام.
‫اگه بری می‌کشمت.
‫لـ-لطفاً...
‫اذیتم نکن، این کارا چیه؟
‫صبرکن! نرو! لطفاً! صبر کن!
‫تمومش کن! ماریکو!
‫نه، نمی‌ذارم بری! نمی‌ذارم!
‫ولم کن. بذار برم! ولم کن!
‫مامان! مامان!
‫ماریکو!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خب تولد شینوبو-سان چطور بود؟
‫خب...
‫فقط سه نفر؟
‫ماریکو، مادرش و من.
‫آدمای پولدار!
‫یه سالن رقص فقط برای یه تولد سه‌نفره اجاره می‌کنن؟
‫عموماً دو نفر. اون و مادرش.
‫خب؟ چه اتفاقی افتاد؟
‫عه؟
‫قیافه‌ت می‌گه، «من ناراحتم.»
‫چیزی نیست. اتفاقی نیفتاد.
‫بعد از مهمونی توی هتل، رفتم ‌خونه‌شون، همین.
‫اوه...ببین!
‫کائورونوکیمی‌ـه!
‫سلام!
‫هرآخر هفته این‌جا می‌دوی؟
‫نه، عموماً تا این‌جا نه...
‫...اما دارم برای مسابقه‌ی بسکتبال ‫منطقه تمرینای فوق‌برنامه انجام می‌دم.
‫خدافظ!
...من مبام
‫منم همینطور!
‫باورم نمی‌شه اون چند سال بیمارستان بستری بوده، خیلی انرژی داره!
‫بهش حسودیم می‌شه.
‫چی؟
‫خیلی با طراوته.
‫دقیقاً!
‫اونی-ساما...
‫اون شب خونه‌ی ماریکو-سان...
‫حتی نتونستم برای توموکو تعریفش کنم.
‫فردا دوشنبه‌ست.
‫ماریکو-سان چه جوری رفتار می‌کنه؟
‫واقعاً فکر نمی‌کنم تحمل دیدنش رو داشته باشم.
‫عودن کرد، قلب شکسته
‫قسمت ـــــ نهم
‫ماریکو-سان...
‫ماریکو-سان! کی میای بیرون؟
‫زود باش، شام حاضره.
‫دیگه داری پوست میندازی!
‫ماریکو!
‫ماریکو، تو...
‫ماریکو، داری چیکار می‌کنی؟
‫هیچی.
‫صبح‌بخیر!
‫می‌بینمت، ناناکو!
‫حتماً!
‫صبح‌بخیر، ناناکو-سان.
‫در مورد اتفاق دو روز پیش...
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کل زنگ اول و دوم...
‫...نتونتسم به ماریکو-سان که کنارم نشسته بود نگاه کنم.
‫نتونستم باهاش یه کلمه حرف بزنم.
‫یا نفس بکشم.
‫می‌تونستم بوی لطیف عطر رزش رو بشونم،
‫...و صدای آروم نفس کشیدنش، و قلب من پر از غم می‌شد.
‫اونی-سامای عزیزم...نتونستم ببخشمش.
‫نتونستم...
‫فردا برف میاد.
‫چی؟
‫از وقتی به سه‌ران اومدیم، بار اوله ‫ازم می‌خوای باهات ناهار بخورم.
‫آره....مگه نه؟
‫واقعاً خوش می‌گذره.
‫گاهی وقتا، تورا می‌خواد با تاما ناهار بخوره.
‫ولی تاما دوست میکه و تورا و همه هست!
‫هی تاما، امروز خیلی اشتها نداری...
‫میو!
‫موقع برگشت خونه می‌بینمت!
‫گورو نیان!
‫همون میوی گربه در زبان ژاپنی
‫برای من فقط یه عشق حقیقی وجود داره، فقط یکی.
..او دنیای من بود
‫زیر این ماه کفن‌پوش، ‫به داخل رودخانه خواهم پرید،
‫...همراه با جیغی از اعماقات قلبم.
‫من متأسفم. تو جایگزینی برای او نیستی.
‫با وجود این‌همه زیبایی و فداکاری‌ات.
‫...نمی‌توانی خلأ وجود مرا پر کنی.
‫جیوانی-ساما!
‫با این‌همه، عزیز من...همراه من می‌میری؟
‫کائورو-ساما!
‫چی شده؟ حالت خوبه؟
‫لطفاً طاقت بیار! کجا...کجا درد می‌کنه؟
‫چیکار می‌تونم برات بکنم؟ کمک!
‫لطفاً...
‫می‌تونی...برام یکمی مسکن...بیاری؟
‫مسکن؟
‫بله. برو از ری بپرس. اون باید داشته باشه. ‫ بهش بگو من نیاز دارم.
‫باشه...لطفاً این‌جا بمون!
‫من می‌رم توی اتاق کلوب، کلوب بسکتبال.
‫باشه!
‫اونی-ساما...چه اتفاقی داره برای کائورونوکیمی می‌افته؟
‫آساکا-سان؟ نمی‌دونم...صبح این‌جا بود...
‫ممنونم.
‫شاید!
‫سن‌ژوست-ساما...
‫توی سالن تئاتره.
‫نشنیدی؟ اون توی نمایش بازیگر مهمانه.
‫و امروز هم اولین تمرین عمومی‌ـه.
‫واو! توسنتیم بیایم ببینیم.
‫ازت خیلی ممنونم.
‫حتماً می‌ترکونه.
‫حتماً، فعلاً!
‫لطفاً این گل‌ها رو بگیرید.
‫اشک من در اومد! امشب نمی‌تونم بخوابم!
‫چیز خاصی نبود. سه تا از دیالوگ‌هامو رو خراب کردم.
‫سن‌ژوست‌-ساما! کائورونوکیمی!
‫سن‌ژوست‌-ساما!
‫لطفاً، لطفاً بذارید رد شم!
‫تو کی هستی...تمومش کن.
‫سن‌ژوست-ساما!
‫اوه...اون همونه که با کلک رفته سوروریتی...
‫برو گمشو!
‫فرقی نمی‌کنه با چه کسی بمیرم.
‫باد سرد از میان جانم می‌وزد.
‫کائورونوکیمی مسکن می‌‌خواد! ‫لطفاً از مسکن‌های خودت بهم بده!
‫به زودی در پایان زندگی من، من از رودخانه به بالا نگاه می‌کنم...
‫...و نواری از ابر رو بر فراز ماهی پای‌کوبان می‌بینم.
‫حشرات عجیبی در گوشم وزوز می‌کنن، و کرم‌های شبتاب...
‫سن‌ژوست‌-ساما!
‫این آب سرد آخرین گرمایی‌ـست که احساس می‌کنم.
‫کائورونوکیمی بهشون احتیاج داره، اون داره درد می‌کشه!
‫تو همراه من نمی‌میری؟
‫چطور می‌تونی بخندی؟
‫چی انقدر خنده داره! دوستمون داره درد می‌کشه!
‫لطفاً بهم بده‌شون!
‫لاپوپی عزیزم...
‫گفتی مسکن؟
‫خب اینا که آرام بخش‌اند...
‫هماتوژن، ویتامین...
‫آه، پیدا کردم. این‌جان.
‫بهش بگو زیاد نخوره...
‫آه...ممنونم!
‫لاپوپی عزیزم، پوپی عزیزم، که به من سیلی زد...
‫دارو...و داروهای بیشتر.
‫سن‌ژوست-ساما یه عاله دارو داره!
‫معذرت می‌خوام، من دیگه می‌رم..
‫خداحافظ، بعداً می‌بینمتون.
‫مسکن می‌خواست، انقدر جدیه؟
‫ممنونم.
‫خیلی زود خوب می‌شم.
‫تو بهتره بری. کلاسای بعدازظهر شروع می‌شه.
‫اما...
‫من یکمی این‌جا استراحت می‌کنم.
‫منم همین‌جا می‌مونم!
‫نگران نباش احمق!
‫قبلاً هم گفتم من هنوز توی نقاهتم.
‫لطفاً بذار بمونم!
‫تو لج‌بازتر از چیزی هستی که به نظر می‌رسی. ‫ باشه پس، اما فقط واسه زنگ پنجم.
‫باشه!
‫چه نق‌نقی می‌کنی!
‫ورزش چی؟
‫توی دبیرستان مقدماتی توی هیچ کلوبی بودی؟
‫نه چیز خاصی نبود...
‫من توی ورزش‌ها استعدادی ندارم.
‫ولی چیزایی که دوست دارم، تنیس، شنا و بسکت‌باله.
‫که اینطور.
‫اما استعداد داشتن اهمیتی نداره.
‫اما من خیلی معمولی‌ام!
‫چرا می‌خندی؟
‫یادته که من یه مدت طولانی بستری بودم.
‫بله.
‫حالا...یه نوع عطش...
‫دارم که خیلی بدوم...تا جایی که ممکنه.
‫تا وقتی که قلبم...بترکه.
‫قلبم.
‫بتونم صداش رو مثل موزیک، شاد و خوشحال بشنوم...
‫بهم فهموند عادی زندگی کردن چیز فوق‌العاده‌ایه.
‫...احساس بی‌نظیری بهم داد...
‫...خواستم بازم بیشتر بدوم...
.و توپ رو دنبال کنم
‫حالا، احساس خیلی بهتری دارم.
‫خوبه.
‫میشه بعد کلاس ششم بیای بیدارم کنی؟
‫یکمی خواب‌آلودم، ممکنه خوابم ببره...
‫بله حتماً.
‫اونی-ساما، کل زنگ ششم اون روز...
‫...من توی یه دنیای دیگه جدای از ماریکو-سان و مدرسه بودم.
‫کل اون مدت نگران بودم،
‫...نگران این بودم توی کلوب تنها با درد بیدار بشه.
‫اوه، ببخشید...کائورونوکیمی کجاست؟
‫رفتش.
‫رفت؟
‫یه یادداشت گذاشته که نوشته بود «من امروز زودتر می‌رم.»
‫که...که اینطور...
‫حتماً دوباره حالش بد شده!
‫پس...باید شماره‌ش رو از دفتر بگیرم و بهش زنگ بزنم!
‫ببخشید، گوش کن ناناکو-چان...
‫باید یه چیز مهمی باید بهت بگم.
‫متأسفم! من عجله دارم!
‫چند بار، اونی-سامای عزیزم، چندبار به اون شماره‌ای که...
‫از دفتر مدرسه گرفتم زنگ زدم.
‫این تنها کاری بود که می‌تونستم بکنم.
‫ولی حتی اگه جواب تلفن رو می‌داد،
‫می‌دونم که همچنان کاری نمی‌تونستم براش انجام بدم.
.تماس گرفتن بیشتر نگرانم می‌کرد
‫جواب نداد، و منم هم نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫در نهایت دست از تلاش کشیدم.
‫هیچ کسی نمی‌فهمه. ‫ هیچ‌کسی یه نفر دیگه رو درک نمی‌کنه.
‫اما کسی که اهمیت می‌ده می‌تونه تلاش کنه.
‫یعنی حتی اگه نگران دیگران باشیم هم،
‫...کاری نیست که بتونیم براشون بکنیم؟
‫منظورت این بود؟
‫دکتر، ممنونم که زمان گذاشتید.
‫امروز اومد، نه؟
‫بله، اما نه برای چکاپ روزانه، ‫ گفتش که یه دفعه درد داشته.
‫و؟ خیلی وخیمه؟
‫نگران نباش. خودت رو نگران نکن.
‫اینطور چیزا پیش میاد.
‫که اینطور، خدا رو شکر.
‫دردش تموم شده، گفت شب برای تمرین مدرسه می‌ره.
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫خوبه که بسکتبال بازی می‌کنه.
‫منظورتون چیه؟ یعنی می‌گین، تا وقتی که می‌تونه؟
‫حرفای احمقانه نزن!
‫متأسفم...
‫لطفاً، یکی واسه من توضیح بده...
‫هدف از اینکه به دنیا میایم و زندگی می‌کنیم چیه؟
‫هیچ‌کس یه نفر دیگه رو درک نمی‌کنه.
‫من نمی‌تونم درد توی قلب اون رو احساس کنم،
‫و شدت بیماری‌ـش و اینکه چه بیماری‌ای داره، ‫نمی‌تونم بفهممشون.
‫...چون هیچکسی نمی‌تونه دیگری رو درک کنه.
‫اما، اونی-ساما...
‫...اگه کسی اون چنان سرزنده و پرطراورت مثل اون...
‫...همچین غم و قسمت تاریکی توی وجودش داشته باشه...
‫اون، آخرین کسیه که میتونم توی چنین شرایطی تصورش کنم.
‫نمی‌تونم فکرش رو تحمل کنم!
‫بیا، ماریکو-سان، باید غذا بخوری...
‫زود باش، ماریکو-سان...
‫از زندگیم برید بیرون!
‫ماریکو!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ناناکو همچنان از ماریکو دوری می‌کند.
‫یه روز، ماریکو ناگهان توی مدرسه از حال رفت.
‫وقتی ناناکو به خونه‌ی ماریکو رفت تا به مادرش اطلاع دهد،
‫از راز شوکه‌ کننده‌ی ماریکو باخبر شد.
‫قسمت بعدی: ماریکو
‫اونی-سامای عزیزم، اشک‌های من تمومی نداره...