‫من برگشتم...
.خوش اومدی
‫بابا کجاست؟
‫هنوز نیومده خونه...
‫اوه، ناناکو-سان، یه نامه برات اومده...
‫اوم...از طرف هنمی-سان...
‫چی؟ واقعاً؟ ممنونم!
‫واو! یه بسته‌ی بزرگ! یعنی چی توشه.
‫ناناکو-سان عزیزم، حالت چطوره؟
‫اول، ازت عذرخواهی می‌کنم که چندان برات نامه نمی‌نویسم...
‫بروشور نمایشگاه دانشگاه رو ‫به نامه ضمیمه کردم.
‫لطفاً یه نگاه بهش بنداز،
‫...و اگر خوشت اومد، لطفاً برنامه بریز و بیا.
‫هیچ دعوت‌نامه‌ی رسمی‌ای نداریم،
‫...در واقع، بهمون گفتن هرچندتا ‫دختر که می‌تونیم دعوت کنیم!
‫من یه چیزایی در مورد اینکه به ‫همه‌ی خانوم‌ها جوایز داده می‌شه، شنیدم.
‫پس لطفاً دوست‌هات رو هم بیار.
‫پی‌نوشت:
‫پی‌نوشت: این روزها، مثل قبل، زیاد خبری ازت نیست.
‫به نظرم «بی‌خبری خوش خبری» باشه.
‫پس خوشحالم که حالت خوبه.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قیچی باغبانی
‫قسمت بیستم
‫خب، کلوبای انگلیسی، کمدی، انیمه...
‫واو! همه جور آلت موسیقی هم هست!
‫یه عالمه غرفه‌ی غذا هم هست،
‫بیا بریم! ماریکو-سان هم میاد، شرط می‌بندم!
‫حتماً!
‫اوه، ببین، ببین!
‫رقص بالماسکه هم هست!
‫ماسک می‌زنین، بعد اینطوری می‌تونین ‫توی محیط عمومی دست‌های همدیگه رو بگیرین.
‫«یه عالمه ماسک برای انتخاب کردن هست»
‫من اینو برمیدارم، «سفید برفی».
‫تو چی؟
‫این یکی «ژولیت».
‫یو-وو! پس اونوقت یه «رومئو» می‌بینی!
‫نمایشگاه دانشگاهی؟ جشن رقص هم هست؟
‫چقدر منزجر کننده!
‫چی؟ چیش منزجرکننده‌ست؟
‫همه‌چیش!
‫یه زن و یه مرد، دستای همو ‫بگیرن و بدن‌هاشون به هم بخوره...
‫حتی فکر کردن بهش هم مور مورم می‌کنه!
‫چقدر پیچیده‌ای!
‫کی پیچیده‌ست؟
‫به هر حال، من نمی‌تونم اجازه بدم به یه ‫همچین نمایشگاه زننده‌ای برین!
‫ماریکو-سان!
‫بروشور رو بده بهم!
‫هی، صبر کن!
‫بیا ببینم!
‫شینوبو-سان!
‫هی! پسش بده! اون مال ناناکوـه!
‫این بروشور انقدر مهمه؟
‫معلومه!
‫حقیقت داره ناناکو؟
‫چی؟
‫که داری با یه پسر قرار می‌ذاری؟
‫پسره دانشجوی گاکوئینه؟
‫شینوبو-سان!
‫بهت که گفتم نکن!
‫هی گوش کن. این پسره بیشتر شبیه برادر ناناکو‌ـه.
‫اون دوست‌پسرش...
‫«شبیه» برادر؟ ‫پس در واقع برادرش نیست، نه؟
‫چی توی سرته؟
‫به تو چه ربطی داره که اون با کی در ارتباطه؟
‫خب خب! حالا مشخص شد که یه خبرایی‌ـه!
...ببین منو
‫دیگه اصلا باهات وقت نمی‌گذرونم!
‫بریم، ناناکو.
‫فایده‌ای نداره ازش بخوایم باهامون بیاد...
‫چون مثل اینکه ایشون نمی‌تونه ‫نزدیک جاهای «حال به هم زن» بشه.!
‫اما...
‫فقط تماشا کن.
‫چی؟
‫من...منم میام!
‫دیدی؟
‫خیلی خطرناکه که دوتایی تنها برید.
‫خیلی زیاد خطرناکه!
‫من باید از میسونو-سان در برابر مردا محافظت کنم.
‫مشکلی نیست. من ازش محافظت می‌کنم!
‫خب، کجا و چه ساعتی همو ببینیم؟
‫اونی-ساما....
‫همه منتظر نمایشگاه روز یک شنبه‌ن!
‫«روابط بین‌الملل» پروفسور تاکاداکی...
‫نگران نباش منم کتابه رو دارم...
‫ممنونم! همه جا رو دنبالش گشتم ولی چاپش تموم شده.
‫نمی‌تونم بهت بفروشمش، اما ‫می‌تونم تا هر وقت بخوای بهت قرض بدمش....
‫اما گمش نکن.
‫باشه.
‫ترمز خوب کار نمی‌کنه.
‫تو برو، می‌دونی که اتاقم کجاست؟
‫آه، آره.
‫تا من اینا رو چک می‌کنم برو تو...
‫اوه، فوکیکو-سان...خیلی وقته ندیدمت، حالت چطوره؟
‫به رز‌ها می‌رسی؟
‫بله...
‫رزای تو چطور همیشه انقدر زیبان؟
‫اوخ!
‫ببخشید...زیاد اهل حرف زدن نیست...
‫حتماً از من خوشش نمیاد.
‫ها. خدا داند.
‫اولین باری که دیدمش ابتدایی بود.
‫الان مثل یه زن جوان شده، عالیه!
‫ولی یه آدم فضایی‌ـه.
‫چیزایی که توی سرش می‌چرخه ‫برای من تماماً یه رازه.
‫ایناهاش! پیداش کردم!
‫بشین!
‫چرا شام پیشمون نمی‌مونی؟
‫نه، ممنونم. کار دادم.
‫میدونی، از وقتی فارغ‌التحصیل شدیم این‌جا نیومدی.
‫اوه، گمونم حق با توـه.
‫راستی، اون دختر دبیرستانی رو به نمایشگاه دانشگاه دعوت کردی؟
‫آره، براش برنامه رو فرستادم.
‫گفت میاد، و برنامه داره چندتا از دوست‌هاش رو هم بیاره.
‫عالیه! دخترا عموماً از این نمایشگاه‌ها خوششون میاد.
‫خداحافظ!
‫بعداً می‌بینمت...
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌گم...من یه ایده‌ی خیلی خوب دارم!
‫فکر نکنم جواب بده.
‫تا تلاش نکنی نمی‌فهمی.
‫هی، اون‌جا! چه خبره!؟
‫ببخشید، کائورونوکیمی؟
‫سن‌ژوست‌-ساما...براتون یه پیغام دارم.
‫پیغام؟
‫آره، به جای میسونو ناناکو-سان.
‫پیغام؟
‫آره، به جای ماریکو-سان.
‫ماریکو-سان می‌خواد که تو هم باهامون به نمایشگاه بیای.
‫به نمایشگاه دانشگاه؟ فردا؟
‫ما می‌خوایم شما و کائورونوکیمی همراهمون بیاین،
‫برای همین، من برای ناناکو از شما خواستم،
‫و ناناکو-سان هم برای من از کائورونوکیمی.
‫از کائورو می‌خواین باهاتون به نمایشگاه دانشگاه گاکوئین بیاد؟
‫چی؟ ...خب...چیش خنده داره؟
‫احتمالش یک در هزاره، اون هرگز نمیاد.
‫چرا؟
‫بهتره تو دلیلش رو ندونی.
‫به علاوه...ممنون از پیشنهادت، ولی منم نمیام.
‫نمایشگاه دانشگاه گاکوئین؟
‫اره..یکی از دانشجوهای فارغ‌التحصیل ‫ اونجا رو می‌شناسم...برای همین...
‫متأسفم...ولی برای یه شنبه یه تمرین دیگه داریم.
‫واقعاً؟ ماریکو-سان دلش برات تنگ می‌شه.
‫متأسفم!
‫می‌تونم فراموش کنم، چون عاشقم.
‫می‌تونم فراموش کنم، چون عاشق بودم.
‫بفرمایید چای...
‫خوبه ممنونم.
‫ناناکو خوابید؟
‫امکان نداره.
‫هی، ببین ماما!
‫به نظرت گردنبند مروارید به این لباس میاد؟
‫شاید، نمی‌دونم...
‫حتماً میاد!
‫خب، میشه بهم قرضش بدی، لطفاً؟
‫ولی فقط یه نمایشگاه دانشگاهی‌ـه! چرا گردنبند؟
‫لطفاً! فقط یه روز!
‫خب، حالا که اصرار می‌کنی.
‫ممنونم!
‫تو کمد طبقه‌ی بالاست، درسته؟
‫توی ابراست نه؟
‫آره...
‫نمی‌دونم چه حسی نسبت یه تاکه‌هیکو-سان داره...
‫باید زودتر بهش بگیم.
‫اما...
‫نگران نباش.
‫منم هنوز شجاعتش رو ندارم.
‫ولی می‌دونم روزی باید بهش بگیم.
‫باشه! خیلی‌خب!
‫بله، منزل میسونو...
‫متأسفم که دیروقت تماس گرفتم، ‫یه خواهشی ازت داشتم.
‫میا-ساما؟
‫برای فردا برنامه‌ای داری؟
‫اوم...فردا؟
‫بله، یک‌شنبه.
‫خب...بله، بعدازظهر...با شینوبو-سان.
‫اوه خوبه! می‌شه یکمی از صبحت رو برای من بذاری؟
‫خب...حتماً!
‫مراسم چای؟
‫بله! من هر یک‌شنبه صبح مراسم چای دارم،
‫و یکی از اعضای سوروریتی رو دعوت می‌کنم.
‫مثل اینکه فردا همه سرشون شلوغه... ‫برای همین دوست داشتم تو رو دعوت کنم.
‫خب، پس میای؟ فردا میای به خونه‌ی من؟
‫خیلی‌خب، فردا صبح وقتم آزاده.
‫خیلی ممنونم که من رو دعوت کردین.
‫خدا رو شکر! مطمئنم دوست داشتنی ‫میشه، فقط تو و من.
‫ممنونم، ناناکو-سان.
‫خواهش می‌کنم!
‫همچنین...
‫بله؟
‫لطفاً درموردش پیش کسی نگو.
‫چرا؟
‫اولین باره که من یه سال‌اولی رو ‫برای مراسم چای دعوت می‌کنم.
‫متوجه هستی. ممکنه بعضی‌ها احساس حسادت بکنند.
‫باشه، متوجه‌م.
‫پس، شب‌بخیر.
‫ازتون خیلی ممنونم و شب‌بخیر.
‫متأسفم. یادم رفت بهت بگم!
‫قبل از انکه به خونه‌م بیای، ‫میشه یه سر به خونه‌ی سوروریتی بزنی؟
‫باشه.
‫می‌دونی انباری کجاست؟ لطفاً ‫ست چایخوری میسن رو بیار.
‫ست چایخوری میسن؟
‫بله...یه ست خاص برای مهمون‌های خاص.
‫می‌خوام برای مراسم فردا از اون‌ها استفاده کنم.
‫خب...
‫کلیدش توی کشوی نگهبانی‌ـه.
‫اعضای سوروریتی هروقت بخوان ‫می‌تونن از اون‌جا برش دارن.
‫باشه، فهمیدم.
‫خداحافظ...
‫بعداً می‌بینمت!
‫ساعت یک نزدیک روبن، روبه‌روی دانشگاه، باشه؟
‫باشه، به موقع بیاین!
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫اگه مراسم چای ساعت 11:30 ‫تموم می‌شه، می‌تونم برم.
‫کلید انبار خونه‌ی سوروریتی؟
‫بله، همین جاست.
‫اسم و کلاستون رو اینجا بنویسید.
‫شما یکی از اعضای سوروریتی هستین درسته؟
‫بله.
‫این‌جاست.
‫خب بذار ببینیم...ست‌ چایخوری میسن...
‫این یه ست سوپ‌خوری سیبورو‌ـه...
‫همه توی جعبه‌های شبیه به همن.
‫من بلد نیستم...باید ‫بیشتر جزئیات می‌پرسیدم.
‫چطور قفل شد؟ چطور؟
‫عجیبه. در نمی‌تونه خودش قفل شه!
‫کی اون‌جاست؟ کی در رو قفل کرد؟
‫درو باز کن! بازی کردن رو تمومش کن!
‫لطفاً! می‌دونم اون‌جایی!
‫درو باز کن! لطفاً درو باز کن!
‫لطفاً! التماست می‌کنم!
‫کی داره این کار رو می‌کنه؟ باز کن! ‫خواهش می‌کنم درو باز کن!
‫چیکار کنم؟
‫اگه اینجا زندانی بشم،
‫...هم به مراسم چای نمی‌رسم و ‫هم به نمایشگاه دانشگاه!
‫مطمئنم! یکی بیرونه!
‫صبر کن! نرو! کمکم کن، لطفاً!
‫بذار برم بیرون!
‫لطفاً!
‫تا بعد از ظهر اون‌جا بمون.
‫ببخشید دیر کردم.
‫سلام، توموکو-سان!
‫ترسیدم همه‌تون منتظر من باشین،
‫اما ناناکو هنوز نیومده؟
‫پنج دقیقه‌ی دیگه بهش وقت بده...
‫هی، بیا برای هر دقیقه ‫100 ین ازش بگیریم!
‫قبوله!
‫اونی-ساما، متأسفم.
‫مثل اینکه نمی‌تونم به نمایشگاه بیام.
‫و چطور می‌تونم از میا-ساما عذرخواهی کنم؟
‫واسه یک‌شنبه زیادی داری تلاش می‌کنی!
‫خودت چی؟ واسه یک‌شنبه زیادی داری سیگار می‌کشی.
‫بهت قول می‌دم سیگار رو ترک کنم....
‫...به شرطی که تو هم به نمایشگاه دانشگاه گاکوئین بری.
...بروشور اون
‫خب، یه نمایشگاه کوچیک برای خودم دارم...
‫خانوم، یه تماس دارین...
‫...از طرف میسونو-ساما...
‫چی؟
‫خیلی متأسفم، نمی‌دونم ‫چطور معذرت‌خواهی کنم.
‫کائورونوکیمی قفل در رو شکوند و بعد...
‫باورم نمی‌شه این اتفاق افتاد! ‫متأسفم همه چیز رو از دست دادم.
‫واقعاً؟ نمی‌دونستم. عجب دردسری...
‫بعداً مراسم چای رو برگزار می‌کنیم.
‫شینوبو-سان و بقیه رو منتظر نذار. ‫از نمایشگاه لذت ببر.
‫اوه واقعاً؟ واقعاً؟
‫معلومه، ازش لذت ببر! خوش بگذره.
‫ممنونم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ناناکو، توکو، و ماریکو به نمایشگاه ‫دانشگاه گاکوئین رفتن.
‫ بعد ماریکو در مورد محافظت از ناناکو در .برابر مردان دیگه سماجت به خرج می‌ده
و ناناکو از انکه چیز زیادی در مورد .هنمی نمی‌دونه ناراحت شد
‫قسمت بعدی: نمایشگاه دانشگاه
‫اونی-ساما، اشک‌های من تمومی ندارن...