‫آه، صبح بخیر، لئو.
‫صبح بخیر!
‫روز بخیر.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، لئو.
‫صبح بخیر.
‫صبحتون بخیر.
‫لئو کنستانتین پینوکل...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫به‌علت حادثه‌ای که توی اداره مرکزی پینوکل رخ داد، ‫های کارد تا اطلاع ثانوی درش تخته شده.
‫شعبه‌ی اولد مید هم بسته شده، برای همین ‫من روزهامو توی کالج رامی به بطالت می‌گذرونم.
‫پدرم رو هنوز پیدا نکردن...
‫ولی درحال حاضر هیچ کمکی از دستم برنمیاد.
‫من...
‫خیلی ضعیفم.
‫کالج رامی، معتبرترین مدرسه شبانه‌روزی پسرانه‌ در فورلنده.
‫تمام دانش‌آموزهای اینجا، عضوی فرهیخته از طبقه ثروتمند جامعه‌ان.
‫برای همین، اطراف من به‌شدت محتاط رفتار می‌کنن.
‫از دانش‌آموزها گرفته تا اساتید، همه‌ی ملت ‫خبر دارن که من توی چه وضعیتی دارم به سر می‌برم.
‫اما صرفاً درظاهر.
‫هیچکس به معنای واقعی بهم اهمیت نمی‌ده.
‫دارن شرایط رو ارزیابی می‌کنن.
‫امنیت پدرم، ارزش من به‌عنوان وارث اتومبیل‌های پینوکل رو مشخص می‌کنه.
‫،و این می‌شه عامل تعیین‌کننده‌
‫در این خصوص که ازم حمایت کنن یا من رو کنار بذارن.
‫اما این چیز جدیدی نیست.
‫از وقتی که من پامو به اینجا گذاشتم، همین بساط بوده.
‫نه، حتی قبل از اومدنم به اینجا...
‫آره، تاجایی که یادم میاد، من همیشه تنها بودم.
‫سلام!
‫بدون اجازه ازم عکس نگیر!
‫آخه انقدر با ولع داشتی غذا می‌خوردی که به‌نظر خیلی لذیذ می‌اومد!
‫هی!
‫لطفاً مراقب باش.
‫این یه دوربین فیلمبرداری‌ـه.
‫من فرانسو‌ ام.
‫چند وقت پیش به اینجا انتقالی گرفتم و توی کلاس بغلی‌تم.
‫از آشناییت خوش‌وقتم.
‫ساندویچ‌های این مدرسه تعریف چندانی ندارن،
‫اما وقتی اینجا می‌خوریشون بهترین چیز دنیان.
‫تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫بفرما.
‫اوه، پویزون فنومنون!
‫نکنه تو هم ازشون خوشت نمیاد؟!
‫پوی-فن رودست نداره، مگه نه؟
‫من طرفدار دوآتیشه‌شونم، و-
‫هـ ـ هی...
‫صبح بخیر، لئو.
‫واقعاً دوست‌داشتنیه، مگه نه؟
‫صبر کن منم بیام، لئو!
‫دیشب خوب خوابیدی؟
‫من که اصلاً.
‫هنوز نتونستم به تخت‌های خوابگاه عادت کنم.
‫هوی! دیگه تمومش کن!
‫اوه، فیلم عکاسی تموم شد.
‫هی، می‌خوای کلاس رو بپیچونیم؟
‫هان؟
‫دنبالم بیا.
‫هوی!
‫وقت‌گیرتر از دیجیتاله، ولی خوبه، نه؟
‫پشمام.
‫مگه نه؟!
‫نظرت درمورد عکس‌هام چیه؟
‫نظرم چیه؟ همه‌ی این عکس‌ها از قیافه‌ی عصبانی منه.
‫غیر از این چی می‌خواست باشه؟ به‌هرحال تو همیشه عصبانی‌ای.
‫دیدی بازم عصبانی شدی.
‫اولش به‌خاطر پدرم بود که عکاسی رو شروع کردم.
‫پدرم یه عکاسه و... هوم؟
‫آه، هیچی.
‫حالت خوبه؟
‫فکر نکنم بیماری ویروسی باشه.
‫که اینطور. ازتون خیلی ممنونم.
‫شاید خسته‌ای؟
‫رنگتم به‌نظر پریده.
‫به میزان کافی نمی‌خوابی، مگه نه؟
‫هان؟ راست می‌گن؟
‫من خوبم.
‫اگه چیزی اذیتت می‌کنه، هرموقع خواستی می‌تونی بیای پیشم.
‫صبر کن!
‫توروخدا صبر کن!
‫پدر، صبر کن!
‫پدر!
‫بازم...
‫عجب کابوسی‌ـه.
‫این کوچولو یه‌نوع بنت قنسول ـه که اسمش رز زمستانی‌ـه.
‫علت این اسم‌گذاری، برگه‌های سرخ نامیزون‌شونه که این گل‌ها رو شبیه رز می‌کنه.
‫به عقیده‌ی بعضی‌ها این برگه‌ها، کاسبرگ‌های تغییرشکل‌یافته‌ان،
‫ولی کاملاً متفاوت-
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫جای سؤال نداره، می‌خواستم به گلی ‫که کم مونده پژمرده شه آب بدم.
‫مطمئنم گل‌های دیگه‌ای هستن که به آب نیاز دارن.
‫منظورش فین ـه.
‫اون هنوز یه غنچه‌ست.
‫بی‌صبرانه منتظرم ببینم وقتی شکوفا شد چه جور گلی می‌شه.
‫خب دیگه، بعداً دوباره به ملاقاتت میام.
‫آه، ویجای-سان! سلام!
‫اونی-چان، تو و ویجای داشتین درمورد چی حرف می‌زدین؟
‫آه! ویجای-سان بازم گل آورده؟
‫همه‌چی به‌نظر طبیعیه.
‫مطمئنم به‌زودی دیگه اثری از این سرفه‌ها نمی‌مونه.
‫بله. صبر می‌کنم ببینم چی می‌شه.
‫هوی! فکر کردی داری چه غلطی می‌کنی؟
‫تو با بورسیه تحصیلی اومدی، مگه نه؟
‫باید حد خودت رو بدونی.
‫این مدرسه جای امثال تو نیست.
‫در وهله اول-
‫مشکلی پیش اومده؟
‫لـ ـ لئو...
‫نه، من داشتم راه خودم رو می‌رفتم و این یارو بهم برخورد کرد.
‫واسه همین داشتیم باهم حرف می‌زدیم... مگه نه؟
‫آ ـ آره.
‫شونه‌م اتفاقی به شونه‌ش خورد.
‫درست می‌گه؟
‫ا ـ احتمال داره.
‫حالا هرچی. بیاید بریم.
‫توی یه مدرسه برای پسرهای دبیرستانی و راهنمایی ثروتمند،
‫یه دانش‌آموز انتقالی با بورسیه تحصیلی یه بیگانه‌ی به تمام معناست.
‫از همون اولش می‌دونستم همچین اتفاقی میفته.
‫و به‌نظر از این‌که من باهات صمیمی‌ام خوشحال نیستن، لئو.
‫اون‌ها یه‌مشت آشغالن.
‫بهشون اهمیت نده.
‫همچنین به بورسیه تحصیلیت.
‫من یه آدم به‌شدت کاردرست رو می‌شناسم که با بورسیه تحصیلی اومده بود،
‫البته یه خل‌وضعه که می‌میره واسه گل و گیاه.
‫ممنون، لئو.
‫صبح بخیر، لئو.
‫صبح بخیر.
‫امروز سردتر از همیشه‌ست.
‫مطمئنی؟
‫هیچ‌وقت حس نکردم جایی توی این مدرسه هست که بهش تعلق دارم.
‫اینجام نه...
‫ولی اشتباه می‌کردم.
‫لـ ـ لئو؟! لئو!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هنوز به اندازه کافی خوب نیستم.
‫هرچقدرم که تلاش کنم...
‫پدر!
‫من... هنوز...
‫«روز ظهور لالا» نزدیکه. میدان سن گالگانو،
‫بیدار شدی؟
‫با تزئینات سالیانه‌ش می‌درخشه، و پر از جمعیته.
‫تبت خیلی بالا بود، دست‌وپامو گم کرده بودم.
‫فی‌الفور بردمت پیش دکتر ویکتور تا معاینه‌ت کنه، بعدش آوردمت اینجا.
‫نزدیک یک میلیون لامپ LED روی درخت‌ها و مجسمه‌ها،
‫توی میدان در طول روز رنگ عوض می‌کنن.
‫آب می‌خوای؟
‫گردشگرها در میدان چراغانی قدم می‌زنن،
‫اگه گشنته...
‫چرا... چرا انقدر خودتو به دردسر میندازی؟
‫با نورهای اعجاب‌انگیز در پس‌زمینه،
‫عکس و فیلم می‌گیرن و از منظره لذت می‌برن.
‫من از صمیم قلب به پدرم احترام میذارم که ‫به‌عنوان یه عکاس دور دنیا سفر می‌کنه.
‫اما درعین‌حال، همیشه تنها بودم.
‫برای همین، می‌خوام عکاس بهتری شم و از لاکم بیرون بیام و توی دنیا قدم بذارم.
‫این‌طوری، می‌تونم بهش نزدیک‌تر شم.
‫وقتی دیدمت، حس کردم من و تو مثل همدیگه‌ایم.
‫برای همین ازت عکس گرفتم.
‫توی چشم‌های تو هم مثل من تنهایی دیده می‌شه...
‫ولی من تنها نیستم.
‫می‌دونم آدم‌ها آخرسر تنهام میذارن.
‫برای همین سعی دارم به کسی دل نبندم.
‫چی داری می‌گی؟ خیلی عجیبه.
‫در ادامه به اخبار مربوط به جانشینی می‌پردازیم.
‫شورای جانشینی اظهار داشتن که ‫شاهزاده دوم، شاهزاده لوئیس،
‫وارث تاج‌وتخت و پادشاه جدیدمون می‌شن.
‫ضمناً اعلام شده که تاج‌گذاری پادشاه لوئیس ژانویه‌ی این سال برگزار می‌شه.
‫شاهزاده بودن هم سخته ها.
‫هان؟
‫پدرش یه آدم مشهور و مورداحترام تمام مردمه که...
‫می‌دونی دیگه؟
‫راست می‌گی.
‫من اینجام.
‫همیشه پیشت می‌مونم.
‫لئو، صبح بخیر.
‫صبح بــخــیــر!
‫لئو؟
‫خوب به‌نظر نمیاد.
‫تبتم داره بالا می‌ره.
‫محض احتیاط، باید با خانواده‌ت تماس بگیریم...
‫مراقب خودت باش.
‫تماس بگیرید؟
‫پدرم رو نگران نمی‌کنم...
‫نگران؟
‫انتظار دارم نگرانم شه درحالی که ممکنه همین الانشم مرده باشه؟
‫لئو، از من به تو نصیحت.
‫حواست به فرانسو باشه.
‫با خیلی از دانش‌آموزها حرف می‌زنه و ‫درموردت انواع‌واقسام سؤال‌ها می‌پرسه.
‫حتماً نقشه‌ای زیر سر داره.
‫چرا همه ترکم می‌کنن؟
‫من فقط سعی دارم قوی باشم.
‫به‌عنوان وارث پینوکل...
‫به‌عنوان رهبر های کارد...
‫با تمام وجود تلاش کردم...
‫من... من...
‫ولی بازم...
‫بدون در زدن اومدم تو.
‫آه، راستی، چندتا عکس دیگه گرفتم.
‫که این‌طور... پس جریان از این قراره.
‫چیکار داری می‌کنی، لئو؟!
‫فهمیدم!
‫می‌دونم هیچکس از ته دل بهم اهمیت نمی‌ده!
‫تو حتماً یه بازیکنی که می‌خوای با نزدیک شدن به من کلکمو بکنی.
‫هدف نهاییت چیه؟ کارتم؟ یا ثروتم؟
‫من از وقتی که تو رو دیدم، حالم همین‌طور بد و بدتر شده!
‫لئو؟ درمورد چی داری حرف-
‫تو! شنیدم درموردم از این و اون می‌پرسی!
‫ا ـ این به‌خاطر...
‫به حرفم گوش کن، لئو!
‫درسته.
‫تا الان، و از این به بعد...
‫من همیشه تنها می‌مونم.
‫یادمه...
‫اون روز برف می‌بارید، و ماشین گیر کرد.
‫درنتیجه منم با پدرم از خونه بیرون رفتم.
‫می‌خواستم باهاش حرف بزنم، برای همین بحث کارت‌ها رو پیش کشیدم.
‫اولین‌بار بود که پدرم به حرفم گوش می‌داد،
‫برای همین می‌خواستم بیشتر حرف بزنم و ‫به صحبتم درمورد کارت‌ها،
‫پینوکل، و آینده ادامه دادم...
‫ولی زمان مثل برق و باد گذشت، و ماشینش خیلی زود از راه رسید.
‫صبر کن، پدر... صبر کن!
‫می‌خواستم بیشتر باهاش حرف بزنم.
‫برای همین از جون مایه گذاشتم، با اینکه تنها بودم...
‫می‌خواستم من رو ببینه.
‫بالأخره، تو یک قدمی مرگه.
‫من یه بازیکن کلوندایکم که اینجا فرستاده شدم تا تو رو بکشم.
‫بی‌صبرانه منتظر امروز بودم.
‫توانایی من، «سیزده پله»، اگه هر روز یه‌بار باهات حرف بزنم،
‫روح و بدنت رو ذره ذره نابود می‌کنه و ‫روز سیزدهم اجل رو سراغت می‌فرسته.
‫معلوم شد فرزند پینوکل فقط یه بچه‌ست.
‫یه جغله‌ی بیش‌ازحد لوس و ضعیف و خجالتی‌ـه که زیادی به خودش مغروره.
‫تحت تأثیر قرار دادنت خیلی راحت بود.
‫درواقع، مثل آب خوردن بود.
‫تقریباً نصفه شب سیزدهمین روزته.
‫خوشحال نیستی آخرین چیزی که می‌بینی برفی به این زیباییه؟
‫این زندگیِ غرق در کابوس‌هات رو رها کن.
‫دست کثیفت رو بهش نزن!
‫نزدیک بود.
‫فـ ـ فرانسو...
‫لئو، من از بقیه درموردت می‌پرسیدم ‫چون می‌خواستم بیشتر بشناسمت.
‫چون فکر می‌کردم من و تو مثل همدیگه‌ایم.
‫ولی اشتباه می‌کردم.
‫شما... شماها فرق دارید.
‫من مثل شما نیستم!
‫چای،‌ ها؟
‫یادش بخیر.
‫مگه نه؟
‫هروقت که سرما می‌خوردی، من...
‫گمونم امشب خوب می‌خوابم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫به کمکت احتیاج دارم...
‫تا این دنیای کوفتی رو تغییر بدم.
‫پس لطفاً، فقط یکم بیشتر...
‫حتی اگه نقشه‌ی بن خوب پیش بره، توی شرایط فعلی تو...
‫بیا به یه جایی دور از اینجا فرار کنیم، فقط ما دوتا.
‫متأسفم.
‫عذرخواهی نکن.
‫بن همین که کارش باهات تموم شد، از شرت خلاص می‌شه.
‫می‌دونم چه خطری تهدیدم می‌کنه.
‫اما این کار رو به سرانجام می‌رسونم.
‫محض خاطر خانواده...
‫پس... من این دنیا رو تغییر می‌دم... محض خاطر تو.
‫قسمت بعدی، «گرفتن دست تو.»