..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫سلام نیویورک‌نشین‌‌‌ها.
‫هیچ‌چیز اندازه یه غذای آرامش‌بخش...
‫در پایان یه روز سخت، حال نمی‌ده.
‫و اگه بخواید همراه بقیه غذا بخورید...
‫معمولا با هم دیگه می‌رید رستوران.
‫ترکیب غذا خوردن و معاشرت ‫می‌تونه گاهی‌اوقات...
‫شما رو به وجد بیاره.
‫ولی وقتی که بالاخره صورت‌حساب میاد...
‫چیزی که باید یه پرداخت خیلی ساده باشه...
‫معمولا تبدیل به محاسبه‌ای ‫ آزاردهنده می‌شه که...
‫کی چی خورده و چقدر پول باید پرداخت کنه.
‫وقتی که صورت‌حساب پرداخت می‌شه...
‫همه تظاهر می‌کنن که خوبن.
‫ولی همیشه یه نفر در سکوت ناراحته...
‫چون می‌دونه که بیش از حد پرداخت کرده.
‫و براشون سواله که آیا می‌شد ‫ این قضیه رخ نده؟
‫ولی به نظرم یه نفر بود که ‫راه‌حلی داشته باشه.
‫پس به ماجراجویی‌ای رفتم که بفهمم...
‫آیا کسی هست که راه درست ‫ دنگ دادن رو بلد باشه؟
‫[چگونه دنگ خود را بدهیم]
‫محاسبه‌ی بدهکاریمون به ملت...
‫یکی از سخت‌ترین قسمت‌های...
‫زندگی در جامعه‌ای سالمه.
‫وقتی تصادف می‌کنی...
‫بدهی‌ای هست که باید پرداخت بشه...
‫و نمی‌شه بهمون اعتماد کرد ‫که خودمون محاسبه‌اش کنیم.
‫وقتی صورت‌حساب گرانی نمایان می‌شه...
‫هیچ‌کس دوست نداره که ‫ قبول کنه که اشتباه کرده...
‫و حتی اگه قبول کنید که ‫ پنجاه‌پنجاه حساب کنید...
‫همچنان ممکنه یه نفر دلخور بشه.
‫برای همین مسئولینی وجود دارن که...
‫بدهکاریمون رو تعیین می‌کنن.
‫ولی وقتی بحث شام گروهی باشه...
‫کسی صاحب‌نظر نیست.
‫و از همه انتظار می‌ره که بدونن...
‫چطور منصفانه قضیه رو حل کنن.
‫ملت معمولا مایل نیستن که سر چند دلار...
‫شلوغی به پا کنن...
‫ولی در طول زمان این بی‌عدالتی‌های ‫ کوچیک ممکنه جمع بشن...
‫و ناراحتی‌های طولانی‌مدت به وجود بیارن.
‫در بهترین شرایط همه ‫غذای یکسانی سفارش می‌دن..
‫و همه می‌دونن که چقدر باید پرداخت کنن.
‫ولی ماهیت غذاخوردن گروهی شلوغ و بی‌نظمه.
‫و عوامل زیادی وجود داره که...
‫برای محاسبه صورت‌حساب ‫هر نفر باید در نظر گرفته بشه.
‫به عنوان مثال این مثال آشنا.
‫آماده می‌شی که بری بیرون.
‫و بعد به دوستی زنگ می‌زنی ‫ که برنامه شام بچینین.
‫اولش فقط شما دو تا هستید...
‫ولی بعد اون هم دوستش رو دعوت می‌کنه...
‫و اون دوست هم یه دوست دیگه رو دعوت می‌کنه.
‫و تا به خودت بیای می‌بینی که شمارش...
‫تعداد افرادی که دعوت کردی رو از دست دادی.
‫همیشه یه نفر اون شخصی رو دعوت می‌کنه...
‫که هیچ‌کس دوست نداره بیاد...
‫ولی معمولا سرش به کار خودشه.
‫یه نفر وعده غذایی رو...
‫با سفارش سوپ دامپلینگ ‫ برای همه شروع می‌کنه...
‫درحالی که اصلا میل نداشتی.
‫و واسه گیاهخوارها هم توفو سفارش می‌ده.
‫یه نفر هم همیشه یکم میگو می‌خواد.
‫مشروب‌خورها هم مشروب سفارش می‌دن.
‫و با این‌که سعی‌ داری صرفه‌جویی کنی...
‫تنها کاری که از دستت برمیاد اینه ‫ که از درون وحشت کنی...
‫درحالی که می‌بینی رفیق‌هات ‫کلی بریز و بپاش می‌کنن.
‫ساده‌ترین کالای منو رو سفارش می‌دی...
‫تا شاید بقیه هم یاد بگیرن.
‫ولی این باعث نمی‌شه که ملت تجملاتی نشن.
‫یه سری ممکنه فقط بخوان ‫ غذای ارگانیک بخورن...
‫که ممکنه خیلی گران باشه.
‫و شاید یکی از دوست‌هات روش بشه...
‫که غذاش رو آشپزخانه پس بده...
‫که گاهی‌اوقات ممکنه هزینه‌اش ‫ از صورتحساب کسر بشه.
‫تازه شاید هم یه نفر خیلی دیر برسه...
‫و شروع کنه به خوردن از غذای بقیه.
‫و شاید یه نفر مجبور بشه زود بره...
‫و از یه نفر بخواد که غذاش رو حساب کنه.
‫در این مرحله...
‫دیگه نمی‌شه حساب کرد که کی چی خورده...
‫ولی کسی هم براش مهم نیست.
‫و وقتی که گارسون صورتحساب رو میاره...
‫کسی که چهارتا آبجو خورده...
‫نظرش اینه که همه باید به ‫یه مقدار پول پرداخت کنن.
‫وقتی بالاخره جرئت می‌کنی ‫که صورتحساب رو ببینی...
‫واست سواله که چطور ممکنه ‫با خوردن پیروگی و آب گازدار...
‫هزینه غذات بشه سی دلار.
‫و شدیدا پشیمان می‌شی که قبول کردی ‫همه برابر پرداخت کنن.
‫و واست سوال می‌شه که چرا همیشه وضع همینه؟
‫به اندازه کافی سفارش نمی‌دی؟
‫یا همه سعی دارن کلاه سرت بذارن؟
‫شاید بد نباشه افرادی که بیشتر غذا خوردن...
‫بیشتر هم پول بدن.
‫ولی چرا همیشه بی‌ادبیه که...
‫از ملت پولی که بهت بدهکارن رو بخوای؟
‫و یاد زمانی می‌افتی که...
‫از فرودگاه تاکسی نگرفتی...
‫چون می‌خواستی صرفه‌جویی کنی.
‫و بعد بابت طمع دوست‌هات ازشون دلخور می‌شی.
‫و وارد حالت گیجی تجزیه‌کننده‌ای می‌شی...
‫و بی‌صبرانه منتظر روزی هستی که...
‫این جسم فیزیکی که اسمش بدن هست رو ترک کنی.
‫تا وقتی که بالاخره از این حالت خارج بشی ‫ و یه یک دلاری بندازی جلوی رفیقت.
‫هفته‌ها ملت رو توی رستوران تماشا می‌کردم...
‫سعی می‌کردم ببینم راه منصفانه‌ای ‫واسه دنگ دادن هست که...
‫به فکرم نرسیده یا نه.
‫ولی چیزی که کشف کردم این بود که...
‫بدون این‌که مسئولی برای ‫ قضیه باشه که تصمیم بگیره...
‫تجربه غذا خوردن...
‫تبدیل به بازی برنده‌ و بازنده می‌شه.
‫و فقط غذاخورهای حرفه‌ای...
‫بلدن که چطور زیاد پول ندن.
‫بعضی‌ها پافشاری می‌کنن...
‫و قبول نمی‌کنن حتی یه قرون...
‫بیشتر از مبلغ غذاشون...
‫یا بدهیشون پرداخت کنن.
‫این رفتار ممکنه باعث بشه...
‫حسابرسی بسیار سخت‌تر از...
‫چیزی که باید باشه...
‫و باعث بشه دوست‌هاتون رو از دست بدید.
‫یه سری هم واسه مدتی خیلی طولانی...
‫دنبال کیف‌پولشون می‌گردن...
‫با این امید که کلا از پرداخت‌کردن ‫ صرف نظر کنن.
‫این حرکت خیلی زیرکانه هستش...
‫چون به همراهتون که باهاتون غذا می‌خوره...
‫فرصت و زمان برای...
‫مداخله کردن در پرداخت شما بده.
‫همچنین می‌گن که چیزی بهشون بدهکار نیستید.
‫چون که دوستیتون باارزش‌تر از این حرف‌هاست.
‫ولی یه حرفه‌ای حاضره انقدر پیش بره...
‫که حتی کیف پولش رو نشون هم نده.
‫این عمل شامل این می‌شه ‫ که جیب‌هاتون رو...
‫با کلی اشیای الکی پر کنید که...
‫این توهم رو ایجاد کنید که ‫ دنبال کیف‌پولتون هستید.
‫اما محبوبیت این راه‌حل نقطه‌ضعفش هم هست...
‫چون که خیلی‌ها نمایشتون رو می‌شناسن...
‫و منتظر می‌مونن...
‫و مجبور می‌شید که بالاخره پرداخت کنید.
‫ولی من متوجه شدم که حرفه‌ای‌ها...
‫یه راه خیلی پیچیده‌تر دارن که ‫مبلغ غذاشون کمتر بشه.
‫حرفه‌ای‌ها دوست دارن ‫ برای هدف‌های مالیاتی...
‫یادداشت بکنن...
‫و این بهشون برتری اقتصادی‌ای...
‫در برابر بقیه می‌ده.
‫ولی این‌که به یه نفر بگی ‫پول غذا رو حساب می‌کنی...
‫خیلی راحت احساس هر غذایی رو از بین می‌بره.
‫انگار که وقتی بحث پول وسط باشه...
‫روابط از بین می‌رن.
‫و کلا فضای رستوران قابلیتی داره که...
‫انصاف ما رو کاملا به نمایش می‌ذاره.
‫ولی اخیرا تولدم بود...
‫و یه سری از دوست‌هام واسه شام...
‫من رو به یه رستوران ایتالیایی خوب بردن...
‫و راستش خیلی خوش گذشت.
‫کمی شراب و پیش‌غذا خوردیم...
‫و من چیکن آلفردو سفارش دادم.
‫یه جاش هیجان‌زده شدم چون که پیش‌خدمت...
‫با یه کیک کوچک و شمع اومد سمت من...
‫ولی مشخص شد که...
‫واسه تولد یه نفر دیگه بود.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫از نظر دوست‌هام خیلی خنده‌دار بود.
‫هرچند به نظر من خنده‌دار نبود.
‫هیچ‌وقت واضح نیست که شخصی ‫که تولدشه هم باید پول بده یا نه...
‫واسه همین حرفی نزدم.
‫ولی وقتی که پیش‌خدمت صورتحساب رو آورد...
‫یکی از دوست‌هام با کارتش ‫ همه‌اش رو پرداخت کرد...
‫و بقیه هم با گوشیشون ‫ پول رو براش واریز کردن.
‫اولش به دوست‌هام افتخار می‌کردم که...
‫انقدر راحت انجامش داده بودن.
‫ولی بعد متوجه شدم که ‫ شخصی که پرداخت کرده بود...
‫درواقع از کارت اعتباری ‫تجاری استفاده کرده بود...
‫که یعنی می‌تونست بعد پرداخت مالیات مبالغ...
‫ازشون سود هم برداشت کنه.
‫چرا از مهمونی تولدم برای ‫ کسب درآمد استفاده می‌کردن؟
‫داشتن سعی می‌کردن شب تولدم رو...
‫تا قطره آخرش بدوشن.
‫حالم بد شده بود.
‫از نظر اون افراد بیشتر شبیه ‫یه موقعیت تجاری بود...
‫تا یه واقعه مهم.
‫داشتن کارت‌هاشون رو به نمایش می‌ذاشتن...
‫به این امید که بهشون ‫ امتیاز اعتباری تعلق بگیره.
‫ازم سود برده بودن.
‫و به این فکر کردم که...
‫دیگه کدوم خاطرات مهمم...
‫مخفیانه برای شخصی سود داشته؟
‫اون آتیش‌بازی‌ها که باهاش حال ‫کردیم هم ازش سود کردن؟
‫یا اون شب خنده‌دار که رفتیم سینما؟
‫از کارت تخفیفی که واسه اون قضیه...
‫پا و ماهی هم بهم دادن هم سود کرده بودن؟
‫شاید نگرشم به این قضیه اشتباه بود.
‫من کل زندگیم با اداره ‫ مالیات مشکلی نداشتم...
‫درحالی که بقیه دنبال راهی بودن که...
‫قانون رو دور بزنن.
‫شاید وقتش رسیده بود که بالغانه رفتار کنم...
‫و خودم هم نقص‌های اقتصادی رو پیدا کنم.
‫پس با یه حسابدار دیدار کردم ‫ که بالاخره بفهمم...
‫که چه چیزی تجاریه و چه چیزی تفریح.
‫ولی در اون زمان داشت دفترش رو عوض می‌کرد...
‫و ازم خواست که براش یه دفتر کرایه کنم که...
‫حرفه‌ای به نظر برسه.
‫و من این کار رو کردم.
‫اگه یه فیلم از شام‌ خوردنم ‫با دوست‌هام بگیرم...
‫می‌تونم ازش سود کنم؟
‫جالبه. هوم...
‫به نظرم صد درصد اطمینانی نیست...
‫ولی نظر من مثبته. چرا که نه؟
‫شغل تو اینه که فیلمساز هستی.
‫چند لحظه پیش بهم گفتی که ‫ مستند درست می‌کنی...
‫از هر چیزی که به نظرت درست و خوبه...
‫مستند درست می‌کنی، پس اگه مستندت...
‫در مورد تفریح با دوست‌هات باشه...
‫و بعد سعی کنی که مثلا اون رو...
‫توی فضای مجازی منتشر کنی تا...
‫که مثلا شبکه‌هایی مثل ‫ اچ‌بی‌او بیان سراغت...
‫چرا که نه؟ از نظر من که...
‫انگار خرج می‌کنی که برات تبلیغ بشه.
‫اگه که...
‫از خودم فیلم بگیرم که دهان‌شویه می‌خرم...
‫از اون هم می‌تونم سود کنم؟
‫جالبه. هوم...
‫یعنی اگه بتونی توجیه کنی ‫ که نیتت خوب بوده...
‫اون‌وقت به نظرم خرج در راه تجارت بوده.
‫به نظر فکر محشری می‌اومد.
‫پس با موافقت حسابدارم...
‫حالا می‌تونستم تمام وسایلی که...
‫معمولا می‌خریدم رو یادداشت کنم.
‫فقط باید چند ثانیه...
‫از کاری که انجام می‌دادم فیلم می‌گرفتم...
‫و به صورت جادویی تبدیل ‫ به خرج در راه تجارت می‌شد.
‫به همین سادگی.
‫و اگه اداره مالیات می‌خواست ‫ که بهش رسیدگی کنه...
‫مجبور بودن که به تمام فیلم‌هایی که...
‫گرفته بودم نگاه کنن.
‫و شک نکنین که خیلی زیادن...
‫کلی فیلم دیگه مثل این‌ها وجود داره.
‫واسم سوال بود دیگه چی رو می‌شد نوشت.
‫وای.
‫چنین چیزی قیمتش چقدره؟
‫سی و پنج هزار دلار.
‫واسم... واسم چیکار می‌کنه؟
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قیمتش خوبه.
‫همیشه یه تابلو نئونی می‌خواستم...
‫پس رفتم این فروشگاه کوچه پایینی...
‫تا ببینم چیزی آماده دارن که بخوام بخرم.
‫فروشنده اونجا خیلی دوستانه برخورد می‌کرد...
‫ولی وقتی بهش در مورد نقشه‌ام برای ‫ دور زدن سیستم مالیاتی گفتم...
‫خیلی ناراحت شد...
‫و در مورد نابرابری حقوق برام سخنرانی کرد.
‫یعنی اگه من من میلیونر بودم و ‫ میلیون‌ها دلار پول در می‌آوردم...
‫متوجه بودم که پولم باید بره دیگه.
‫این‌طوری یه کار خوبی می‌کنم...
‫خب پس باید یکم بیشتر پول بدم. ‫که چی؟
‫آره دیگه، باید پول کوفتی رو بدی دیگه.
‫چون همه لایق زندگی بهترن.
‫همه.
‫یه جورهایی باعث شد انگیزه‌ام کمتر بشه...
‫ولی گفتم که همچنان می‌خوام یه چیزی بخرم.
‫واسه یه خانمی درستش کردم.
‫ظاهرا اون هم مالیاتش رو پرداخت نمی‌کرد...
‫چون نیومد که ببرش.
‫این هم از این!
‫وای.
‫[مالیات وارد بر درآمد]
‫اجی مجی!
‫می‌دونی، نور آبی خوبی داره.
‫می‌تونی بذاریش توی اتاق خوابت...
‫که بتونی به وقتش روشنش کنی.
‫حس می‌کردم که یکم خودخواهی کردم.
‫شاید به عواقب چنین کاری...
‫فکر نکرده بودم.
‫و داشتم با این کار به بقیه آسیب می‌رسوندم.
‫یعنی من اونی بودم که سر میز ‫ از همه بیشتر می‌خوره...
‫ولی از همه کمتر پرداخت می‌کنه؟
‫یا نکنه همه ما وقتی که...
‫خیال می‌کنیم مشکلی پیش نمیاد، ‫ خودخواه می‌شیم؟
‫اگه همه کمترین مالیات ممکن ‫ رو پرداخت می‌کردن...
‫کی آشغال‌ها رو جمع می‌کرد؟
‫یا قطارها رو سروقت می‌رسوند؟
‫و اگه کسی مالیات پرداخت نمی‌کرد...
‫کی به مامورهای راهنمایی و رانندگی ‫ می‌گفت که کی رد بشن؟
‫حتی اگه قوانینی برای دنگ دادن بود...
‫احتمالا همیشه یه نفر بود که...
‫دنبال نقصی در قوانین می‌گشت ‫ که حال بقیه رو خراب کنه.
‫و شاید گشتن واسه راه حل فایده‌ای نداشت.
‫اخیرا داشتم توی محله‌مون قدم می‌زدم...
‫و متوجه شدم که یه جایی هست که اسمش...
‫فروشگاه داوره.
‫مطمئن نبودم که محصولاتشون چی بود...
‫ولی احتمالا یه چیزی اونجا بود که...
‫بتونم ازش سود ببرم.
‫ظاهرا تنها فروشگاه مخصوص ‫ داوران توی نیویورک بود.
‫و خیلی بیشتر از چیزی که ‫فکر می‌کردم سوت داشتن.
‫این یکی اسمش سونیک بلسته.
‫خیلی صدای تیزی داره، ‫همچنین فیوژن هم داریم.
‫فیوژن یعنی ترکیب دو سوته.
‫سری نرم که در مقابل افرادی که...
‫دوست دارن نوک سوت رو بجون مراقبت می‌ده.
‫همین‌طور فینگرگریپ کلاسیک هم داریم. ‫که صداش ملایم‌تره.
‫والیبال، هندبال، فوتبال آمریکایی، ‫فوتبال معمولی.
‫این یکی قیمتش چقدره؟
‫این یکی قیمتش 52.95 دلاره.
‫این سوت ظاهرش خنده داره. ‫خب...
‫خب... توی نیویورک چندتا داور داریم؟
‫اگه بگیم هشت میلیون داور توی نیویورک هست...
‫به نظرم 250 هزار تا ‫داور توی نیویورک داریم.
‫- دویست و پنجاه هزار تا؟ ‫- آره.
‫- توی نیویورک؟ ‫- راستش خیلی بیشتر از اون‌که فکر می‌کنی...
‫ما داور داریم.
‫شهر پر از داور بود و من خبر نداشتم.
‫اگه کسی از انصاف می‌دونست...
‫باید یکی از اون‌ها می‌بود.
‫شاید جوابش همین‌جا بود.
‫جایی هست که بتونم برم که داورها باشن...
‫تا بتونم با یکیشون آشنا بشم؟
‫یعنی آخر هفته احتمالا...
‫اگه بری زمین محلیتون یا پارک...
‫- می‌خواد بیاد داخل؟ ‫- کی هست؟
‫- شما داورید؟ ‫- آره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫پیش اومده که برید پیش دوستان ‫ داورتون و غذا بخورید؟
‫هوم...
‫خب ما سازمان‌های مختلفی داریم و ممکنه که ‫مثلا مهمونی شام داشته باشن.
‫جدا؟
‫آره، راستش قراره یکی ‫توی دسامبر داشته باشیم.
‫و جمع می‌شیم...
‫- قراره مهمونی شام داورها باشه؟ ‫- آره.
‫کجا... کجا برگزار می‌شه؟
‫یه جایی توی لانگ‌آیلند.
‫ممکن بود فرصتم همین باشه.
‫مهمانی شامی پر از داور.
‫تا جایی که می‌دونستم...
‫مهمانی شام داورها تا حالا ‫ با دوربین ثبت نشده بود.
‫شاید این می‌تونست راهنما‌یی ‫برای بقیه ما...
‫و نسل‌های آینده باشه...
‫که ازش مثل انجیل استفاده کنن ‫ تا درست رفتار بکنن.
‫اگه 8.6 میلیون نفر آدم توی نیویورک باشن...
‫این یعنی حدودا 3 درصدشون داور هستن.
‫هر کدوم از این آدم‌ها ممکنه داور باشن.
‫که در میان جمعیت مخفی شدن.
‫چرا خودشون رو نشون نمی‌دن؟
‫می‌تونستن هر سوتفاهمی...
‫در مورد دنگی حساب کردن ‫یا مالیات‌ها رو حل کنن.
‫فقط کاش می‌دونستیم کی هستن.
‫مراسم شام توی یه سالن وی‌اف‌دابلیو ‫ توی لانگ‌آیلند برگزار می‌شد.
‫و به من هم اجازه رفتن دادن.
‫حتی واسش لباس مناسب هم پوشیدم.
‫با این‌حال وقتی رفتم اونجا...
‫متوجه شدم که کسی مثل داور لباس نپوشیده.
‫حتی یه نفر بهم گفت که...
‫لباس داور اشتباهی رو پوشیدم...
‫چون همشون داور فوتبال بودن...
‫و من لباس داور بسکتبال رو پوشیده بودم.
‫طبق انتظارم همه خیلی وقت‌شناس بودن...
‫و دقیقا سر وقت اومدن.
‫در شروع مراسم ناهار...
‫داشتن بلیت یه قرعه‌کشی ‫ واسه داوران رو می‌فروختن.
‫قرعه‌کشی بود.
‫و داشتن یه تلویزیون بزرگ ‫رو قرعه‌کشی می‌کردن.
‫و افرادی هم بودن که خیلی ریسک می‌کردن.
‫مراسم شام مثل بوفه باز بود...
‫که به نظر برای افرادی...
‫که انقدر منصف و بانظرم بودن مناسب بود.
‫کل غذاها به طرز درستی ارائه شده بودن.
‫و تمام تکه‌های زیتی به یک اندازه سس داشتن.
‫این مراسم قرار بود...
‫مثال محشری برای مراسم شام بشه...
‫و من هم قرار بود شاهدش باشم.
‫خیلی‌خب بچه‌ها.
‫بیایید، بیایید، بیایید، ‫بشینیم. بشینیم.
‫بریم بشینیم.
‫خب بچه‌ها. بریم. بریم. بریم.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب، خیلی‌خب،.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، بریم دیگه...
‫بریم. بریم، خیلی‌خب، برید. برید...
‫بچه‌ها، بچه‌ها!
‫بچه‌ها! بچه‌ها، بچه‌ها!
‫برید!
‫بچه‌ها!
‫خب برید دیگه!
‫هی! هی! بیایید دیگه!
‫بس کنید. زشته که یه سری افراد اینجا باشن...
‫که مشغول تماشای ما هستن...
‫و جلوشون بچه‌بازی در بیاریم.
‫بس کنین.
‫اگه... اگه نرسیم که...
‫جلسه رو تموم کنیم...
‫نمی‌رسیم که غذا سرو کنیم.
‫پس تصمیم با خودتونه.
‫اول غذا! اول غذا! و بعد جلسه.
‫وقتی همه بالاخره نشستن...
‫پونزده دقیقه اول مراسم...
‫به سرزنش داورانی اختصاص داده شد...
‫که از قوانین پیروی نمی‌کردن.
‫اول از همه، گزارش‌ها باید سر وقت بیان.
‫بعد...
‫مسئولیت خودتونه که ‫قبل بازی پول دریافت کنید.
‫اگه پولش رو دریافت نکنید...
‫کاری از دست ما برنمیاد که بهتون کمک کنیم.
‫خودتونید و خودتون.
‫اگه یه بازیکن کم داشته باشن ‫ و تیم میزبان نخواد پول بده...
‫می‌خواین چیکار کنم؟ ‫کاری از دست من برنمیاد.
‫ما نهایت تلاشمون رو کردیم.
‫به نظر قرار بود شروع سختی باشه...
‫ولی شاید صرفا گرسنه بودن.
‫حداقل صف بوفه خیلی منظم بود...
‫به جز حداقل یکی دو نفر که جلو زدن...
‫ولی گمونم که دلیل خوبی برای کارشون داشتن.
‫درحالی که بزرگان در سکوت غذا می‌خوردن...
‫به نظرم زمان خوبی بود که...
‫قوانین زندگی داوران رو یاد بگیرم...
‫ولی ظاهرا تنها کاری که دوست داشتن بکنن...
‫گلایه کردن از سازمان داوران بود.
‫هنوز منتظر پرداخت از جانب کسی هستی؟
‫آره، قطعا. قطعا.
‫چی شد؟
‫بهم پول نمی‌دن دیگه.
‫- کی بهتون پول نمی‌ده؟ ‫- لیگ و تیم.
‫یه داور دیگه هم بود که پول نگرفته بود.
‫شما هم منتظر پرداختید؟
‫سازمان داوران رسما بهت کمکی نمی‌کنه.
‫به جز این‌که پولت رو بگیره.
‫عجیبه.
‫ظاهرا داورها انقدر حرصشون گرفته بود...
‫که شروع کردن به هر روشی که می‌تونستن...
‫تلافش می‌کردن.
‫واسه بردن گرفتی؟
‫- حداقل یکم از پولم جبران بشه... ‫- آره...
‫آره، باید پولی که بهت بدهکارن رو جبران کنی.
‫ملت داشتن چندین ظرف غذا پر می‌کردن...
‫درحالی که حتی اولین ظرفشون ‫رو تموم نکرده بودن.
‫یه سری حتی شروع کردن به برداشتن...
‫نوشابه تا جایی که...
‫می‌تونستن توی یه کیسه جا کنن...
‫چون می‌خواستن تا جای ممکن ‫ از این مهمانی سود بکنن.
‫شاید این مراسم قرار نبود ‫ سرمشق انصافی باشه که...
‫دنبالش می‌گشتم.
‫تنها امیدی که داوران براشون مونده بود...
‫خیال این بود که یه تلویزیون برنده بشن.
‫خیلی بزرگه!
‫بزرگه! پنجاه اینچه!
‫پاداش نهایی!
‫ولی قبل این‌که بلیت برنده ‫ به نمایش گذاشته بشه...
‫آخرین بدرفتاری هم با داوران ‫به اجرا گذاشته شد.
‫صبر کنید! صبر کنید! صبر کنید!
‫- وقت تمومه. ‫- قبل این‌که قرعه‌کشی کنیم...
‫حتما مطمئن بشید که آشغال‌ها ‫رو بریزید توی سطل آشغال.
‫بیایید همین الان قبل قرعه‌کشی جمعش کنیم...
‫چون بعدش شما از اینجا می‌رید...
‫و بقیه باید تمیز کنن.
‫برام عجیب بود که حتی به ‫داوران اعتماد نداشتن که...
‫آشغال‌های خودشون رو جمع‌آوری کنن...
‫مگر این‌که به عنوان رشوه ‫ تلویزیون دریافت کنن.
‫چیزی روی میز یا زمین باقی نذارید.
‫ما واسه تمیز کردن نیومدیم. لطفا.
‫بعد این‌که اتاق به اندازه کافی تمیز شد...
‫و برنده بالاخره مشخص شد...
‫پنج... نه... چهار...
‫سالن مملو از همهمه شد چون که...
‫همه فهمیدن که جایزه قراره...
‫به یه عضو رده‌بالای سازمان داوران برسه.
‫- داورها اعتراض می‌کردن.
‫چون شک کرده بودن که قرعه‌کشی الکی بود.
‫ملت داشتن به طرف می‌گفتن کلاهبردار.
‫کلاهبردار!
‫ولی متاسفانه...
‫این اتهامات فقط بیشتر تحریکش می‌کرد.
‫خرده سرقت‌ها شدیدا بیشتر شد.
‫و وقتی که یه سوت با روکش طلا ‫ به شخصی داده شد...
‫که کل شب داشت سر ملت فریاد می‌زد...
‫دیگه ظاهرا صبرشون رو تموم کرد.
‫واسه دوربین لبخند بزن. ‫واسه دوربین لبخند بزن.
‫دوربین اینجاست. واسه دوربین لبخند بزن.
‫واسه دوربین لبخند بزن.
‫و طبق انتظار همه فورا اونجا رو ترک کردن.
‫ولی وقتی که همه داشتن می‌رفتن...
‫شخصی که سوت طلایی رو بُرده بود ‫ به نظر خیلی ناراحت بود...
‫به نظر که سوت طلاییش...
‫از قاب نمایشیش دزدیده شده بود.
‫دزدیده شده بود. سوت طلاییش رو دزدیده بودن.
‫واقعا امیدوار بود که شوخی باشه...
‫ولی بعد نیم ساعت به نظر می‌اومد که...
‫قرار نیست به این زودی‌ها برگرده.
‫پس ناراحت مراسم داورها رو ترک کردم.
‫گمونم فرضم اشتباه بود که...
‫فکر می‌کردم داورها کمتر ‫از بقیه ما نقص دارن.
‫و اگه قضیه این‌طور باشه...
‫از ما چه انتظاری می‌ره که ‫ وقتی با دوست‌هامون بیرونیم...
‫منصفانه برخورد کنیم؟
‫دزدی کردن از بقیه هیچ‌وقت حس خوبی نداره...
‫ولی شاید ملت حس می‌کنن که باید دزدی بکنن...
‫چون که حمایت‌‌های لازم رو...
‫از شخص موردنظر دریافت نمی‌کنن.
‫منصفانه نبودن در بالای هرم...
‫می‌تونه باعث هرج‌ومرج در پایینش بشه...
‫و باعث بشه که یه سری از مردم تقلب کنن.
‫[دزد! نوشابه دزد عوضی!]
‫ولی راستش نمی‌شه سرزنششون کرد که...
‫وقتی که بقیه بهشون توجه‌ای نمی‌کنن...
‫از این قضیه...
‫سواستفاده می‌کنن.
‫چون آخر ماجرا...
‫در حق همه ما بی‌انصافی می‌شه.
‫و اگه راهی پیدا نکنیم که ‫ از هم حمایت کنیم...
‫دهن همه‌مون سرویسه.
‫داور ویلسون هستم، ممنون که تماشا کردید.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بعد آبگوشت رو می‌گیری...
‫و ملاقه به ملاقه می‌ریزی.
‫و وقتی منتظر هستی تموم بشه...
‫یه سلامی هم به صاحب‌خانه می‌کنی...
‫که بیرون مشغول باغبانیه.
‫سلام ماما...
‫حدوده ممکنه پونزده دقیقه طول بکشه.