..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫[لندن]
‫من بیش از ۳۰ سال در ‫حوزه‌ی مد کار کردم،
‫[ادوارد انینفول: ‫مشاور نوآوری و فرهنگی جهانی وُگ]
‫و هنوزم که هنوزه دیوونشم.
‫حالتون چطوره؟
‫به عنوان کسی که سردبیر ‫مجله‌ی وُگ بوده،
‫گمون بخشی از این تشکیلاتم، ‫یکی از داخل سیستم.
‫[وُگ]
‫شاید بد نباشه این بخش رو جدا کنیم...
‫اما شروعش اینجوری نبود.
‫اون زمان، من نمی‌تونستم چیزی ‫بیشتر از یه خارجی برای سیستم باشم،
‫شاید حتی یه شورشی.
‫یه روز، یادمه سوار قطار شدم
‫و یه آقایی بلند شد.
‫کارتش رو به من داد و از من خواست ‫که براش مدل بشم.
‫من واقعاً نمی‌دونستم...
‫مدلینگ چیه اصلاً!
‫اوم، خب یادمه که رفتم خونه
‫و بابام دقیقاً بهم گفت که: ‫«نه، حق نداری مدل بشی»
‫و مامانم گفت که: ‫«نه، نه این صنعت نه.»
‫می‌دونید، منم مثل بیشتر نوجوون‌های ۱۶ ساله، ‫هی بهش فشار آوردم و فشار آوردم،
‫تا اینکه بهم گفت «باشه».
‫همون عکس اول اینجوری بودم که... ‫خیلی جذاب و انرژی‌بخش بود.
‫واقعاً شگفت انگیزه وقتی بهش ‫فکر می‌کنم که اون سفر با قطار...
‫میشه گفت... زندگیم رو تغییر داد.
‫و ما همه‌مون خیلی کم‌سن بودیم،
‫احساس می‌کردیم بخشی از ‫یه چیز هیجان انگیز هستیم که...
‫هنوز، جریان اصلی نشده.
‫صحنه‌ی زیرزمینی‌ای که ‫من تو لندن می‌شناختم،
‫در قلب اون، شورش بود.
‫توی اتاق‌های اجاره‌ای زندگی می‌کردیم، ‫توی واحد‌های بدون مبلمان زندگی می‌کردیم،
‫به کلاب‌هایی می‌رفتیم ‫که جذاب‌ترین نبودن،
‫می‌دونید، و زندگی ما این بود.
‫موسیقی بود، جلوه‌گاه هنر بود.
‫ما فقط می‌خواستیم دنیا رو تغییر بدیم،
‫به دنیا یه چیز جدید نشون بدیم.
‫[شورشیان مد]
‫وقتی مجله‌ی آی-دی منتشر شد،
‫حس می‌کردی اولین مجله‌ی مد ـه ‫[این هنر زیرزمینی جدیده]
‫که واقعاً جلوه‌گر خیابونه. ‫[گلن لوچفورد - عکاس]
‫[سال ۱۹۹۳]
‫دهه‌ی ۱۹۹۰، من تو مجله‌ی آی-دی بودم،
‫جوون‌ترین مدیر مد تاریخ.
‫یکم تفریح تو مجله‌ی آی-دی.
‫ما در قید و بند عرف نبودیم، ‫اون بچه خفن‌ـه بودیم،
‫ما رو به روی سیستم وایساده بودیم.
‫خب، بهم بگو ببینم؛ چی‌ـه ‫مجله‌ی آی-دی از همه بهتره؟
‫ما داریم یه جایگزین ارائه می‌دیم. ‫ما...
‫روش‌های متفاوتی برای نگاه ‫به پوشاک ارائه می‌دهیم.
‫مجله‌ای بود از جوون‌ها، ‫برای جوون‌ها.
‫و واقعاً به جوون‌ها یه صدا می‌داد.
‫[آی-دی]
‫می‌دونید، ما چیزهایی رو کنار هم قرار ‫می‌دادیم که روح داشتند، معنی داشتند،
‫که بهشون احساس تعلق داشتیم ‫و همین رو توی عکاسیمون پیاده کردیم. ‫[کتی کسترین: استایلیست]
‫واقعاً یه مجله‌ی مستقل بود.
‫کلمه‌ی «تجاری» کثیف‌ترین کلمه بود.
‫چونکه «ما عکس‌های تجاری نمی‌گیریم،
‫ما لباس‌های تجاری طراحی نمی‌کنیم.»
‫همه چیز ضد تشکیلات بود، ضد مد، ‫پس ما اسمش رو گذاشتیم گرانج (ناخوشایند).
‫گرانج واقعاً فقط یه حالت ذهنی بود.
‫مد روز بودن در گذشته به معنای ‫خوب به نظر رسیدن بود.
‫خب، به لطف جریان مُدی که در ‫شمال غربی اقیانوس آرام آغاز شده،
‫حالا بهترین مد یعنی؛ ‫خب، خودتون تصمیم بگیرید.
‫هر چیزی که پر زرق و برق ‫و شیک نبود، گرانجی بود.
‫وقتی موسیقی مثل موسیقی پاپ ‫نبود و در عوض خیلی تاریک بود،
‫می‌شد «موسیقی گرانجی»، درسته؟
‫اگه مد اون شونه‌های پهن و موهای پرپشت نبود، ‫تبدیل به «مد گرانجی» می‌شد.
‫ظاهر گرانج
‫آش شلم شورباییست متشکل از
‫چکمه‌های اردکی، ‫پیراهن‌های پاره، و لباس زیر بلند.
‫تمام این شورش، ‫نفی تجمل و...
‫اینکه همه چیز به کجا ‫داشت کشیده می‌شد. ‫[استلا مک‌کارتنی - طراح]
‫و داشتن یه واکنش آلرژیک بهش.
‫منظورم اینه که، ‫خیلی نوپا و خیلی واقعی بود.
‫ما در مورد این زوج زن و ‫شوهر خارق‌العاده شنیدیم؛
‫کرت کوبین و کورتنی.
‫و ما شیفته‌ی سبک کورتنی بودیم،
‫شاهزاده خانوم کوچولو ‫با تاج و اون جوراب.
‫خیلی گرانج بود.
‫تنها کاری که می‌خواستیم ‫آخر هفته‌ها انجام بدیم
‫این بود که بریم توی گاراژ خونه‌هامون ‫موکاپ‌های کوچیک عکاسی بگیریم. ‫[کیم کارداشیان - کارآفرین]
‫موهای نامرتب و شلوار بگی
‫و... ما قطعاً این نگرش رو داشتیم.
‫پدر و مادرهای همه‌مون می‌گفتن: ‫[گوئینت پالترو - بازیگر]
‫«شماها دارید چی کار می‌کنید؟» ‫می‌دونید، مثلا «لباس...
‫«باید لباس خوشگل بپوشید.»
‫اما برای ما نسل ایکسی‌ها، ‫(دهه‌ی ۴۰ تا ۶۰ شمسی)
‫این یه راه برای مهر زدن روی ‫هویت‌مون به عنوان یک نسل بود.
‫مردم نمی‌تونستن این حقیقت رو ‫نادیده بگیرن که یه جابه‌جایی در جریانه. ‫[مارک جیکوبز - طراح]
‫واقعاً یه اتفاقی داشت می‌افتاد،
‫و هیچ نیرویی روی زمین نمی‌تونه ایده‌ای ‫که زمانش فرا رسیده رو متوقف کنه.
‫گرانج. هوم. ‫[همیش بولز - سردبیر وُگ]
‫بله.
‫نه، آنا طرفدار پر و پا قرص ‫گرانج نبود، نمی‌تونم اینو بگم.
‫[تونی گودمن - سردبیر وُگ]
‫اون فقط... این علاقش نبود.
‫آنا وحشت‌زده بود، ‫صادقانه، از گرانج.
‫خب یهو چکمه‌های بزرگ نیاز داری،
‫ظاهر شدیدا فقیرانه، بدشکل، ‫این چیزه تق، تق.
‫من خوشم از این ایده نمیاد که شبیه فقیرها ‫به نظر بیای وقتی فقیر نیستی. من بدم میاد.
‫گرانج شادی آور نبود ‫و نشاط آور نبود
‫و چیزی نبود که بشه میلش رو داشت.
‫تو واقعاً نمی‌خواستی ‫تو اون عکس باشی.
‫برای من، شخصاً، من عاشق گرانجم.
‫آدم حس می‌کرد که ‫یه تغییری در راهه و... ‫[گریس کودینگتون - سردبیر وُگ]
‫من یه جورایی گیرش افتادم.
‫آره، خب موضوعی تو ذهنت هست؟
‫- یکی پیدا می‌کنم. ‫- باشه.
‫قطعا یکی پیدا می‌کنم.
‫پس آره، من ریسک کردم و گفتم:
‫«ما باید روی این موضوع گرانج کار کنیم.»
‫اما آنا واقعاً خیلی موافق نبود، می‌دونید.
‫گریس و آنا، عشق و نفرت بود.
‫اوم، کلمه‌ی دعوا یکم سنگینه.
‫ولی دعوا، آره، باید این کلمه رو بگم.
‫[گریس کودینگتون]
‫میشه ۱۲:۳۰ یه ماشین برام بگیری ‫که برم پیش... ریک؟
‫گریس، یه نیروگاه کوچیک،
‫اون قوانین رو زیر پا می‌ذاره
‫اما مثل یه بچه‌ی شیطونه ‫که قوانین رو زیر پا می‌ذاره، ‫[کریستن مک‌منامی - مدل]
‫که میگه: «امیدوارم چیزی نشه.»
‫فکر کنم به آنا درموردش گفتم، ‫اما فقط نصفش رو.
‫- من راه راهش رو دوست دارم. ‫- آره...
‫فکر نکنم هیچوقت کلمه‌ی ‫«گرانج» به زبون اومده باشه.
‫من کاری که می‌خوام بکنم رو میگم، ‫اون میگه نه،
‫و بعد من یه جور دیگه مطرحش می‌کنم ‫و از این سمت وارد میشم.
‫اون میگه نه، پس من از ‫این سمت وارد میشم.
‫و این سمت و در نهایت، ‫من خستش می‌کنم.
‫پس آره، من لجبازم.
‫ما از گرانج متنفر بودیم.
‫اما نسل جدید طراحان عاشقش بود
‫و وُگ مجبور بود این رو منعکس کنه.
‫من عاشق مارکم. ‫اون چیزی داره که من عاشقشم.
‫وقتی مجموعه‌ی گرانج رو ‫ساختیم، من پیش خودم گفتم:
‫«امیدوارم مخاطب ازش خوشش بیاد.»
‫[مارک جیکوبز - طراح]
‫اما اهمیتی نمی‌دادم.
‫مارک جیکوبز به تازگی هدایت ‫پری الیس رو به دست گرفته بود.
‫که یه برند بسیار شیک، ‫کلاسیک و بالاشهری بود.
‫می‌دونید، مال نیویورکی‌هایی ‫بود که لباس خوب می‌پوشیدن،
‫کاملاً محدود کننده، کاملاً سنتی.
‫و اون... مصمم بود ‫که همه چیز رو زیر و رو کنه.
‫من می‌خواستم جوون‌ترین کسی باشم که
‫یه خونه‌ی مد بزرگ رو تو ‫خیابون هفتم اداره می‌کنه. ‫(معروف به خیابان مد)
‫اما من تصمیم گرفته بودم
‫که قراره بر اساس چیزی ‫بسازم و خلق کنم و کار کنم...
‫که برام الهام‌بخشه.
‫... حالا که نور داریم...
‫فکر می‌کنم خیلی خوشگل ‫به نظر میان، نه؟
‫من انرژی دیوونه‌واری داشتم.
‫یعنی خسته نمی‌شدیم.
‫مدیربرنامم می‌گفت: ‫«باید این فشن شو رو شرکت کنی.» ‫[کیت ماس - مدل]
‫می‌دونید، همش یه جورایی اینجوری ‫این بود که دقیقا لحظه‌ی آخر،
‫همه چیز رو به هم وصل کنی. ‫خیلی هیجان انگیز بود.
‫این یه شو خیلی ریسکی بود،
‫و من یادمه که با نائومی گپ می‌زدم
‫در مورد ظاهرمون، ‫و می‌گفتیم که:
‫«چی؟ داره چی کار می‌کنه؟»
‫[پری الیس] ‫[بهار ۱۹۹۳]
‫من توی اون شو بودم و یادمه ‫کاملاً مات و مبهوت بودم.
‫کل دنیا داشت می‌گفت: ‫«وای این دیگه چه کوفتیه؟» ‫[تایرا بنکس - مدل]
‫کارلین سرف از وُگ بهم ‫کمک می‌کرد و بهم می‌گفت...
‫«من از گرانج متنفرم، از گرانج متنفرم.»
‫من از گرانج متنفرم!
‫اما نمی‌رفت.
‫کارلا برونی یه لباسی پوشیده بود ‫و توش خوب به نظر نمی‌رسید.
‫من گفتم «خب، بِبُریمش» و ‫کارلین از این ایده خیلی خوشش اومد.
‫گفت: «لباسه رو بِبُر» و...
‫من قیچی رو برداشتم و ‫همینجوری بی‌دقت کوتاهش کردم.
‫به زور باسنش رو می‌پوشوند.
‫وقتی واقعاً به مجموعه نگاه می‌کردید، ‫بسیار بسیار سطح بالا بود.
‫الگوهایی قرار گرفته روی الگوها و ‫الگوها و الگوهای دیگه بودند که
‫به زیبایی هرچه تمام‌تر ‫موزون و هماهنگ شده بودند.
‫و رنگ‌ها به نوعی رنگ و رو رفته بودند.
‫لباس‌ها رو با یه پیراهن فلانل ‫لایه‌بندی می‌کردیم...
‫با یه کلاه بینی بافت،
‫و دخترا با لباس‌هایی شبیه به لباس‌های ‫برند دکتر مارتنز یا کانورس میومدن بیرون.
‫اطمینان کامل بود که این خوبه،
‫و درسته، و هیجان‌انگیزه، کامله.
‫من بخشی از گرانج بودم، ‫اینطوری لباس می‌پوشیدیم.
‫بنابراین مد اصلا برای ‫من شوکه کننده نبود،
‫اما برای بقیه بود.
‫بعد از شو، می‌گفتن که ‫«خدایا، چه اتفاقی افتاده؟»
‫[اوهوم، بالاخره کامل عقلش رو از دست داد]
‫اون مجموعه، مارک رو یک شبه ستاره کرد.
‫اما یه ستاره‌ی بی‌کار.
‫داستان این بود.
‫[مارک جیکوبز از پری الیس بیرون انداخته شد]
‫وقتی مردم می‌گن: ‫«تو به خاطر شو گرانج
‫از پری الیس اخراج شدی»، ‫این من رو مثل... یه شورشی کرد.
‫واقعاً یه اتفاقی داشت می‌افتاد و هیچ ‫کس نمی‌تونست اون رو نادیده بگیره.
‫گریس، خدا خیرش بده، اون زمان توی وُگ
‫برای عکاسی گرانج فشار آورد.
‫و آنا اجازه داد گریس کار خودش رو بکنه.
‫آره، ما رفتیم به حومه‌ی شهر و... ‫می‌دونید، روز خوبی داشتیم.
‫[وُگ]
‫[گرانج و شکوه]
‫من اون زمان با استیون مایزل کبیر ‫زیاد کار می‌کردم،
‫که یه عکاس خارق‌العاده بود.
‫من مک‌منامی رو داشتم که دیوونش بودم.
‫و بعد نائومی،
‫اون‌ها خیلی خوششون اومد، ‫به ما خیلی خوش گذشت.
‫من هیچوقت نپرسیدم: ‫«قراره چه عکس‌هایی بگیریم؟»
‫من هیچوقت این رو نپرسیدم.
‫وقتی رسیدم اونجا و دیدم چیه، ‫خیلی هیجان زده شدم. ‫[نائومی کمبل - مدل]
‫یادمه گریس یه لباس بلند ‫گل‌گلی رالف لورن پوشید،
‫و بعد یه پیرهن فلانل رو روش ‫پوشید یا یه همچین چیزی،
‫و بعد، بوت‌ها و گفت:
‫«رالف لورن منو می‌کشه.»
‫اما بازم کار خودش رو کرد!
‫گرانج بود و از گرانج گرفته شده بود
‫اما بازم هنوز خیلی شیک بود.
‫وقتی گریس توی یه ماموریته، ‫توی یه ماموریته.
‫منظورم اینه که، این بخشی از دلیلی بود که چرا ‫از داشتنش توی وُگ احساس خوشبختی می‌کردم
‫چون اون چشمی داشت که من ‫تظاهر به داشتنش نمی‌کنم.
‫و اون چیزهایی رو دید ‫که خیلی از ما ندیدیم ‫[آنا وینتور - سردبیر جهانی مجله‌ی وُگ]
‫و قبل از همه اون‌ها رو دید.
‫اینکه یهو با این ظواهر مواجه بشی
‫باید براش خیلی شوکه کننده بوده باشه،
‫اما اون به تیمش اعتماد می‌کنه.
‫پس اگه اون‌ها این رو با اطمینان ‫کافی پیشش ببرن،
‫او چاپش می‌کنه.
‫[گرانج و شکوه]
‫من وُگ رو آوردم بیرون و ‫شروع کردم به نگاه کردن، ‫[آمبر والتا - مدل]
‫و من قشنگ مسحور این تصاویر شدم.
‫ما دیدیم که اون‌ها چطور داشتن ‫این تغییر فرهنگ با گرانج رو،
‫به نوعی ارتقا می‌دادن.
‫من فکر می‌کنم وقتی از استیون ‫مایزل می‌خواید که گرانج ارائه بده،
‫شما اون رو به شیوه‌ای بسیار ‫بسیار سطح بالا ارائه می‌کنید.
‫یکی از داستان‌های مد ‫مورد علاقه‌ی من تا به حالا،
‫شما همه‌ی نشونه‌های گرانج رو داشتید، ‫چهارخونه بودنش رو،
‫کلاه‌های پشمی رو، ‫ژاکت‌های راه‌راه رو،
‫اما حالا مدلینگ سوپرمدل‌ها رو داشتید ‫و من قبلاً همچین چیزی ندیده بودم.
‫نشون داد که «اوه، خدای من،
‫چیزی که توی لندن اتفاق می‌افتاد ‫حالا جریان اصلی شده.»
‫گفتم اگه وُگ می‌تونه گرانج کار کنه،
‫چرا مجله‌ی آی-دی نتونه از ‫سوپرمدل‌ها استفاده کنه؟
‫«اوه خدای من، بیاید عکس ‫نائومی رو بذاریم جلد مجله.»
‫ما همدیگه رو دیدیم، فوراً با هم ارتباط گرفتیم، ‫انگار نائومی روح خویشاوند من باشه.
‫اون موهای مجعدی داشت و من پیش خودم گفتم: ‫«اوه، خدای من، چقدر عالیه.»
‫من تو دوران ویتنی هیوستونیم بودم و ‫اون مدل موی بادیگاردی رو می‌خواستم.
‫با اینکه ما همسن بودیم،
‫اون یه سوپرمدل بود ‫و اون کسی بود که پول داشت،
‫پس اون مجبور بود پول غذا رو بده، بعضی ‫وقت‌ها مجبورش می‌کردیم هزینه‌ی ون رو بده.
‫بودجه‌ای نداشتیم، پس شب‌ها ‫بعد از ساعت ۹ عکاسی می‌کردیم.
‫فکر ‌کنم مجبور بودم خودم خودم رو آرایش ‫کنم، پیش یکی از دوستام می‌خوابیدم.
‫اما ما این کار رو کردیم چون... ‫ادوارد بود.
‫اون جلد مجله واقعاً خیلی مهم بود
‫چون اون یه سوپراستار بود.
‫بعد ما هلنا کریستنسن رو امتحان کردیم.
‫بعد کریستی ترلینگتون رو امتحان کردیم.
‫خواننده‌ها عاشقش شدند.
‫ما کلی نامه گرفتیم،
‫این بحث اون زمانه که ‫از خواننده‌ها نامه می‌گرفتی
‫و من با خودم گفتم: «باشه.»
‫بعد از کار با آی-دی، ‫حس خیلی خوبی داشتم،
‫با خودم می‌گفتم: «اوه خدای من.»
‫من انگار... احساس می‌کنم... ‫مرتبطم باهاش. ‫[لیندا اوانگلیستا - مدل]
‫ما باید بهمون خوش بگذره و آزمایش کنیم،
‫و می‌تونی کارهایی رو بکنی ‫که معمولاً نمی‌تونی.
‫همه‌ی این مدل‌ها می‌دونستن که ‫برای طول عمر بیشتر،
‫و برای خفن بودن، ‫باید برای آی-دی کار کن.
‫مشکل دیگه‌ای واسه ‫عکس‌های روی جلد هست؟
‫فکر می‌کنم بدترین مشکل وقتیه که ‫اون دختر نمی‌تونه چشمک بزنه.
‫اوه چشمک زدن آی-دی، آره، البته، ‫کی این یادش میره؟
‫آره نمی‌دونم کی این ایده‌ی ‫چشمک رو مطرح کرد،
‫اما همه‌ی ما رو تا ابد نفرین کرده ‫چون اکثر مردم نمی‌تونن چشمک بزنن.
‫کیت ماس ​​نمی‌تونه چشمک بزنه.
‫اگه به همه‌ی عکس‌های روی جلد کیت نگاه کنید... ‫خیلی از مدل‌ها نمی‌تونستن چشمک بزنن.
‫نمی‌تونم.
‫به معنای واقعی کلمه، ‫یکی از ویژگی‌های من...
‫کل صورتم، نمی‌تونم این کارو بکنم، ‫نمی‌تونم یه چشمک خوشگل بزنم.
‫واسه همین هم یه سری‌ها رو اینجوری گرفتم.
‫همیشه اینجوری می‌گفتم که: «وای نه، عکس ‫جلد آی-دی نه» اما، البته، از نظر تاریخی،
‫همیشه فکر می‌کردم اون‌ها خفن‌ترینن، ‫پس آره، عاشق کار باهاشون بودم.
‫مستقیم نگاه کن. آره، آره ‫و بعد سعی کن چشمک بزنی.
‫من واقعاً کار کردن با آی-دی رو ‫دوست داشتم چون البته،
‫به ما بستری داد تا عکس‌هایی ‫رو خلق کنیم که واقعاً شخصی بودن ‫[کتی کسترین - استایلیست]
‫و... می‌دونید، این اون زمان ‫احساس بسیار جدیدی بود.
‫اما بعدش یه خانوم از وُگ بهم زنگ زد
‫و گفت: «ما به یه سری عکس با ‫موضوع لباس زیر زنونه نیاز داریم،
‫شما مایل به انجامش هستید؟»
‫حالا یه عکس از لباس زیر عادی ‫که سال ۱۹۹۳ توی وُگ چاپ بشه
‫کم و بیش می‌شد...
‫عکس از یکی مثل کلودیا توی ‫یه لوکیشن خیلی گرون قیمت،
‫که توی یه ساحل قدم می‌زنه و ‫واقعا برنزه و زیبا به نظر می‌رسه.
‫گفتم شاید این بتونه فرصتی باشه
‫که بتونم یه کار ‫کاملاً متفاوت انجام بدم.
‫پس گفتم: «با کمال میل ‫این کار رو قبول می‌کنم،
‫«اما میشه عکاسش کورین دی باشه؟»
‫به طرز عجیبی گفتن بله.
‫اون‌ها خیلی متوجه نبودن که چی داره گیرشون میاد ‫و من گفتم: «می‌تونیم با کیت ماس ​​کار کنیم؟»
‫من خیلی احساس خوبی داشتم،
‫کل زمان عکاسی، من واقعاً احساس راحتی ‫می‌کردم و توی آپارتمانم در لندن بود.
‫می‌دونید، پر زرق و برق نبود.
‫اتاق خواب‌مون شبیه ‫اتاق اجاره‌ای‌ها بود.
‫این همون مدیه که من دوست داشتم.
‫خیلی ساده‌تر بود.
‫[وُگ]
‫من عاشق خلق تصاویر با اون‌ها بودم.
‫اون یه جورایی، می‌دونید، ‫روی تختش اینور اونور می‌پرید
‫و شلوار نئونی صورتیش پاش بود،
‫موهاش رو دم اسبی شل بسته بود،
‫و آرایش زیادی نداشت.
‫اما این در واقع خیلی طبیعیه.
‫اون فقط یه دختر نوجوونه تو اتاقش.
‫من فکر می‌کنم وُگ این آینده‌نگری ‫رو داشت تا درک کنه
‫که این یه عکس مهم برای انتشاره،
‫چون یه چیز خاص و ‫جدید و متفاوت بود.
‫یعنی بدیهیه که وُگ این رو می‌خواست ‫اما عموم مردم آماده نبودن.
‫[روزنامه‌ی دیلی میل]
‫[چرا ظاهر لولیتاگونه‌ی وُگ ‫عکسیست که در آن زیاده روی شده]
‫[آیا تصاویر انجیل مد از کیت ماس هنر است، ‫یا چیزی کمی بیشتر از اکتشافی کثیف؟]
‫اون‌ها بلافاصله به طور کامل ‫مورد توهین قرار گرفتن
‫و در مطبوعات کوبیده شدند، ‫[مدل‌های شبیه به کودک ‫با قاب‌های کوچک و هدر رفته]
‫و اون‌ها کاملاً قالب تهی کرده بودند، ‫فکر کنم این واژه‌ایه که استفاده می‌کنم.
‫شاید ما نتیجه رو دسته کم گرفته بودیم ‫[وقتی مد به هیچ وجه عذری نیست]
‫که عکسی که ما برای مجلاتی ‫مثل آی-دی می‌گرفتیم،
‫و توی ذهن خودمون کاملا عادی بود،
‫اگه به بافت وُگ منتقل بشه،
‫اونوقت یه چیز خیلی متفاوتی میشه.
‫اون ظاهری که داشت، مدلی که ‫شبیه افراد دچار سوءتغذیه بود...
‫باعث ناراحتی مردم شد.
‫اون من ازش متنفرم، واقعاً متنفرم. ‫[آیلین فورد - مدیربرنامه‌ی مدل‌]
‫من... من فکر می‌کنم که تبلیغ ‫چیز ناسالمیه، اون ظاهر.
‫و دلیلی براش نمی‌بینم.
‫واکنش اولیه من به عکاسی با کیت،
‫اون تصاویر مطمئناً شبیه عکس یه آدم ‫سالم و سلامت به نظر نمی‌رسید،
‫مطمئناً شبیه کسی که ‫مشکل تغذیه نداره نبود،
‫و این قراره یه ترند بشه؟ ‫قراره چیزی باشه که
‫می‌دونید، چیزی که با آغوش باز ‫می‌پذیریم و تایید می‌کنیم؟
‫فکر می‌کنم فقط چون خیلی لاغر بودم
‫و مردم عادت به دیدن آدم لاغر نداشتن.
‫اما اگه من توپُرتر بودم، ‫اونقدر مسئله نمی‌شد.
‫می‌دونید فقط فرم بدن من با ‫مدل‌های قبل از من فرق داشت.
‫همه چیز منفجر شد ‫و اون قطعه در وُگ
‫واقعاً باعث شکل‌گیری ‫هیستری عظیمی شد،
‫چیزی که به تیپ هروئینی معروف شد.
‫برچسب «تیپ هروئینی» ‫یه جورایی برامون وحشتناک بود.
‫اما اگه به تصویر وسیع‌تری از اونچه در ‫موسیقی و سینما اتفاق می‌افتد نگاه کنید،
‫فیلم‌هایی مثل «رگ‌یابی» ‫رو دارید که البته،
‫با موضوع وحشتناک کودکان ‫معتاد به هروئین سروکار داشت.
‫همه‌مون می‌دونیم که هدف ‫«کرت و کورتنی» چی بود،
‫اما شما امروزه هیچوقت نمی‌تونید به کار کسی ‫اینجوری برچسب بزنید و ازش قسر در برید.
‫می‌دونید، از جهاتی افترا آمیزه.
‫اون‌ها می‌گفتن، «تقصیر کیت ماسه، ‫تقصیر کیت ماسه، می‌دونید، اون...
‫«میدونی، جذاب تیپ هروئینی.»
‫پدر و مادر مردم می‌اومدن پیش من ‫و می‌گفتن «دخترم بی‌اشتهاست.» ‫[به من غذا دهید]
‫می‌دونید، افتضاح بود.
‫یه بار مامانم زنگ زد و بهم گفت:
‫«عزیزم، همین الان یه جا خوندم که تو ‫معتاد به هروئینی، واقعیت داره؟» ‫[رزمری فرگوسن - مدل]
‫خیلی از ما توی وُگ نگران ‫«تیپ هروئینی» یا بی‌اشتهایی،
‫و همه‌ی چیزهایی که به اونجوری ‫به نظر اومدن مرتبط بود بودیم،
‫و نه تنها صنعت مد رو تکون داد، ‫بلکه به یه تب هیجانی شدید رسید،
‫و من یادمه توی کاخ سفید بودم
‫وقتی دولت کلینتون روی کار اومد.
‫ما اکنون در محوطه‌های ‫دانشگاهی و محله‌ها می‌بینیم
‫که هروئین به طور فزاینده‌ای به ‫مخدر انتخابی تبدیل می‌شود،
‫و رهبران مد اکنون اعتراف می‌کنند
‫که تصاویری که در سال‌های اخیر ‫در عکس‌های مد منتشر شده
‫باعث شده اعتیاد به هروئین، ‫دلربا، سکسی و جالب به نظر بیاید.
‫شما برای فروش لباس، نیازی به ‫زرق و برق دادن به اعتیاد ندارید.
‫[روزنامه‌ی ایونینگ استاندارد]
‫[کلینتون به خاطر میل بیمارگونه به «تیپ ‫هرئوینی»، از صنعت مد غضبناک است]
‫تیپ هروئینی آسیب زیادی ‫به لندن زد، می‌دونید،
‫یهو ما رو آدم‌های بی‌پروا...
‫و افراطی می‌دیدن، ‫اما این نیت ما نبود.
‫نیت ما این بود که جوون‌ها از ‫جوون‌های دیگه عکس بگیرن
‫تا به دنیا نشون بدن ‫توی لندن چه خبره.
‫[سال ۱۹۹۴]
‫چه انرژی زیاد و خوبی توی شهر بود.
‫خیلی اتفاقات در جریان بود، ‫زیر پوسته‌ی شهر.
‫اون طراحان خارق‌العاده رو داشتید ‫که از سنت مارتینز اومده بودند.
‫لی مک‌کوئین.
‫حسین چلایان.
‫استلا مک‌کارتنی.
‫بعد همه‌ی این هنرمندان خارق‌العاده ‫رو داشتید که از گلدزمیتس اومده بودن.
‫تریسی امین، دیمین هرست،
‫همه‌ی ما همزمان تو یه اتاق بودیم.
‫یه طراوتی وجود داشت
‫و بی‌پروایی شکستن مرزها.
‫موسیقیدان‌ها، هنرمندها، ‫مدل‌ها، عکاس‌ها،
‫همه با هم تعامل داشتن و ‫روی هم تأثیر می‌گذاشتن.
‫مثلا همه‌مون با هم می‌رفتیم موزه،
‫می‌رفتیم همه‌ی فیلم‌ها رو ببینیم، ‫همه‌ی کنسرت‌ها رو می‌رفتیم،
‫بلر و جارویس و... اوئیسیز.
‫همه‌مون یه جا بودیم، ‫و همه‌ی کلاب‌ها رو می‌رفتیم.
‫من البته به کلاب‌های ‫جنسی لندن می‌رفتم. ‫[ژان پل گوتیه - طراح]
‫همچنین، «سکس در کار نیست، ‫ما بریتانیایی هستیم»
‫حقیقت نداره، ‫این واقعیت نیست، می‌دونید؟
‫کلی سر وصدا و عشق و حال بود، ‫انگار لندن زنده بود.
‫سلام، من همیش بولز هستم،
‫من سردبیر بخش اروپایی ‫مجله‌ی آمریکایی وُگ هستم.
‫امیدوارم بتونید صدای من رو ‫توی این سر و صدا بشنوید.
‫من برای هفته‌ی مد اومدم لندن و...
‫من از طرف وُگ برای امور مربوط به لندنی ‫که جوانان درش زندگی می‌کنند فرستاده شدم.
‫یکی بود که می‌گفت:
‫«یه طراح جوون به اسم ‫الکساندر مک‌کوئین هست،
‫«تو باید ببینیش.»
‫بنابراین ما به سمت این انبار متروکه رفتیم.
‫یه جای تاریک و دربسته بود.
‫صدای پرنده‌ها می‌اومد.
‫[الکساندر مک‌کوئین - ‫«پرنده‌ها» اکتبر ۱۹۹۴]
‫لی مک‌کوئین یه نابغه بود.
‫یعنی اون یه استعداد ‫واقعاً بی‌نهایت عظیم بود.
‫اول از همه، اون یه خیاط چیره دست بود
‫و بعد این حقیقت که اون واقعاً ‫چیزی رو در لندن متولد کرد
‫که کاملا منحصر به فرد بود.
‫اون با دوگانگی وحشی ‫و فرهیخته‌ی لندن بازی می‌کرد.
‫مک‌کوئین دوست داشت ‫برانگیزه و شوکه کنه
‫و اینکه کاری کنه مردم دربارش صحبت ‫کنن، این بخشی از هویتش بود.
‫نظرتون چیه؟
‫اوم... من فکر می‌کنم...ام...
‫باید بگم تا حدی شگفت‌انگیزه، ‫به نوعی تماشاش نشاط‌بخشه.
‫آمریکای متوسطه ممکنه خیلی ‫برای همچین چیزی آماده نباشه.
‫وقتی تموم شد، من در شوک بودم.
‫یه چیز... باورنکردنی بود که ‫واقعاً، هیچوقت قبل از این ندیده بودم.
‫به نظر من لی بسیار ‫بی‌غل و غش و واقعی بود
‫و اون جوری رفتار نمی‌کرد که مردم ‫نگاه پایین به بالا بهش داشته باشن. ‫[کیتی انگلند - استایلیست]
‫خب، عصبانیتون کرد؟
‫- نه. ‫- خب باید می‌کرد، هدف این بود.
‫دیدش کاملاً تاریک بود.
‫مک‌کوئین همیشه به عنوان ‫یه شورشی شناخته می‌شد
‫و مدل‌هاش رو تلوتلو خوران با لباس‌های ‫پاره برای کت‌واک فرستاده، ‫[الکساندر مک‌کوئین - «تجاوز ارتفاعات» مارچ ۱۹۹۵]
‫طوری به نظر می‌رسن که انگار ‫همین الان بهشون تعرض شده.
‫خبرنگارها خشمگین شدند،
‫اما بچه‌ها عاشق لی ‫مک‌کوئین بودن، می‌دونید،
‫جوون‌ها همیشه چیزی رو دوست دارن ‫که بتونن باهاش ارتباط برقرار کنن،
‫چیزی که اون رو ضد تشکیلات ‫می‌بینن و این لی بود.
‫خب، من همیشه یکم ‫شورشی بودم، به یه دلیی.
‫که چی بوده؟
‫نابودی صنعت مد در مقیاس عظیم.
‫- از درون. ‫- از درونش، از هسته‌اش.
‫همه لی مک‌کوئین رو ‫یه آدم تاریک می‌بینن،
‫اما من با هیچکس بیشتر ‫از وقتی که پیش اون بودم نخندیدم.
‫وقتی اولین بار لی رو دیدم، ‫اون اومد سمت من و گفت:
‫« اوه تو کیتی انگلندی؟ ‫می‌خوام تو استایلیست شو بعدیم باشی.»
‫من جوون و هیجان‌زده بودم و حس می‌کردم ‫همون لحظه جای مناسب رو پیدا کردم.
‫دوربین بالا، لطفا.ٌ
‫لی خودش لباس‌ها رو درست می‌کرد.
‫ما پول برای مدل تست لباس‌ها نداشتیم.
‫من همه‌ی لباس‌ها رو می‌پوشیدم و لی ‫توی تن من تغییرات رو اعمال می‌کرد.
‫اولین دختر سورتمه‌ی بابانوئلی من.
‫[الکساندر مک‌کوئین - «شو فارغ‌التحصیلی» ‫مارچ ۱۹۹۲]
‫وقتی لی از سنت مارتینز اومد بیرون، ‫هیچ پولی نداشت.
‫اون به عنوان لی مک‌کوئین، ‫حقوق بیکاری دریافت می‌کرد.
‫خیلی نگران بود ‫که کارمندهای بخش کاریابی
‫اون رو توی مطبوعات ببینن
‫و باعث بشه مزایای بی‌کاری ‫بهش داده نشه،
‫به همین دلیل اسمی که اون روی ‫اولین مجموعه‌ی خودش قرار داد
‫الکساندر مک‌کوئین بود، نه لی مک‌کوئین.
‫اون‌ها می‌خواستن که شما یه طراح بشید؟
‫نه، بابام می‌خواست من لوله‌کش بشم.
‫اما من یکم درگیر لباس‌های ‫خاص و کاستوم‌ها شدم،
‫می‌دونی، اون سرهمی‌ها ‫خیلی تحریکم می‌کرد.
‫چیزی که من در مورد لی دوست داشتم، ‫چشم‌هاش برای خیاطی ساخته شده بود،
‫چشم‌هاش واسه تناسب‌ها ساخته شده بود، ‫و اون همیشه خیلی اطلاعات داشت،
‫می‌دونید، از تاریخ،
‫نه فقط تاریخ بریتانیا، ‫بلکه تاریخ جهان.
‫می‌دونستم استعدادش رو داره
‫می‌دونستم می‌تونه یه ایده‌ای رو بگیره
‫و واقعاً، به نوعی اون رو به ‫یه چیز جادویی تبدیل کنه.
‫برای من لحظه‌ی جابجایی، ‫نمایش دانته بود.
‫واقعاً احساس کردم اون لحظه ‫بود که مردم اون رو جدی گرفتن.
‫[سال ۱۹۹۶]
‫پشت صحنه آشوب بود.
‫یه شو واقعاً پرآشوب بود
‫چون مجموعه‌ی لباس ‫خیلی دیر رسیده بود.
‫و اون زمان اینطور نبود که اون کلی ‫هوادار پر و پا قرص از
‫روزنامه نگاران مد داشته باشه.
‫مطمئناً مردم برای دیدن ‫الکساندر مک‌کوئین میان.
‫اون‌ها میان که بخندن، دهنشون ‫از نعجب باز بمونه، برن بیرون و بگن:
‫«تو همچین آشغالی رو می‌پوشی؟» ‫«نه معلومه که نمی‌پوشم عزیزم»
‫به نظرش اومد بامزه میشه اگه ‫یه اسکلت رو ردیف اول جلو بنشونه.
‫می‌خواست یکم به شیوه‌ای که تا اون لحظه ‫مطبوعات بهش پاسخ داده بودن شوخی و انتقاد کنه.
‫[الکساندر مک‌کوئین - «دانته» ‫مارچ ۱۹۹۶]
‫اون اولین باری بود که برای لی ‫پا به استیج می‌ذاشتم.
‫اون یه شو خاص بود.
‫شگفت انگیز بود، در واقع ‫تقریباً یه تجربه‌ی معنوی بود.
‫همه چیز یکم منحرفانه بود و ‫همچنین به شدت تاریک بود.
‫من همیشه به سمت طراحان ‫انگلیسی کشیده شده‌ام
‫چون اون‌ها توی انجام دادن کارهای خیلی بزرگ ‫با چیزهای خیلی کوچیک باورنکردنی هستن.
‫انگار می‌تونن گلیم خودشون رو ‫از آب بکشن بیرون
‫و نگران سرمایه‌گذاران ‫یا حامیانشون نیستن،
‫چون اصلا هیچکدوم رو ندارن.
‫شاخ‌های گوزن داشت.
‫نقاب‌هایی رو داشت که ‫پیکر کوچیک عیسی روی بینیش بود.
‫یه تعادل خیلی دوست داشتنی بود بین چیزی ‫که خیلی صیقل یافته احساس می‌شد،
‫اما هنوز اون انرژی خام خودش رو داشت.
‫چیزی که لی به دنیا نشون داد این بود ‫که مد لندن می‌تونه سرکش باشه،
‫می‌تونه هیجان‌انگیز و وحشی، ‫اما همچنین فرهیخته و ماهرانه باشه.
‫دنیا متوجه شد.
‫درست در همین لحظه، ‫احتمالاً الکساندر مک‌کوئین ‫[هیلاری الکساندر - روزنامه‌نگار مد]
‫هیجان‌انگیزترین و شوکه‌کننده‌ترین ‫استعدادیه که مد بریتانیا داره.
‫در آمریکا دربارش شنیده بودن
‫و می‌خواستن شو رو به نیویورک بیارن.
‫و اونجا اوضاع پرآشوب بود.
‫اوه، مرد! چه صحنه‌ای توی ‫شو الکساندر مک‌کوئین
‫روبروی یک کنیسه قدیمی متروکه.
‫شو لندن توی یه کلیسا بود ‫که هنوز ازش استفاده می‌شد.
‫اما از کنیسه دیگه استفاده نمیشه، ‫پس قراره یه جورایی دیوونه‌وار باشه،
‫یکم دیوونه‌وارتر از شو لندن.
‫چون می‌خواد از اون ماشین بره بالا!
‫خیلی‌ها می‌خواستن بیان و ببیننش.
‫ما اصلاً انتظار این رو نداشتیم.
‫ما کیپ تا کیپ پر شدیم!
‫ما الان دیگه این جا رو تعطیل می‌کنیم.
‫تمومه. شب خوبی داشته باشید.
‫تیم سازنده‌ی آمریکایی ‫وحشت کرده بود
‫چون هیچوقت قبلاً ‫همچین چیزی ندیده بودن.
‫در واقع کاملا ترسناک بود.
‫شایعاتی بود که واسه اومدن آنا وینتور ‫از در ورودی مشکلاتی پیش اومده.
‫خیلی‌ها اون بیرون عصبانین که ‫نتونستن بیان داخل و شو رو ببینن.
‫خب برای این چه جوابی دارید؟
‫ببخشید!
‫من بهش گفتم: ‫«لی، آنا وینتور بیرون درـه
‫«با آندره لئون تالی و گریس ‫کودینگتون و نمی‌تونه وارد بشه.»
‫و اون گفت: «اوه، گور باباشون.»... ‫اصلا اهمیت نداد.
‫گفتم: «وای خدای من، ‫داری چی کار می‌کنی؟»
‫یعنی قشنگ هیچکس به جز لی ‫همچین کاری نمی‌کنه.
‫وقتی من واسه اجرای یه نمایش ‫۳۰/۰۰۰ پوند پول میدم،
‫هر کاری دوست داشته باشم انجام میدم.
‫چون ۳۰/۰۰۰ پوند من و نیم ساعت منه ‫تا هر کاری که دوست دارم بکنم.
‫ورود به کنیسه خیلی سخت بود،
‫اما من داخل شدم، و بله، ‫اون آرامش رو ازت می‌گرفت،
‫اما من فکر می‌کنم ‫این حس یکم مردم‌آزاری،
‫اون... اون بهش علاقه داشت.
‫لی باورنکردنی بود، ‫خیلی خوش خنده بود،
‫خیلی پررو بود، خیلی با استعداد بود.
‫من یه سری از شوهاش رو رفتم و ‫قطعاً این حقیقت رو تو ذهنم هک کرد
‫که می‌خوام یه طراح مد باشم، و ‫واسه همین هم رفتم دنبال کالج‌ها
‫تا طراحی مد بخونم، ‫ولی فقط یه جا بود.
‫این هفته از سنترال سنت ‫مارتینز در خیابون چرینگ کراس
‫ پیش شما اومدیم، ‫یکی از کالج‌های مد لندن.
‫همه رفته بودن سنت مارتینز.
‫گالیانو اونجا رفته بود، ‫لی اونجا بود.
‫یعنی من واقعاً می‌خواستم ‫وارد سنت مارتینز بشم،
‫اما وقتی رسیدم اونجا، ‫واقعاً خیلی دوستش نداشتم.
‫چون هرچی ساخته‌های شما عجیب‌تر، ‫وحشی‌تر و دیوونه‌وارتر بود،
‫در طراح بودن، بهتر بودید.
‫اگه هر کاری می‌کردی ‫که ذره‌ای عادی بود،
‫انگار تو بزرگ‌ترین بازنده‌ی عالم بودی.
‫خب من دو سال و نیم رو صرف ‫ساختن لباس از اسپاگتی کرده بودم
‫و خب منظورم اینه که، ‫هیچ‌چیش قابل پوشیدن نبود.
‫و وقتی نوبت به شو فارغ‌التحصیلی ‫من رسید، با خودم گفتم که:
‫«اوه، من اونقدر شجاع هستم ‫که کاری رو که می‌خوام بکنم؟
‫«مثلا، واقعاً تخمش رو دارم
‫«که یه کاری بکنم که کاملاً عادیه؟»
‫من شیفته‌ی پارچه‌ی عتیقه ‫و توری عتیقه بودم،
‫اساساً لباس‌های قدیمی و وینتیج.
‫و خب گفتم: «من می‌خوام ‫اینجور لباس‌ها رو بسازم،
‫اما می‌خوام بتونم بپوشمشون، ‫مدرنشون کنم.»
‫استلا مک‌کارتنی، طراحی مد.
‫[استلا مک‌کارتنی - شو فارغ‌التحصیلی] ‫[جون ۱۹۹۵]
‫ما شوهای فارغ‌التحصیلی رو می‌رفتیم، ‫همه‌مون خیلی هیجان زده بودیم.
‫خیلی تعریف از استلا مک‌کارتنی بود.
‫و استلا یه مجموعه‌ای ارائه ‫کرد که کاملاً کلاسیک بود،
‫بسیار مناسب خانوم‌ها بود ‫و از نائومی و کیت استفاده کرد.
‫همه‌ی دانشجوهای دیگه ‫مدل‌هاشون رو انتخاب می‌کردن،
‫و گروهشون رو تشکیل می‌دادن.
‫من گروه خودم رو داشتم، اما ‫گروه‌ من سوپرمدل بودن.
‫با خودم می‌گفتم «اگه این کارو کنم ‫همه از من متنفر میشن.»
‫ولی بعدش فکر کردم که: ‫«می‌دونی چیه؟ به جهنم.»
‫یعنی خب: «زندگی خیلی کوتاهه ‫و شما واقعاً گروه منید.»
‫نائومی، چرا اینجایی؟
‫من اینجام تا از استلا مک‌کارتنی ‫در شو فارغ‌التحصیلیش حمایت کنم.
‫وقتی بهم زنگ زد، ‫گفت: «فارغ التحصیلیمه
‫«و من واقعا دوست دارم شما ‫دخترها بخشی ازش باشید.»
‫پس ما سوار هواپیما شدیم به مقصد لندن، ‫تا در شو فارغ‌التحصیلی شرکت کنیم،
‫و من فکر نکنم کسی تا به حال ‫همچین فارغ‌التحصیلی‌ای داشته باشه.
‫ما همینجوری توی ‫ناتینگ هیل می‌چرخیدیم،
‫می‌رفتیم به بارها و ‫رستوران‌های تکراری یا هرچی.
‫و من نمی‌دونستم ‫که اون یه مک‌کارتنیه.
‫و بعد دیدمش که با یه مرسدس ‫داره رانندگی می‌کنه و با خودم گفتم،
‫«اون هنوز تو کالجه، ‫از کجا پولش رو در آورده؟»
‫و بعدش بهم گفت
‫و بعد ازم خواست که تو شو ‫فارغ‌التحصیلیش شرکت کنم.
‫استلا دوست منه پس...
‫داشت یه شو اجرا می‌کرد ‫و از من خواست توش شرکت کنم.
‫طراحان مهم زیادی از ‫سنت مارتینز بیرون اومدن
‫و یه سری طراحان بزرگ آینده ‫از این شو بیرون خواهند اومد.
‫اون دخترها جذاب‌ترین دخترهای ‫روی کره‌ی زمین بودن.
‫اون‌ها هر شوای رو ‫تو هر شهری اجرا می‌کردن.
‫و اون‌ها توی یه شو ‫دانشگاهی کوچیک شرکت کردن.
‫این برای من، شگفت انگیز بود.
‫[دیلی تلگراف]
‫من هیچوقت فارغ‌التحصیلی ‫از سنت مارتینز ندیدم
‫که مجموعش بره روی جلد اول
‫تک تک روزنامه‌ها.
‫[دیلی میل]
‫خیلی از دانشجوها می‌گفتن: ‫«ما پیشینه‌ی استلا رو نداریم،
‫«ما ارتباطات استلا رو نداریم.»
‫پس استلا، از همون ابتدا، ‫هرچند براش عالی بوده،
‫اما همچنین با واکنش‌های شدیدی ‫به خاطر امتیازاتش مواجه شد.
‫به عنوان بچه‌ی چنین افراد مشهوری، ‫می‌دونی، انقدر داستان بزرگی شد.
‫پیش خودم می‌گفتم: ‫«وای! ولم کنید!»
‫تعریف‌های زیادی درمورد ‫استلا مک‌کارتنی وجود داشت،
‫اما اون زمان استعدادهای ‫زیادی تو لندن وجود داشت
‫و طراحان بریتانیایی ‫همه جا خواهان داشتن.
‫[پاریس]
‫من از قبل تو پاریس توی ژیوانشی ‫مشغول به کار شده بودم. ‫[جان گالیانو - طراح]
‫و بعد از رئیس شرکت بهم زنگ زده شد،
‫که من رو عصبی کرد، چون ‫بعد از ظهر جمعه بود
‫و آدم معمولاً بعد از ظهر جمعه‌ها
‫به دفتر آقای آرنو دعوت نمی‌شه.
‫با خودم فکر کردم خوب من تمام تلاشم ‫رو در ژیوانشی کرده بودم،
‫شاید جواب نداده، ‫من براش آماده نیستم یا حالا هرچی.
‫اما نه، اون بعدش ازم ‫پرسید که می‌خوام...
‫مدیر هنری خانه‌ی مد دیور بشم.
‫[دیور]
‫جان گالیانو استعدادهای خود رو به
‫به کریستین دیور میاره،
‫یک تنظیم کننده‌ی استاندارد ‫بین‌المللی برای استایل و وقار.
‫من هیچوقت رویای رفتن به دیور رو ‫در سرم نداشتم، این خیلی...
‫نه، نه، نه.
‫این بزرگ‌ترین خونه‌ی مد در جهانه
‫و هر دانشجوی مد آرزو داره که ‫بخش کوچیکی ازش باشه،
‫اما این که کنترل خونه‌ی مد ‫بهش داده بشه چیزیه
‫که من هیچوقت باور نمی‌کردم اتفاق بیفته.
‫لحظه‌ی شگفت انگیزی برای لندن بود.
‫طراحان ما دست‌چین می‌شدند تا مدیریت ‫این خونه‌های مد فرانسوی رو بر عهده بگیرن.
‫و این یه انقلاب تک نفره نیست.
‫الکساندر مک کوئین که ‫جای گالیانو رو به عنوان
‫طراح برتر ژیوانشی می‌گیره هم ‫بریتانیاییه.
‫وقتی به لی پیشنهاد کار ‫در ژیوانشی داده شد،
‫اون ۲۷ سالش بود.
‫همچین شانسی یک بار ‫در خونه‌ی آدم رو می‌زنه.
‫لی واقعا دنبالش رفت.
‫می‌دونید، اون با این تصمیم ‫دچار لغزش نشد.
‫او به صحنه‌ی بین‌المللی پرتاب شد.
‫من عاشق کار برای ژیوانشی‌ام، ‫یعنی، آتلیه‌ها رو دوست دارم.
‫مردم واقعاً دوست داشتنی هستند.
‫می‌دونید، کار سختیه، اما ‫به هر حال زندگی سخت کار کردنه.
‫پس، می‌دونید، ‫و اگه وقف کار هستید،
‫هیچوقت قرار نیست آسون باشه.
‫اون یه طراح از طبقه‌ی کارگر بود،
‫مثل جان گالیانو که قبل از اون بود.
‫این بچه‌های طبقه‌ی کارگر در این ‫آتلیه‌های افراد طبقات بالای جامعه،
‫طراحان بریتانیایی که ‫سیستم مد رو در دست گرفتند
‫و اون رو زیر و رو کردند.
‫[لندن]
‫من توی استودیوی آپارتمانی ‫کوچیکم در غرب لندن بودم
‫و مردم شروع کردند ‫به خرید لباس‌های من.
‫من به یه سری فروشگاه توی ‫ژاپن و لندن لباس می‌فروختم
‫و واقعاً داشتیم کورکورانه پیش می‌رفتیم، ‫چون نمی‌دونستیم که
‫چطور تجارت کنیم، و من با خودم می‌گفتم: ‫«نمی‌دونم دارم چی کار می‌کنم.»
‫باشه حتما.
‫و یادمه که یه تماس تلفنی از
‫مدیر عامل کلوئه داشتم.
‫تنها دلیلی که می‌شناختمشون این بود که ‫مامانم دهه‌ی ۷۰ لباس‌های کلوئه می‌پوشید.
‫پس وقتی داشتم کمد ‫لباسش رو می‌گشتم،
‫این مارک، کلوئه رو دیدم ‫و خیلی خوشم اومد. زیبا بود.
‫[کلوئه]
‫و اون‌ها به نوعی ازم پرسیدن ‫که آیا علاقه دارم برم
‫و مدیر نوآوری خونه‌ی مد بشم،
‫ و من با خودم می‌گفتم: ‫«از چه کوفتی داری حرف میزنی؟»
‫مثل یه کار بزرگ با فشار زیاد بود.
‫[کلوئه]
‫من خیلی دستپاچه شده بودم، اما ‫کاری بود که انجام شده بود.
‫یعنی، همین بود که بود.
‫اون هیچوقت تا حالا یه شوی بزرگ ‫کت‌واک رو روی صحنه نبرده،
‫اما رئیس کلوئه میگه ‫اون فرد مناسبی
‫برای جانشینی کارل لاگرفلده. ‫[استلا مک‌کارتنی خانه‌ی مد ‫برتری را به دست می‌گیرد]
‫استلا جای کارل لاگرفلد رو ‫توی کلوئه می‌گیره،
‫تقریباً شبیه این بود که شنل قرمزی کوچولو ‫افسار گرگ بد بزرگ رو به عهده بگیره.
‫من فکر نمی‌کنم که بتونید واقعاً ‫داستان مد دهه‌ی ۹۰ رو
‫بدون گفتن داستان ‫کارل لاگرفلد تعریف کنید.
‫من عاشق کارهایی بودم که کارل ‫توی کلوئه انجام می‌داد،
‫اما اون همچنین مدیر ‫نوآوری شنل بود.
‫اون دست تنها، دوباره اسم شنل رو ‫دوباره سر زبون‌ها انداخت
‫بدون اینکه موقعیتش رو به عنوان ‫یه مد کلاسیک به خطر بندازه.
‫اون یه نابغه‌ی واقعی ‫بود، مثل موتزارت،
‫و مثلاً معمولاً نصف شب از خواب ‫بیدار می‌شد تا طرحی رو طراحی کنه، ‫[کلودیا شیفر - مدل]
‫و یادمه خیلی تند طراحی می‌کرد،
‫انگار که دست‌هاش به زور می‌تونستن ‫پا به پای ایده‌های توی سرش پیش برن.
‫مغزش نیاز داشت که مدام در حال کار باشه.
‫غریزیه. اون از وقتی بچه بود ‫نقاشی می‌کشید. ‫[آماندا هارلک - مشارکت‌کننده‌ی وُگ]
‫این استعدادش بود.
‫من همیشه به مد علاقه داشتم
‫حتی قبل از اینکه بدونم ‫به مد میگن مد.
‫ذهن کارل استثنایی بود.
‫چیزی نبود که بتونید حرفش رو بزنید
‫و اون همه چیز رو در موردش ندونه.
‫اون نه تنها یه طراح بزرگ، ‫بلکه فیلسوف،
‫شاعر، نویسنده، عکاس،
‫طراح مبلمان، معمار ‫و طراح داخلی هم بود.
‫اون خیلی چیزها بود. ‫می‌دونید، اون مثل یه امپراتور بود.
‫کارل لاگرفلد در دهه‌ی ۹۰ بی‌نظیر بود.
‫و برای استلا، اون باید ‫در دنیایی مسیریابی می‌کرد
‫که هیچوقت قبلا ‫باهاش روبه‌رو نشده بود.
‫وقتی تو کلوئه شروع به کار کردم،
‫به نظر من کارل لاگرفلد ‫هوشمندانه‌ترین نقل قول رو گفته بود:
‫اون گفت: «می‌دونستم از اسم بزرگی برای ‫گذاشتن جای پای من استفاده می‌کنن.
‫«اما فکر می‌کردم از اسم بزرگی ‫در مد استفاده می‌کنند، نه موسیقی.»
‫و من پیش خودم گفتم: «اوف، عوضی.»
‫[پاریس] ‫[سال ۱۹۹۸]
‫استلا مک‌کارتنی جای دراماتیک‌تری
‫برای فشن‌شوئش جز اینجا ‫نمی‌تونست پیدا کنه.
‫اینجا اپرای پاریسه،
‫و اگه به اطرافش نگاه کنید، ‫اینجا واقعاً مجلل‌ترین جاست.
‫من در اولین شو خودم در کلوئه، ‫قشنگ به خودم می‌گفتم که:
‫«نمی‌دونم چه خبره.»
‫اون‌ها گفتن: «باید یه چیزی ‫حدود ۸۰ تا تیپ داشته باشی،»
‫و هزاران نفر اومده بودن، ‫و من گفتم «باشه!»
‫اولش برای استلا خیلی سخت بود.
‫شاید یه سری چیزها به خاطر ‫فامیلیش اتفاق افتاده بود.
‫وقتی اون جای کارل لاگرفلد رو ‫توی کلوئه گرفت،
‫خیلی‌ها می‌گفتن که استلا مک کارتنی ‫در ۲۵ سالگی، خیلی سن کمی داره؛
‫می‌گفتن به خاطر پدرش این ‫کار رو به دست آورده.
‫اما اون از غرایز خلاقانه‌ی ‫خودش پیروی کرد.
‫«این کاریه که من می‌خوام بکنم ‫و این همون چیزیه که من هستم.
‫«من کارل لاگرفلد نیستم، ‫من استلا مک‌کارتنی‌ام.»
‫لباس‌ها هم قشنگ بودن.
‫می‌دونم که اون خیلی از مادرش ‫و کمد لباس‌های ده هفتادیش
‫و چیزهای دیگه الهام گرفته بود،
‫پس اون کارهایی رو انجام داد که ‫اون بیرون اونقدرها دیده نشده بود.
‫اما می‌دونست داره چی کار می‌کنه.
‫نه تنها اون استعداد واقعی داره،
‫بلکه استلا همیشه خیلی ‫منظورش رو واضح و مشخص میگه
‫که چی می‌خواد و ‫چی کار داره می‌کنه.
‫اون یه پیروزی مطلق بود.
‫من فکر می‌کنم که اون جواب تمام ‫کسایی که بهش شک داشتن رو داد
‫و مجموعه‌ای ارائه داد که بسیار زیبا بود ‫[هیلاری الکساندر - روزنامه‌نگار مد]
‫خیلی دخترونه، خیلی رمانتیک ‫و خیلی سکسی
‫که قشنگ خیلی بهتر از ‫کارهای گذشته بود.
‫به نظر من اون‌ها لباس‌های ‫خیلی قشنگی هستن، خیلی زنونه
‫و من فکر می‌کنم اون ‫یه دختر بسیار با استعداده.
‫واقعا خیلی خوب از آب در اومد، ‫خودتون ببینید، همینطور بود واقعاً،
‫هیچ انتقامی بهتر از ضایع کردن نیست.
‫و بعد کارل لاگرفلد خیلی ‫سریع نظرش رو پس گرفت
‫و خیلی از آخر هفته‌ها رو صرف گفتن این ‫کرد که: «می‌تونم عکست رو بگیرم؟»
‫منم می‌گفتم که: «نه، چون من دارم ‫سوار قطار یورواستار میشم
‫و دارم میرم خونه و سوار اسبمم.»
‫طراحان جوان لندنی ‫پاریس رو فتح کرده بودند.
‫اما این پرنسس دایانا بود که ‫مهر تایید نهایی رو ارائه کرد.
‫فکر می‌کنم همه‌ی ما خیلی شیفته
‫و مجذوب پرنسس دایانا بودیم.
‫در اون زمان اون مشهورترین زن جهان بود.
‫اون از مد و توجه‌ای که به خصوص
‫طراحان بریتانیایی جلب می‌کردن، ‫لذت می‌برد.
‫یادمه یه روز، همه‌مون سوار یه ‫ون قدیمی شدیم و رفتیم لندن
‫که اونجا پرنسس دایانا رو دیدیم.
‫اون به مت دعوت شده بود
‫و قرار بود یکی از ‫لباس‌های من رو بپوشه.
‫مت‌گالا تاثیرگذارترین فرش قرمز جهانه.
‫این مثل یه نعمت بود، یعنی وای.
‫ما به کاخ کنزینگتون رفتیم و ‫در مورد طراحی‌ها بحث کردیم
‫و من سعی می‌کردم برای رنگ صورتی فشار بیارم، ‫اما اون قبول نمی‌کرد و می‌گفت: «نه، صورتی نه.»
‫واقعا خیلی خوش می‌گذشت.
‫خب ما لباس رو درست کردیم ‫و اصلاحاتش رو انجام دادیم
‫و به زیبایی انجام شد، ‫می‌دونید، قشنگ خیلی بی‌نقص،
‫مثلا کرستش... همه چی درست بود.
‫بریم جلو برسیم به اون مراسم،
‫الان یادم اومد که ‫اون از ماشین پیاده شد،
‫من اینجوری شدم:
‫باورم نمی‌شد.
‫اون کرست رو کنده بود.
‫اون نمی‌خواست کرسته رو بپوشه.
‫اون انقدر احساس رهایی می‌کرد ‫که کرست رو پاره کرده بود.
‫لباسه خیلی... ‫چشم‌نوازتر و جنسی‌تربود.
‫دوربین‌ها روانی شدند.
‫پاپاراتزی کور شده بود...
‫که باعث شد لباسه و جواهرات و ‫همه چیز واقعاً خیلی به چشم بیاد.
‫فکر نمی‌کنم قبل از اون کسی ‫لباس گالیانو برای دیور رو
‫روی فرش قرمز در چنین ‫لحظه‌ی مهمی پوشیده باشه.
‫این یه فرصت واقعاً شگفت انگیز بود.
‫انگار دایانا شورشیان مد ‫رو در آغوش گرفته بود.
‫یعنی وای، دایانا ‫اولین مشتری من بود.
‫عالیه، می‌دونی؟
‫این قشنگ حس یه پیروزی ‫برای مد بریتانیا رو می‌داد،
‫مثل یه پیروزی برای تمام کارهایی ‫بود که ما در لندن انجام می‌دادیم.
‫و بنابراین لندن به جایی تبدیل شد
‫که اونجا دنبال برترین استعدادها بگردی.
‫بله، هجوم طراحان ‫انگلیسی رو داشتیم
‫که موقعیت‌های باورنکردنی‌ای رو در خانه‌های ‫مد تاریخی فرانسه به دست آورده بودند.
‫پس یه جورایی دوران ‫به وجد آورنده‌ای بود.
‫ما همیشه با هم وقت می‌گذروندیم.
‫می‌دونید، من و لی بارها ‫برای شام رفتیم بیرون
‫و من همین کار رو ‫با جان هم انجام می‌دادم،
‫و می‌تونم بگم لحظه‌ای بود که ما ‫داشتیم یه جورایی فشن شو اجرا می‌کردیم.
‫همه چیز تغییر کرد.
‫مد به چیزی برای جوون‌ها تبدیل شد
‫و نه برای افراد طبقات بالای جامعه.
‫فکر کردن به اینکه چیزی که ‫در لندن شروع شده بود،
‫حالا اساسا به سطح بین‌المللی ‫پیش رفته بود، شگفت‌انگیز بود.
‫مد در حال تغییر بود.
‫ما دیگه بچه نبودیم، ‫همه بزرگ شده بودند.
‫واقعاً احساس می‌کردی که ‫انقلابی در راهه.
‫همه حس می‌کردن که ‫همه چیز در حال تغییره.
‫روی جلد تک تک ‫مجلات و روزنامه‌ها بودیم.
‫برگ‌هامون ریخته بود!
‫آیا می‌دونستیم چی در انتظارمونه؟ نه ‫ولی می‌دونستیم اتفاقی در شرف وقوعه.
‫و به آنا گفتم که این آغاز یک پایانه،
‫بعدش قراره چی بشه؟
‫چی؟ می‌خوای یهو وایب دهه ۷۰ ‫و سکسی بودنش رو برگردونی؟
‫امکان نداره. ‫حرکت!
‫خز، پر، پولک.
‫خیلی خسته‌کننده بود.
‫پیش خودشون گفتن زن‌های معروف باید ‫با لباس‌های ما در فرش قرمز شرکن کنن
‫یادمه مدونا و کورتنی لاو بهم گفتن ‫جایزه‌ی بهترین لباس مراسم مال منه
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.