..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫اینجا دستشویی داره؟
‫- فکرکنم کلیدهات رو جا گذاشتی..‌. ‫- دستشویی کجاست؟
‫اه، البته. آره، همونجاست.
‫فیوری‌ها از نظر سنی مثل خدایان هستن.
‫حتی پیرتر.
‫اونا توی زمین پرسه می‌زنن و عدالت رو جایی که حس می‌کنن ‫زیرپا گذاشته شده، اجرا می‌کنن.
‫کاملاً سلیقه‌ای.
‫فقط اونایی که تعقیبشون می‌کنن ‫می‌تونن ببینن یا بشنون.
‫به یاد بیار... ‫به یاد بیار چیکار کردی.
‫به یاد بیار...
‫سلام، تری.
‫لطفاً.
‫- لطفاً. ‫- خسته شدی؟
‫خب، می‌دونی چطوری باید از شرمون خلاص شی، نه؟
‫نه، تری.
‫رفیق؟
‫همه‌چی خوبه؟
‫رفیق؟
‫لعنت بهش! پسر!
‫- کمک! ‫- بعدی کیه؟
‫یکی کمک کنه!
‫- اون. ‫- این قراره باحال باشه.
‫« خـائـوس »
‫خیلی‌خب، تاحالا با دوتا از انسان مهم آشنا شدین.
‫حالا میریم سراغ سومی.
‫المپیا فرخنده باد.
‫گفتم که برمی‌گردیم سراغش.
‫برای درک اهمیت اری،
‫باید یه برگشت بزنیم به آغاز همون روز.
‫اری یه قاتله. ‫خب، به صورت تصادفی.
‫یه برادر دوقلو به اسم گلائوکوس داشت.
‫وقتی نوزاد بودن ‫توی خواب روش غلت خورده.
‫تولدت مبارک.
‫اونو تا حد مرگ خفه کرد.
‫مادر اری هیچ‌وقت نپذیرفت که پسرش رفته،
‫بنابراین، از خیلی جهات، نرفته بود.
‫تولدتون مبارک، خانم.
‫چی؟
‫گفتم "تولدتون مبارک"
‫روز شلوغیه، نه؟
‫اه، آره.
‫بنای یادبود چطوره؟
‫اه، باید بگم که واقعاً... باشکوهه، خانم.
‫جداً؟
‫- اه، آره، آره... ‫- "باشکوه؟"
‫- ایده‌ی فوق‌العاده‌ای بود. ‫- واقعاً؟ خوشت اومد؟
‫- اره. اه، آره... ‫- اری، ساکت باش!
‫دایدالوس می‌خواد تمرکز کنه.
‫درسته؟
‫اه، خانوم، من مشکلی ندارم.
‫تنهامون بذارید.
‫دماغش خیلی بزرگه.
‫هرسال اینو میگم، دایدالوس.
‫اون فقط ظاهر پایه‌ست. ‫همسان نبودن.
‫یه عکس از پدرم میارم.
‫آره.
‫- ببخشید. ‫- نه، درست میگه.
‫بابابزرگ دماغ عالی‌ای داشت.
‫حفره‌های دماغ زیبا. ‫واقعاً بخش برجسته‌ی صورتش بود.
‫نه مثل...
‫فکرمی‌کردم تا سی سالگیم دیگه تمومش می‌کنه.
‫مجبور نیستی انجامش بدی.
‫اره، مجبورم.
‫ایکاروس رو چطوری یادت میاد؟
‫اوه...
‫خب، می‌دونی...
‫دعا می‌کنم.
‫از خدایان برای تجدید حیاتش ممنونم.
‫آره. عاقلانه به نظرمی‌رسه.
‫خب، شما دوتا بعداً چیکاره‌اید؟ ‫بعد از المپیا.
‫می‌خوای... حساب هراکلیون رو برسی؟
‫منو که می‌شناسی.
‫فکرمی‌کنم باید اینجا رو ترک کنی، دایدالوس. هیچ‌وقت اینکارو نمی‌کنی.
‫از اینجا خوشم میاد.
‫تو چی، تسئوس؟ ‫نظرت چیه؟
‫خنده‌ت رو بنداز. یکم عصبانی باش.
‫آقای رئیس‌جمهور.
‫تولدت مبارک، عزیزم.
‫می‌دونی، هرسال...
‫تعجب می‌کنم که هنوز برای مادرت اینکارو انجام میدی.
‫واقعاً میگم.
‫خودم می‌خوام.
‫نه، نمی‌خوای.
‫اما ممنون.
‫بیخیال، بابا.
‫می‌دونید هرسال چیو رد می‌کنه؟
‫یه هدیه‌ی تولد.
‫خب، امسال، بیاید مجبورش کنیم قبول کنه. ‫زودباش. هرچی بخوای دراختیارته.
‫قول میدم.
‫هرچی.
‫چجوری متقاعدش کنم، ها؟
‫هنوز جوابم منفیه، اما ممنون.
‫زودباش، دایدالوس.
‫فقط یه نسخه‌ی بهتر از من بساز.
‫دوستان، شهروندان کرت،
‫المپیا فرخنده باد.
‫طبق سنت توی این روز،
‫بیاید از هدیه‌ای که خدایان به همه‌مون دادن مبهوت بشیم،
‫معجزه‌ی تجدید حیات.
‫ما انسان‌ها به لطف زئوس متولد شدیم.
‫و بهترین‌های ما زندگی‌هامون رو ‫در خدمت خدایان سپری می‌کنیم.
‫به خاطر تمکین ما از المپ،
‫وفاداری ما باعث زندگی‌ جدید و بهتری می‌شه.
‫امروز روز گلائوکوسه.
‫و اری.
‫زندگی خوب به معنای نبود ترس از مرگه.
‫متاسفانه نمی‌تونیم به خدایان یا جشن‌هاشون اعتراض کنیم.
‫من به خدایان اعتراض نمی‌کنم.
‫به تقویمشون اعتراض دارم.
‫الکل خوردی؟
‫بنگرید، آگاتا از هراکلیون،
‫یک قربانی انسانی راضی که ‫تمایل داره برای المپ بمیره،
‫مطمئن باشید که تقوای اون ‫شکوهمندترین تجدید حیات رو براش تضمین می‌کنه.
‫روح با موهبت تمام خدایان بدن رو ترک می‌کنه
‫و با شکلی باشکوه و جدید به عنوان هدیه به دنیا برمی‌گرده.
‫مرگی درکار نیست، فقط تجدید حیات.
‫- ورو. ‫- ورو.
‫امروز، باعث افتخارمه که
‫از بنای یادبود خدایانمون رونمایی کنم.
‫البته که می‌دونید بعدش چی می‌شه.
‫یکی امروز زود بیدار شده.
‫لعنت به ماینوس.
‫و لعنت به خدایان.
‫به نام زئوس، محکم بمونید.
‫نذارید چیزی گمراهتون کنه،
‫همون‌طور که می‌دونید ‫تلاش برای اونا هیچ‌وقت بیهوده نیست.
‫المپیا فرخنده باد.
‫ورو.
‫چی...؟
‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫خدای من.
‫اون گُهه؟ ‫اه...
‫کی اینکارو کرده؟
‫مامان...
‫کی به خدایان بی‌حرمتی کرده؟
‫کی از خونواده‌م سرپیچی کرده؟
‫درنهایت پیدا می‌شید!
‫و مجازات می‌شید.
‫- وای. ‫- خیلی‌خب
‫خوبی؟
‫اینو دربیار.
‫اه...
‫تو...
‫وقتی به دنیا اومدی، داشتی جیغ می‌زدی.
‫می‌دونستی؟
‫آره، مامان. می‌دونم.
‫بارها بهم گفتی.
‫گلائوکوس خیلی ساکت بود.
‫خیلی آروم.
‫انگار ناراحت بود.
‫می‌ترسیدم موفق نشه، اما عالی بود.
‫به دنیا اومدی و با خشم پرش کردی.
‫- ولم کنید! ‫- تروآی عوضی!
‫بجنب!
‫هرکسی که به تروآها پناه بده دستگیر می‌شه!
‫لعنت به خدایان!
‫تکون نخور.
‫دارمش.
‫هکوبا ملکه‌ی تروی بوده.
‫آندروماخه عروسش بود.
‫شوهرهای هردوشون جلوی چشم‌هاشون سلاخی شدن،
‫و تنها فرزند آندروماخه، آستواناکس،
‫زمانی که تروآها تسلیم شدن ‫از دیوارهای شهر پرت شد.
‫هردوشون خیلی خسته بودن.
‫خب؟
‫آقای رئیس‌جمهور، ما هیچی درباره‌ش نمی‌دونستیم،
‫ما هم مثل شما وحشت کردیم.
‫اون بنای یادبود به افتخار خدایانمون ساخته شده بود،
‫نمادی از تمکین و قدردانی.
‫نمادی که مردم شما به معنای واقعی ‫ریدن توش.
‫شما نه تنها به خدایان،
‫بلکه به کشوری که شما رو به سرپرستی گرفت و ‫بهتون پناه داد بی‌حرمتی کردین.
‫ببخشید؟
‫- بیخیال! بگو ببینم. ‫- مادر.
‫اگه یه فرزند رو به سرپرستی گرفتی،
‫نمی‌خوای حقوق برابر داشته باشه؟
‫مدرسه‌ی مناسب؟ یکپارچه‌سازی؟
‫- تفکیک شما برای امنیت خودتونه. ‫- اه، بیخیال بابا!
‫پس شما از توهین به خدایانمون حمایت می‌کنید، درسته؟
‫قربان، البته که نمی‌کنیم.
‫دوست دارین برید روی یادبود، دامن‌هاتون رو بالا بزنید
‫و به اون گندکاری اضافه کنید؟
‫احتمالاً از قبل انجام دادین.
‫ببخشید؟
‫اونا به خودشون میگن 7 تروآ، یا این‌طوری گفته شده.
‫درسته؟
‫شیش تای اونا رو گرفتیم. ‫توی دخمه هستن.
‫الان فقط دنبال رهبریم.
‫اون تویی، پیرزن؟
‫آقای رئیس‌جمهور، خانوم، من واقعاً
‫برای پناهگاهی که به مردممون توی کرت دادین ممنونم.
‫همون‌طور که گفتم، ما هیچ اطلاعی از این شوخی نداشتیم.
‫عمل وحشتناک.
‫هفت تروآ جوونن. احمقن.
‫و بهتون قول میدم که مطمئن می‌شم ‫به طور کامل مجازات بشن.
‫اما، لطفاً، هیچ‌کس صدمه ندیده.
‫هفتمی کجاست؟ رهبر.
‫فکرمی‌کنم شهر رو ترک کردن.
‫اگه هفتمی بیاد پیش من، ‫شش نفر دیگه رو آزاد می‌کنم.
‫و اگه نیاد چی؟
‫خب، مجازات رو می‌دونی.
‫مینوتور؟
‫اگه این دکمه رو فشار بدم،
‫چراغ توی قفسش از سبز به قرمز تغییر می‌کنه، ‫و آزاد می‌شه.
‫ما تاحالا هیچ بازمانده‌ای ندیدیم.
‫تا نیمه شب وقت دارین.
‫- اما اگه نتونم چی... ‫- تسئوس!
‫بله، قربان. ‫خانم.
‫برای معبد آماده‌ایم.
‫بعضی از ما به خدایان احترام می‌ذارن، هکوبا.
‫خوبه. صبرکن.
‫حالا!
‫« پوسایدن » ‫« خدای دریا، برادر کوچک زئوس »
‫خب، حالت چطوره، جدی بگو.
‫همم؟
‫افتضاح به نظرمی‌رسی.
‫خیلی‌خب، فهمیدم. باشه. ‫المپیا مبارک.
‫اه...
‫نه... نه توی دفتر من.
‫- چیه؟ ‫- امم...
‫بنای یادبود توی هراکلیون.
‫چرا؟ چرا...؟ ‫چرا فکرمی‌کنی که خنده‌داره؟
‫تو... یه کودنی! انقدر کودن نباش!
‫خب، آره. ‫چرا اهمیت میدی؟
‫اهمیت میدم چون یه کفره.
‫اونا روی ما ریدن... ‫روی کل مجسمه‌مون ریدن.
‫- خب؟ ‫- خب؟
‫اه، باید یه درس عبرت باشه.
‫می‌فهمی؟
‫چی، تروآها؟ ‫به اندازه‌ی کافی نریدیم بهشون؟
‫الان دیگه خیلی الکیه. ‫مثل اذیت کردن جنازه می‌مونه.
‫انسان‌ها رو باید هوشیار نگه داشت.
‫چون اگه آروم بشن،
‫و اگه خیلی از آرامش لذت ببرن،
‫اون موقع‌ست که کمتر می‌ترسن.
‫و اگه کمتر بترسن، تمایل کمتری برای گرامی داشتن ما دارن.
‫اگه حس کنن که کفرگویی هیچ عواقبی نداره چی؟
‫پسر، فکرمی‌کنم اون یه خطر واقعاً جدیه.
‫- این‌طور فکرنمی‌کنی؟ ‫- درسته، درسته، درسته، اما اونا انسانن.
‫زئوس، اصلاً چطور قراره برای ما خطرناک باشن؟
‫ماینوس عصبانیه. بسپرش به اون.
‫انقدر خودتو اذیت نکن، مرد.
‫باید شل کنی، ها؟
‫تو... آرایش داری؟
‫روی پیشونیت؟
‫اون ضد‌آفتابه. جلوی آفتاب رو می‌گیره. ‫اینجا از موقعیتت لذت می‌بری؟
‫عوضی نباش.
‫چون دیونیسوس ترفیع می‌خواد.
‫به چی، کاپیتان کلامیدیا؟
‫اون جاه‌طلبه.
‫می‌تونه... می‌تونه بیشتر از این حرفا باشه.
‫توهین نکن دیگه.
‫باور کن، نمی‌خوام.
‫اوه، پس درباره‌ی پیشگوییته، درسته؟ ‫خدای من.
‫تو خل شدی. پیشگویی‌ای درکار نیست.
‫تو شاه خدایانی، مرد.
‫قوی عمل کن. ‫زجرشون بده. یه اعلامیه بهشون بده.
‫نظم رو به شهرت برگردون.
‫این یه دستوره، نه یه درخواست.
‫- الو؟ ‫- کامل زده به سرش.
‫ببین، فکرمی‌کنه امروز صبح یه خط روی پیشونیش پیدا کرده.
‫ترسیده. می‌گذره.
‫اگه چیزی خواسته، فقط انجامش بده.
‫می‌دونی راحتره.
‫همم.
‫تو.
‫دوست داری شنا کنی، درسته؟
‫ها؟ نه...
‫باشد که صحبت با بی‌کلام به شما آرامش دهد.
‫- باشد که هرا دردهای فانی شما را درآغوش گیرد. ‫- ورو.
‫واقعاً نمی‌خوام به تسئوس، محافظم، بخوابم.
‫و نمی‌دونم درباره‌ی تروآها چیکار کنم.
‫باشد که صحبت با بی‌کلام به شما آرامش دهد.
‫ باشد که هرا دردهای فانی شما را درآغوش گیرد.
‫ورو.
‫خب؟ خودتو خالی کن.
‫چی داری؟
‫من، اه... اه...
‫من، اه...
‫هیچی ندارم.
‫رازت پیش من می‌مونه، ماینوس.
‫چرا اینجایید، قربان؟
‫خب، جدا از این لباس مسخره،
‫می‌خواستم ازت بپرسم که ‫برنامه داری با تروآها چیکار کنی.
‫خب، ما شیش تاشون رو داریم، ‫و به دنبال هفتمی هستیم. اه...
‫اما فکرمی‌کنم پیداش نمی‌کنن.
‫برای همین، نیم‌شب، عدالت برقرار می‌شه.
‫- با مینوتور؟ ‫- بله.
‫خوبه.
‫البته.
‫اونا به یادبود شما توهین کردن.
‫اه، لطفاً منو به اون تیکه آشغال وصل نکن.
‫خیلی بده. با همون گُه خیلی بهتره.
‫بازم اونا رو بکش.
‫باشه.
‫خوبه.
‫المپیا مبارک.
‫دیگه خایه‌مالی نکن.
‫باید بهشون رحم کنیم، به تروآها.
‫- قطعاً نه. ‫- اما هیچ‌کس انتظارشو نداره.
‫اون‌طوری جمعیت تروآها خیلی سازگارتر می‌شن.
‫با مجازات، فقط بدتر می‌شه.
‫مردم برای رفتار درست نیاز به انگیزه دارن. ‫باید بهشون بها بدی.
‫اگه بذاری زنده بمونن چی؟ ‫این انگیزه نیست؟
‫می‌دونی منظورم چیه، بابا.
‫اگه خدایان انتخاب می‌کنن که مردم رو مجازات کنن،
‫خوب نیست که اونو زیرسوال ببریم.
‫نابودی تروی دلیل داشت.
‫- چه دلیلی؟ ‫- خودشیفته شدن.
‫پاشون رو از گلیمشون درازتر کردن.
‫چرا نمیذاریم که مردم رأی بدن؟ ‫آتنی‌ها انجامش میدن.
‫جواب میده.
‫و مردم به تو رأی میدن. ‫خودت می‌دونی. چون عاشقتن.
‫نمی‌شه برای چیزی که نیاز دارن بذاری رأی بدن، اری. هیچ‌<قت.
‫حالا، وقتی زمانش برسه یک حاکم عالی می‌شی،
‫اما خیلی چیزا داری که یاد بگیری.
‫خدایان انتخاب می‌کنن کی حکمرانی کنه.
‫آرزو می‌کنی که ای کاش گلائوکوس بودم؟
‫چی؟
‫آره؟ ‫نه!
‫نه.
‫تو جای برادرت رو نگرفتی. ‫اون رو بهت داد.
‫حالا، تو عالی عمل می‌کنی. می‌دونم.
‫اما تروآها باید مجازات بشن.
‫اه خدا، امشب اون کنسرت کوفتی اورفئوس رو داریم.
‫هیچ‌وقت تموم نمی‌شه؟
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫اه، موفق باشی. طرفدارتم.
‫ممنون.
‫- واقعاً؟ ‫- نه، حتی یه اسم آهنگ هم نمی‌دونم.
‫- پس نرو کنسرت. ‫- مجبورم.
‫- نه، نیستی. ‫- المپیاست، تسئوس.
‫- اره، تولدته. ‫- انقدر احمق نباش.
‫- باشه، خب، لعنت بهت. ‫- چی گفتی؟
‫ببین، دوتا بلیط برای مونیس دارم.
‫می‌خوای بیای؟
‫- مونیس؟ ‫- آره.
‫می‌دونی، می‌تونیم الان بریم.
‫می‌تونم پوششت بدم ‫تا هیچ‌کس تورو نشناسه.
‫می‌خوای منو به مونیس ببری؟
‫آره.
‫- چرا؟ ‫- چون همیشه کاری که بهت گفتن رو انجام میدی.
‫حق با توئه.
‫بریم پس.
‫- سگ داری؟ ‫- داشتم.
‫توی این تیشرت مرده؟
‫خفه‌شو. ببخشید.
‫نه، خوشم میاد. از ساتیر خوشم نمیاد.
‫آره، خب، امروز میاد.
‫باشه!
‫خدایا.
‫- آماده‌ای؟ ‫- فکرکنم.
‫نگران نباش.
‫جات امنه.
‫به مونیس خوش‌اومدین!
‫مبارزه‌ی امروز، کارل کریکوس از اسپارتا!
‫و آمازونی، هیپولیتای دوم!
‫تولدت مبارک.
‫یکی از اونا فردا رو نمی‌بینه.
‫اون واقعاً آمازونیه؟
‫فکرکنم صداتو شنید.
‫در یک مبارزه‌ی عادلانه، شریف، مبارزه تا حد مرگ!
‫- چرا فکرکردی این منو سرحال میاره؟ ‫- هیچ‌وقت نگفتم "سرحالت میاره".
‫می‌دونی این برای چیه؟ ‫اینجا یه مکان برای درده.
‫برای خشم.
‫یه جایی که مردم می‌تونن خودشونو خالی کنن. ‫فکرکردم شاید برات خوب باشه.
‫با عزت دفن می‌شی ‫و با شکوه و جلال تجدیدحیات پیدا می‌کنی.
‫سرجاهاتون!
‫- گلائوکوس رو به یاد بیار. ‫- گلائوکوس رو به یادبیار، اری.
‫تو خوبی؟
‫خوبم. خوبم.
‫به افتخار هیپولیتای آمازونی!
‫امیدوارم دوتا سکه داشته باشین.
‫لعنتی.
‫این چطور بود؟
‫تو خوبی؟
‫آره. قربانی المپیا به اندازه‌ی کافی سخته.
‫نمی‌دونم چرا فکرکردم یه مونیس فکر خوبیه.
‫لعنت بهش.
‫اصلاً نمی‌تونم اونو به یاد بیارم.
‫کیو؟
‫- گلائوکوس. ‫- بچه بودی.
‫آره. اما باید بتونی دوقلوت رو حس کنی، درسته؟
‫حتی زمانی که مردن، و من نمی‌تونم.
‫من قبل از دوسالگی رسالتم رو انجام دادم.
‫نمی‌تونم کوچک‌ترین چیزی رو دربارش به یاد بیارم.
‫خب، اون چی بود؟
‫"یک خط ظاهر می‌شود، نظم کاهش میابد، ‫خانواده سقوط می‌کند و هرج‌ومرج حاکم می‌شود."
‫منو ببر خونه، تسئوس.
‫ببین، متاسفم، باشه؟
‫فکر احمقانه‌ای بود.
‫- اما باید یه چیزی ازت بپرسم... ‫- قراره مجازات بشم.
‫- چی؟ ‫- توسط فیوری‌ها.
‫- ببخشید، درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟ ‫- توی مونیس بودن.
‫اما تو اونا رو ندیدی چون نمی‌تونی.
‫- چرا باید بیان سراغ تو؟ ‫- برادرم رو کشتم، تسئوس. دوقلوم.
‫اون که تقصیر تو نبوده. ‫و بیخیال، فیوری‌ها؟
‫اونا میان سراغ قاتل‌ها، متجاوزها، کسایی که به بچه‌هاشون تجاوز می کنن.
‫و مهم‌تر از همه، کسایی که بی‌مجازات می‌مونن.
‫تو تموم عمرت خودتو مجازات کردی.
‫اونا دنبال تو نیستن.
‫هستن.
‫و فکرنمی‌کنم بتونم بابتش کاری انجام بدم.
‫اگه یه زندگی رو نجات بدی، چی؟
‫چی؟
‫اگه می‌تونستی جون یکی رو نجات بدی، اینکارو می‌کردی؟
‫البته که می‌کردم.
‫اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫باید یه چیزی رو نشونت بدم.
‫بیا.
‫بجنب.
‫تسئوس...
‫این کاریه که می‌تونی انجام بدی.
‫بالاخره.
‫امیدوارم تنباکو آورده باشی.
‫نکس.
‫می‌دونی، این غیرمحترمانه‌ترین حسیه که
‫توی کل زندگیم داشتم.
‫اون پرتاب شدن از دیوارهای تروی کوفتی هم حسابه.
‫اون سطل باید خالی شه.
‫اه، لعنتی.
‫اومدی تا منو ببری پیش پدرت؟
‫نه.
‫- چی؟ ‫- منو به مینوتور بدی؟
‫اینجاست که نجاتت بده. همه‌تون رو.
‫درسته؟
‫تو هفتمین تروآ هستی.
‫راستی، لباس قشنگیه.
‫فقط محض اطلاع، من ترسو نیستم.
‫می‌خوام خودم رو تحویل بدم. ‫اون ایده‌ی احمقانه‌ی من بود، اون گُه.
‫تقصیر منه.
‫اما شش تای دیگه رد کردن، اما بعضیا،
‫مسلماً به دلایل خوبی، مثل... عشق...
‫تصمیم گرفتن که من رو از شر خودم نجات بدن.
‫لعنت بهت.
‫داشتم به مادرم هم اشاره می‌کردم، عزیزم.
‫خیلی‌خب.
‫باهات میام. ‫نه...
‫اه...
‫نه، اری.
‫لطفاً، گوش کن. گوش کن، باشه؟
‫امروز صبح، پدرت، گفت هرچی که بخوای بهت میده.
‫اونو بخواه.
‫بیا اینجا.
‫ببخشید بهت دروغ گفتم، اری.
‫چرا این‌کارو کردی؟ همم؟
‫- یه یادبود برای خدایانه. ‫- چرا خدایان مارو رها کردن؟
‫اونا ازمون متنفرن. نمی‌خوام اونا رو بپرستم.
‫مردم من به گا رفتن.
‫هیچی ندارن. ‫نه حقوقی، نه زندگی‌ای.
‫ما به سختی درتلاشیم زنده بمونیم.
‫در بهترین حالت پونزده‌هزارتا ازمون باقی مونده. ‫قبلاً بیشتر از پنج میلیون بودیم.
‫ما قوی‌ترین مردم دنیا بودیم،
‫که احتمالاً به همین دلیل ‫همه از سقوط ما لذت بردن.
‫"از دیوارهای تروی پرت شد..."
‫تو پسر آندروماخه هستی، آستواناکس.
‫نکس.
‫- فکرمی‌کردم مردی. ‫- همه همین فکرو می‌کردن.
‫لعنتی. واقعاً گولم زدین.
‫اون امیده، امید مردم ما.
‫آره، شاهزاده‌ی مخفی.
‫توی دنیای دیگه، من و تو توی یه ضیافت کوفتی باهم دوست می‌شیم...
‫باشه، کافیه.
‫من انتظار ندارم که بهم کمک کنی. ‫خوشحالم که بمیرم.
‫- نکس. ‫- جدی میگم، مامان.
‫زندگیم به اندازه‌ی شیش تای دیگه ارزش نداره.
‫می‌برمت پیش پدرم، و اون تورو می‌بخشه.
‫- این‌کارو نمی‌کنه. ‫- می‌کنه.
‫تو کادوی تولدم هستی.
‫آستواناکس؟ چی؟
‫این یه نوع شوخیه؟
‫- کجاست؟ ‫- توی سلول‌های دخمه، قربان.
‫تنهامون بذار.
‫گفتم تنهامون بذار!
‫بهم قول دادی.
‫امروز صبح، گفتی هرچی که بخوای.
‫خب، این چیزیه که می‌خوام.
‫میذاری برن، همه‌شون.
‫لطفاً.
‫بهم قول دادی.
‫- چرا؟ چرا این؟ ‫- من گلائوکوس رو کشتم!
‫بذار اونا رو نجات بدم.
‫باشه.
‫واقعاً؟ ‫واقعاً.
‫تولدت مبارک.
‫بعضی وقتا عشق می‌تونه به عقل غلبه کنه.
‫اری.
‫اری، اری، لطفاً.
‫اری، می‌شه وایسی؟
‫- می‌تونستی فقط ازم بخوای. ‫- نه، نمی‌تونستم.
‫- ببین، اری... ‫- خانم صدام کن.
‫خانم، لطفاً.
‫اری، ببین. گوش کن.
‫اری! ‫چیه؟
‫ممنونم.
‫زودباشید! برید بیرون! گمشید! زودباشید! تکون بخورید!
‫- آره! ‫- برید!
‫حرکت کن مرد!
‫همینه!
‫- گمشو بیرون! ‫- همه‌چی خوبه.
‫- مشکلی نیست، مرد. دارم میرم. ‫- برو!
‫- پسره‌ی احمق! پسر احمق! ‫- چیزی نیست!
‫- خوبم. ‫- پسر احمق!
‫فرار کنید!
‫عزیزم.
‫فرار کنید!
‫چیزی نیست، بچه‌ها.
‫آروم باشید.
‫چیزی نیست.
‫خب، در طی یک سوپرایز بزرگ، رئیس‌جمهور ماینوس ‫هفت تروآ رو آزاد کرد.
‫آندروماخه و آستواناکس یکبار دیگه بهم رسیدن.
‫تصور می‌شد که آستواناکس مرده، ‫اما اون کاملاً صحیح و سالمه.
‫روز شادی برای این مردمه.
‫پوسایدن، عوضی.
‫اسکل خنگ.
‫بی‌عقل.
‫هی! هی.
‫خدای من!
‫گرم خوشت میاد، ها؟
‫قویه.
‫اون... روغن آرگانه؟
‫توی شامپو؟
‫اه، آره.
‫اوه، خوبه.
‫بده، لطفاً.
‫امم.
‫اوه، زودباش، مرد.
‫اه...
‫می‌تونم درباره‌ی تروآها توضیح بدم.
‫تصمیمم.
‫می‌دونم. این چیزی نیست که دربارش بحث کردیم.
‫هیچ...
‫تصمیمی درکار نیست، ماینوس.
‫نه اگه بهت بگم کاری رو انجام بدی.
‫برای مهم نیست چقدر دخترت رو دوست داری.
‫یادت باشه، دربرابر عشق کم نمیاری.
‫کاری که بهت گفتن رو میکنی.
‫واضحه؟
‫واضحه. واضحه.
‫امم.
‫خوبه.
‫نرم کننده، لطفاً.
‫موهات بوی خوبی میده.
‫سعیمو کردم.
‫این پیشگویی...
‫- "خانواده سقوط می‌کند." ‫- اه، بیخیال.
‫دیگه تو شروع نکن.
‫نه، فقط ناراحتم که شامل همه‌مون می‌شه.
‫چون فقط مشتاقم که پیشگویی ‫از شر زئوس خلاص شه.
‫کاملاً مطمئنم همینه.
‫امم.
‫برید، برید، برید، برید!
‫- تکون نخورید! پلیس! ‫- سرجاتون بمونید!
‫این اتفاقیه که میفته، دوباره و دوباره.
‫تا زمانی که خدایان حکمرانی کنن.
‫- ولم کنید! ‫- خفه شو!
‫لطفا، نه! نه!
‫هرجا که اتصالی باشه، جداش می‌کنن.
‫هرجایی که عشق باشه، نابودش می‌کنن.
‫خانم، لطفاً، نه.
‫تو!
‫تو اینکارو کردی! تو!
‫خونواده‌ی تو این‌کارو کرده!
‫پسرم!
‫اون مرده!
‫تو بهم قول دادی.
‫این خواسته‌ی خدایانه، اری.
‫یا می‌خوای ازشون سرپیچی کنم؟
‫سلام، اری.
‫به خاطر برادرت اینجاییم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.