..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[خانه‌ی جنگلی]
‫ببین. افراد دارن برمی‌گردن.
‫اینجا به ما آسون می‌گذره.
‫تو چطوری فرار کردی؟
‫واسه هواپیماهاشون مکانیک خوب لازم دارن.
‫- تو چی؟ ‫- مامانم باعثش شد.
‫توی وزارت جنگ کار می‌کنه.
‫- کارش چیه؟ ‫- نظافت‌چیه.
‫خب خب آقایون.
‫دوازده امتیاز در سه ساعت.
‫بعد چنین بازی‌ای باید ‫ تشنگی‌تون رو رفع کنید.
‫از مغازه‌های پشت خط مقدم حمایت می‌کنین.
‫اینجا چیکار می‌کنی پیرو؟
‫مثل همیشه نوشیدنی بقیه رو می‌خوری؟
‫برو اونجا پیش مادرت.
‫خوبه.
‫اگه سردته زیادش کن.
‫- آره. فلزیه. ‫- حالا خوبه.
‫- اشکت رو در میاره. ‫- گرمت هم می‌کنه.
‫باید انجام بشه.
‫- با احتیاط گوش کردی؟ ‫- آره مامان، نگران نباش.
‫اونجا بهت فکر می‌کنم. ‫خیلی طول نمی‌کشه.
‫خواهشا نگران نباش. گریه نکن. ‫برمی‌گردم.
‫گریه نکن مامان. برمی‌گردم.
‫همه که اونجا نمی‌میرن.
‫بالاخره تموم می‌شه دیگه. ‫انقدر نگران نباش.
‫- خواهش می‌کنم مامان. ‫- باید شجاع باشم.
‫شجاع باش!
‫قهوه‌ات رو بخور. الکی نگرانی.
‫جایی نرو.
‫بیا.
‫خداحافظ مامان.
‫می‌بینمت.
‫سرژ، کثافت. ‫ الان این لیوان تمیزه؟
‫کتک می‌خوای؟
‫متوجه نمی‌شم.
‫- تو؟ ‫- آره. بهت نشون می‌دم.
‫حالا در چه حالی؟
‫فکر کن پولت رو دادم دیگه.
‫بیا این رو تمیز کن ببینم.
‫گفتم تمیزش کن.
‫تمیزش کن.
‫زود.
‫روزنامه کار فرانسوی؟ ‫مال مارکیه دیگه؟
‫- می‌ذارمش اینجا. ‫- نه، نه.
‫چی توی جیبم گذاشتی؟ ‫پول رو بده.
‫- گذاشتمش اینجا. ‫- نه، بده من.
‫- اینجاست. ‫- دروغ‌گو.
‫- بهت پنج سنت دادم. ‫- بقیش چی؟
‫بقیش چی؟
‫این بیست سنته. ‫روزنامه بیست و پنج سنته.
‫به مارکی بگو از الان شده سی سنت.
‫- خداحافظ. ‫- باشه، خداحافظ.
‫عجب چموشی هستی!
‫زود!
‫- آقای مارکی؟ ‫- بله؟
‫کنار شکاف دیوار آخر فضولات دیدم.
‫با توجه به رد پاشون احتمالا بچه خوک بودن. ‫چهل تا پنجاه کیلو.
‫هفت هشت تاشون توی بوته خار سیاه افتادن.
‫ممکنه مدتی اونجا گیر کنن.
‫واسه مارکیه؟
‫- ممنون. اسمت چیه؟ ‫- هروی.
‫تو بودی که اون روز...
‫- با دوستت اومده بودی کاخ؟ ‫- آره.
‫- رئیس کدوم یکیه؟ ‫- هر دومون.
‫میشل بزرگ‌تره. ولی هر دو ‫ به یه اندازه خرابکارن.
‫برو خونه و خداحافظی کن.
‫خداحافظ هروی. خداحافظ میشل.
‫مگه می‌شه با وجود اون‌ها آروم گرفت؟ ‫اصلا معلوم نیست چیکار می‌کنن.
‫هروی چطور اومد؟
‫یه روز یکشنبه مادرش آوردش.
‫رفت و دیگه ندیدیمش.
‫باباش توی خط مقدمه.
‫احتمالا مادرش فرار کرده.
‫سه ساله که اینجاست ‫ و ما ازش مراقبت می‌کنیم.
‫هر روز یکشنبه توی ایستگاه ‫منتظر مادرش می‌مونه.
‫بریم ببینیم نامه چیه.
‫خوب موقع اومدی. یه نامه واسه توی جنگل دارم.
‫نمی‌خوام برم اونجا چون...
‫تنبل نیستم‌ها...
‫نمی‌خوام با این برم اونجا.
‫اینطوری خیلی گرفتار می‌شم.
‫نمی‌خوام که... بیا.
‫بیا. واسه جنگله.
‫مال تو نیستن. مچاله‌شون نکن.
‫این منم که واسه دفتر پست کار می‌کنم.
‫بخاطر این کارت به من اخطار می‌دن.
‫واسه من خوب نیست.
‫کثافت.
‫یه سیگار بکشم بد نیست.
‫بچه بیچاره.
‫چرا واسش نامه نمیاد؟
‫پدرش می‌تونه واسش نامه بنویسه دیگه.
‫اینطوری حداقل خوشحال می‌شه.
‫انگار که تمام خون از ‫ صورتش خالی شده بود.
‫از لب‌های چروک...
‫و رنگ‌پریده‌اش...
‫هیچ حرفی خارج نشد. ‫ساتاناس...
‫- چی شده هروی؟ ‫- این نامه‌ها رو نخوندم.
‫تو اینطوریشون کردی؟
‫میشل، آلبرت. بیایید نامه اومده.
‫بیا.
‫- مچاله‌شون کردی. ‫- مشت بزنم توی صورتت؟
‫ببین آلبرت. از طرف مادرته.
‫مامان واسم کادوی تولد میاره.
‫خوش به حالت. حالا برو بازی کن. ‫می‌خوام به مطالعه ادامه بدم.
‫من برام کادوی تولد می‌خرم. ‫قول می‌دم.
‫آره. یه مهمونی قشنگ می‌گیریم.
‫- چی نوشته؟ ‫- به تو ربطی نداره.
‫ببین. کارت پستال تامیه.
‫من به فرانسه‌ی جاویدان...
‫و جافری قدرتمند که خالق ‫پیروزیست اطمینان دارم.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫چی شده مارسل؟
‫- چی شده بچه‌ها؟ ‫- کارت پستال تامی رو دیدی؟
‫ولم کن.
‫بیا بریم زاغی رو ببینیم.
‫با صدایش گفت...
‫مامان برام کارت پستال تامی رو فرستاده.
‫دعای تامی. دعای سنگر.
‫من به خدای اسلحه و مهمات باور دارم...
‫به بانوی سنگر...
‫به سنت رزی و سرنیزه‌مان...
‫به فرشته‌های نگهبانمان و ‫ اسلحه شورشی و 75 مقدسمان.
‫ببین. بهش یاد دادم دو تا ضربه بزنه.
‫گرفتمش.
‫بزرگه. نزدیک بود فرار کنه.
‫فرار نمی‌کنه. پرهاش رو قیچی کردیم.
‫- بذار ببینم. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- پاچا. هاپوی خوب. ‫- پسره روانیه.
‫مگه مریضی؟
‫- برو داخل پرنده. ‫- جوجو. دو تا ضربه بزن.
‫ولش کن. من می‌گیرمش. ‫دو تا ضربه بزن جوجو.
‫- خوابیدی؟ ‫- نه.
‫- جعبه نگهبانی رو ول کردی؟ ‫- سر و صدا رو نشنیدی؟
‫ستوان جوان داره اولین ‫پیروزیش رو جشن می‌گیره.
‫- یه آلمانی رو شکست داده. ‫- آلمانی؟
‫امیدوارم ما رو یادشون نره. ‫بهمون نوشیدنی بدن بد نیست.
‫آره. که آلمانی‌ها رو هضم کنیم.
‫می‌رم بخوابم.
‫- خوش به حالت. ‫- هرکس نوبت خودش دیگه.
‫شب بخیر.
‫- گیر می‌افتی. ‫- چرا؟
‫ریاکار. بهم آتیش بده.
‫شنیدی؟
‫- ایست! ‫- کی اونجاست؟
‫وایستا وگرنه شلیک می‌کنم.
‫زدیش.
‫احمق تیر زد به کونم!
‫- آلبرته. ‫- درد داری؟
‫- کجات درد می‌کنه؟ ‫- کونم دیگه.
‫نباید شلیک می‌کردی.
‫- کار تو بود؟ ‫- اون بود.
‫- زخمیم کردی! ‫- قصد شلیک نداشت.
‫قصدش رو نداشت؟
‫- بیا ما می‌‌بریمت. ‫- آروم!
‫- درد می‌کنه. ‫- جدی نیست. چیزی نیست.
‫- آروم بگیرش. ‫- گرفتمت کاتین.
‫- بیارش خونه. ‫- برو دکتر خبر کن.
‫- چی شده کاتین؟ ‫- سر و صدا شنیدیم...
‫- هشدار دادیم... ‫- بهش هشدار دادیم.
‫و بعد من شلیک کردم.
‫- خیلی عمیق نیست. چیزی نشده. ‫- آره، جدی نیست.
‫این همه سر و صدا واسه کنسروه؟
‫- همینه دیگه. ‫- باورم نمی‌شه. خداحافظ.
‫موفق باشی.
‫کلاهش.
‫اسلحه.
‫بیا بگیرش.
‫چی شده؟ آلبرت؟
‫خیلی درد می‌کنه.
‫- چی شده؟ ‫- اینجا. پشتم.
‫- چی شده؟ ‫- دیگه نمی‌تونم بشینم.
‫- چی شده؟ ‫- بهم فشار نیار!
‫آروم.
‫چی شده؟
‫داشت دور می‌زد و به باسنش شلیک کردن.
‫چطور چنین اتفاقی رخ داده؟
‫رئیس دستور تحقیق داده. ‫نگران نباشید.
‫- شب بخیر خانم. ‫- خداحاظ و ممنون.
‫بیا داخل دکتر.
‫ببینید.
‫شلوار رو در بیارید و واسم ‫ یه ماهیتابه بیارید.
‫زود اومدید آقایان پلیس.
‫باید زودتر می‌اومدیم ولی شب ‫ نمی‌شد تحقیقات کرد.
‫- می‌شه با آلبرت حرف بزنیم؟ ‫- هنوز خوابه.
‫نباید بیدارش کنید. باید خوب استراحت کنه.
‫فقط با اون نباید حرف بزنیم.
‫- یه فنجان قهوه میل دارید؟ ‫- حین کار خیر.
‫- یکم؟ ‫- بیایید، بشینید.
‫آلبرت پیر...
‫شنیدم از مسیرش منحرف شده.
‫اون هم مثل ما افسر قانونه.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- نباید شایعات رو باور کنی.
‫بفرمایید.
‫- شیر؟ ‫- نه، ممنون.
‫چیزی نیست. فقط دارم رد می‌شم.
‫- بیایید، آلبرت منتظرتونه. ‫- مگه خواب نبود؟
‫- خیلی وقته اینجایید؟ ‫- یه ساعتی می‌شه.
‫بذارید من اول برم. عجله دارم.
‫منتظر می‌مونم.
‫- آقای مارکی. ‫- عجله کن. پلیس منتظره.
‫- مارشال توضیح داد؟ ‫- پس حالا دیگه بابانوئل شدی؟
‫نه ولی هروی کوچولو خیلی بدبخته.
‫تا حالا اصلا کادو نگرفته.
‫به چیزی اعتراف نکردی؟
‫- گفتم منتظر تو بمونم. ‫- کار درستی کردی.
‫- همه چیز رو سریع بهم بگو. ‫- خب...
‫با یکم آب و نمک حل می‌شه.
‫توی انبار افسر بودم و ‫چند تا بیسکوئیت برداشتم.
‫چون...
‫بیسکوئیت‌های افسرها از سربازها بهتره.
‫هی، فقط بیسکوئیت برنداشتی.
‫خب نه، چون که بیسکوئیت خشک بود...
‫مربا هم برداشتم.
‫خوب گوش کن. هر چیزی که پرسیدن بگو نه.
‫- فهمیدم آقای مارکی. ‫- فهمیدی؟
‫خب آقایون...
‫باید اعتراف کنم از چیزی که ‫ شنیدم خیلی شوکه شدم.
‫باید بگم که به شکاربانم افتخار می‌کنم.
‫- افتخار می‌کنی؟ ‫- البته.
‫اون مردیه که واسه جنگیدن خیلی پیره...
‫ولی همچنان جانش رو برای گیر انداختن ‫ یه دزد به خطر می‌اندازه.
‫چی؟ یعنی اون دزد نیست؟
‫البته که نه. ممکنه سو تفاهم پیش اومده باشه.
‫اگه کالاهای سرقتی پیش اون بود...
‫بخاطر این بود که اون پسشون گرفته بود.
‫و اگه اون دزد رو نگرفته...
‫بخاطر اینه که یه احمق توی ‫تاریکی بهش شلیک کرده.
‫- کاتین خیلی احمقه. ‫- من هم همین‌طور فکر می‌کنم.
‫باید همین الان به حرف‌هاش گوش کنید.
‫اذیتش نکنید. خسته‌اش نکنید.
‫حتما.
‫خداحافظ.
‫باشد که عدالت رعایت بشه ژان.
‫نمی‌دونم بدون شما چیکار می‌کردم.
‫شجاع باش ژان.
‫بیایید داخل.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خانم لاتور.
‫هستید خانم لاتور؟
‫همه‌جا رو دنبال ما می‌گرده.
‫می‌دونی، قطار...
‫با چی می‌ری؟ کوپه درجه یک خیلی گرانه.
‫یه نامه خوب از بوبرت دریافت کردم.
‫- حالش چطوره؟ ‫- خوبه، ممنون.
‫پسرت چی؟ در هر صورت زود می‌بینیمشون.
‫مامانی! مامانی!
‫صبر کن، الان میام.
‫زود بیا اینجا.
‫چطوری؟
‫- بیا. ‫- ممنون مامان.
‫بگیرش. سنگینه.
‫یک. و دو.
‫هفته‌ات چطور بود؟
‫ - بیا بریم مارسل. ‫- بچه‌ات چطوره؟
‫سلام. می‌ری قهوه‌خانه؟
‫خوب شدی.
‫هروی اینجاست.
‫سلام آقای ماهو.
‫واسه سربازها اسب نداریم، ‫ولی واسه خانم‌های شهرنشین داریم.
‫تازه با گاری مارکی هم می‌رن. ‫درحالی که من پیاده برمی‌گردم ایستگاه...
‫که واسه این آدم‌های باکلاس نوشیدنی بیارم!
‫آره آقا کوچولو. از بابایی خبر آوردم.
‫حالش خوبه. خیلی زود مرخصی می‌‌گیره.
‫واسه تو هم نامه نوشته.
‫ببین.
‫پسرم، مامانت گفته که...
‫اونجا با آدم‌های خوبی هستی.
‫امیدوارم مودب باشی...
‫و به دوست‌هات سخت نگیری.
‫خیلی خیلی دوستت دارم، ‫از طرف بابایی.
‫آره درسته.
‫بیا دیگه. حریص نباش. ‫به دوست‌هات هم بده وگرنه مریض می‌شی.
‫- می‌خوای هروی؟ ‫- نه نمی‌خوام.
‫- بیا. ‫- نه، نمی‌خوام.
‫بیا بگیر دیگه.
‫دوباره شروع نکنین.
‫باز دعوا نکنین. ‫شکلات‌ها رو بردارین.
‫واقعا مریضی.
‫- اگه مال خودت بودن چی؟ ‫- من سوار اسب نمی‌شم.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫لازم نبود چنین کاری بکنی.
‫- سفر چطور بود؟ ‫- نزدیک بود از قطارم جا بمونم.
‫هروی هنوز هم مثل قبل روانیه.
‫یکشنبه‌ها براش روز سختیه. ‫مخصوصا چون شما میایید.
‫همیشه همینه.
‫من از بچه‌ها خوشم میاد، ‫ولی از اون خوشم نمیاد.
‫یعنی این بچه بزرگ بشه چی می‌شه؟
‫- بیایید اینجا. ‫- تو چه‌ات شده؟
‫هیچی. کمرم درد می‌کنه.
‫سلام خانم. چه کلاه قشنگی دارید.
‫واقعا بهتون یماد.
‫یه دختر شهری واقعی هستی. ‫باید بیای پاریس.
‫از شهر خوشم نمیاد. خیلی تنگ و تاریکه.
‫مثل همیشه خوش‌قیافه‌ای مارگارت.
‫از دست این پوست من.
‫- شام حاضره. ‫- خوبه. خیلی گرسنه‌ام.
‫میشل. بیا پیش مامانت بشین.
‫بیا. کنار مامانی بشین.
‫- واقعا نمیای؟ ‫- نه، نمی‌تونم نفس بکشم!
‫هروی!
‫زیاد شکلات نخور وگرنه مثل ‫ دفعه قبل مریض می‌شی.
‫بیا اینجا هروی.
‫گرسنه نیستم.
‫- قراره خورشت بخوریم. دوست داری؟ ‫- خیلی گرسنه‌ام.
‫چطوری انقدر همیشه لاغری؟
‫عصبیم دیگه. مثل ورزشه.
‫- داریم غذا می‌خوریم هروی. ‫- گرسنه نیستم.
‫من نمی‌شینم. نمی‌تونم بشینم.
‫آلبرت بیچاره.
‫- بشقابت رو بده به من. ‫- بشقابت آقای آلبرت.
‫چی می‌خوای؟
‫بوبرت، شناختیش؟
‫داریم خرگوشت کیکی رو می‌خوریم.
‫خیلی زشته که این حرف‌ها رو می‌زنی.
‫حرف نزن. الان باز گریه می‌کنه.
‫میشل.
‫بقیش رو بلد نیستم.
‫یه نفر داره میاد.
‫- این‌ها دوستاتن آلبرت؟ ‫- آره، از پادگان اومدن.
‫جنگل رو با ماشین‌هاشون آلوده می‌کنن.
‫حیوانات می‌ترسن خانم.
‫- ولی پروسه رو ادامه می‌دی. ‫- پروسه؟
‫توی پاریس دیگه حیوانی نیست. ‫پرنده هم نیست. هیچی.
‫نمی‌شه همه‌چیز رو داشته باشی.
‫وقت خوبی نیست. مهمان دارن.
‫- اون کیه؟ ‫- گمونم خانم‌های پاریسی اومدن.
‫الان از رومون رد می‌شن!
‫مهمان دارید؟ مزاحم نشیم پس.
‫جای شما همیشه روی چشمه.
‫این‌ها مادر بچه‌ها هستن، ‫خانم لاتور و خانم پویلی.
‫اومدیم خبر زخمیمون رو بگیریم.
‫- کسی زخمی شده؟ ‫- نشنیدین؟
‫دارین همراه یه قهرمان شام می‌خورین.
‫فرودگاه رو از یه حمله نجات داده.
‫باشه، خنده دار نیست.
‫نمی‌شه بگید بدونیم؟
‫یکی از سربازهای احمق فکر کرده ‫ دزده و بهش شلیک کرده.
‫دست همچین افرادی اسلحه می‌دین؟
‫دست شما که اسلحه باشه همین می‌شه.
‫امیدوارم دیگه چنین اتفاقی رخ نده.
‫بیروت، وقتی برادرم می‌ره شکار ‫ به سگش که شلیک نمی‌کنه.
‫یه شکارچی واقعیه. فقط ‫به دوست‌هاش شلیک می‌کنه.
‫این هم چند تا هدیه از طرف رئیس.
‫لطف کردن!
‫شکلات و یکم شامپاین.
‫به سلامتی خودم بخوریم!
‫- بشین. ‫- ممنون. لطف دارین.
‫نمی‌تونم بشینم.
‫عالیه. بازش کن آقای آلبرت.
‫احتیاط کن!
‫آقای آلبرت!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نیکلاس می‌خواد با آقای مارکی حرف بزنه.
‫بفرستش داخل.
‫چی شده نیکلاس؟
‫اومدم که بگم پسر شکاربان رو گرتفم.
‫داشت توی پارک دور می‌زد.
‫برو و بیارش.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫مگه نمی‌دونی اینجا ناحیه حیوانات وحشیه؟
‫اگه برگردی اونجا ممکنه پات بشکنه.
‫با من بیا پیش آقای مارکی.
‫تویی که، یکشنبه این وقت روز ‫ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫فقط دور می‌زدم.
‫- آلبرت می‌دونه اینجایی؟ ‫- نه.
‫ناهار نخوردی؟ چرا؟
‫از آلبرت و مامان میشل خوشم نمیاد.
‫- بیرونت کردن؟ ‫- نه.
‫می‌خوای با من ناهار بخوری؟
‫آره.
‫لیموزین، یه بشقاب واسه مهمانمون بیار.
‫بیا بشین.
‫خجالت نکش.
‫برو بشین.
‫خیلی بزرگه. من اگه اینجا زندگی ‫می‌کردم می‌ترسیدم.
‫آره، بزرگه.
‫اخیرا هم اکثرا خالیه.
‫دستمالت رو بردار.
‫براش غذا بیار لیموزین.
‫خیلی خجالتیه.
‫در مورد غذا نظر بده. ‫غذای مخصوص آشپزه.
‫- چی هست؟ ‫- فیله گوساله مارنگو.
‫دوست داری؟
‫مامانم از این‌ها درست نمی‌کنه. ‫از این‌ها نمی‌خوره.
‫خیلی گرانه.
‫پس مزه کن!
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫لیموزین، یکم شراب برای مهمانمون بریز.
‫می‌تونی یکم نون هم بخوری.
‫آروم لیموزین.
‫به سلامتی.
‫سیر شدی؟
‫- نه. ‫- باید بخوری.
‫ممنونم.
‫- سیگار می‌خوای؟ ‫- نه، ممنون.
‫چرا اونجا نموندیم؟ ‫چرا اومدین اینجا؟
‫چون من اینجا مطالعه می‌کنم.
‫هیچ چیز آرامش یه...
‫- به نظرت عجیبه؟ ‫- آره.
‫- اون چیه اونجا؟ ‫- مال بابام بود.
‫و مامانم.
‫پدرم مرد خیلی شجاعی بود.
‫مادرم براش خیلی سمی بود.
‫- خیلی عاشق بود. ‫- بچه هم دارید؟
‫نه.
‫بیا در مورد تو حرف بزنیم. ‫روزها چیکار می‌کنی؟
‫این اطراف دور می‌زنم. ‫بازی می‌کنم.
‫و ماهی‌گیری می‌کنم.
‫لانه پرنده پیدا می‌کنم.
‫- از منظره اطراف خوشت میاد؟ ‫- آره.
‫- پاریس چی؟ ‫- یادم نیست.
‫به نظرت مادر ژان نگرانت نمی‌شه؟
‫- شاید باید برگردی خونه. ‫- نه.
‫خب من می‌فرستمت خونه.
‫خداحافظ آقای مارکی.
‫هروی.
‫هر وقت خواستی می‌تونی بیای اینجا.
‫- آخر روزم بود و... ‫- پنچر کردی؟
‫آره، خسته‌ام و پنچر کردم.
‫اگه جاده رو تعمیر می‌کردن ‫ مشکلی پیش نمی‌اومد.
‫مگه با این چرخ‌ها می‌شه به جایی رسید.
‫ببین مال من رو.
‫شارتیر از این مشکلات نداره. ‫چرخ‌هاش فولادین.
‫روزم با پنچری تموم شد.
‫و دردسرش مال کیه؟ من.
‫راستی واسه تو نامه دارم.
‫خانم پیکارد. ‫خانم پیکارد و خانم پیکارد.
‫شارتیر چرخ فولادی داره. ‫مشکلی نداره.
‫می‌ره و جاده رو نابود می‌کنه.
‫من اگه پنچر بشم باید تعمیرش کنم.
‫- مثل همیشه. چیکار می‌کنی؟ ‫- می‌خونمش.
‫اجازه نداری. ممنوعه. ‫نامه رو باز کردی؟
‫ممنوعه، نامه مال تو نیست!
‫این کار خلاف قانونه.
‫توی دفترقانون پست نوشته ممنوعه که...
‫نامه‌ای که مال تو نیست رو باز کنی.
‫چه‌ات شده؟ الان فهمیدی چیکار کردی؟
‫قراره تنبیه بشم.
‫نباید نامه‌ای که مال تو نیست رو بخونی.
‫ژان و آلبرت عزیز...
‫دارم از حیاط پشتی حین استراحت می‌نویسم.
‫نامه شما به دست من رسید...
‫امیدوارم که شرایط اجازه بده که...
‫بیام و زود هروی کوچولوم رو ببوسم...
‫دیدی، مال منه!
‫«حتما خیلی بزرگ شدی.» ‫ بزرگ شدی؟ جدا؟
‫هلن رو دیدم. دختری که در ‫ 20 سالگیم دوستش داشتم...
‫ و با مرد دیگری ازدواج کرد.
‫امروز بیوه شده و من...
‫خیلی‌خب، مال من نیست. ‫مال توئه. بگیرش.
‫امروز بیوه شده.
‫و چهار سالی شده که از مادر هروی خبری ندارم.
‫واسه همین می‌خوام بعد ‫جنگ با هلن ازدواج کنم.
‫می‌خوام که هروی رو آماده این خبر بکنی.
‫کی بهشت و زمین رو ساخته؟
‫خدا بهشت و زمین رو ساخته.
‫خیلی خوبه.
‫- آدم می‌تونه خدا رو ببینه؟ ‫- نه.
‫- چرا؟ ‫- چون اون نامرئیه.
‫آدم نمی‌تونه روی زمین ببینش، ‫پس کجا اون رو می‌بینه؟
‫توی بهشت!
‫- خدا از ما مراقبت می‌کنه؟ ‫- آره.
‫چون که خدا... خوبه.
‫همه بلدین.
‫خوشبختی واقعی چیه؟
‫کسی بلد نیست؟ مشق‌هاتون رو ننوشتین؟
‫خوشبختی واقعی یعنی این که سمت خدا باشی.
‫تکرار کنید: خوشبختی واقعی ‫یعنی این که سمت خدا باشی.
‫- آدم کی باید دعا بکنه؟ ‫- صبح، بعد از ظهر...
‫صبح، عصر و همچنین حین روز.
‫- گناه کردن یعنی چی؟ ‫- یعنی بدی کردن به خدا.
‫درسته.
‫چی داری می‌گی؟ ‫ تویی که اونجایی رو می‌گم.
‫لطفا ساکت باش. ساکت.
‫- چرا مسیح به زمین آمد؟ ‫- که ما رو نجات بده.
‫- و ما رو به کجا راهنمایی کنه؟ ‫- به جهنم.
‫تولد مسیح رو کِی جشن می‌گیریم؟
‫کریسمس.
‫- مادر مسیح کیه؟ ‫- باکره مقدس.
‫مریم مقدس.
‫مسیح کیه؟
‫پسر خدا.
‫- اون کی بود؟ ‫- یه مرد.
‫خوبه.
‫مسیح کجا به دنیا اومد؟
‫در بیت‌لحم.
‫- در یه اصطبل. ‫- خیلی خوبه.
‫خب شاندون. واسه کلاس یکشنبه دیر کردی؟
‫معلم از دستت عصبانی می‌شه.
‫- مسیح چه روزی از مرگ بازگشت؟ ‫- در جشن عروج
‫آمبولانس اومده آقای معلم.
‫آروم باشید بچه‌ها.
‫- کلاس یکشنبه نرفتی؟ ‫- نه.
‫- چیکار کردی؟ ‫- آمبولانس‌ها رو نگاه می‌کردم.
‫- چی توش بود؟ ‫- سربازهای زخمی.
‫کلاس امروز تعطیله.
‫هنوز هم سیگار می‌کشی؟
‫ماندو. واسه چی می‌دوی؟
‫- می‌رم آمبولانس‌ها رو ببینم. ‫- چه بد!
‫زود بچه‌ها. حرکت کنید.
‫- برید بچه‌ها. ‫- ببرشون مارسل.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.