‫[خانه‌ی جنگلی]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫باید زود بریم خونه. ‫یه غافلگیری داریم.
‫- چی هست؟ ‫- بهتون نمی‌گم.
‫چیه؟
‫زود باش مارسل.
‫اونجا می‌بینمتون. ‫می‌خوام یه سر برم خونه.
‫پس می‌دونی کجا می‌ریم؟
‫- بیایید بریم. ‫- خداحافظ.
‫بیا کمک کن آلبرت.
‫بیا اینجا.
‫- بیا اینجا هاپو. ‫- این رو بگیر.
‫این‌ها رو بذارید بالا.
‫- میای هروی؟ ‫- بذارش توی گاری.
‫- من از این سمت میام بالا. ‫- پاچا رو بده من.
‫بگیرش مادر.
‫خیلی سنگین شده هیولا. ‫خیلی بهش غذا می‌دی.
‫بیا اینجا. بشین.
‫همه نشستن؟ صندوق تموم شد؟
‫تو بیا روی پای من بشین.
‫صبر کن، چتر رو بده من.
‫- بپر بالا! ‫- گرممه.
‫چیزی دیده نمی‌شه. چه مرگشه؟
‫چیکار می‌کنه؟
‫- بذار من بکنم. ‫- مستقیم برو!
‫برو!
‫بزن بریم.
‫اولین باریه دیر می‌‌کنن.
‫نمی‌دونم حتی چی بگم عزیزم. ‫چه برسه متوجه بشم.
‫- می‌تونستن یه بچه بفرستن. ‫- سلام خانم‌ها.
‫اومدین هوای تازه‌‌ی روستا بخورین؟
‫- اومدیم بچه‌ها رو ببینیم. ‫- خوبه.
‫- روز خوبی داشته باشید پدر. ‫- ممنونم.
‫خب ماری، اونجا نبود.
‫عجله کن.
‫- قشنگه نه؟ ‫- بهتر بود داخل می‌نشستیم.
‫بیا بریم یه دوری بزنیم.
‫اون بالا؟
‫چرا انقدر طولش می‌دن؟
‫بیا، 63، 64...
‫64 و...
‫و هشتاد؟ مگه من یه گاو چاقم؟
‫- یه وزنه می‌ذارم اینجا. ‫- می‌تونم وزنم رو بکشم یا نه؟
‫- ببخشید. ‫- هفتاد؟ کافیه.
‫64... شش، هفت... ‫درسته. اینجا چند تا وزنه بذار.
‫عجب کثافتی هستی. ‫ نوبت تو شد. بیا بخندیم.
‫مشکلی نداره. من نه می‌ترسم ‫و نه خجالت می‌کشم.
‫خجالت نمی‌کشم.
‫زن قد بلندی مثل من وزنش زیاده.
‫- ولی تو... ‫- ولی کمر من رو ببین!
‫واسه همین تو لباس گشاد می‌پوشی.
‫شاید گشاد باشه. ولی راه‌راه بودنش ‫ قدم رو بلند نشون می‌ده.
‫نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫کلاهت رو در بیار تا بشنوی.
‫من با کلاهم خوب می‌شنوم.
‫کلاهت مثل کلاه خلبانیه.
‫خسته‌ام کردی. بیا راه بریم که آروم بشیم.
‫می‌تونی حداقل منتظرم بمونی.
‫هورا! هورا!
‫خیلی خوبه.
‫بهم قدرت می‌ده.
‫خداحافظ!
‫مارسل اومد!
‫- جایی پیدا کردی؟ ‫- آره، قایق هست.
‫صندلی‌هایی به این بزرگی هم داره.
‫- جایی واسه ناهار خوردن هست؟ ‫- به نظرت می‌شه شنا کرد؟
‫- مارسل، بذار سوار شم! ‫- نه، برو!
‫- فقط همین یه بار! ‫- گفتم برو!
‫برگرد پشت. داری عصبانیم می‌کنیم.
‫اونجا ماهیه.
‫می‌خوامش، می‌خوامش!
‫- پس سعی کن بگیریش. ‫- موفق شدین بچه‌ها؟
‫هنوز نه. شاید بعدا.
‫با توجه به آب و هوا بد نیست ‫ از کرم طعمه استفاده کنید.
‫ببینید جواب می‌ده یا نه.
‫ - موفق باشید. ‫ - شما هم بچه‌ها.
‫سعی کن بگیریش.
‫- آقای ساکین اومد. ‫- با ما نوشیدنی می‌خوره.
‫- غذا چطوره؟ ‫- خیلی خوبه.
‫- نوشیدنی می‌خورین؟ ‫- اگه نخورم که بی‌ادبیه.
‫ممنون. ممنون. به سلامتی!
‫شجاعت ماهی‌گیریتون رو تحسین می‌کنم.
‫تازه‌ست. خیلی خوبه.
‫- یه برش کیک خانگی میل دارید؟ ‫- نه، ممنون.
‫کاش پنیر داشتیم. فقط کرم داریم.
‫من رو ببخشید، باید برم.
‫موفق باشید.
‫ماهی زیاد نصیبتون بشه.
‫یکم مرغ می‌خوای؟ ‫بالاخره اومدین!
‫- بیا یه بال هست. ‫- ممنون.
‫گاری باید می‌رسید دیگه.
‫- بیا یکم اینجا بشینیم. ‫- فکر خوبیه.
‫پام درد می‌کنه و واقعا صبرم تموم شده.
‫همین رو بگو.
‫- اینجا نه. گزنه داره. ‫- پس اونجا می‌شینیم.
‫آره، این خیلی بهتره.
‫مچ پام خیلی درد می‌کنه.
‫واقعا دیگه خسته شدم.
‫مخصوصا حالا که باید تا خونه پیاده برگردیم.
‫امیدوارم مایکلم مریض نشده باشه.
‫بوبرت چی؟ بچه‌ی کوچیک و ضعیفم.
‫- «بچه‌ی کوچیک و ضعیفم.» ‫- «امیدوارم مایکلم مریض نشده باشه.»
‫با اون بچه قلدرش.
‫باید بتونه توی روستا از خودش مراقبت کنه.
‫منظورت اینه که بچه کوچیک‌ها رو کتک بزنه؟
‫تو خیلی بچه‌ات رو لوس بار آوردی. ‫واسه همین اینطوریه.
‫- وای مامانی رفت. وای مامانی فلان شد. ‫- تو واسه بچه‌ات مداد رنگی می‌خری.
‫سنش زیاد شده. باید براش تیر و کمان بخری.
‫اگه هنرمند بشه چی؟
‫هنرمند؟ نمی‌دونم، بچه من که...
‫خب بچه من بزرگ و قویه. ‫ولی در هر صورت هنرمنده.
‫بچه من حداقل عقل داره.
‫- منظورت چیه؟ ‫- هیچی. همین.
‫و تو هم از این خوشحالی دیگه؟
‫- آره، عقل پسرم. ‫- کلاهت رو می‌گم.
‫الان دیگه عقل و کلاه رو مقایسه می‌کنیم؟
‫به نظر وقتی اومدی مغازه من خوشحال بودی.
‫ربطی به اون قضیه نداره.
‫می‌خواستم یه شغل بهت پیشنهاد بدم ولی...
‫- واسه تو کار کنم؟ قطعا نه. ‫- ولش کن.
‫ترجیح می‌دم جای بحث کردن ‫ با تو برم میشل رو پیدا کنم.
‫من هم آلبرت رو پیدا می‌کنم که ‫ ازش در مقابل بچه تو دفاع کنم.
‫مرغ کرچ!
‫بچه تو همه‌چیز می‌خوره.
‫یکشنبه هفته پیش خرگوش رو کامل خورد.
‫- باید خودش رو تقویت کنه. ‫- همه چیز رو خورد.
‫همین‌طوری نمی‌خوره. میل می‌کنه.
‫آدم باید بخوره که قوی بشه. ‫ناسلامتی توی جنیگم.
‫اینجا خیلی خوبه. آدم جنگ رو فراموش می‌کنه.
‫- مارسل من رو یاد جنگ می‌اندازه. ‫- قبل اعزام من تموم می‌شه.
‫متوجه نمی‌شم که چرا پدر ‫نمی‌خواد ژاک اینجا باشه.
‫طبیعیه. تو هنوز جوانی.
‫شما که جوان بودین می‌رفتین ‫ قدم بزنین، مگه نه؟
‫مامان من نمی‌ذاشت برم بیرون.
‫- حتی وقتی نامزد کرده بودی؟ ‫- گاهی‌اوقات، ولی همیشه نه.
‫برادرم بیرون می‌رفت، ولی من اصلا.
‫مامانم فکر می‌کرد هرگز خونه رو ترک نمی‌کنم.
‫یعنی...
‫- پیش ما خوشحال نیستی؟ ‫- البته که هستم.
‫فرق می‌کنه.
‫من یه سیب می‌خوام.
‫دوباره؟
‫- خیلی خوابیدم؟ ‫- یکم.
‫- بلند خروپف می‌کردم؟ ‫- یکم.
‫- تشنه‌ای؟ ‫- خیلی.
‫- گرمه. ‫- خوبه.
‫می‌شه یکم بخورم؟
‫به چی فکر می‌‌کنی؟
‫هیچی.
‫- همه‌چیز مرتبه؟ ‫- آره.
‫پس بابات رو بوس کن.
‫اینجا خیلی خوبه.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫مگه قرار نبود دوست‌هان بیان؟
‫رفتن پیش دخترها.
‫- تو باهاشون نرفتی؟ ‫- من همین‌جا خوبم.
‫سیب‌ها چطورن؟
‫نشنیدیم بیان.
‫ویکتور اومد.
‫- می‌شه خانم‌ها رو دعوت کنیم؟ ‫- البته.
‫مرغ رو ول کردی که پارو بزنی؟
‫- اعتراف کن. ‫- آره.
‫خانم ژان رو به شما می‌سپرم.
‫- مراقب ژان باش. ‫- نگران نباش.
‫اگه بخوای پسرت هم می‌تونه باهامون بیاد.
‫- شب بخیر مادر. ‫- ما دوباره رفتیم. مراقب باشید.
‫- نمیای آلبرت؟ ‫- نه.
‫خیلی‌خب، آماده رفتنیم.
‫شریک من طبیعی نیست.
‫- مودب باشید بچه‌ها. ‫- زنده برگردید.
‫بیا.
‫خیلی‌خب می‌ریم دیگه.
‫- حرکت نمی‌کنیم. ‫- من پیش یتیم‌های آینده می‌مونم.
‫- خیلی خوبه. ‫- آره، خیلی.
‫بیایید بچه‌ها.
‫خداحافظ!
‫از دستش دادم.
‫نخندین!
‫گرفتم. یکی گرفتم.
‫یکی گرفتم.
‫خنده داره. شکاربانی که با دست ماهی می‌گیره.
‫خودت رو ببین.
‫من هم ماهی دارم.
‫مال من قشنگه.
‫- بیا بگیرش. ‫- مراقب باش.
‫- گرفتمش. ‫- خوشگله!
‫- کسی هست؟ ‫- کسی خونه هست؟
‫- دارم خسته می‌شم. ‫- خیلی‌خب، بیا.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- خانم پیکارد!
‫- واقعا متوجه نمی‌شم. ‫- میشل، مامانی اومده.
‫بچه‌ها؟
‫آخه کجا رفتن.
‫کلیه‌هام درد می‌کنه.
‫- عجب وضعیه‌. ‫- کسی هست؟
‫- کجا رفتن؟ ‫- کسی نیست.
‫دیگه خسته شدم.
‫بیا وحشت نکنیم.
‫همین‌جا صبر می‌کنم. جایی نمی‌رم.
‫شاید نامه‌هامون نرسیدن.
‫بعید می‌دونم جفتشون همزمان گم شده باشن.
‫به هرحال من خیلی گرسنه‌ام.
‫من هم. یه چیزی پیدا می‌کنم که بخوریم.
‫آره، لطف می‌کنی.
‫واقعا دیگه طاقت ندارم.
‫لولو.
‫فقط همین رو پیدا کردم. ‫ با این چیکار کنیم؟
‫هویج.
‫مراقب چشم‌هات باش لولو.
‫چیزی پیدا کردی؟
‫- فقط یکی. ‫- خوبه. کافیه.
‫- بلدی چطور سوراخشون کنی؟ ‫- معلومه.
‫بیا بخوریمش.
‫- آبپز شده. ‫- باور نمی‌کنم.
‫وای.
‫برو، برو، برو!
‫حداقل یه چیزی واسه نوشیدن پیدا کردیم.
‫خوب شد. خیلی گرمم بود.
‫نگهش دار.
‫- یکم زور بزن. ‫- چیکار کنم؟
‫- زور بزن! ‫- پس تو نگه دار.
‫- من نگاه می‌کنم. ‫- می‌ره پایین؟
‫نمی‌دونم.
‫آره می‌ره پایین.
‫شاید باید بیاریش بالا؟
‫- بالا یا پایین؟ ‫- بالا دیگه.
‫خیلی‌خب.
‫اومد. بس کن! بس کن!
‫بیرون آوردنش سخته. ‫می‌ریزه.
‫لباسم واسم مهم نیست. ‫خیلی تشنه‌ام.
‫داری روم آب می‌ریزی.
‫ببخشید.
‫بیا از قطار جا نمونیم.
‫همین دیگه کم مونده.
‫پنج کیلومتر اومدیم و ‫باید پنج کیلومتر برگردیم.
‫- این یکشنبه رو یادم نمی‌ره. ‫- هنوز هم درک نمی‌کنم.
‫قطعا بازخواستشون می‌کنم.
‫قطعا شکایت می‌کنم.
‫به هرحال هوا خوردیم.
‫پدرش وقتی بشنوه چی شده خیلی عصبانی می‌شه.
‫شوهرهامون توی خط مقدم ‫نگرانی‌های بیشتری دارن.
‫دارم میام کمک کنم.
‫- پس چیز خوبی نگرفتی؟ ‫- نه، شانس نیاوردیم.
‫این هم از این!
‫مراقب باش.
‫اردک. اردک!
‫غاز.
‫مراقب باش.
‫هروی انتخاب شد.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫- گرفتیش؟ ‫- نه.
‫از دست دادیش!
‫زودباش آلبرت. تندتر.
‫- باید برم وسط؟ ‫- زود، زود.
‫می‌گیرمت.
‫غاز!
‫هروی رو ببین مادر. ‫بیا، صاف وایستا.
‫پاهات رو صاف کن. بیا...
‫بیا. بشین.
‫داره فرار می‌کنه.
‫- خسته شدم. یه چرت بزنم. ‫- نه!
‫- نه، خوابیدم. ‫- گرممه. بده من.
‫نه آقا، آرام باشید.
‫مراقب باش. آروم.
‫بیا، روی سرت!
‫ببینش مادر!
‫حیف شد...
‫بسه دیگه.
‫- بشین. اینطوری ایست نکن. ‫- اگه بشینم دیگه بلند نمی‌شم.
‫درسته. خیلی خسته‌ شدیم. ‫دیگه نا نداریم.
‫ما رو ببین. کفش‌هام رو ببین. ‫توی قطار مثل دیوانه‌ها می‌شیم.
‫- دامنم چی؟ ‫- می‌شه دوختش.
‫دفعه بعدی نمیام. ‫حتی اگه نامه بنویسن.
‫عجب روزی بود!
‫عجب یکشنبه‌ای! عاشق روستام.
‫گوش کن!
‫به چی گوش کنم؟
‫هروی، کلاهم!
‫- نگاه کنید، مادرها! ‫- باورم نمی‌شه.
‫راحت دارن سواری می‌کنن.
‫درحالی که ما پیاده‌ایم.
‫- مامانی! مامانی! ‫- چطور چنین اتفاقی رخ داده؟
‫- چی شده؟ ‫- واسه امروز دیگه بسه.
‫چی شده؟
‫- نامه ما رو نگرفتید؟ ‫- نامه ننوشتید.
‫- حالا دیگه می‌گی دروغ می‌گیم؟ ‫- آروم باش. سوتفاهم شده.
‫- گفتنش راحته. ‫- ما چیزی دریافت نکردیم.
‫- حتما ایراد از دفتر پست بوده. ‫- معمولا مشکلی پیش نمیاد.
‫خب الان ناسلامتی جنگه.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- بیا. اینجا خوبه.
‫- هروی؟ میشل؟ ‫- بله؟
‫همراه ما بیایید خانم‌ها. ‫شما رو تا ایستگاه می‌بریم.
‫عالی می‌شه. پاهامون خیلی درد می‌کنه.
‫- آروم! ‫- بیا اینجا.
‫زود سوار شید. قطار منتظر نمی‌مونه.
‫عجب روزی!
‫- کل روز اینطوری بودی؟ ‫- کلی راه رفتیم.
‫کل مسیر رو راه رفتیم. ‫متوجه هستی؟
‫عجب یکشنبه‌ای!
‫- حاضرید؟ ‫- حاضریم بابایی!
‫اون کوچولو کجاست؟
‫آروم میشل!
‫دارن می‌برنشون ایستگاه؟
‫شاید نامه‌ها دیر نیومدن.
‫تا الان باید می‌رسیدن.
‫از ژانوت می‌پرسم فراموششون کرده یا نه.
‫گمون نکنم. این‌طور فکر می‌کنی؟
‫- کار تو بود؟ ‫- نه.
‫- نامه‌ها کجان؟ ‫- اونجا. می‌خوای دعوا کنی؟
‫- تموم شد؟ ‫- آروم باش وگرنه می‌زنمت.
‫آره، باشه.
‫می‌خوای بزنمت؟
‫- بگو نامه‌ها کجان. ‫- اونجا.
‫- کجا؟ ‫- اونجا، ولی پیداشون نمی‌کنی.
‫چیکار کردی؟
‫- اونجا. ‫- کجا؟
‫خب «اونجا» کجاست؟ ‫نشونم بده!
‫- توی نامه چی نوشته بود؟ ‫- بهم دست نزن.
‫تموم نشده. بهم دست نزن.
‫مشت... مشت می‌زنم توی صورتت.
‫چی نوشته بود؟
‫نوشته بود که بابام می‌خواد ‫ با یه زن غریبه ازدواج کنه.
‫- بقیه نامه‌ها رو چرا پاره کردی؟ ‫- عصبانی بودم.
‫- احمق! ‫- احمق خودتی!
‫صدای پرنده‌ست.
‫چیه؟
‫- توکای سیاهه. ‫- نه، سهره جنگلیه.
‫- توکای سیاهه. ‫- می‌گم سهره جنگلیه.
‫- می‌خوای سرباز بشی؟ ‫- آره.
‫ با سنریزه‌ات آلمانی‌ها رو می‌کشی؟
‫- سرنیزه‌ست احمق. ‫- احمق خودتی.
‫- شما دو تا کجا بودین؟ ‫- دور می‌زدیم.
‫- بابایی کجاست؟ ‫- داره با مارگارت گاری رو پارک می‌کنه.
‫- هروی‌ چه‌اش شده؟ ‫- می‌دونی دیگه. همیشه غر می‌زنه.
‫می‌تونی بری چند تیکه چوب بیاری؟
‫هروی!
‫هی پاچا!
‫هروی چی شده؟
‫بهم گفت نامه‌ها رو انداخته دور.
‫- چرا چنین کاری کرده؟ ‫- بازشون کرده و خونده‌شون.
‫خونده که باباش داره دوباره ازدواج می‌کنه.
‫چند روزی خبر داشته و چیزی نگفته.
‫به کسی چیزی نگفته.
‫- آب خیلی خوبه. ‫- گرمه.
‫- حمام خیلی حس خوبی داره. ‫- وقتی گرم باشه.
‫بریز روم!
‫انقدر هم گرم نیست.
‫فقط ولرمه.
‫روی سینه‌ام.
‫- خوبه؟ ‫- روی سینه، توی دهنم نه.
‫بازی نکن.
‫می‌خوام حمام کنم.
‫گفتی آب بریزم.
‫- خوب دوش گرفتی. خوبه؟ ‫- آره، خوبه.
‫آب!
‫گوبرت، ژاک.
‫- 62 کیلوگرم. ‫- یک متر و شصت و پنج.
‫ژان، دزمورز.
‫یک متر و هشتاد.
‫پیکارد، مارسل.
‫- یک متر و هشتاد. ‫- هفتاد کیلوگرم.
‫لین، ژولز.
‫نوبت توئه ژان.
‫باید معاف بشه.
‫از بدو تولد چشمش ضعیف بوده.
‫معافی. سال دیگه برگرد.
‫- معاف؟ ‫- یه سال. خیلی بد نیست.
‫برو.
‫بعدی!
‫بچه سرسختیه.
‫- اوضاع خونه مرتبه؟ ‫- بله، ممنون.
‫بعدی.
‫[ساختمان شهرداری]
‫آقایان، برای عکس به صف شید.
‫لطفا به جای خود.
‫تبریک می‌گم بچه‌ها و موفق باشید!
‫بیا ژانوت، نترس.
‫مادرت خوشحال می‌شه. ‫ حسودی می‌کنی؟
‫به کارت ادامه بده.
‫خوشحال باش. مهم نیست.
‫آقایان، لبخند بزنید و به دوربین نگاه کنید.
‫حاضر؟
‫به من نگاه کنید، لبخند!
‫حرکت نکنید!
‫تموم شد، ممنون.
‫بیا آقای ماهو.
‫یاد جوانیم افتادم. من سال 1870 اعزام شدم.
‫اومدن!
‫بی‌خیال، گریه نکن...
‫چیزی نیست. چیزی نمی‌شه.
‫- شغلت رو حفظ می‌کنی. ‫- عجب شغلی!
‫چی می‌خوری؟ به حساب من.
‫یه لیوان شراب سفید.
‫دو شراب سفید لطفا!
‫بیایید بچه‌ها، به حساب من.
‫دو تا شراب سفید!
‫بیا اینجا ژانوت. بیا!
‫نوبت منه. زودباش!
‫گریه نکن. نامه‌های من ‫رو می‌بری برای مامانم.
‫من هم می‌تونستم پرچم فرانسه رو حمل کنم!
‫بی‌خیال. یکی اینجا داری دیگه.
‫چرا ناراحتی؟
‫- پس اعزام شدی. ‫- چی فکر می‌کنی؟
‫اگه بابا ببینت...
‫میای؟
‫- آخری؟ ‫- واسم یه نوشابه نعنایی می‌خری؟
‫آره. زنده‌باد فرانسه!
‫- اگه مشروب بخوری باهات ازدواج نمی‌کنم. ‫- بی‌خیال. الان وقت این حرف‌هاست؟
‫- زنده‌باد فرانسه! ‫- یه نوشابه نعنایی!
‫این هم نوشابه نعنایی.
‫داریم می‌ریم. میایی هروی؟
‫ماهو، خب که چی؟
‫کاتین چی؟
‫عجب‌ها!
‫مشکلت چیه؟
‫دنبال دردسری؟
‫بکشش!
‫بس کن! مشکلت چیه؟
‫این احمق رو نگاه!
‫روانی شدی؟
‫یه کاری بکن.
‫- یه کاری بکن. ‫- کافیه. ولش کن.
‫- ببرش خونه. ‫چیزی نیست.
‫بیا اینجا.
‫- ببرش خونه. ‫- ولش کن.
‫کلاهت رو بگیر پسر.
‫درد داشت؟
‫کثافت!
‫اگه شکسته باشه درد می‌کنه.
‫کثافت رذل!
‫بیایید بریم خونه.
‫مست عوضیه.
‫شعور نداره!
‫- میای؟ ‫- بیا بریم خونه.
‫برو خونه!
‫حقته!
‫حالا می‌ری؟
‫یه روزی تلافی می‌کنیم.
‫وقتی بهتر بشی، حالا می‌بینی.
‫قراره بدجور کبود بشه.
‫مشت می‌زنیم وسط صورتش.
‫اگه مادر ژان اینطوری ببینت می‌ترسه.
‫آره، می‌ترسه.
‫موفق باشی.
‫خداحافظ مارسل.
‫- خداحافظ مارسل! ‫- خداحافظ!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.