..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[خانه جنگلی]
‫- چه کتاب باحالیه. ‫- آره.
‫پسش بده.
‫- دارم می‌خونمش. ‫- گرفتمش.
‫- یعنی با هم نخونیم؟ ‫- نه.
‫بذار ببینم.
‫- عین بچه‌ها صدا در نیار. ‫- صدا در نیاوردم.
‫بگم چرا در نمیاری؟
‫اذیتم نکن!
‫- غلغلکم میاد! ‫- آرنجت رو ببر اون‌طرف.
‫- خنده‌ام می‌گیره. ‫- برو کنار دیگه.
‫بسه بچه‌ها، وقت خوابه.
‫کتابت رو بده.
‫برو دیگه. دراز بکش.
‫شب به خیر میشل.
‫- شب به خیر بیبر. ‫- شب به خیر.
‫- برو زیر پتو. ‫- گوز ندی‌ها.
‫- بسه دیگه. ‫- مگه چیکار کردم؟
‫شب به خیر هروی.
‫- خیلی دوستت دارم مادر ژان. ‫- من هم دوستت دارم.
‫خوب بخوابی.
‫وایستا، وایستا!
‫قرارداد آتش‌بس امضا شده. ببین.
‫برو کلاه و کتت رو بردار تنت کن.
‫عهدنامه صلح امضا شده! زود باشین!
‫بیاین، بیاین، ‫عهدنامه صلح امضا شد.
‫- چی شده؟ ‫- امضا شد.
‫تشریف بیارید. ‫نوشیدنی همه مجانیه.
‫این رو بگیر برو اعلام کن.
‫حالا اول بیا یه نوشیدنی بخور.
‫جناب نائب، ‫عهدنامه صلح رو امضا کردن.
‫برد کردیم.
‫روزانا، روزانا... ‫عهدنامه امضا شد.
‫خانم، خانم...
‫عهدنامه رو امضا کردن!
‫اجازه بده من ناقوس رو بزنم. ‫تو زیادی هیجان‌زده‌ای.
‫چیکار می‌کنی؟
‫الان که وقت گریه کردن نیست.
‫بیا بهم بگو چی شده.
‫چی شده؟ چرا گریه می‌کنی؟
‫برو سر جات بشین. ‫درست می‌شه.
‫وسایلتون رو جمع کنین. ‫امروز مدرسه تعطیله.
‫مرسی آقا.
‫امروز تعطیلات رسمیه.
‫قبل از اینکه برین ‫گوش کنین چی می‌گم.
‫همه‌تون دیدین که الان ‫با هم ترانه شادی خوندیم.
‫ولی ازتون می‌خوام بدونین ‫و به این مسئله فکر کنین،
‫که علت شادیمون پدران ‫و برادران شما بودن،
‫که در این جنگ ما رو تنها نذاشتن،
‫و این عهدنامه به بهای ‫جان چند صد فرانسوی بوده...
‫که دیگه قرار نیست به خونه برگردن.
‫خیلی‌ها از همین روستا رفتن و شهید شدن،
‫پس ازتون می‌خوام ‫بهشون فکر کنید و دعا کنید.
‫تازه آقای برولین، ‫معلم خودتون هم جبهه بوده.
‫کاش زود می‌تونست برگرده ‫و به کلاسش با شما برسه،
‫ولی متاسفانه مجروح شده ‫و چند ماهی باید بستری باشه.
‫پس حتما به یادش باشید ‫و براش دعا کنید.
‫حالا برگردین خونه.
‫زنده‌باد فرانسه!
‫میشل! میشل!
‫- کجا می‌ری؟ ‫- می‌ریم پاریس عهدنامه رو جشن بگیریم.
‫- خداحافظ. ‫- می‌بینمت.
‫- برام سوغاتی میاری؟ ‫- چی بیارم؟
‫اسباب‌بازی هواپیما می‌خوام.
‫مواظب خودت باش وروجک.
‫هروی، هواپیما می‌خوای؟
‫سیب می‌خوری؟
‫- خودت نمی‌خوایش؟ ‫- من کلی دارم.
‫بخورمش؟
‫دستتون درد نکنه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ هروی.
‫خداحافظ آقا.
‫از صدقه سری سربازان فداکار،
‫قبل از اینکه بخوایم...
‫پیروزیشون رو جشن بگیریم،
‫بهتره چند لحظه سکوت کنیم ‫و برای فرزندان این خاک...
‫که در جنگ شهید شدن، دعا کنیم.
‫قبل از اینکه به چند سوال ‫از درس کلاس...
‫اخلاق بپردازیم...
‫می‌خوام براتون متنی ‫در مورد تحصیلات بخونم...
‫که امیدوارم تاثیر مثبتی ‫روی همه‌تون بذاره.
‫«در مه ماه،»
‫«وقتی گندم رشد کرده و مزرعه ‫مانند چمنزاری به نظر می‌رسد،»
‫«می‌توان آن را درو کرد و به گاوها داد،»
‫«تا همه از آن بهره‌مند شوند.»
‫«اما این چمن مشابه دیگر چمن‌ها نیست.»
‫«هرچه به فصل نزدیک‌تر می‌شویم، ‫از هر ساقه،»
‫«خوشه‌ای پر از گندم رشد می‌کند،»
‫«که مردم از آن تغذیه می‌کنند،»
‫«که اگر تغذیه هم نکنند، صاحب آن،»
‫«به قیمت گزافی می‌فروشدش.»
‫«شما هم مانند این خوشه ‫رو به رشد گندم هستید.»
‫«اگر تنها برای کارگری استفاده شوید،»
‫«و چیزی یاد نگیرید،»
‫«همیشه فقط یک کارگر خواهید بود، ‫که نه می‌تواند بخواند و نه حساب کند.»
‫«ارزشتان فقط به زور بازوها،»
‫«پاها و کمرتان محدود می‌شود.»
‫ژان‌لویی، حالت خوبه؟
‫حواست به کلاسه؟
‫«اما اگر ذهنتان از طریق آموزش پرورش یابد،»
‫«ارزش آن به جسمتان افزوده خواهد شد.»
‫«نه‌تنها قادر خواهید بود کارگر باشید،»
‫«بلکه می‌توانید مدیر یا رئیس باشید.»
‫«وقتی جایگاهتان با فرزندان ‫خانواده‌های ثروتمند یکی باشد،»
‫«می‌توانید با شجاعت و هوش خود،»
‫«به جایگاهی در جامعه برسید، ‫که به آن افتخار می‌کنید.»
‫«اهمیت شرایط را درک می‌کنید؟»
‫«خانواده و کشورتان بهترین...»
‫«ابزارها را برای شما فراهم کرده‌اند،»
‫«تا از آن‌ها استفاده کنید.»
‫«این یک فداکاری...»
‫نظم کلاس رو به هم نزن!
‫«این یک فداکاری است...»
‫«که به جز نیک‌اندیشی و نیت پاک،»
‫«در قبالش چیزی از شما نمی‌خواهند.»
‫«چرا که بدون آن، ‫ناسپاس بار خواهید آمد،»
‫«و تنها خودتان هستید که باید...»
‫«تاوان این ناسپاسی را پرداخت کنید.»
‫«شاید امروز فکر کنید ‫که درس‌هایتان خسته‌کننده هستند،»
‫«شاید میلی به یادگیری ‫تاریخ و جغرافیا نداشته باشید،»
‫«یا نخواهید حساب و کتاب ‫و املای کلمات را یاد بگیرید،»
‫«ترجیح می‌دهید خوب‌ها و بدها بازی کنید،»
‫«گرگم به هوا بازی کنید ‫یا دنبال لانه پرندگان بگردید.»
‫«معلم‌هایتان سخت‌گیرند،»
‫«و دوست ندارید بابت ‫تنبلیتان تنبیه شوید،»
‫«طبیعی است.»
‫«ولی اگر پیشنهاد یادگیری ‫در این سن را رد کنید،»
‫«هیچ‌گاه دیگر این فرصت ‫برای شما فراهم نخواهد شد.»
‫«به زودی باید زندگیتان را اداره کنید.»
‫«غذا خوردن به معنای ‫کار کردنتان خواهد بود.»
‫«اگر در دوران تحصیل سربه‌هوا باشید، ‫بیشتر از هر کسی پشیمان خواهید شد،»
‫«اگرچه برای پشیمانی هم دیر خواهد بود.»
‫«خواهید دید که دوستان شما ‫در زندگی رشد می‌کنند...»
‫«در حالی که شما پیشرفت نکرده‌اید.»
‫«از موفقیت آن‌ها احساس حقارت خواهید کرد.»
‫«شاید حتی التماسشان کنید ‫تا به شما کاری بدهند.»
‫«آنگاه برایتان کارفرمایی می‌شوند ‫که امر و نهی می‌کند.»
‫«آن‌ها هستند که دستمزد بالا می‌گیرند،»
‫«در حالی که شما با اندک دستمزد، ‫زندگیتان را به زور اداره می‌کنید.»
‫«این شرایط عادلانه است،»
‫«چرا که آن‌ها می‌توانند ‫مزرعه و کارگاه اداره کنند،»
‫«در حالی که شما به سختی ‫از پس زحمات کارگری برمی‌آیید.»
‫«اگرچه عادلانه است، ‫اما شما از آن رنج می‌برید.»
‫«آن لحظه است که با خود می‌گویید ‫که اگر می‌دانستم...»
‫«که می‌توانم مثل دوستان موفقم باشم...»
‫«سعی می‌کردم دانش‌آموز بهتری شوم،»
‫«درس‌هایم را بهتر می‌خواندم ‫و از ابزاری که...»
‫«کشور و خانواده‌ام در اختیارم گذاشته‌اند، ‫بهتر استفاده می‌کردم.»
‫- ما داریم می‌ریم پاریس. ‫- من هم با بابام قراره برم.
‫تو که انگار بابات قرار نیست دنبالت بیاد.
‫مهم نیست. همین‌جا می‌مونم. ‫در هر صورت که بهمون خوش می‌گذره.
‫باید تو خونه مادر ژانت تنها بمونی.
‫خبر نداشتی دارن می‌رن پاریس؟
‫وقتی یه سرباز پشمالو شدم ‫خودم می‌رم اونجا.
‫بابات دیگه سرباز نیست؟
‫نه، ولی حسابی پشمالوئه.
‫مادرت چی؟ اون چطوریه؟
‫زود بیا. از اینجا بندازیم.
‫هنوز که نبردیم.
‫خب هروی خان، ‫درس و مشق خوب بود؟
‫آره، تو کلاس انشا شاگرد اولم.
‫خوش به حالت.
‫دفترت رو ببینم.
‫امیدوارم موضوع خوبی ‫انتخاب کرده باشی.
‫قرار بود در مورد بهترین روز ‫تابستون خودمون بنویسیم.
‫تو چی نوشتی؟
‫اون روز که با مادر ژان ‫و مارسل رفتیم پیک‌نیک.
‫یه لحظه بیا.
‫چون دانش‌آموز نمونه‌ای هستی، ‫این کتاب رو بهت می‌دم.
‫من هم وقتی همسن تو بودم ‫این رو از مدرسه جایزه گرفتم.
‫خیلی دوستش دارم. ‫چند بار هم مطالعه‌اش کردم.
‫- در مورد چیه؟ ‫- قصه یه پسربچه است...
‫که خانواده پولداری نداره ‫و می‌خواد تو زندگیش موفق بشه.
‫- غم‌انگیزه؟ ‫- اصلا و ابدا. پایانش خیلی خوبه.
‫«معمولا شب‌ها عادت دارم ‫در لندن قدم بزنم.»
‫- می‌دونی لندن کجاست؟ ‫- تو انگلیسه دیگه.
‫«شبی مثل باقی شب‌ها ‫که در شهر پرسه می‌زدم،»
‫«مشغول قدم‌زدن در مسیر همیشگی‌ام بودم،»
‫«و به موضوعات مختلفی فکر می‌کردم،»
‫«تا اینکه حس کردم فردی ‫با صدایی شیرین و دل‌نشین،»
‫«مرا خطاب قرار داده و از من،»
‫«سوالی پرسیده که فکرم را ‫به این سمت برد...»
‫«که چقدر صدایش برایم دل‌نشین است.»
‫«سریعا به طرف صدا برگشتم ‫و در کنارم دخترکوچولوی زیبایی را دیدم،»
‫«که از من می‌خواست راه ‫خیابان مد نظرش را نشانش دهم،»
‫«که خیلی دور بود.»
‫«با تعجب به او گفتم: ‫اما این خیابان خیلی دور است.»
‫«دخترک فورا پاسخ داد: ‫بله، خودم می‌دانم،»
‫«متاسفانه امشب از همان ‫مسیر طولانی تا اینجا آمدم.»
‫«با چهره‌ای بهت‌زده پرسیدم: تنها؟»
‫«دختر گفت: بله، اما عادت دارم،»
‫«الان هم کمی می‌ترسم چون حس می‌کنم ‫راه برگشت را گم کرده‌ام.»
‫«همانطور که این جمله را می‌گفت، ‫اشکی در چشمان روشنش حلقه زد...»
‫کل کتاب رو که نباید برات بخونم. بفرما.
‫من رو یاد تو می‌ندازه.
‫حالا پیش مادر ژانت برگرد.
‫«دانشگاه فرانسه، کلاس...»
‫«کنـ... کندورسه.»
‫- خداحافظ آقای مارکی. ‫- خداحافظ هروی.
‫- تیله‌بازی می‌کنی پاسکال؟ ‫- چطوری؟
‫ببین چی گرفتم. کتاب باحالیه.
‫بده ببینم.
‫- «مغـ... مغازه...» ‫- «مغازه...»
‫«مغازه عتیقه...»
‫«عتیقه‌فروشی...»
‫«به قلم چارلز...»
‫«دیکنز»؟
‫همون «کتاب بچه‌ها» بهتر بود.
‫پسش بده.
‫- راست می‌گن دوست‌دختر داری؟ ‫- آره بابا، دارم.
‫- اسمش ماریانه. ‫- جدی؟ راست می‌گی؟
‫چقدر اسمش قشنگه. خودت چی؟
‫می‌خوای یکیشون رو بهت بدم. ‫سی و شیش تا دوست دارم.
‫- دروغ نگو. ‫- به خدا زیاد دارم.
‫تو مدرسه کلی دختر می‌بینم. ‫با همه‌شون دوست می‌شم.
‫- من پنج یا هشت تا دوست‌دختر دارم. ‫- دوستت دارن؟
‫- خودم که دخترها رو دوست دارم. ‫- جدی؟
‫- می‌خوای؟ دو تا بهت می‌دم‌ها. ‫- یه دونه خوشگلش رو بده.
‫یه دونه بسه.
‫بیبر و میشل امشب می‌رن؟
‫با قطار می‌رن.
‫می‌رن پاریس. ‫چمدون‌هاشون هم بستن.
‫خوش به حالشون.
‫من هم قراره برم.
‫- من هم فعلا مشخص نیست. ‫- ای بابا. مهم نیست.
‫واسه ما که دلاهیه است. ‫خیلی ماشین خوبیه.
‫- کلی چمدون توش جا می‌شه. ‫- همه‌چی رو جمع کردیم.
‫- امشب مهمون دارین؟ ‫- سه نفر.
‫- خودت ساعت چند می‌رسی؟ ‫- یک یا یک و نیم. نمی‌دونم.
‫- همه کارها رو تنها انجام می‌دی؟ ‫- نه بابا. شوهرم کمک می‌کنه.
‫به بچه‌ها معرفیش می‌کنم.
‫- حتما تو پاریس بهمون سر بزن. ‫- انقدر راحت که نمی‌شه.
‫- مارگارت چی؟ ‫- نه، خیلی دوره.
‫مارگارت، تو که قول داده بودی.
‫خودت می‌دونی تا حالا پاریس نرفتم.
‫اگه بخوای خودمون ‫می‌تونیم دنبالت بیایم.
‫- باید از آلبرت اجازه بگیرم. ‫- چیزی نیست که حل نشه.
‫ازش اجازه بگیر ‫یکشنبه رو بیا پیش ما بمون.
‫- خیلی خوب می‌شه. ‫- مرغ رست‌شده درست می‌کنیم.
‫مربای شما رو هم می‌بریم.
‫- هنوز برات مونده؟ ‫- آره.
‫- یه‌خرده نگه داشتیم. ‫- به یاد خودت بود.
‫- لطف داری. ‫- واقعا می‌گم.
‫- خونه بدون شما حس تنهایی می‌ده. ‫- بزرگ شدن، نه؟
‫شوخی کردی، نه؟
‫- اسباب‌بازی درست کردن؟ ‫- آره، یادگاری بود.
‫- برمی‌گردن. ‫- خیلی قشنگ بودن.
‫قطار رسید.
‫دیگه بریم.
‫خدانگهدار.
‫خداحافظ مادر ژان.
‫خداحافظ مارگارت. ‫حتما بهمون سر بزن.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫- از مامان جدیدت راضی هستی؟ ‫- هنوز که نمی‌شناسمش.
‫- شنیدم یه دختر کوچولو هم داره. ‫- آره، بریژِیته.
‫پس هم‌بازی هم پیدا کردی.
‫زود باش. برو.
‫- سلام آقا. ‫- سلام خانم مارگارت.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- خوبم خانم.
‫از وقتی بیبر و میشل رفتن ‫خونه خلوت شده.
‫لابد هیچی نشده ‫ما رو فراموش کردن.
‫صرفا وقت نکردن ‫برامون نامه بنویسن.
‫هروی هم که بره، ‫دیگه خودمون تنها می‌مونیم.
‫خیلی زود بچه کوچولوی ‫مارگارت میاد پیشت بمونه.
‫لباس جدیدم رو ببین.
‫بهم میاد؟ خیلی قشنگه.
‫خیلی بهت میاد.
‫لطف کردی.
‫- ببینمت. خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫باید از هلن تشکر کنی. ‫اون برات آورده بودش.
‫به من هم یاد می‌دی؟
‫تو که بلد بودی. ‫یهو یادت رفت؟
‫آره، هی یادم می‌ره.
‫برو کنار. ‫اینطوری ازت امتیاز کم می‌شه.
‫بهم یاد بده.
‫باشه.
‫باد داره می‌برش. رو خودم افتاد.
‫عین برفه.
‫الان که تابستونه.
‫- داره تموم می‌شه. ‫- یه‌خرده ازش روی منه.
‫می‌تونیم بیشتر پیدا کنیم.
‫- دخترت خیلی نازه. ‫- آره. قند عسله.
‫- فکر کنم هروی باهاش جور بشه. ‫- جدی؟
‫این بچه رو من می‌شناسم.
‫چقدر بوی درخت لیموت خوبه.
‫این هم داره تموم می‌شه. ‫خیلی پیر شده.
‫چه حیف.
‫- کی قراره دنبال هروی بیای؟ ‫- امیدوارم زود بشه.
‫- بگو که بچه بدی نیست. ‫- احساساتی و مهربونه.
‫دلم نمیاد ببینم از پیشم می‌ره.
‫ما رو که دیر یا زود ‫می‌خواد فراموش کنه.
‫بچه است دیگه، طبیعیه.
‫خوش گذشت قربونت برم؟
‫- با هروی بازی کردی؟ ‫- اونجاست.
‫می‌شه لیوان‌ها رو روی میز بذاری؟
‫- کجاست؟ ‫- بیرون.
‫- از خواهرت خوشت اومد؟ ‫- بامزه است. دوستش دارم.
‫- خانمه چی؟ ‫- زیاد خوشم نیومد.
‫لابد خوابیدن رو تخت ‫خیلی حس عجیبی داره.
‫اولش که آدم خوابش نمی‌بره.
‫خیلی نرم و عجیبه.
‫کلاه سرت بذار. هوا گرمه.
‫- من که خوابم نمی‌بره. ‫- چه عجیب.
‫خیلی گرم و نرمه.
‫بگذریم...
‫- کار و بار چطوره؟ ‫- سر شغل قبلیم برگشتم.
‫جریان پروژه رو که بهت گفته بودم.
‫شیش ماه دیگه باید صبر کنیم ‫تا دوباره فضاش جور بشه.
‫ولی جورش می‌کنیم.
‫- تا اونموقع چی؟ ‫- سر همون کار قبلیم تو کارگاه برگشتم.
‫- کمکت کنم؟ ‫- نه، خودم حاضر کردم.
‫اگه می‌شه فقط کیک و مربا رو بیار.
‫انگار خورشید رو با خودت تا اینجا آوردی. ‫چقدر هوا گرم شد.
‫- می‌خوای سرت کنی؟ ‫- چرا که نه؟
‫با این کلاه شبیه مترسک می‌شم.
‫این چای لیموییه.
‫هروی! مارگارت!
‫نمی‌دونم چه علاقه‌ای داره. ‫همه‌اش چای لیمویی.
‫بعد گیر می‌ده که چرا ‫شب‌ها خروپف می‌کنم.
‫لیوان می‌خوای؟
‫آره، امتحان می‌کنم.
‫- خوراکی نداریم؟ ‫- کیک داریم.
‫از لباس جدیدت خوشت اومد؟
‫- آره. ‫- خوشت اومد؟
‫- کیک می‌خوری هروی؟ ‫- آره لطفا.
‫- دو تیکه؟ ‫- یکی بسه.
‫همون آخری که گفت.
‫بفرما.
‫چقدر خوشگلی.
‫چیکار می‌کنی مارگارت؟
‫دفعه بعد می‌بریمت پاریس.
‫زود می‌ریم. ‫خونه پیدا کردن سخته.
‫خودتون مربا رو درست می‌کنین؟
‫میوه‌ها که از باغ خودمونه.
‫- یه‌خرده می‌دم ببرین. ‫- ممنون. لطف دارین.
‫- حوصله‌ات سر رفته بریژیت؟ ‫- یه خرده.
‫چی شده؟ بیا اینجا ببینم.
‫می‌خوای بری بازی کنی؟
‫بعدا می‌رم.
‫از حومه شهر خوشت نمیاد؟
‫با شهر فرق داره.
‫می‌خوای بری با هروی بازی کنی؟
‫برین خرگوش‌هاش رو بهت نشون بده.
‫خیلی خوشگلن.
‫- برین. ‫- بیا بریم نشونت بدم.
‫- بیا. ‫- نمی‌خوام.
‫بلند شو دیگه بریژیت. ‫برو با هروی بازی کن.
‫- چقدر خوشگلن. ‫- اسمشون رومئو و ژولیته.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- رومئو رو پیش ماده می‌ذارم.
‫برو تو!
‫چیکار می‌کنن؟
‫- دعوات نمی‌کنن؟ ‫- می‌ذارم بچه‌هاشون رو تو نگه داری.
‫دختر شیرینیه، مگه نه؟
‫مشخصا خیلی نازه.
‫- انگار حال و حوصله نداری. ‫- اشتباه می‌کنی.
‫چون هروی داره می‌ره ناراحتم.
‫فکر کردی من نیستم؟
‫به نظرت باهاش کنار میاد؟
‫بچه‌ها همیشه راضی ‫و خوشحال می‌شن.
‫خداروشکر دخترش مودبه. ‫خیلی نازه.
‫واقعا.
‫آلبرت چند وقتیه رفته.
‫- کجا؟ ‫- دنبال دختره رفته.
‫می‌شناسیش؟
‫- فقط می‌دونم دختر جوانه. ‫- ببینم.
‫- خوشحالی؟ ‫- آره، خیلی.
‫باهاش مثل میشل و بیبر رفتار نکنی‌ها، ‫باید خیلی حواست باشه.
‫مودب رفتار می‌کنم.
‫ببین کی اینجاست.
‫- اسمت چیه؟ ‫- مگالی.
‫بیا اینجا مگالی.
‫مامان و باباش تو ایستگاه پیاده شدن...
‫تحویل مسئول تعاونی دادنش.
‫- چی شد؟ ‫- چشم‌هات درد می‌کنه؟
‫بذار ببینم.
‫هیچی نشده دندونش هم افتاده.
‫- این چیه؟ ‫- دندونت بهتر شد؟
‫اون دندونت که لقه رو ببینم.
‫- اینه؟ ‫- وای، بهش که دست نزن.
‫خیلی لق شده؟
‫خیلی لق شده. به نخ بنده...
‫سریع در میاد!
‫خجالت نکش.
‫مادر ژان رو ببین.
‫خسته‌ای؟
‫تفنگدار که نباید خسته باشه، نه؟
‫بیا بریم اتاقت رو بهت نشون بدم.
‫برو. با هروی برو.
‫- چقدر جوانه. ‫- کل وسایلش هم آوردم.
‫- خودم آماده‌اش می‌کنم. ‫- من همین‌جا می‌مونم.
‫تو آرامش پیپم رو می‌کشم.
‫اتاقت اینجا می‌شه.
‫روی اون تخت بخواب، ‫از این به بعد مال تو.
‫من رو اون بزرگه می‌خوابم.
‫کلاهت رو در بیار. گرمت می‌شه.
‫بشین رو تخت.
‫- می‌خوای چی بازی کنی؟ ‫- قایم موشک، گرگم به هوا...
‫بریم غذا بخوریم بچه‌ها.
‫بیا رو پام بشین.
‫بیا.
‫خنده‌ام می‌گیره.
‫غلغلکم میاد.
‫چقدر غلغلکی‌ای.
‫غلغلکم میاد.
‫اینجام هم غلغلکیه.
‫- آینه دارین؟ ‫- آره، چیکار داری؟
‫- می‌خوام خودم رو خوشگل کنم. ‫- خوشگل کنی؟ بیا.
‫رو صندلی وایستا. ‫خودت رو ببین.
‫به نظرت خوشگلی؟
‫- آره. ‫- من هم باهات موافقم.
‫با کی زندگی می‌کنی؟
‫فقط با بابام.
‫- مامانت چی؟ ‫- مامانم مرده.
‫- مرده؟ ‫- آره، با بابام تنها زندگی می‌کنم.
‫- خودتون دو نفرین؟ ‫- آره.
‫دوست داری همیشه پیش باباتی؟
‫- خوشحالی؟ ‫- خیلی.
‫برو پی کارت!
‫گفتم برو پی کارت!
‫بیا کنارشون تا برن.
‫- این بیاد؟ ‫- نه، خودم بهت می‌گم.
‫- ببین مگالی. ‫- الان می‌تونه بیاد.
‫یکیشون رو گرفتم.
‫خیلی دنبالش دویدم.
‫می‌دونی این چیه؟
‫مریم مقدسه.
‫دو تا معجزه داشته. ‫واسه همین مجسمه‌اش رو ساختن.
‫- چیکار می‌کنین بچه‌ها. ‫- منتظر مریم مقدسیم.
‫بیاین بریم قدم بزنیم. ‫بیا هروی.
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫این نقشه هنوز آلزاس لورن رو ‫داره سفید نشون می‌ده.
‫سه تا دپارتمان داریم.
‫- یکیش موزله که شهر اصلیش چیه؟ ‫- متز!
‫- بارن چی؟ ‫- استراسبورگ.
‫- هارین چی؟ ‫- کلمار.
‫هروی، رو نقشه نشون بده ‫این سه تا دپارتمان کجا هستن.
‫موزل.
‫بارن و اورن.
‫مارک و فیلیپ، نقشه رو ببرین.
‫صفحه سی و چهار کتاب جغرافیا رو باز کنید. ‫درس «فرانسه استعماری».
‫سرژ از این خط می‌خونه.
‫«مستعمرات و سرزمین‌های تحت‌الحمایه...»
‫«منابع بزرگی برای ‫بازرگانی و صنعت ما هستند.»
‫«آن‌ها با فراهم کردن مواد خام...»
‫ساکت!
‫«فرانسه در عوض می‌تواند...»
‫«موجب پیشرفتشان شده...»
‫«و با معرفی امتیازات...»
‫«ویژه شهروندان خود، ‫به بومیان کمک کند.»
‫ژان، تو بخون.
‫«فرانسه به کمک‌هایش...»
‫«به الجزایر و تونس افتخار می‌کند...»
‫- می‌شه باهاتون صحبت کنم؟ ‫- آره.
‫کلاس رو به هم نریزید.
‫ببخشید مزاحم کلاس می‌شم، ‫اومدم هروی رو ببرم.
‫باباش می‌خواد برش گردونه پاریس.
‫که اینطور. ‫الان بهش می‌گم آماده بشه.
‫- همین‌جا منتظر می‌مونین؟ ‫- آره، منتظرم.
‫هروی، وسایلت رو جمع کن. ‫بابات اومده دنبالت.
‫- چرا هروی می‌ره؟ ‫- باباش اومده دنبالش.
‫چه حیف. خیلی باهام مهربون بود.
‫دوست خوبی بود. ‫دلت براش تنگ می‌شه؟
‫زود برمی‌گرده. مگه نه هروی؟
‫آره، زود میام.
‫- براش نامه می‌نویسم. ‫- خوشحال می‌شه.
‫کلاهت رو برداشتی؟
‫تو پاریس شیطنت نکنی‌ها.
‫یه‌خرده بیشتر حواست رو جمع کن.
‫یه بار تو کلاس انشا ‫نمره‌ات از همه بهتر شد،
‫ولی اکثر وقت‌ها حواست نیست. ‫بیشتر درس بخون.
‫یادته بهت چی گفتم؟
‫کسایی که خوب درس نمی‌خونن چی می‌شن؟
‫برو از دوست‌هات خداحافظی کن.
‫بیاین با دوستتون خداحافظی کنین.
‫سرژ، پشت میز من بشین. ‫مواظب باش بچه‌ها شیطونی نکنن.
‫شما هم مودب باشین. ‫مبصر کلاس تویی.
‫سلام مگالی.
‫- چی شده؟ ‫- هروی داره می‌ره پاریس.
‫- ازش خداحافظی کن. ‫- خداحافظ مگالی.
‫- یه ماشین خوب میاد دنبالت. ‫- نمی‌خوام برم.
‫بحث نکن و ناراحت نباش.
‫- ممنون آقای تستین. ‫- خداحافظ هروی.
‫قول دادی درس‌هات رو بخونی‌ها.
‫بوسش نمی‌کنی؟
‫خداحافظ مگالی. ‫مرسی آقای تستین.
‫نگران نباش.
‫ناراحت نشو. ‫پاریس خیلی شهر قشنگیه.
‫- دارم می‌رم پاریس. ‫- خوش به حالت.
‫- سفرت به خیر باشه. ‫- غذاتون رو میل کنین.
‫امروز دو تا تشییع جنازه دیگه داشتم.
‫اول جنگ شد، ‫حالا هم از اسپانیا آنفلوانزا اومده.
‫فرانسه بیچاره... محکوم به نابودیه.
‫- خداحافظ آقای ساکوین. ‫- خداحافظ. خیر پیش.
‫هی هروی جان... ‫خداروشکر تو رو هم بردن.
‫با اینکه عضو گروه کر بودی، ‫خیلی شیطنت می‌کردی.
‫چقدر شمع می‌شکوند!
‫بعد نائب من رو دعوا می‌کرد.
‫برو پی زندگیت پسرک!
‫- تو مگه مدرسه نداری؟ ‫- بابام اومده دنبالم.
‫پس داری واسه همیشه می‌ری؟
‫ناراحت نباش.
‫شک ندارم بابات ‫خیلی از دیدنت خوشحاله.
‫قطعا یه‌خرده هم ترسیده.
‫حالا بعدا می‌بینیمت.
‫دامادم خیلی خوشحال می‌شه ‫بفهمه سر و سامون گرفتی.
‫حالا قیامت که نشده. ‫قراره کلی دوست پیدا کنی.
‫برام مهم نیست. ‫می‌خوام اینجا بمونم.
‫مادر ژان واسه تعطیلات ‫می‌گه بیای اینجا.
‫اصلا وقتی خرگوشم زایید، ‫بچه‌اش رو می‌دم تو نگه داری.
‫- واقعا؟ ‫- آره. حالا هم برو دیگه.
‫خداحافظ آلبرت.
‫مطمئنی چیزی نمی‌خوای؟ ‫شراب سیب داریم.
‫اگه شراب سیب دارین که می‌خورم.
‫مادر، می‌شه جوراب‌هاش رو بدی؟
‫دیشب شستمشون، ‫هنوز خشک نشدن.
‫می‌خواستم...
‫بخشی از پول رو بهت پس بدم.
‫همین که دستم بیاد ‫بقیه‌اش هم می‌دم.
‫درک می‌کنم.
‫یه عکس از هروی هم داشتم ‫که می‌خواستم بهت بدم.
‫این رو تو گردنبندم نگه می‌داشتم. ‫واسه خودت.
‫چه خوشگله. ‫اینجا چند سالش بود؟
‫قبل این بود که بیاریمش اینجا.
‫مرسی.
‫- این چیه؟ ‫- تاکسیه.
‫سلام پسرم.
‫حاضری بریم؟ ‫اومدم دنبالت بریم‌ها.
‫هروی، بیا لباس‌هات رو عوض کن.
‫دیدی؟ همه‌چیت رو آماده کردیم.
‫تعطیلات میام پیشتون.
‫برات نامه می‌نویسم. ‫کلی بهت فکر می‌کنم.
‫حتما بنویسی‌ها، باشه؟
‫وایستا، بذار بازش کنم.
‫امیدوارم زود بیاریدش ‫بهمون سر بزنه.
‫حتما، ولی شما هم تا پاریس بیاید ‫بهمون سر بزنید.
‫شنیدم قراره ازدواج کنی.
‫عجله که نداریم. ‫اول باید آشنا بشن.
‫بابام که اصلا عجله نداره.
‫ولی خودت عجولی. شور جوانیه دیگه.
‫به سلامتی.
‫مرسی.
‫تو هم می‌خوری؟
‫لباست رو این بالا می‌ذارم ‫که دم دستت باشه.
‫- برام کارت پستال بفرستی‌ها. ‫- باشه. از برج ایفل می‌فرستم.
‫برو لباست رو بپوش.
‫- کلاهت رو نمی‌بری؟ ‫- نه.
‫- مطمئنی چیزی نمی‌خوری؟ ‫- نه.
‫- تشنه‌ات نیست؟ ‫- نه.
‫- خداحافظ ژان. ‫- خداحافظ.
‫خوشحال شدم دوباره دیدمت.
‫- برام نامه می‌نویسی؟ ‫- معلومه.
‫- یادته پاریس چه شکلی بود؟ ‫- نه.
‫حالا می‌ری می‌بینی. ‫خیلی قشنگه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.