‫وواه! حرف نداره!
‫کورای جدی همه‌ی این یادگارا مال توـن؟
‫اینکه تونستی اینهمه یادگار مختلف جمع کنی حرف نداره!
‫اوهوم.
‫من از یادگارا خیلی خوشم میاد ‫واسه همینم هروقت که بتونم یکی دوتایی می‌خرم.
‫میگم، کورای-چان!
‫حتما قراره یکی از اینا رو بدی به من دیگه، مگه نه؟
‫اوهوم. قولشو داده بودم، مگه نه؟
‫منصفانه نیست، لیز!
‫قراره واسه هر کدوم از ماهام یکی یه دونه از اون یادگارا رو سوا کنه.
‫اینکه لیدرمون هرچی می‌بینه رو جمع می‌کنه بالاخره داره به کار میادا.
‫دیگه وقتشه من واسه تمام وقتایی که ازم خواسته شد ‫اونا رو جمع و جور کنم یه پاداش منصفانه بگیرم.
‫و منم خیلی بابت این قضیه ازت ممنونم.
‫کورای-سان.
‫این یادگار چیه؟
‫اوه، اون؟
‫یه مجیک بگ‌ـه.
‫می‌تونه خیلی بیشتر از چیزی که نشون میده رو تو خودش نگه داره.
‫پس یعنی می‌تونه با فضا بازی کنه؟
‫انجام دادن همچین کاری با جادو که خیلی سخته.
‫گرون نبود؟
‫نوچ. اتفاقا خیلیم ارزون بود.
‫این کیفه می‌تونه فقط شکلاتو تو خودش نگه داره.
‫ها؟
‫فقط شکلات...
‫پس کلا از بالا تا پایینش به درد نخوره.
‫کورای-چــان! این دستبنده خیلی ناز و بامزه‌ست!
‫اوه! ا-اون یکی...
‫حالت خوبه؟
‫این یکی یه حلقه‌ی پیچیدگی‌ـه.
‫هرکسی بپوشتش کاملا هوش و حواس آدمو ازش می‌گیره.
‫این افتضاحه، کورای-چان.
‫راستش معمولا گیج و منگی حاصل از انداختن این دستبند ‫باعث میشه واکنش‌های غیرارادیت کل بدنتو تیکه و پاره کنن.
‫لیز واقعا کارت حرف نداره ها.
‫این خفن‌ترین شمشیریه که دیدم!
‫و-وایسا، اون یکی...
‫یه شمشیر نفرین شده‌ست.
‫می‌خوام مردمو تیکه تیکه کنم!
‫تیکه تیکــــــــــــــه!
‫بازم؟!
‫لیز!
‫لوک!
‫بذار برم تیکه پاره‌شون کنم!
‫بذارید برم آدما رو حلوا حلوا کنم!
‫درسته، اون شمشیره معمولا باعث میشه آدما عقلشونو از دست بدن.
‫ولی اینکه اون الآن زیادم فرقی با حالت عادیش نداره واقعا دیوانه کننده‌ست...
‫تیکه تیکه می‌کنم!
‫لوک واقعا ایولا داری!
‫بذار برم بکشمشــــــــــــــون!
‫اوهوم اوهوم.
‫هوم.
‫پـــاره پــــــــــــــــــــاره!
‫بعد از اون،
‫خوشبختانه این یادگارهای خطرناک به لوازمی برای تمرین لوک و لیز تبدیل شدن.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫عالیه!
‫اون دیگه چیه، نی-سان؟
‫یه چیزی که قبلا خریده بودم.
‫واسه چیه؟
‫ «ماسک مرموز می‌خواد بجنگه.»
‫قسمت چهارم
‫ماسک مرموز می‌خواد بجنگه
‫بــذار ایــن روح خــسته بــازنشسته شــه
‫لونه‌ی گرگ سفید هزارتوییه که از یه عالمه راهروی باریک تشکیل شده که هر کدوم از اونا هم هی شاخه شاخه میشن.
‫من خودمم تازه این قضیه رو فهمیدم.
‫ولی به طور خلاصه...
‫مهم نیست چقدر بین این دیوارا راه بری،
‫همه‌چیز کاملا شبیه همه واسه همینم هیچ‌وقت قرار نیست بفهمی دقیقا کجایی.
‫بعدشم چرا من اونیم که داره جلوتر از همه حرکت می‌کنه؟
‫تینو و رودا سارقای گروهن.
‫چرا یکی از اونا سردسته نمی‌شه؟
‫تازه‌شم تینو حتی بهم نگاهم نمی‌کنه.
‫یعنی ازم متنفره؟
‫حتی نمی‌خوام دیگه باهات حرف بزنم.
‫لطفا بیفت بمیر.
‫یعنی اینجوری فکر می‌کنه؟
‫حتی با اینکه قبلا یه عالمه دوستم داشت؟
‫شاید باید اول میفتادم رو زانوهام و ازش عذرخواهی می‌کردم.
‫میگم...
‫شرمنده اگه همه‌ی اینا جزوی از نقشه‌ست،
‫ولی ما دقیقا کجا داریم می‌ریم؟
‫سمت خروجی؟
‫آخه دیگه کجا بجز خروجی؟
‫مطمئن نیستم مسیر درست همینه یا نه، ولی...
‫گیلبرت.
‫ها؟
‫حدس زدن نقشه‌ی ارباب هم بخشی از تمرینه.
‫بعدشم، ما تمام مدت داشتیم از خروجی دور می‌شدیم.
‫چی؟!
‫بخاطر اینکه قبل از راه افتادنمون یه نگاهی به نقشه انداختم
‫یه ذهنیت کوچیک و مبهمی از نقشه‌ی این لونه دارم.
‫اصلا مهم نیست چیکار کنیم و کجا بریم چون این مسیر، مسیر خروج نیست.
‫اگه بخوایم قراره از اینجا بریم بیرون باید برگردیم به سمت غار هیولاهای صلی.
‫اینا رو نمی‌دونستم.
‫اینا رو نمی‌دونستم!
‫وایسا ببینم، پس یعنی اون گرگای گنده‌ای که اون موقع دیدم همه‌شون هیولاهای اصلی بودن؟
‫پس معلوم شد چرا انقد قوی بنظر می‌رسیدن.
‫میگم، کورای.
‫متوجه‌ام که همه‌ی اینا بخشی از تمرینمونه
‫ولی میشه حداقل بهمون بگی کجا داریم می‌ریم...
‫والا خودمم خیلی دلم می‌خواد جواب این سوالو بدونم.
‫حالا اصلا واسه چی همه انقدر به من تکیه کردن و چشم امیدشون به منه؟
‫به گمونم وقتشه دور بزنیم و برگردیم.
‫امکان نداره!
‫چطوری؟
‫بهتون که گفتم.
‫ارباب هر کاری رو به یه دلیلی انجام میده.
‫یالا بیا، عجله کن!
‫آ-آره.
‫اونا...
‫دووم بیار.
‫حالت خوبه؟
‫شماها جدی تونستید اینا رو ببینید؟
‫شکارچیا خیلی دید خوبی دارنا.
‫یه لحظه وایسا ببینم.
‫این همون تیمیه که قرار بود نجات بدیم؟
‫من رودولف داووتم. لیدر گروه.
‫ممنون که اومدید ما رو نجات بدید.
‫می‌تونید قدردانیتون رو به ارباب ابراز کنید.
‫ها؟
‫اون کسی بود که از همه‌چیز باخبر شد و ما رو به اینجا آورد.
‫نه واقعا.
‫همه‌ی اینا اتفاقی بود.
‫ارباب!
‫آخه چرا باید خودش همچین حرفیو بزنه؟
‫این حرف باعث میشه حتی بیشتر از قبل خفن و مرموز بنظر برسه.
‫من بهشون یه سری معجون دادم
‫ولی انرژیشون کامل ته کشیده.
‫باید یه چیزی بخورن.
‫اوه، خودشه!
‫من اون چیزه رو با خودم دارم!
‫کدوم چیز؟
‫می‌دونستم.
‫ارباب خود خداست.
‫یه عالمه دیگه هم دارم
‫پس هرچقدر که دلتون خواست بخورید.
‫اون چجوری کار می‌کنه؟
‫یه رازه.
‫ارباب واقعا خارق‌العاده‌ست.
‫نه تنها جون ما بی‌خاصیتا رو نجات داد
‫بلکه به سادگی آب خوردن تیم گمشده رو هم پیدا کرد.
‫ولی چیزی که از همه تاثیر‌گذارتره ‫تواناییش توی آروم کردن بقیه تو این شرایط سخت
‫با کارای عجیبشه.
‫تینو.
‫بیا بگیر. اینو بخور.
‫می‌دونستم!
‫خود خداست!
‫خیلی خوشحالم که همه سالم و زنده‌ان.
‫وقتی شنیدم همه‌ی کسایی که توی تیمن شکارچیای سطح 5ـن
‫مطمئن بودم یه اشتباهی شده!
‫آخه ما هم آماده نبودیم.
‫اصلا انتظار نداشتیم دشمن انقدر قوی باشه.
‫یه لحظه وایسا.
‫اون گرگای نگهبان حسابی قوی بودن
‫اما واقعا اصلا انتظارشو نداشتم که از پس به تیم سطح 5 بر بیان.
‫گرگ؟
‫آره.
‫همونایی که نصف صورتشون با استخون پوشیده شده بود.
‫نه. اونا نه.
‫چیزی که تونست بهمون غلبه کنه یه دشمن تک و تنها بود...
‫یه فانتوم کوچولو و ریزه میزه با صورتی که تمامش از استخون بود.
‫اون چیز «تجسم نفرت»ـه!
‫اون فانتوم احتمالا از بقایای نفرین ماه نقره‌ای به وجود اومده و تجلی‌گر همونه.
‫بعد از اینکه آدما گرگ‌های هیولا رو قلع و قمع کردن،
‫تمام درد و نفرت اونا تو یه معدن جمع شد ‫ و به این قدرت بزرگی که الآن باهاش طرفیم، تبدیل شد.
‫در غیر این صورت، اون حجم از قدرتی که من دیدم... ‫به این سادگیا قابل توجیه کردن نیست.
‫ما از قدرت خودمون کاملا مطمئنیم،
‫ولی در مقابل اون هیچ شانسی نداشتیم.
‫توی عوضی!
‫اون کلا تو یه سطح و لول دیگه بود.
‫خیلی قوی بود...
‫حتی ممکنه هم‌سطح با «هزار شمشیر» باشه.
‫الآن گفتی هزار شمشیر؟!
‫منظورت قوی‌ترین شمشیرزن پایتخته؟
‫هزار شمشیر، ها؟
‫اون به عنوان کارآموز شمشیر مقدس، تحصیلاتشو تو مسیر شمشیرزنی ادامه داد.
‫بعدشم با داشتن همچین پایه‌ای، همینجوری ادامه داد ‫تا به همه‌ی مدل‌ها و فنون شمشیرزنی مسلط شه.
‫الآن دیگه تبدیل به خوره‌ی شمشیری شده که می‌تونه ‫ فقط با یه شمشیر چوبی ساده، با یه ضربه هر دشمنی رو از وسط نصف کنه0
‫البته نیازی به پنهان‌کاری نیست. ‫اون دوست بچگیام و یکی از اعضای فعلی سوگوارانه.
‫اون لوک سایکوله.
‫می‌خوام آدما رو تیکه پاره کنم!
‫مطمئنم که این یارو «تجسم نفرت» خیلی قویه
‫ولی اینکه بیای بگی طرف هم‌سطح هزار شمشیره دیگه یه خرده زیادیه.
‫اگه واقعا یه همچین فانتومی وجود داشت ‫که لوک صد سال پیش میومد حسابشو می‌رسید.
‫ولی خب...
‫فکر نکنم تینو بتونه از پسش بربیاد.
‫از اولم می‌دونستم باید منتظر آرک بمونم!
‫اون موقع یه جوری از کشتنمون سر باز میزد انگار داره باهامون بازی می‌کنه...
‫ولی دفعه‌ی بعد صد درصد می‌کشتمون.
‫حالا چیکار می‌خوای بکنی، کورای؟
‫عام، چرا داری از من می‌پرسی اونوقت؟
‫بنابراین بنظر می‌رسه تنها راهمون اینه که ‫قبلا از اینکه با اون موجود برخورد کنیم از اینجا بریم بیرون.
‫ولی لیدر این ماموریت تینوـه.
‫بنابراین بیاید به دستوراتش عمل کنیم.
‫چی؟!
‫ولی در مقایسه با تو من یه تیکه آشغال بی‌مصرفم!
‫اینم یه تجربه حساب میشه.
‫اگه لازم شد من اینجام تا کمکت کنم.
‫التماست می‌کنم، تینو!
‫یعنی آخه سردسته بودن خیلی ترسناک و مزخرفه!
‫مفهوم شد.
‫منم موافقم که بای هرچه زودتر از اینجا بریم بیرون.
‫اوهوم.
‫البته با کمک تو که راهو نشونمون میدی.
‫بله، قربان!
‫دردم کامل فروکش کرده واسه همینم می‌تونم راحت بدوم.
‫د-درسته.
‫ولی الآن کسایی که نجاتشون دادیمم بهمون ملحق شدن.
‫بیا اونا رو فراموش نکنیم.
‫اوه.
‫لطفا منو ببخشید، ارباب.
‫اوهوم.
‫درسته، من اونیم که نمی‌تونه پا به پاتون بیاد یا حالا هرچی.
‫وقتی از اینجا رد شیم دیگه تقریبا به خروجی رسیدیم، ارباب.
‫من بابت همه‌ی اینا شرمنده‌ام.
‫اگه دوباره سر و کله‌ی اون چیز پیدا شد ‫می‌تونید از من به عنوان سپر انسانی استفاده کنید.
‫من اصلا قصد ندارم تو رو این عقب بذارم.
‫ولی می‌تونم براتون یکم زمان بخرم.
‫پس لطفا حداقل افرادم رو به جای امن برسونید. تمنا می‌کنم.
‫تا وقتی ارباب کنارمونه چیزیمون نمی‌شه.
‫همه‌مون زنده برمی‌گردیم خونه.
‫من واقعا بهتون مدیونم.
‫اوه، نه بابا اصلا.
‫اعتمادی که به من داره دیوونه کننده‌ست.
‫اگه فقط تینو بود می‌تونستم بزنمش زیر بغلم و در برم...
‫ولی نمی‌تونم برای همه‌ی کسایی که اینجان همین کارو بکنم.
‫این وظیفه‌ی منه که سپر انسانی بشم.
‫رودولف این ماموریت رو به‌خاطر من گرفته.
‫هلیان، این حرفو نزن
‫می‌تونی وقتی کارمون اینجا تموم شد ‫جزئیات رو بررسی کنی.
‫وقتی همه سالم و سلامت برگشتیم پایتخت.
‫نه؟
‫درسته، ببخشید.
‫می‌دونستم.
‫ارباب خداست.
‫دارن نزدیک‌تر میشن؟
‫واقعا روز من نیست امروز.
‫هنوز 5تا حلقه‌ی امنیتی برام مونده.
‫که یعنی ششمین بار دیگه می‌میرم!
‫یادگاری دیگه‌ای ندارم که بتونم ازش استفاده کنم.
‫حلقه‌ی تیرانداز حتی دیگه جلوشم نمی‌گیره.
‫استری اسلایم هم گم شده.
‫تازه یادگاری شمشیرم یه جایی انداختم.
‫وایسا...
‫نکنه این بار دیگه کارم تمومه؟
‫همگی اون طرف پناه بگیرید.
‫چیه؟
‫ارباب.
‫یه چیز عظیم داره میاد این سمتی.
‫همونه مطمئنا!
‫ارباب؟
‫عقب وایسا. خطرناکه.
‫اگه از نایت هایکر استفاده کنم و ‫تبدیل به یه موشک انسانی بشه
‫درجا می‌میرم ولی حداقل می‌تونم ‫حمله‌ی غافلگیرانه بزنم.
‫انقد اوضاعم داغونه که خونسردم.
‫این دیگه چیه؟
‫نمی‌دونم
‫داره میاد!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫قطعا خیلی خطرناکه!
‫اصلا هیچ جوره راه نداره ‫در مقابل همچین چیزی برنده شیم.
‫تازه دوتان!
‫خیلی غیرمعقوله.
‫امکان نداره!
‫ارباب...
‫نجاتمون بده، ارباب.
‫دیگه آخر کاریم.
‫ببخشید.
‫سخت تلاش می‌کنم تا یه کاری انجام بدم! ‫فقط نجاتمون بده!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اون...
‫لیز-چان، تویی؟
‫چی بود؟
‫چیشد؟
‫می‌پرسم تا مطمئن شم.
‫کی رفت اونجا...
‫اونا اعضای جدید مان؟
‫نه.
‫راستی، می‌خوای ماسکتو برداری؟
‫خدارو شکر.
‫خودم فهمیده بودما، ولی...
‫اوه، اینو انداخته بودی.
‫این یادگاری مال توـه، نه؟
‫ممنون.
‫قابلی نداشت!
‫اون...آدمه؟
‫نمی‌تونه باشه...
‫چی؟
‫الان دارید میگید که منو نمی‌شناسید؟
‫حتی با این که کورای-چان هم اینجاست؟
‫شماها اصلا شکارچی هستید؟
‫یا غیر رسمی‌اید؟
‫الان داری بهم میگی که کسایی ‫توی پایتخت وجود دارن
‫که راجع‌به روحای سوگوار نمی‌دونن؟
‫متاسفم، کورای-چان.
‫نه، مشکلی نیست.
‫خیلی ناراحتم، می‌دونی؟
‫راستش اول رفتم خونه
‫ولی باخبر شدم که رفتی به یه معدن گنج
‫باعث شد ناراحت شم.
‫خیلی خیلی خیلی ناراحت.
‫و همینطورم شرمنده!
‫می‌دونی، من درواقع باور داشتم.
‫مطمئن بودم که اشتباه باشه.
‫ولی مشخصا تو از اون آدمای دل نگرونی.
‫خب، من...
‫ولی نمی‌تونم باور کنم که ‫شاگرد خودم...
‫حتی نمی‌تونه از پس تمیز کردن یه مشت آشغال بربیاد.
‫اووو، داری چیکـ----
‫گیلبرت!
‫برو بمیر!
‫مگه نمی‌بینی وسط معذرت‌خواهی کردنم؟
‫معجونا!
‫هرچی داری رو بده بهش!
‫گیلبرت، هنوز زنده‌ای؟
‫بگو ببینم، تی.
‫من بی‌مهارت و ناتوانم؟
‫یا تو به اندازه‌ کافی تمرین نکردی؟
‫کودن و بی‌استعدادی؟
‫سهل‌انگاری کردی؟
‫یا انگیزه‌ی کافی نداری؟
‫خب؟ خب؟
‫هــــی، جوابمو بده!
‫جوابمو بده، آشغال بی‌خاصیت!
‫حرومیِ بی‌ارزش!
‫یادم نمیاد اینطوری بزرگت کرده باشم!
‫همه به‌خاطر تو ازم متنفر میشن!
‫اگه انگیزه نداری پس برو بمیر!
‫قبل از این که یه بار دیگه واسه کورای-چان ‫دردسر درست کنی برو یه گوشه بمیر!
‫لال شو و بمیر!
‫ببخشید من خیلی ضعیف و به درد نخورم!
‫لطفا منو ببخش. ‫لطفا منو ببخش.
‫لطفا منو ببخش!
‫من کسی نیستم که باید ازش معذرت‌خواهی کنی!
‫لیز، تینو واقعا امروز خیلی کارش خوب بود.
‫فانتوما رو شکست داد و ‫ماموریت رو به خوبی کنترل کرد.
‫واقعا کارش خوب بود.
‫اینطوریه؟
‫جدی؟
‫آره، آره!
‫و تو هم خیلی خوب تونستی خودتو کنترل کنی.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫اوه، متوجهش شدی؟
‫عالی نیست؟
‫تو هی اصرار می‌کردی،
‫پس منم یاد گرفتم چطور به موقع عقب بکشم.
‫د-درسته.
‫به موقع هاه؟
‫دقیقا نمی‌دونم چقد به موقع خودتو کنترل کردی،
‫بیدار شو!
‫ولی کارت عالیه.
‫ببخشید که این همه دردسر درست کردم، ارباب.
‫نه مشکلی نیست.
‫تی با استعداده.
‫اون چیزایی که نبودشون احساس میشه ‫بلند پروازی، تلاش و میل به مردنه.
‫آره، آره. کاملا درسته.
‫چی؟
‫اون...!
‫تی، خیلی عصبانی‌ام که به‌خاطر تو ‫داریم دست کم گرفته میشیم.
‫خیلی احمقانه‌ست!
‫داری باهام شوخی می‌کنی؟!
‫خیال می‌کنی با اون تفنگ داغون بهم ضربه بزنی؟
‫من خیلی وقته که خفن‌تر و بهتر از اون ‫سلاح‌هایی‌ام که با پیشرفت تمدنتون ساختید.
‫تی!
‫بله، بانو!
‫بهم نگو که از این سلاح مضحک کند ‫و شل و ول شبیه نودل خیس می‌ترسی؟
‫سعی داری با ناتوانیت منو خجالت‌زده کنی؟
‫همچین فانتومایی رو...
‫باید مستقیما از زره‌شون بکشیشون.
‫از بالا بکشیشون!
‫بزنید سرشون بترکه!
‫هرطوری عشقت میکشه، بکش!
‫واقعا باحال‌ترین چیز دنیاست!
‫با شمشیر، بگیرشون،
‫منحرفشون کن،
‫یا ازشون اجتناب کن.
‫هرکاری دوست داری بکن.
‫بهم بگو اینجا با چی مشکل داری!
‫می‌دونی، لهشون کن!
‫نمی‌تونن بهت ضربه بزنن ‫اگه تو اول بکشیشون!
‫نمی‌تونن فرار کنن، اگه بهشون ضربه بزنی.
‫فقط درست انجامش بده!
‫جونتو بذار کف دستت!
‫فهمیدی؟
‫فهمیدی دیگه، احمق جون؟!
‫بهتره که سریع‌تر زندگی کنی ‫چون وقت کافی نداری، تی!
‫باید صد برابر من سخت‌تر و بیشتر کار کنی!
‫فاصله‌مون هی داره بیشتر میشه، کند ذهن!
‫اسکلِ کودن!
‫گریه‌اش انداخت.
‫احساس بدی دارم.
‫ قبلش حالم خوب بود!
‫لعنتی!
‫یه فانتوم هم‌سطح هزار شمشیر، ها؟
‫هزار شمشیر و لیز هی باهاش مبارزه کرد
‫و متقابلا پیشرفت کرد.
‫اینطوریه که سوگورا قوی و سرسخت شدن.
‫البته من استثنام.
‫لیز، آروم شدی؟
‫فکرکنم یکم، آره.
‫لیز اسمارت.
‫سریع‌تر از هرچیزی و هرکسی توی این دنیاست.
‫انقد سرعتش بالاست که حتی ‫سایه‌اش رو هم نمی‌بینی.
‫واسه همینم لقبش "سایه‌ی پنهانه"
‫من برگشتم، کورای-چان!
‫خوش برگشتی، لیز.
‫هزار حقه می‌تونه شمشیر برزخی رو داشته باشه.
‫مطمئنی؟
‫برات مهم نیست؟
‫دارم دوباره از اول با تیم قبلیم کار می‌کنم.
‫مطمئن شو که به خوبی عذرخواهی می‌کنی.
‫چشم.
‫همه‌تون خیلی بهم کمک کردید.
‫لطفا از طرف من از هزار حقه تشکر کنید.
‫باشه.
‫دیر یا زود، منم قراره مثل سایه پنهان ‫بار بزرگی روی دوشم بیفته.
‫امکان نداره.
‫بعید می‌دونم..
‫آره هرگز.
‫خفه شید!
‫اگه تلاش می‌کنی مثل اون خفن بشی
‫می‌خوام بهت اخطار بدم.
‫شش سال پیش
‫ماسک سوگوارا سفارشیه...
‫سفارشا رو قاطی کردم.
‫با اینا، حمله‌های کورکننده رومون تاثیر نداره!
‫آره، حالا دیگه از صورتامون محافظت میشه!
‫اگه بتونیم اینا رو بپوشیم و مثل قبل حرکت کنیم،
‫حتی بیشتر از قبل قوی و خفن نمیشیم؟
‫اون کورایه!
‫آره.
‫یادم رفت واسه چشما سوراخ بذارم...
‫اینجا نیست...
‫هیچ جا پیداش نیست اصلا
‫هیچ کاری از دستم ساخته نیست.
‫باید فراموشش کنم
‫آره همین کارو می‌کنم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قرار، قرار، قرار، قرار خوشحال،
‫با کورای میریم بیرون!
‫امروز، کلا حالم خوبه!
‫میگما...
‫اومم، خانوم...
‫تی، برو تمرین کن!
‫چشم!
‫در قسمت بعدی ‫بذار این روح خسته...
‫بازنشسته شه!
‫قسمت پنجم
‫می‌خوام همه چیزو بسپرم به آرک
‫بلندتر!
‫ببخشید!
‫«می‌خوام همه چیزو بسپرم به آرک»