..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫بعضی وقتا واسم سوال پیش میاد ‫که چطوری به آدمی که الان هستیم تبدیل شدیم،
‫چی باعث می‌شه ما خوب باشیم ‫یا بد باشیم یا هر چیزی که هستیم باشیم.
‫چه وضعشه؟
‫به موارد ساده‌ای مثل فشار زندگی ‫و نحوه‌ی برخوردمون بستگی داره؟
‫چرا بعضی از آدم‌ها تو سختی‌ها قوی‌تر می‌شن ‫در حالی که بعضی‌های دیگه کم میارن؟
‫همیشه به آدمایی که به خوبی ‫با فشار کنار میان حسودیم می‌شد.
‫از نظر من، همیشه اینجوری به نظر میومد که...
‫اونا فقط بهتر می‌تونن باهاش مقابله کنن.
‫خیلی‌خب.
‫تولدت مبارک!
‫ممنون، رفقا. ‫عجب بابا، خیلی عالی هستید.
‫اینم یه تخم‌مرغ هم‌زده با توفو.
‫فکر نمی‌کردی که غذای موردعلاقه‌ی ‫دخترم رو یادم رفته باشه، نه؟
‫محشره.
‫یه کلمه هم نگو. ‫دوربینت رو آوردی؟
‫خب، بین تو و کنی چه خبره؟
‫نمی‌دونم. ‫پسر خوبیه.
‫خب، وقتی شما دونفر رو باهمدیگه می‌بینم ‫به چشم من نظرت اینه که...
‫- اون یه چیزی فراتر از فقط یه پسر خوبه. ‫- خیلی‌خب، همین‌جاست.
‫آره. راست میگی. ‫همین‌جاست.
‫"بابت ملودی‌ها ممنون" ‫مثل جوکای بی‌مزه‌ی بابام می‌مونه.
‫خیلی‌خب، فیلم از اینجا گرفته شده بود. ‫یعنی اون ساختمونه.
‫بیا. ‫عکس.
‫- انگار همینه. ‫- آره.
‫دوربینت رو بهم بده.
‫بیا. ‫مراقب باش. ‫باشه.
‫- بن، همون زنه پشت پنجره‌ست. ‫- چی؟ صبر کن، چی؟
‫- نگاه کن. ‫- محاله.
‫واقعاً محاله.
‫آره، آخه اون عکس واسه دو سال پیشه، پس...
‫به نظرت داشته به چی نگاه می‌کرده؟
‫کارتر یه چیزی در مورد یه نبرد ‫تو این خیابون می‌گفت.
‫کاشکی می‌شد می‌تونستیم ‫از اون بالا ببینیمش.
‫می‌دونی، شاید بتونیم.
‫یه تابلوی برای اجاره پشت پنجره‌س ‫و به نظر می‌رسه خالی باشه.
‫پس می‌تونیم حول و حوش...
‫چیه؟
‫بی‌خیالش. ‫باید بریم. بیا.
‫بن، بیا. ‫بزن بریم. ‫دارم میام.
‫ممنون.
‫بفرمایید. ‫خیلی‌ممنون.
‫مکسین من. ‫تولدت مبارک.
‫سلام عزیزم. ‫چه حسی داری یه سال بزرگتر شدی؟
‫خوبه.
‫- خوبه؟ ‫- آره، خوبه.
‫سیزده سال پیش، من به مدت 22 ساعت ‫یه درد غیرقابل‌توصیف رو تجربه کردم...
‫تا بهم بگی خوبه؟ ‫نه. روزت چطور بود؟
‫خب، بذار ببینم. ‫یه گنجینه از یادگیری...
‫یه عالمه دانش و یه کارناوال ‫از تعامل اجتماعی رو تجربه کردم.
‫راضی شدی؟
‫با اون دهنت مامانت رو می‌بوسی؟
‫فقط دیدگاهم رو گفتم.
‫خیلی‌خب. ‫من که واسه امشب هیجان‌زده‌م.
‫چند هفته‌س که هوس صدف‌های سوخاری ‫رستوران آرتورو رو کردم.
‫آره. می‌دونم واقعاً رستوران آرتورو رو دوست داری.
‫تو هم دوستش داری.
‫- واقعاً؟ ‫- ببین...
‫- اگه از سنت خانوادگی‌مون خوشت نمیاد... ‫- من همچین حرفی نزدم.
‫خوبه، چون من و پدرت در مورد ‫خیلی چیزا باهمدیگه توافق نداریم،
‫ولی جفتمون موافق اهمیت این موضوعیم که...
‫سه تایی باهمدیگه تولدت رو جشن بگیریم.
‫فقط خودمون.
‫باشه؟
‫شرمنده. ‫خودت می‌دونی که اخلاقش چطوریه.
‫تصمیمش رو سر یه موضوعی می‌گیره و بعدش...
‫از کِی می‌دونستی من دعوت نیستم؟
‫فکر می‌کردم امسال فرق می‌کنه.
‫- از چه نظر فرق کنه؟ ‫- از این نظر فرق کنه که...
‫شاید واقعاً مثل دوتا بالغ رفتار کنن و ‫خواسته‌ی من رو درنظر بگیرن.
‫بی‌خیالش. هر چی. مشکلی نیست. ‫گفتم شرمنده و واقعاً هستم.
‫- عجب بابا. ‫- چیه؟
‫باید این نقطه‌ رو علامت‌گذاری کنیم ‫همین‌جایی که کلمه‌ی شرمنده...
‫- از دهنت اومد بیرون. ‫- خفه شو. بریم.
‫وقتی پنج سالم بود، ‫بابام واسم یه خونه عروسکی ساخت...
‫که دوتا آشپزخونه داشت و در نداشت. ‫پس، مطمئناً سطح کارش رو ارتقا داده.
‫خب، داشتم فکر می‌کردم که...
‫از این فضا استفاده کنیم تا هر چیزی که ‫از طوفان می‌دونیم رو کنار هم بذاریم.
‫یه چیزی مثل دیوار کارآگاه‌ها یا همچین چیزی. ‫نظرت چیه؟
‫مثل تخته‌‌ی عجیب و غریب خودمون.
‫- تخته‌ی چی؟ ‫- یه ماجرایی داره.
‫- به نظر نمی‌رسه ماجرایی در کار باشه. ‫- در کاره.
‫باشه.
‫اگه می‌تونستیم چیزی که دیده رو ببینیم...
‫آره.
‫- من باید... ‫- برو.
‫شام خانوادگی خوش بگذره.
‫خودت رو لوس نکن.
‫تو اتاق تاریک بودی؟
‫- آره. ‫- و؟
‫- و چی؟ ‫- ازش خوشت میاد؟
‫قبلاً بهت گفتم ازش خوشم میاد، مامان.
‫محبت فیل رو می‌رسونه، همین.
‫- و فقط می‌خوام خاطرجمع بشم که... ‫- خاطرجمع بشی که منم می‌دونم. می‌دونم بابا.
‫به خاطرهمین حروف اول اسمش رو ‫روی سینه‌م خالکوبی کردم.
‫- فقط حرفم اینه که... ‫- می‌دونم حرفت چیه.
‫- الان می‌خوای بغلم کنی، مگه نه؟ ‫- آره، داشتم راجع بهش فکر می‌کردم.
‫خیلی خجالت‌آوری.
‫به غیر از ما دونفر کسی اینجا نیست.
‫زود باش.
‫حس قدیما رو میده.
‫این یعنی می‌تونیم غذا سفارش بدیم؟
‫شاید.
‫می‌تونیم بریم بیرون.
‫اینجا باکلاسه. ‫به دلیلی اینجا رو انتخاب کردی؟
‫دلیلی نداره.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- بن؟ ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من؟ ‫خودت اینجا چیکار می‌کنی؟
‫سلام، بچه‌ها. ‫واقعاً محشره.
‫واقعاً گیج شدم.
‫از دیدنت خوشحالم، جولیا.
‫همیشه مایه‌ی افتخارمه، الیزابت.
‫رستوران آرتورو چی شد؟
‫بسته بود.
‫یه مهمونی خصوصی توش برگزار می‌شد. ‫که اگه رزرو می‌کردیم متوجهش می‌شدیم.
‫درسته. ‫قطعاً تقصیر منه.
‫بگذریم.
‫مکس فکر کرد که اگه بتونیم ‫به جاش بیایم اینجا خوبه.
‫ما نباید مزاحم بشیم. ‫من و بن میریم از همین پایین خیابون یه پیتزا می‌گیریم.
‫خیلی‌خب. ‫چند نفر هستید؟
‫خب، من و مکس داشتیم در مورد ‫یه سفر جاده‌ای بعد از تعطیلی مدرسه حرف می‌زدیم.
‫هیچ‌وقت واسه بررسی کردن کالج‌ها زود نیست.
‫حالا به غیر از این واقعیت که ‫اون فقط سیزده سالشه.
‫خب که چی؟ ‫مکس خودش دوست داره این سفر رو بریم.
‫مشکلی نیست، بابا. ‫جدی میگم.
‫الان برمی گردم.
‫جولیا، باید لباسی که مکس برای ‫رقص مدرسه پیدا کرده رو ببینی.
‫لباس؟ ‫مکس کِی رفته سراغ لباس؟
‫می‌دونی؟ واقعاً مطمئن نیستم ‫همون لباسی که می‌خوام رو پیدا کردم.
‫هفته‌ی بعد می‌تونیم دنبالش بگردیم.
‫عالیه.
‫- جاش می‌مونه. ‫- باید بشورمش.
‫- عاشق این شلوار بودم. ‫- ممنون، ممنون.
‫- می‌دونم. ‫- وای رفیق.
‫- آره. ‫- همه جاش ریخت؟
‫وای پسر.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫شلوارم رو می‌شورم.
‫خیلی‌خب. کارت درسته. ‫بریم.
‫محشر میشه. ‫قول میدم.
‫واقعاً خوشحالم آخرین باریه که میریم و میایم.
‫- به گمونم. ‫- یالا. بریم.
‫- خیلی وقت نداریم. ‫- آره، می‌دونم.
‫- یکی دیگه، نه؟ ‫- به گمونم. انتخاب خوبیه.
‫- خیلی‌خب، گرفتیش؟ ‫- آره.
‫خب، یه روز مدیر مدرسه‌ی مکس رو ‫اتفاقی دیدم.
‫خیلی‌خب.
‫آره. ظاهراً مکس به خاطر ‫یه جور شوخی خرکی تنبیه شده بوده.
‫آره، درسته. آره، احتمالاً ‫باید راجع بهش بهت می‌گفتم.
‫آره. خب، اشکالی نداره. ‫فقط غافلگیر شده بودم.
‫مسئله اینه که اون درواقع ‫جلوی یه قلدر دراومده بود.
‫جیسون. من این پسره رو دیدم ‫باور کن که قربانی ماجرا نبود.
‫پس دوتایی باهمدیگه حل و فصلش کردید.
‫وای خدا.
‫- خیلی‌خب، این... ‫- باید این یکی باشه، مگه نه؟
‫یه گمونم.
‫خیلی‌خب. ‫حواست باشه. ‫به چی؟
‫نمی‌دونم، به آدما.
‫جواب نمیده.
‫چهار تا یک رو امتحان کن.
‫- سه تا یک با یه دو. ‫- باشه.
‫- سه تا یک با یه سه. ‫- خیلی‌خب مکس، جواب نمیده.
‫- خیلی‌خب، از سر راه برو کنار. ‫- مهمون من باش.
‫- بعدش می‌خواستم این رو امتحان کنم. ‫- آهان.
‫همین‌جا بودش.
‫آره.
‫دقیقاً داریم به چی نگاه می‌کنیم؟
‫بن؟ ‫به گمونم اینجا اجاره داده شده.
‫- خیلی‌خب. ممنون. ‫- اینجا چقدر به هم ریخته‌س.
‫می‌خوای این وسایل رو کجا بذاری؟
‫انزو کجاست؟ ‫هنوز داخل ونه؟
‫بهش فرصت بده.
‫- کی واسه دسر آماده‌ست؟ ‫- یه چند دقیقه‌ی دیگه.
‫- البته. ‫- زیتون؟
‫بهش آلرژی دارم. ‫راستش مکس هم بهش آلرژی داره.
‫ولی به گمونم خبر نداشتی.
‫وای خدا! ‫این بچه‌ها کجا رفتن؟
‫خیلی وسیله داریم.
‫باید قبلاً ردیفش می‌کردیم.
‫شنیدی؟
‫چطوری از اینجا بزنیم بیرون؟
‫به گمونم یه فکری داشته باشم.
‫هنوز خبری ازشون نیست.
‫بهت خبر میدم.
‫از پسش برمیای، بن. ‫خیلی‌خب.
‫- جواب نمیده. ‫- زود باش، بن. فقط آروم باش.
‫نه. نمی‌تونم.
‫- چرا، می‌تونی، بن. ‫- نه، متوجه نیستی، مکس.
‫- تو نمی‌ترسی. ‫- حقیقت نداره.
‫- خب، من که هیچ‌وقت ندیدم بترسی. ‫- بن، من رو ببین.
‫از پسش برمیای.
‫فقط نفس‌ عمیق بکش، باشه؟
‫از پسش برمیای.
‫خیلی‌خب، این یکی رو شنیدی دیگه، مگه نه؟ ‫انزو؟
‫سلام، رفیق. صدای بالا اومدنت رو ‫نشنیدیم، حالت خوبه؟
‫نه. ‫اینجا موش داره. ‫چی؟
‫خیلی‌خب، باید به صاحب‌خونه زنگ بزنیم.
‫- اونجاست. ‫- خراش‌ها رو می‌بینم ولی چیز دیگه‌ای نیست.
‫فکر کنم گوشیم رو داخل ون جا گذاشتم. ‫میرم بیارمش.
‫من میارمش. ‫باشه.
‫کجا بودی؟
‫- خیلی طولش دادی. ‫- بن کجاست؟
‫ما فقط، می‌دونی...
‫تولدت مبارک.
‫- تولدت مبارک مکس عزیز. ‫- تولدت مبارک مکسین عزیز.
‫تولدت مبارک.
‫یه آرزو کن.
‫آره.
‫ممنون. کیک قشنگیه. ‫آفرین بهت.
‫- عجب. ‫- ممنون.
‫آره! ‫می‌شه یه چاقو برامون بیارید؟
‫- بله. ‫- ممنون.
‫به نظر که کیک خوشمزه‌ای میاد.
‫یه کیک تولد عالیه.
‫سیزده سال شد.
‫نه، مکس کوچولو.
‫اون موقعی که کیک نمی‌خورد رو یادته؟
‫- فقط نودل می‌خورد؟ ‫- خدای من، آره. تو فاز نودل بود.
‫- وای خدای من. ‫- واسش یه کیک نودلی درست کردیم.
‫آخه کیه که کیک نودلی دوست نداشته باشه؟ ‫آره. خوشمزه بود.
‫- آره. ‫- گربه‌ش رو یادته؟
‫- صبر کن، این چیه؟ ‫- یه گربه رو تو کمد نگه می‌داشت.
‫یواشکی شیر می دزدید و می‌ذاشت داخل کمد.
‫چقدر قشنک.
‫مکس؟ ‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫- ممنون که امشب ما رو هم تو جمع‌تون راه دادی. ‫- آره. شوخیت گرفته؟ عالی بود.
‫واقعاً؟
‫کاملاً. ‫آره، بازم باید از اینکارا بکنیم.
‫صبر کن، چی؟ جولیا، مگه تو ‫سر همون میز ما نبودی؟
‫- فاجعه بود. ‫- فیل، من مامانشم.
‫نمی‌خوام از دستش بدم.
‫خیلی‌خب. ‫خداحافظ، عزیزم.
‫عاشقتم. ‫تولدت مبارک.
‫عاشقتم، مامان.
‫- با احتیاط برو. ‫- خداحافظ، جولز. ‫خداحافظ.
‫مامان؟
‫مامان، صبر کن. ‫من می‌خوام همراهت بیام.
‫فیل؟
‫تولد خودمه. ‫تصمیمش با خودمه.
‫باشه. بریم.
‫- چرا از دست من ناراحتی؟ ‫- تو چرا به خودت گرفتی؟
‫به خودم گرفتم چون باهام حرف نمیزنی.
‫درک نمی‌کنی. ‫یه مسئله‌ی خانوادگیه.
‫منم خانواده محسوب می‌شم. ‫واسه همین داری دق و دلیت رو سر من خالی می‌کنی.
‫فقط یه دقیقه گذشته.
‫می‌دونم.
‫ببین، تو تولدها یه عالمه فشار تحمل می‌کنم ‫تا بتونم کنار والدینم باشم...
‫که به طور معمول می‌تونم باهاش کنار بیام.
‫ولی دیروز مجبور شدم گند تو رو هم پاک کنم.
‫که آخر روز...آخر روز من...
‫فقط به یه کم فاصله نیاز داشتم ‫تا دیگه نگران کس دیگه‌ای نباشم.
‫ببین. ‫همون زنه پشت پنجره‌س.
‫خودشه.
‫مورگن هناگان.
‫چطوری گیرش آوردی؟ ‫تو یه کارت تولد بود.
‫یه کارت تولد از طرف کی؟
‫از طرف کارتر.
‫کاری که فشار زندگی با آدم می‌کنه جالبه.
‫بعضی‌ها پژمرده می‌شن.
‫بعضی‌ها باهاش کنار میان.
‫هی؟ ‫تو دانش‌آموز جدیدی، آره؟
‫- آره. ‫- اسم من بنه.
‫- خوشبختم. من انزوئم. ‫- خوشبختم.
‫شاید ما تو لحظات فشار ساخته نمی‌شیم،
‫بلکه تو اون لحظاته که متوجه می‌شیم ‫از چه چیزی ساخته شدیم.
‫مسئله اینجاست تو لحظاتی که ‫متوجه می‌شیم واقعاً چه کسی هستیم،
‫باید از خودمون بپرسیم: ‫"آیا از چیزی که می‌بینم خوشم میاد؟"
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.