‫گوشتخوارها سلسله‌مراتب اجتماعی ‫خودشون رو توی این دسته‌ها تشکیل می‌دن.
‫اونایی که نتونن رئیس باشن، تا زمان مرگشون ‫بار شکست‌ رو به‌دوش می‌کشن.
‫واو!
‫خدایی؟ این چیه؟
‫پسر چه باحاله.
‫مطمئنم گیا‌ه‌خوارها وقتی رفقای خودشون رو برای ‫فرار از شکارچی‌ها قربانی می‌کنن، احساس گناه می‌کنن.
پسر بازی‌های امروزی اینطورین؟
‫پسر، اینو ببین!
‫چیو؟
‫داداش، اینو یه دقیقه قرض می‌دی؟
‫اومم.. باشه.
‫توی این دنیا دسته تشکیل دادن هیچ ‫سودی رو برای افراد به دنبال نداره.
‫بنابراین، من رسم خرس تنها رو که ‫هیچ دسته‌ای تشکیل نمی‌ده رو انتخاب می‌کنم.
‫خرس هیچ اضطرابی از تنها زندگی کردن نداره. اون ‫[به این موضوع] مفتخره، اون یه خرس تنهاست.
‫به علاوه، توی زمستون به خواب زمستونی می‌رن.
‫چقدر می‌تونه عالی باشه.
‫من بدون هیچ تردیدی،
‫توی زندگی بعدیم،
‫می‌خوام که یه خرس باشم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مثل اینکه واقعاً عاشق خرسایی.
‫من فکر می‌کردم شما معلم ادبیات مدرنین.
‫من مشاور هم هستم.
‫برای همین معلم زیست‌شناسیتون ‫ازم خواست به این رسیدگی کنم.
‫کجای این مربوط به «حیوون‌ها توی این دنیا چطور زندگی می‌کنند؟»ـه؟
‫این یه آنتی‌تز در برابر سلسله‌مرتب دسته‌هاست.
‫مزخرف گفتن رو تمومش کن.
‫یه‌طوریه انگار داری می‌گی شکار گروهی جرمه.
‫اما شما دارین تنهایی شکار می‌کنین، ‫یا بهتره بگم، هنوز تنهای‌ــــــــ
‫اوه، راستی،
‫درخواست اون‌روزتون چطور پیش رفت؟
‫اوه، خب، درخواست‌کننده که مشکلی نداشت.
‫راستی،
‫اون مسابقه که درموردش حرف می‌زدین، چی شد؟
‫اوه، اون؟
‫نگران نباش. بر اساس همه‌ی تعصبات شخصی و ‫مسائل خودم تصمیم می‌گیرم.
‫همه‌شون اینجان.
‫هــا...
‫بگذریم، نظرت در مورد یوکینوشیتا یوکینو چیه؟
‫ازش بدم میاد.
‫که اینطور.
‫اون یه دانش‌آموز باهوش استثناییه.
‫اما اونایی که سعادتمندن هم مشکلات خودشونو دارن.
‫قلباً دختر خیلی خوبیه.
‫خوب، و گاهی زیادی حقه.
‫ولی دنیا انقدر خوب و حق نیست.
‫مطمئنم که اوضاع واسه‌ش سخته.
‫شخصیت شما دوتا خیلی پیچیده‌ست.
‫نگران اینم که ممکنه نتونین با جامعه سازگار بشین.
‫برای همینه که می‌خوام شما دونفر رو یه‌جا نگه دارم.
‫و اون یه‌جا آسایشگاه روانیه؟
‫می‌شه اینطور گفت.
‫در هر حال، تماشا کردنتون جالبه.
‫پس شاید فقط می‌خوام یه‌جایی نگهتون ‫دارم که بتونم خوب نگاهتون کنم.
‫یه جای خیلی خوب برای تنهایی ناهار ‫خوردن هست که عموماً می‌رم...
‫اما توی روزای بارونی، هیچ‌جایی رو برای رفتن ندارم.
‫عه، هایاتو.
‫امروز نمی‌تونم، باید برم کلوب.
‫بی‌خیال دیگه، فقط یه‌روزه.
‫امروز توی 41 دابل اسکوب‌ها تخفیف می‌دن.
‫من یه دونه با شوکول و شکلات می‌خوام.
‫اینکه شد دوتا اسکوپ شکلات.
‫آره!
‫نه! اصلاً هم، این دوتا خیلی فرق دارن.
‫و من هم خیلی گرسنه‌مه!
‫شرمنده، اما امروز نه.
‫و تو هم اگه زیاد بخوری، پشیمون ‫می‌شی یومیکو.
‫من هرچی بخورم اصلاً چاق نمی‌شم.
‫آره، کاملاً یومیکو! ‫تو خیلی خوشگلی.
‫و پاهات هم خیلی خوشگلن.
‫اما راستی، می‌خواستم بگم‌ـــ
واقعاً؟
‫اما به‌نظرت اون یوکینوشیتاـه چیه؟ ‫اونم خیلی خوشگل نیست؟
‫خب، آره، به‌نظرم یوکینون هم خیلی خوشگلـ‌ ــــ
‫«یوکینون»؟
‫اما تو خیلی خیلی بیشتر خوشگلی.
‫خب، گمونم اشکالی نداره.
‫اگه بعد از کلوب باشه می‌تونم بیام.
‫باشه هایاتو، بهم پیام بده، باشه؟
‫اوی اوی، این که خیلی داغونه.
‫مثل یه جامعه‌ی فئوداله.
‫اگه قراره دوست پیدا کردن توی دنیا اینطور‌ی باشه،
‫من با تا ابد تنها بودن مشکلی ندارم.
‫ببخشید...
‫من باید برای ناهار جایی برم، برای همین...
‫اوه جدی؟
‫پس می‌شه برای من یه چای لیمو بیاری؟
‫امروز یادم رفت نوشیدنیمو بیارم.
‫چیزه... اما تا برگردم زنگ پنجم رو می‌زنن، برای همین...
‫کل وقت ناهار رو می‌رم، برای همین ‫نمی‌دونم می‌شه یا نه... می‌دونی...؟
‫ها؟
‫چی داری می‌گی؟
‫جدیداً زیاد با ما نمی‌گردی.
‫خب، می‌دونی، یه‌کاری هست که باید انجام بدم.
‫مثلاً، خب شرمنده، من باید...
‫نمی‌فهمم. بنال دیگه.
‫ما دوستیم مثلاً.
‫متأسفم.
‫ازت نخواستم بگی «متأسفم».
‫یه‌چیزی می‌خوای بگی، نه؟
‫پسر، خیلی احمقانه‌ست.
‫ دخل همدیگه رو توی دعوای بین خودیتون دربیارید.
‫حتی یه سلولم توی بدنم نیست ‫که بخواد نجاتش بده.
‫اما وقتی دختری رو می‌بینی که ‫تو مرز گریه کردنه،
‫دلت می‌پیچه توی هم، و ‫غذا هم مزه‌ی درستی نمی‌ده.
‫به علاوه، از دسته جدا افتادن، مال خودمه.
‫همینطوری عقب نمی‌شینم و ‫اجازه نمی‌دم یکی دیگه ازم بگیرتش.
‫هی، کافیه دیگه‌ــــــ
‫خفه شو!
‫نـ-ناهار دیگه کافیه. ‫شاید بهتر باشه یه نوشیدنی بخورم.
‫یا شایدم بهتر نباشه.
‫ببین، اینو واسه‌ خاطر خودت می‌گم یوئی.
‫اما آدمایی که نمی‌تونن رک و پوست ‫کنده حرفشون رو بزنن خیلی عصبیم می‌کنن.
‫شرمنده.
بازم اون؟
‫فقط بلدی بگی «متأسفم»؟
‫داری از شخص اشتباهی عذرخواهی می‌‌کنی ‫یوئیگاهاما-سان.
‫یوئیگاهاما-سان، تو منو دعوت کردی، ولی خودت نیومدی.
‫این موضوع رو تا حدودی قابل‌اعتراض می‌دونم.
‫به‌نظر من ادب حکم می‌کنه اگه نمی‌تونی بیای خبر بدی.
‫مـ-متأسفم، اما شماره‌ت رو نداشتم، برای همین...
‫واقعاً؟
‫پس می‌تونم بگم تقصیر تو نبود که زنگ نزدی.
‫این دفعه رو استثناء قائل می‌شم.
‫هـ-هی! ما هنوز داریم حرف می‌زنیم!
‫حرف می‌زنین؟
به اون می‌گی حرف زدن؟
‫بیشتر به‌نظر میومد داری نظرهای ‫خودت رو به یه نفر دیگه تحمیل می‌کنی.
‫ها؟
‫ببخشید که زودتر متوجه نشدم.
‫من با شیوه‌ی رفتار گونه‌ی تو طبیعت آشنا نیستم.
‫بیشتر به نظرم یه غارنشین اومدی ‫که داره تهدید می‌کنه.
‫اینکه ادای رئیس جنگل رو دربیاری و ‫تظاهر کنی از بقیه بهتری، خوبه،
‫اما لطفاً، سعی کن قضیه رو توی همون قلمرویی ‫که مشخص کردی نگه داری.
‫چون نقش بازی کردنت درست مثل ‫آرایشت راحت و آسون خراب می‌شه.
‫ها؟
‫چی داری می‌گی؟
‫اصلاً نمی‌فهمم.
‫خب خب خب.
‫یوکینوشیتا-سان، ‫فکر کنم کافیه.
‫تو هم، یومیکو.
‫منتظرت می‌مونم.
‫اوه، من...
‫زودی میام.
‫پسر، تشنمه! می‌رم یه آبمیوه بگیرم.
‫آره، منم.
‫گمونم منم برم دستشویی.
‫اوه، منم باید همین کار رو بکنم.
‫باید از اینجا برم بیرون.
‫سوار همین موج بزرگ بشم.
‫و واقعاً، اگه هوا به‌خاطر جدیت جو بیشتر از ‫این سنگین بشه، خفه می‌شم.
‫و می‌میرم.
‫هیکی ممنون.
‫که سعی کردی پشتم دربیای.
‫هوممم.
‫ها؟
‫متأسفم.
‫من این حس رو داشتم که باید همیشه ‫با یه دسته باشم.
‫مثلاً، هرکاری که ازم می‌خوان رو انجام بدم.
‫خب، همیشه همینطوری بودم.
‫هروقت خاله‌بازی می‌کردم، ‫می‌خواستم مامان باشم.
‫اما دخترای دیگه هم همینو می‌خواستن، ‫برای همین سگ یا چیزای دیگه می‌شدم.
‫شاید به‌خاطر اینه که توی آپارتمان زندگی می‌کردم.
‫اصلاً نمی‌فهمم سعی داری چی بگی.
‫آره می‌دونی؟ خودمم نمی‌دونم چی می‌خوام بگم.
‫اما بعد از دیدن هیکی و یوکینون، فکر کردم...
‫اونا هرچیزی تو دلشونه رو می‌گن.
‫و می‌دونن آدمها چی می‌خوان ولی ‫خودشون رو مجبور به انجامش نمی‌کنن.
‫به‌نظر میومد اینطوری خیلی خوش می‌گذره.
‫یه‌طورایی برای من که جواب داد.
‫باعث شد فکر کنم، شاید اینکه خودمو مجبور می‌کنم ‫هر کاری بقیه ازم بخوان رو انجام بدم، اشتباهه.
‫آخه، هیکی، می‌دونی، واقعاً هیکی‌ـه؟
‫مثلاً، موقع ناهار تظاهر می‌کنه خوابیده و ‫موقع خوندن اونطوری حال بهم‌زن می‌خنده.
‫تو کلاستونم اینطوری خندیدی؟
‫فکر کردم فقط توی کلوبه.
‫واقعاً حالمو بهم می‌زنه. خیلی خوب می‌شه اگه دیگه نکنی.
‫اگه نظر تو هم همین بود ‫می‌مردی بهم بگی؟
‫نه. وقتی حال بهم‌زنی دلم نمی‌خواد باهات حرف بزنم.
‫چیزه، اینطوریه دیگه، برای همین...
‫اینطور نیست که تو رو دوست نداشته باشم، یومیکو.
‫برای همین امیدوارم هنوز هم بتونیم دوست بمونیم.
‫اوه، جدی؟
‫خب، هرچی اصلاً.
‫شرمنده.
‫ممنون.
‫دیدی؟ می‌تونی واضح بگیش.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی، هیکی؟
‫شنیدی؟
‫چیو؟
‫شنیدی.
‫جاسوسیم رو کردی!
‫حال بهم‌زن.
‫استاکر!
‫منحرف!
‫و، چیزه...
‫حال‌ بهم‌زن!
‫تو، چیزه، خیلی حال بهم‌زنی.
‫می‌شه حداقل سعی کنی مودب باشی؟
‫ها؟
‫چرا الان باید با تو مودب باشم اصلاً؟
‫و فکر کردی تقصیر کیه، احمق؟
‫تقصر کیه؟
‫شاید...
‫یوکینوشیتا؟
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
چیکار می‌کنین؟
‫خیلی خوب می‌شه یاد بگیری ‫آدم‌ها رو نترسونی.
‫خب، شرمنده.
‫خب؟ چتون شده؟
‫یه آدم مشکوک داخله.
‫ها؟
‫فکر نمی‌کردم اینجا ببینمت.
‫منتظرت بودم، هیکیگایا هاچیمن.
‫می‌شناسیش؟
‫نمی‌شناسم.
‫بشناسمم، نمی‌شناسم.
‫اوه، پس حالا چهره‌ی یارت رو از یاد بردی؟
‫ازت ناامید شدم، هاچیمان.
‫الان بهت گفت یار.
‫بله، یار.
‫حتماً اون روزای جهنمی که توی زمین‌ها با هم ‫به پیش می‌رفتیم رو به یاد داری.
‫شاید یه‌بار فقط باهاش توی ‫زنگ ورزش هم‌تیمی بودم.
‫آه، چه سنت ناپسندی.
‫که با هرکسی که دوست داری یار بشی؟
‫وقتی که به آخر خط می‌رسم، هیچ‌ نمی‌فهمم.
‫دیگر هیچگاه نباید از دیگری توقعی داشته باشم.
‫چی می‌خوای زایموکوزا؟
‫پس می‌شناسیش؟
‫این کیه؟
‫من فرمانده‌ی استاد شمشیرزنی،
‫زایموکوزا یوشیتروام.
‫فکر کنم دوستت یه چیزی ازت می‌خواد.
‫اون دوست من نیست.
‫صحیح، من هیچ دوستی ندارم.
‫من واقعاً یه تک‌پرم.
‫یه سوال هاچیمان.
‫این کلوب خدمات اجتماعیه، نه؟
‫بله، این کلوب خدمات اجتماعیه.
‫فکرش رو می‌کردم.
‫اگر حرفهای هیراتسوکای پژوهشگر درست باشه، هاچیمان.
‫شما موظفین که آرزوی من رو برآورده کنین.
‫من باید بعد از چند صد سال همچنان استاد تو باقی بمونم.
‫شاید اراده‌ی بودای بزرگ هاچیمان دست در کار داشته.
‫کلوب خدمات اجتماعی خواسته‌ت رو برآورده نمی‌کنه.
‫فقط بهت کمک می‌کنه.
‫که اینطور هاچیمان.
‫کمکم کن!
‫یه روز و روزگاری با هم همپایه بودیم.
‫بیا! بیا تا بار دیگه برای ‫حکومت روی ژاپن با هم تلاش کنیم.
‫پس قرار بود استادم باشی که.
‫گولام! گولام!
‫این مسائل بین ما جزئی هستن! ‫این یک بار رو بهت اجازه می‌دم...
‫چرا داری به من نگاه می‌کنی؟
‫هیکیگایا-کون، یه لحظه.
‫این جریان «فرمانده‌ی استاد شمشیرزنی» چیه؟
‫اسمش «سندروم کلاس هشتم» هست.
‫«سندروم کلاس هشتم»؟
‫می‌دونین، سندروم کلاس هشتم...
‫در واقع یه بیماری واقعی نیست.
‫اصلاً نمی‌فهمم.
‫پس یعنی، داره بر اساس یکی از شخصیت‌های ‫توی فانتزی‌های ذهنیش رفتار می‌کنه؟
‫اساساً آره.
‫به هر حال، اتفاقی جفتشون اسم مشترک دارن،
‫یعنی فانتزیش تقریباً روی شوگون 13ام از ‫شوگونات موروماچی، آشیکاگا یوشیترو شکل گرفته.
‫چرا فکر می‌کنه تو هم جزئی از فانتزیش هستی؟
‫اسمم. توی خط سیوا گنجی، بودای بزرگ هاچیمان، ‫به عنوان خدای جنگ معنی شده.
‫غافلگیر شدم که تاریخ خودت رو می‌دونی.
‫می‌شه اینطور گفت.
‫به هر حال، حداقل فانتزیهاش بر اساس تاریخه، ‫اوضاع می‌تونست از این بدتر بشه.
‫از این بدتر؟
‫آره.
‫مثلاً می‌شه بگی چطوری؟
‫از ازل، هفت خدا جهان رو اداره می‌کردن.
‫اول، خدای خلقت، ‫سه خدای مرکزی:
‫امپراتور حکیم، گاران:
‫الهه‌ی جنگ، مسیکا:
‫و مدافع قلب‌ها، هیرتیا.
‫بعدی‌ــــــ
‫لعنتی خوب سوالات رو سوق میدی، ترسیدم.
‫نزدیک بود کل تاریخ رو با جزئیاتش واسه‌ت بگم.
‫من یه اینچم سوقت ندارم.
‫حال بهم‌زن.
‫خب، هر چی اصلاً، شاید قبلاً یه چیزایی بوده،
‫ولی الان دیگه نیست.
‫من دیگه فانتزی‌های مسخره ندارم.
‫دیگه حتی کاسپلی هم نمی‌کنم.
‫دیگه خاطرات دنیای ارواح یا ‫گزارش‌های دولتی نگه نمی‌دارم.
‫اما هنوز یه لیست از آدمایی که ‫می‌خوام بکشمشون دارم.
‫یوکینون، فرار کن.
‫فکر کنم فهمیدم.
‫درخواستت اینه که بیماری ذهنیت رو درمان کنیم.
‫من به اینجا قدم گذاشتم تا با شما قراردادی ببندم! ‫تا خواسته‌ی من را برآورده کنید.
‫این خواسته‌ی شرافتـ-
‫من اونی که دارم باهات حرف می‌زنم.
‫وقتی یه نفر باهات حرف می‌زنه، تو صورتش نگاه کن.
‫اما بهشت‌ها‌ـ
‫و اینطور حرف زدن هم تمومش کن.
‫ایولا، یوکینون.
‫تو ازمون می‌خوای بیماری ذهنیت رو درمان کنیم، درسته؟
‫خب، بیماری که نیست...
‫هی، کافیه‌ـــ
‫اینا چی‌ان؟
‫یه دست‌نوشته برای رمان؟
‫بله.
‫ناولی که گروه مخاطبش دبیرستانی‌ها و جوان‌هاست.
‫یه دست‌نوشته برای لایت‌ناوله.
‫تو فکر اینم که توی مسابقه برای ‫نویسنده‌های جدید شرکت کنم،
‫اما هیچ دوستی ندارم، برای همین ‫نمی‌تونم نظری در مورد کارم بگیرم.
‫بخونینش، لطفاً.
‫به‌نظرم الان بدون لحظه‌ای تعلل یه ‫چیز خیلی غم‌انگیز گفتی.
‫سایت‌هایی هستن که می‌تونی اینو توش بذاری.
‫و بخوای براش نظر بدن.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫اونا هیچ رحمی ندارن.
‫اگر محکومش کنن، احتمالاً بمیرم.
‫لعنتی ضعیفی.
‫اما می‌دونی...
‫فکر کنم یوکینوشیتا از اون سایتا هم بی‌رحم‌تره.
‫داستان حول یه گستت فضایی می‌چرخه ‫که به «راننده‌ی بُعد» هم معروفه.
‫به‌خاطر این قضیه،
‫پارلمان جهانی اعلام می‌کنه اونا باید به ‫سوابق آکاشیک دسترسی داشته باشن...
‫هاچیمان.
‫هیچیمان!
‫ها؟ به‌نظر کسل‌کننده میاد.
‫خب، انقدر بی‌رحم نباش هاچیمان.
‫ببین، قهرمان اصلی تحت سلطه‌ی ماول خدایانه،
‫یعنی پتک گونگیر!
‫صبح بخیر هیکی!
‫ها؟ به‌نظر خوب نمیای، چی شده؟
‫هی، هی هی، کی می‌تونه اونو بخونه و ....
‫یه لحظه، چطور می‌تونی اونو بخونی و نیمه‌جون نباشی؟
‫آره خب.
‫من، هم خیلی خوابم میاد.
‫عمراً خونده‌باشیش.
‫خسته نباشی.
‫ترسیدم.
‫بعد از دیدن قیافه‌ت، دیگه یه‌ذره هم خوابم نمیاد.
‫نزدیک بود با ظاهرش عنان از ‫کف بدم.
‫دلم می‌خواد یه‌کاری کنم این دختره ‫تو خواب ابدی فرو بره.
‫خب.
‫نظراتتون رو بشنویم؟
‫متأسفم. من با اینطور چیزا آشنا نیستم.
‫اهمیتی نداره! مایلم نظرات رعایا رو هم بشنوم.
‫همه‌ی حرفات رو بگو.
‫باشه.
‫آشغاله.
‫در واقع، خوندنش دردآوره.
‫از هر چیزی که تصورش رو می‌کردم آشغال‌تر بود.
‫محض ارجاعات آینده، می‌شه لطفاً دقیقاً ‫مشخص کنی چی آشغاله؟
‫اول، باید روی قواعدت کار کنی.
مجبوری توی هر جمله جای کلمات رو واسه تأکید عوض کنی؟
‫فاعل اول جمله میاد، می‌دونی که؟
‫اینو توی ابتدایی یادت ندادن؟
‫این برای اینکه نوشته برای خواننده‌ها صمیمی و ساده باشه‌ـــ
‫وقتی یاد بگیری درست ژاپنی بنویسی، ‫اون کار خود به خود انجام می‌شه.
‫و برای خواننده‌های کانجی،
‫داری بهشون ظلم می‌کنی.
‫حرف «توانایی» به عنوان «قدرت» خونده نمی‌شه.
‫و هیچ کانجی مرتبط به «کابوس»ـی توی اسم ‫«جنگنده‌ی کابوس» نیست.
‫نه، می‌دونی، خوانش‌های متفاوت از ‫ویژگی‌های مسابقات مدرنـ
‫و چرا شخصیت اصلی زن اینجا لباس‌هاش رو درمیاره؟
‫واقعاً نیازی به این کار نیست.
‫حالمو بهم‌ می‌زنه.
‫اما بدون سرویسای اینطوری‌ــــ
‫و آدما رو وادار نکن داستانی که هنوز تموم نکردی رو بخونن.
‫شاید بهتر باشه قبل از اینکه روی توانایی‌های ‫نویسندگیت تمرکز کنی، روی عقل سلیمت کار کنی.
‫گمونم کافیه.
‫همه چی رو اینطوری تو صورتش زدن، یکمی...
‫هنوز خیلی حرفا برای گفتن دارم، اما خب هرچی.
‫یوئیگاهاما-سان، احتمالاً بعدی تویی.
‫چیزه...
‫کانجی‌های سخت زیادی بلدی.
‫بعدی، هیکی، بگو!
‫هاچیمان...
تو می‌فهمیش، نه؟
‫خب، از روی چه داستانی داری کپی می‌کنی؟
‫بی‌رحمی.
‫هی...
‫خب در هر صورت تنها چیزی ‫که مهمه عکساشه.
‫محتوای داخلش چندان اهمیتی نداره.
‫دوباره نوشته‌م رو می‌خونین؟
خودآزاری داری؟
‫هنوزم دل و جیگر امتحان دوباره رو داری؟
‫معلومه.
‫شاید حقیقت این باشه که محکومش کردین.
‫اما من همچنان خوشحالم.
‫داشتن کسی که چیزی که من از نوشتنش لذت بردم ‫رو بخونه و در موردش نظر بده...
‫چیز خوبیه.
‫گرفتم.
‫می‌خونم.
‫خدانگهدار.
‫وقتی چیز جدیدی گیر بیارم، براتون میارمش.
‫آره.
‫این پسر فقط سندروم کلاس هشتم نداره.
‫دیگه الان سندروم نویسندگی هم گرفته.
‫می‌نویسه چون می‌خواد یه چیز بنویسه.
‫و اگه بتونه قلب کسی رو تحت تأثیر قراره بده،
‫خوش‌حال‌ترش هم می‌کنه.
‫به این می‌گن سندورم نویسنده،
‫زایموکوزا هم نیازی به تغییر نداره.
‫بیا!
‫مانع!
‫جدای این تیکه‌ی خیلی حال‌ بهم‌زنش.
‫کارم خوب بود.
‫لگنم... لـ-لـ-لـ لگنم...
‫هاچیمان، بهترین تصویرپردازی که می‌شناسی کیه؟
‫به خودت غره نشو.
‫بعد از اینکه مسابقه رو برنده شدی به اونجاش فکر کن.
‫اگه بفروشه، ازش انیمه می‌سازن، ‫و منم می‌تونم با یه صداگذار ازدواج کنم.
‫خفه شو. اگه اون داستان لعنتی رو ننویسی ‫هیچ‌کدوم اتفاق نمی‌افتن.
‫اگه بفروشه، فکر کنم بتونم هر شب شهر رو قرمز کنم.
‫آره، انگار تو اصلاً می‌تونی چیزی رو رنگ کنی.
‫آروز بر جوانان عیب نیست.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اگه مشکلی ندارین، هیکیگایا-کون، ‫می‌شه به کلوب تنیس بیاین؟
‫بعد از اینکه آدما رو مجبور به این کنی که تا حد مرگ بدون،
‫تا وقتی بمیرن روی چرخش‌هاشون تمرین می‌کنن،
‫و تا وقتی بمیرن مسابقه می‌دن،
‫شاید؟
‫آه! سای-چان، حالت خوبه؟
‫هی، هایاتو، من می‌خوام تنیس بازی کنم.
ارتشم خیلی خفنه، نه؟
‫همشون رو شکست بدید.
‫عمراً.
‫چرخش شیطانی‌ای داشتی.
‫قسمت بعدی: