‫بیدار شو، هاچیمان.
نکنه بوسه‌ی صبح بخیره؟
بوس صبح‌بخیره، نه؟
‫بیدار شدی!
‫بوسـ....
‫همه زودتر رفتن.
‫اگه عجله نکنیم از صبحونه جا می‌مونیم.
‫آره.
‫اومدم اردوی تابستونی.
توی تعطیلات تابستونی خیلی بی‌برنامه بودی، درسته؟
‫ها؟ آره.
‫اصلاً ورزش نکردی، نه؟
‫بیا گاهی با همدیگه تنیس بازی کنیم.
‫اوهوم. هروقت خواستی بهم زنگ بزن.
‫اوهوم.
‫پس...
‫می‌شه آدرس ایمیلت رو بهم بدی؟
‫تا الان از این چیز فقط برای اینکه آلارم ساعت و ‫چندتا برنامه‌ی مناسب جهت وقت‌کشی داشت استفاده کردم،
‫اما الان قراره آدرس ایمیل توتسوکا رو هم داشته باشه؟
‫ها؟ هاچیمان، چرا داری گریه می‌کنی؟
‫الان امتحانی یه پیام بهت می‌دم.
‫سایکا‌ام.
‫هاچیمان صبح بخیر. ‫این اولین پیاممونه.
‫بازم ممنونم.
‫هاچیمان.
‫چی شده؟ حالت خوبه؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خب، برنامه‌ی امروز
‫امروز اول بازی وحشت داریم، بعدم آتیش‌بازی می‌کنیم.
‫بچه‌ها در طول روز آزادن.
‫پس از اون زمان برای آماده‌سازی‌ها استفاده کنید.
‫آتیش بازی؟
مثل همونه که رقص محلی می‌کنی؟
اوه مثل همون که موقع رقص «بنتورا بنتورا» می‌کنی، درسته؟
‫فکر کنم منظورت «اوکلاهاما میکسر»ـه.
‫اما اینا حتی ذره‌ای به‌هم شباهت ندارن.
‫از من بپرسی، فرق چندانی هم ندارن.
‫در هر صورت یارِ [رقصت] تهش باهات یه غریبه می‌شه.
‫هاچیمان، بدجنس نباش.
‫نخیر.
‫منم دلایل خودمو دارم.
‫توی دوران ابتدایی یه آتیش بازی داشتیم.
‫دست همو که نباید بگیریم، نه؟
‫همه‌ی دخترای بعد از اون همینو گفتن.
‫برای همین منم تهش «اوکلاهامای میکسر هوایی» انجام دادم.
‫هیکیگایا دوباره چشمات چپ شدن.
‫خب، فکر کنم واسه وقتی که هیولا‌بازی ‫می‌کنیم به درد بخوره.
‫پس یعنی توی بازی وحشت ‫ما مسئول ترسوندن بچه‌هایم؟
‫مثل اینکه یه‌سری لباس هیولا آماده کردن.
‫چندتا شید و همه‌چیز رو آماده کنید.
‫باشه!
‫خیله‌خب...
‫اینکه اینطوری تنهایی و توی سکوت چوب‌ها رو ‫یکی بعد از دیگری روی هم می‌ذارم...
‫منو یاد بازی جِنگا میندازه.
‫تو بلدی تنهایی جنگا بازی کنی؟
‫چی؟ مگه تو نمی‌تونی؟
‫تموم شد.
‫دیدی؟ جنگا به‌خاطر اینکه تنهایی ‫می‌سازیشه که باحاله.
‫موافقی یا بحث کنیم؟
‫موافقی... یا بحث کنیم؟
‫گرمه...
‫گرمه!
‫گرمه.
‫به‌نظر جای خوبیه.
‫هی سرده.
‫هی، اونی-چانه.
‫هیکی؟
‫یالا! بیا اینجا!
‫یالا!
شماها دارین چیکار می‌کنین؟
‫و... چرا مایو پوشیدین؟
‫هیراتسوکا-سنسه گفت می‌تونیم توی ‫رودخونه بازی کنیم، برای همین...
‫اونو بی‌خیال! مایوی جدیدمو ببین.
‫ببین!
‫خب، حالا ازم تعریف کن.
‫ها؟ آره...
‫ناز‌ترین دنیا.
‫واو، چه جواب بیخودی.
خب خب خب یوئی-سان چی؟
‫صبر کن، کوماچی-چان؟!
‫چیزه، خب...
‫چطور بگم... خوبه.
‫بهت میاد.
‫و-واقعاً؟... ممنونم.
‫لعنتی. چشمام با یه نیروی طبیعی به سمتش کشیده می‌شن.
عه، دیگه رودخونه‌پرست شدی؟
‫معلومه که نـ....
‫اوه، پس تو هم اومدی هیکیگایا؟
‫هیراتسوکا-سنسه، ایولا داری.
‫هر کی باشه فکر می‌کنه حول حوشی 30 سالو داری.
‫من نزدیک 30 سالمه.
‫پس دوست نداری بری آکیهابارا؟
‫نه بابا! ما می‌ریم ایکه‌بوکورو!
‫این دوتا خیلی با هم فرق دارن.
‫زمین تا آسمون فرق دارن.
‫آکیهابارا چسبیده به یامانوته، ‫برای همین، یه زمین مطیعه.
‫ایکه‌بوکورو بالاست! به عبارتی ‫می‌شه گفت یه حالت سلطه‌جو داره!
‫من بردم.
می‌فهمی؟
‫خب ببین، با توجه به خواهرت، ‫شاید فقط بلوغ دیررس داری.
الان چه ربطی به خواهرم داشت؟
‫نگران نباش!
‫ارزش یه دختر به اینا نیست، ‫بعد تازه آدما هم با‌هم فرق دارن.
‫من طرف توام، یوکینو-سان!
‫ها...
خیلی ممنونم؟
‫خواهرم؟
بلوغ دیررس؟
‫ارزش؟
فرق؟
‫برای من که اصلاً مهم نبودن.
‫اما اگه شما می‌خواین یه‌نفر رو بر اساس ‫ظاهرش قضاوت کنید،
‫نباید قضاوتتون فقط براساس یه بخش باشه.
‫بلکه باید بر اساس تعادل کل اندام باشه.
‫یوکینوشیتا، ‫واسه جا زدن زوده.
‫عه کوماچی-چان.
‫خیس خیس شدم.
‫ای کاش می‌تونستم روی توتسوکا آب بپاشم.
‫هی.
‫واسه چی تنها اینجایی؟
‫لباس شنامو نیوردم.
‫تو چی؟
‫مثل اینکه امروز آزادیم.
‫وقتی بعد از صبحونه برگشتم کابین، ‫کسی اونجا نبود.
‫چیزه..
‫رومی-چان، ‫می‌خوای با ما بازی کنی؟
‫درسته...
‫هی هاچیمان.
‫چه زود پسرخاله شدی.
‫هاچیمان، تو دوستی از دوران دبستانت داری؟
‫نه.
‫شرط می‌بندم همه اینطوری‌ام.
‫پس فقط بی‌خیالشون شو.
‫وقتی فارغ‌التحصیل بشی، ‫دیگه باهاشون حرف نمی‌زنی.
‫این فقط در مورد تو صادقه، هیکی.
‫منم هیچ‌کدومشون رو ندیدم.
‫رومی-چان، این دو نفر یه‌طورایی عجیبن، خب...
‫عجیب بودن چه مشکلی داره؟
‫یه‌طورایی هم‌معنیِ «خاص»ـه.
‫خاص بودن هم خفنه.
‫تو خاصی باشه.
‫یوئیگاهاما.
‫تو با چند نفر از دوران راهنماییت در ارتباطی؟
‫ها؟
‫یکی دو نفر؟
و چندنفر هم‌سال داشتین؟
‫سه کلاس، هرکدوم سی‌تا.
‫این یعنی احتمال اینکه تا پنج سال بعد از فارغ‌التحصیلی هنوز دوست‫ باشین...
‫نزدیک 3 تا 6 درصده.
بعد اینا عددای یوئیگاهامان که اجتماعیمون به حساب میاد، خب؟
«اجتماعی»؟
‫یوئیگاهاما-سان، ازت تعریف نمی‌کنه.
‫ببین. یه آدم عادی با همه دوست نمی‌شه.
تو می‌تونی یک‌چهارم اون رقم رو داشته باشی...
‫و درنهایت احتمالت فقط یه درصده.
‫یه‌درصد با احتمال خطا که ‫می‌تونی کلاً بریزیش دور.
رُند کردن به بالا و پایین رو بلدی دیگه؟
‫اما بازم، اگه 1% رو حد خوبی در نظر بگیری، ‫یکمی آدم خیالش راحت می‌شه.
‫بعضی‌وقت‌ها کنار اومدن با همه و ‫همه‌جا زحمت زیادی می‌بره.
‫اما مامانم دوست نداره این چیزا رو بشنوه.
‫همیشه ازم می‌پرسه اوضاعم با دوستام چطوره؟
‫این دوربین رو بهم داد و گفت یه عالمه ‫عکس توی اردوی تابستونی بگیریم.
‫عجب.
‫جدای اون، نادیده‌گرفته شدن باعث ‫می‌شه حس کنم واقعاً ازشون کمترم.
‫یه‌طورایی دوست ندارم.
‫حس بدبختی داره.
‫اما... دیگه نمی‌تونم کاری در موردش بکنم.
‫چرا؟
‫من بیرون انداخته شدم.
‫دیگه نمی‌تونیم با هم دوست باشیم.
‫حتی اگه بشیم هم، معلوم نیست ‫کی دوباره این اتفاق تکرار شه.
‫برای همین، شاید همینطوری بهتر باشه...
‫که اینطور...
‫این دختر همین الانش جا زده.
‫می‌گن اگه خودت رو تغییر ‫بدی، دنیا رو تغییر می‌دی.
‫اما این یه دروغ محضه.
‫وقتی مردم کسی رو قضاوت می‌کنن، این می‌شه ‫یه فکر ثابت و تصوری که تا همیشه باقی می‌مونه.
‫یه تک‌پر محکوم به اینه که تک‌پر باقی بمونه.
‫اگر توی چیزی همه‌ی تلاشت ‫رو بکنی و به‌چشم بیای،
‫ازش فقط انتقاد کردن ازت تغذیه می‌کنن.
‫اونا قوانین فاسد دنیای بچه‌هاست.
از بدبخت بودن بدت میاد؟
‫اوهوم.
‫امیدوارم توی بازی وحشت بهت خوش بگذره.
‫هیکی؟
چی شده هیکی؟
‫سوال:
‫دنیا هیچ‌وقت تغییر نمی‌شه.
‫اما تو می‌تونی خودت رو تغییر بدی.
خب حالا... خودت رو چطوری تغییر می‌دی؟
‫جواب:
‫خدای دنیای جدید می‌شی.
‫
وایسا... نگفتن «هیولا برای بازی وحشت»؟
این لباسای دوزای چیه دیگه؟
‫به نام بهشت!
‫گمونم این حجم جزئیات دیگه خیلی بی‌خوده.
‫منم از این داستانای جن‌گیری خوشم میاد!
‫برباد باد، برباد باد.
جون من؟
‫جادوگرا هم هیولان؟
‫خیلی کلی بخوای بگی، حتماً.
‫ اهریمن‌ها برباد! اهریمن‌ها برباد!
‫اما اون‌قدرا ترسناک نیست، نه؟
‫نه، ترسناکه. نگران نباش.
‫واقعاً ترسناکه.
‫هر لحظه ممکنه بیفتم تو دام توتسوکا.
‫واقعاً ترسناکه!
‫اونی-چان، اونی-چان!
‫تادا!
‫این چیه؟
هیولای گربه‌ای؟
‫شاید.
‫ایده‌ای ندارم، اما تا وقتی بامزه باشه باهاش مشکلی ندارم.
الان واسه چی داره ارزیابیش می‌کنه؟
‫بهت خیلی میاد.
‫ازت خیلی ممنون.
چرا اون کیمونو انقدر بهت میاد؟
‫دیگه واقعاً شدی روح ملکه‌ی برفی.
‫به تو هم خیلی میاد هیکیگایا-کون.
‫تو هم زامبی خوبی می‌شی.
‫چشمای‌ چپه‌شدت می‌تونی پول ‫خوبی به جیب هالیوود بزنه.
‫من هنوز هیچ گریم یا حتی لباسی هم نپوشیدم.
‫مثل اینکه سرت حسابی شلوغه.
‫اوه هیکی.
‫چیزه...
چطوره؟
‫اگه بهت نمیومد همون اول بهت می‌گفتم ‫و تا ابد مسخره‌ت می‌کردم.
‫حیف که نمی‌تونم.
‫ها؟
‫چیزه...
‫اوه!
‫می‌تونی بگی و ازم تعریف کنی، احمق.
‫اونی-چان با بدجنسی عشقش رو ابراز می‌کنه.
‫چیزای عجیب از خودت در نیار!
‫خب، مشکلی که داریم رو چطور حل می‌کنیم؟
‫به‌نظر من رومی-چان باید با بقیه در موردش حرف بزنه.
‫هرچند احتمالاً اگه سعی کنه بهش حمله کنن.
خب اگه جدا جدا باهاشون حرف بزنه چی؟
‫چیزی عوض نمی‌شه.
‫شاید وقتی خودش هست رفتارشون خوب باشه، ‫اما پشت سرش چیزی تغییر نمی‌کنه.
‫دخترا از چیزی که فکرش رو می‌کنی ‫ترسناک‌ترن، هایاتو-کون.
‫واقعاً؟ خیلی ترسناکه.
‫هی، یه فکری به ذهنم رسید.
‫به‌نظر ایده‌ی خوبی نمیاد.
‫اول گوش کن.
‫امروز یه بازی وحشت داریم.
‫باید از این فرصت استفاده کنیم.
‫و چطوری؟
‫اگه مشکلت به‌خاطر روابط انسانیه.
‫پس اگه اون روابط انسانی رو خراب کنی، ‫مشکلت حل می‌شه.
‫اگه همه تنها بشن، دیگه دعوا و درگیری‌ای به‌بار نمیاد.
‫خـــب...
‫گروه بعدی که می‌ره این یکیه.
‫وقتی شروع کردید، می‌رید و یه ‫طلسم از معبد توی جنگل میارید.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫واو!
‫می‌خورمتون.
‫حس احمقا رو دارم.
‫مثل اینکه کم‌کم وقتشه.
‫ها؟
‫هی منم.
‫هیکیگایا... کون؟
‫فکر کردم یه روحی.
‫بی‌خاطر این چشمای بی‌روحت.
‫عه جون من.
‫خب؟ نقشه چطور پیش می‌ره؟
‫شروع شد.
‫و آخرین گروه هم این گروهه.
‫اوه هی، بچه‌هان.
‫لباسای معمولی پوشیدن.
‫خاک بر سر!
‫اینکه اصلاً ترسناک نیست!
‫من فکر می‌کردم دبیرستانی‌ها باهوشن.
‫ها؟
‫داری چه زری می‌زنی؟
‫هی، شماها یکم زیادی پررو نیستین؟
‫ما دوستتون نیستیم ها.
‫بعد وایسا ببینم، قسم می‌خورم یکیتون ‫الان ما رو منگل و این‌طور چیزا صدا کرد.
کدومتون بود؟
‫ببخشید...
شنیدین که گفتم کی بود؟
‫فکر می‌کنید بازیه؟ ها؟ اوی!
‫یالا یالا!
‫شاید کارمون اینه که بهشون یکم ادب یاد بدیم.
‫هایاما-سان، این جغله‌ها الان کیسه بوکس منن دیگه؟
‫بیاید این کار رو بکنیم.
‫نصفتون می‌تونن برن.
‫نصف دیگه می‌مونن.
‫همگی با هم تصمیم می‌گیرید کیا می‌رن.
‫ما واقعاً متأسفیم.
‫ما معذرت‌خواهی نمی‌خوایم.
‫گفتم نصفتون می‌مونه.
‫انتخاب کنید.
‫هی، کری مگه؟
یا خیال کردی می‌تونی خودتو به کری بزنی؟
‫زود باشید تصمیم بگیرید، ‫ کیا می‌مونن؟
‫تو؟ می‌مونی؟
‫تسورومی.
‫تو می‌مونی.
‫آ-آره.
چیزی که تو می‌خواستی از الان به بعده، نه؟
‫آره.
‫روابط دور و اطراف تسورمی رومی ‫رو خرد و خاکشیر می‌کنم.
‫وقتی یه آدم واقعاً بترسه،
‫دیگه به هیچ‌کس دیگه‌ای فکر نمی‌کنه.
‫حتی اگه به معنی مردن بقیه باشه، ‫هرکاری برای زنده موندن می‌کنه.
‫وقتی اون چهره‌ی زشت برملا بشه،
‫دیگه نمی‌تونی باهاش دوست بمونی.
‫ما فقط باید اینطوری بینشون تفرقه بندازیم.
اما این مشکل رو حل نمی‌کنه، می‌کنه؟
‫اما باعث ناپدید شدن مشکل می‌شه.
‫«نمی‌تونی فرار کنی» این ‫فقط طرز تفکر قوی‌هاست.
‫غیرممکنه که همیشه تقصیر یه‌نفر باشه.
‫بیشتر اوقات، تقصیر جامعه،
‫اطرافیانت، یا یه‌نفر دیگه‌ست ‫که برداشت اشتباهی کرده.
‫با گفتن «من می‌تونم خودم رو تغییر بدم»، داری در برابر ‫این دنیای آشغالی، بی‌تفاوت و بی‌رحم سر تعظیم فرود میاری.
‫یعنی شکستت رو قبول می‌کنی و برده‌ش می‌شی.
‫صرفاً داری با پیچوندنش دور کلمات خوشگل ‫آدم‌ها از جمله خودت رو گول می‌زنی.
‫پس اینطوری فکر می‌کنی.
‫حالا می‌فهمم اون چرا انقدر بهت علاقه نشون می‌ده.
‫اون؟
‫خیلی‌خب، بیا با همین پیش بریم.
‫اما، من شرط می‌بندم با هم دست‌به‌یکی ‫می‌کنن و از پسش برمیان.
‫به‌نظر من قلباً آدمای خوبین.
‫خب، این یکیش، دوتای دیگه.
‫زود باشید.
‫نباید اون‌موقع اونو می‌گفتی یوکا!
‫یوکا تقصیر توـه.
‫درسته.
‫نه!
‫اول هیتومی بود که دهن گشادش رو باز کرد!
‫من هیچی نگفتم!
‫تقصیر من نیست!
‫به‌خدا موری‌-چان بود که عصبانیشون کرد.
‫چی؟
‫همیشه اینطوری هستی.
‫با معلما هم اینطوری هستی.
‫رفتار همیشگیم به این ربطی نداره!
‫تمومش کنید!
‫بیاید همه‌مون عذرخواهی کنیم!
‫از دخترایی که فکر می‌کنن با گریه کردن ‫به چیزی می‌رسن بدم میاد.
‫30 ثانیه‌ی دیگه وقت دارین.
‫دو نفر دیگه. زود باشید انتخاب کنید.
‫اگه برین زر زر کنین که می‌دونین چی می‌شه، ها؟
‫ما قیافه‌هاتون رو می‌شناسیم.
‫20 ثانیه.
‫یوکا باید بمونه!
‫آره، یوکا، تو بمون!
‫آره، منم موافقم!
‫یالا، برو!
‫هی، هولم نده!
‫یوکا!
‫ببخشید.
‫اما چاره‌ای نداریم.
‫یه نفر دیگه.
‫10، 9، 8...
‫حالا تنها کای که باید بکنیم اینه که بپریم بیرون ‫و بگیم «هاها، بدبختا، گیرتون انداختیم!»
‫صبر کن!
‫چی شده؟
‫ببین.
‫4, 3, 2, 1...
‫ببخشید...!
‫از این طرف!
‫بدویید!
‫اوه، چشمام...
‫پسر، این دیگه چی بود؟
‫فلش دوربینش؟
‫الان یعنی همه رو نجات داد؟
‫شاید واقعاً با هم دوست بودن.
‫وقتی بدون نابود کردن کسی نمی‌تونی دوست بمونی، ‫عمراً دوستیت واقعی نیست.
‫که اینطور.
‫حق با توـه.
‫اما...
‫اون می‌دونست اونا دوستش نیستن،
‫اما بازم می‌خواست نجاتشون بده.
‫حداقلش، اون یه دوست واقعیه.
‫کار خطرناکی کردین،
‫یه قدم اشتباه برمی‌داشتی، ‫توی بزرگی می‌افتادین.
‫ها.
‫شرمنده.
‫ازت انتقاد نمی‌کنم.
‫برعکس فکر می‌کنم توی همچین مدت ‫کوتاهی خیلی هم خوب عمل کردی.
‫هرچند بدترین راه ممکن رو انتخاب کردم.
‫آره، تو داغونی.
‫مگه داشتیم در مورد من حرف می‌زدیم؟
‫مگه در مورد روش‌هام حرف نمی‌زدیم؟
‫تو داغونی که این روش‌ها به‌ذهنت می‌رسن.
‫اما شاید به همین دلیله که می‌تونی به اونایی که ‫دیگه به آخر خط رسیدن کمک کنی.
‫همین ارزش زیادی داره.
‫روش افتضاحی برای تعریف بود.
‫هیچ‌کسی هیچ‌وقت ازت تشکر نمی‌کنه.
‫به هر حال که کار خوبی نکردم.
‫اگه یه اکیپ که اذیتت می‌کنن از بین برن، ‫اوضاع واسه‌ت آسون‌تر می‌شه.
‫شاید بدترین روش رو انتخاب کرده باشی،
‫اما اونی که میز رو برای این پیشامد چید، تو بودی هیکیگایا-کون. ‫پس...
‫حتی اگه کسی بابت کاری که کردی ازت تعریف نکنه،
‫تا وقتی که نتایج خوبی به‌بار بیاره، ‫می‌تونن ببخشنت.
‫ممنون که منتظر موندین!
‫بیاید! آتیش بازی کنیم!
‫بیاید روشنشون کنیم.
‫یوکینون! ببین!
‫خطرناکه!
‫هوم؟
‫ببخشید که آدم بده‌ت کردم.
‫اهمیتی نداره.
‫اونقدرا هم حس بدی بهش ندارم.
‫اما...
‫هوم؟
‫منو یاد بچگیم انداخت،
‫شاهد شرایط مشابهی بودم، اما ‫فقط عقب وایسادم و تماشا کردم.
‫هی...
‫واسه‌هم سواله اگه با هیکیتانی-کون به یه دبستان ‫می‌رفتیم اوضاع چطور می‌شد؟
‫یه تک‌پر دیگه تو مدرسه‌تون می‌داشتین، همین.
‫خب، من فکر می‌کنم اوضاع کاملاً متفاوت می‌شد.
‫اما...
‫هنوز فکر نمی‌کنم می‌تونستم با هیکیگایا-کون دوست بشم.
‫شوخی کردم.
‫خسته نباشید.
‫اردوی تابستونی تا برسین خونه ادامه داره.
‫پس تو راه خونه مراقب باشید.
‫خیلی‌خب! مرخصید!
‫کوماچی، بیا قبل از اینکه بریم خونه خرید کنیم.
‫بله قربان!
‫یوکینو-سان، تو هم باهامون میای؟
‫های، یوکینو-چان!
‫نه‌-سان...
‫یوکینو-چان، خیلی وقته برنگشتی خونه!
‫خیلی نگران شدم برای همین اومدم دنبالت.
‫اوه، هیکیگایا-کون؟
سر قرار بودین؟
‫شرط می‌بندی سر قرار بودی، نه؟
‫بهتون که گفتم، ما...
‫یالا، مقر بیا!
‫ببخشید... هیکی خوشش نمیاد!
‫تو دوست دختر هیکیگایا-کون‌ـی؟
‫نـ-نه!
‫من یوئیگاهاما یوئی‌ام! فقط همکلاسیشم.
‫همکلاسی؟
‫بله!
‫اوه، خدا رو شکر!
‫ترسیدم یه‌وقت سر راه یوکینو-چان باشی!
‫دستت به هیکیگایا-کون نخوره ها! ‫اون مال یوکینو-چانه.
‫عمراً!
‫دیدی؟ چه هماهنگن.
‫هارونو، تمومش کن.
‫خیلی وقته ندیدمت شیزوکا-چان!
‫می‌شه منو اینطوری صدا نکنی؟
‫سنسه، می‌شناسیش؟
‫یکی از دانش‌آموزهای سابقمه.
‫این یعنی...
‫خیلی‌خب، یوکینو-چان، وقت رفتنه.
‫مامان منتظرته.
‫ممنون بابت دعوتت، اما واقعاً متأسفم.
‫نمی‌تونم بـ-باهاتون بیام.
‫بـ-باشه.
‫خداحافظ.
‫خیلی‌خب پس، هیکیگایا-کون! بای بای!
‫تسوزوکی، بریم.
‫هی...
‫این اون ماشین نیست...
‫خب، برای من که همه‌ی لیموزینای مشکی مثل همن.
‫من اون‌موقع شدیداً داشتم درد می‌کشیدم.
‫تو شرایطی نبودم که شکل و شمایل ماشین یادم بمونه.
‫حرفی رو زدم که واقعی نبود.
‫راستش به محض اینکه دیدمش فهمیدم.
‫اون تابستون دیگه یوکینوشتا یوکینو رو ندیدم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫از من همچین انتظارهایی نداشته باش.
‫اما من می‌خوام بیشتر بدونم...
‫می‌خوام با هم صمیمی‌تر بشیم و به‌هم نزدیک‌تر بشیم.
‫می‌خوام هروقت توی دردسر افتادی بهت کمک کنم.
‫برای همین من...
‫برای همین...
‫مطمئنم که...
‫قسمت بعدی: