‫این‌روزا هوا خیلی خشکه، نه؟
‫برای همین یومیکو از این بخورای کوچولو آورد،
‫بعد تو کل کلاس یه‌عالمه بخور می‌داد!
‫می‌دونی این جدیداش چیز می‌خوره... یواس‌‌جی؟ یو‌اس‌آ؟ یه‌اینطور چیزی!
‫اون لبخند ملیح از اون روز تغییر نکرده.
‫روزهای ما هم تغییری نکرده.
‫منم دوست دارم یکیشو توی اتاقم داشته باشم.
‫نه هیکی؟
‫تنها کاری که می‌کنیم اینه که در مقابل ‫نیازِ فرار کردن، مبارزه می‌کنیم.
‫کجایی هیکی؟
‫گوش می‌دم، یو‌اس‌بیـه.
U SA
‫دستگاه بخور واسه‌ چی باید با آمریکا شارژ بشه؟
‫آره، همون! یو‌اس‌بی!
‫تلفنای امروزی هم با یو‌اس‌بی شارژ می‌شن.
‫خب، واسه کریسمس چیکار کنیم؟
‫من با کارای سال نو شرم شلوغ می‌شه.
‫برای اینکه غصه‌ی چیزای از دست‌رفته رو نخوری،
‫آره، اما خب...
‫بیشتر و بیشتر تلاش می‌کنی تا ‫مثل همیشه رفتار کنی.
‫کریسمس؟ ابینا رو که می‌دونم، اما...
‫شماها چی بچه‌ها؟
‫من یکم سرم شلوغه.
‫هـ-هایاتو...
‫برنامه‌‌ای داری؟
‫ها...
‫هیکی...
‫خیلی بهمون زل زدی.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ها؟ عه... نه نزدم.
‫چرا اتفاقاً زل زدی.
‫راستش یکمی ترس برم داشت.
بعدم... تو هم به من زل زده بودی؟
‫عه؟ اوه، نه اون...
‫فقط حسش کردم همین.
‫انگار یه نگاه سوزان بود، باعث شدن یهویی یخ کنم.
‫این‌دوتا دقیقاً برعکس هم‌ان...
‫خبر داری؟
‫خب، چیزی می‌خوای؟
‫نه چیزی که نبود...
‫شماها داشتین جلب توجه می‌کردین.
‫اون‌موقع بود که، متوجه یه‌چیزی شدم.
‫چرا داشتم بهشون نگاه می‌کردم؟
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر سای-چان!
‫صبح بخیر.
‫چیزی شده
‫فقط به‌نظر عجیب بود که توی کلاس با همدیگه حرف بزنین.
‫و-واقعاً؟
‫چیزی شده؟
‫نه هیچی.
‫خب، داشتیم در مورد مسائل کلوب و اینا حرف می‌زدیم...؟
‫اوه، کلوبتون؟
‫اما من خوشحالم که دوباره برگشتین سر کلوبتون.
‫آ-آره...
‫اوه هی، تو هم اگه دوباره کمکی نیاز داشتی می‌تونی بیای پیشمون.
‫نه، ببین اصلاً.
‫حتی اگه به چیزی نیاز نداشتی هم می‌تونی بیای.
‫هروقت بیای قدمت رو چشم.
‫چه مهربون.
‫فعلاً.
‫راستی هیکی...
‫بیا با هم بریم کلوب.
‫می‌بینمت!
‫آره.
‫چرا زودتر رفتی؟
‫نرفتم. این‌جا منتظر بودم.
‫آره، اما...
‫ها؟ پس مشکلی نیست...
‫بریم.
راستی، زنگای ناهار چطور پیش می‌ره؟
‫ها؟ خب... مثل همیشه.
‫عجب.
‫می‌گم...
‫هیچی.
‫عجب.
‫یاهالو، یوکینون!
‫بعدش گفت که عجیبه که من و هیکی با هم تو کلاس حرف بزنیم.
‫تا کی دووم میاره؟
‫واقعاً؟ شاید خب عجیب بوده.
‫تا کی می‌تونیم ادامه بدیم؟
‫نه راستش، نه هیکی؟
‫اگه دیگه نتونیم ادامه‌ش بدیم، چه اتفاقی می‌افته؟
‫نه، احتمالاً اولین باری بود که انقدر حرف می‌زدیم.
‫رک بگم خسته شدم.
‫خسته شدی؟
‫شاید من داشتم به هایاما اینا نگاه می‌کردم...
‫چون می‌خواستم ازشون یاد بگیرم،
‫چطور چیزی رو که یه‌بار از هم ‫فرو پاشیده رو درست کنم.
‫بیا داخل.
‫سنپای!
‫توی دردسر افتادم!
‫توی دردسر بزرگی افتادم!
‫واقعاً خیلی دردسر بزرگیه!
‫رویداد کریسمس؟
‫آره.
‫پس یعنی این اولین وظیفه‌ت تو شوراست...
‫یه کار مشترک با دبیرستان کایهین‌ـه،
‫و فکر کنم باید برنامه‌ی سرگرمی برای شهروند‌های میان‌سال و ‫بچه‌های پیش‌دبستانی ترتیب بدیم.
کی این پیشنهاد رو داد؟
‫اون مدرسه!
‫من عمراً همچین ایده‌های رو پیشنهاد نمی‌دم.
‫می‌دونستم.
‫خب معلومه ردشون کردم، می‌دونین؟
‫منم به‌هر حال برنامه‌هایی برای کریسمس دارم.
‫ردشون کردی؟
‫دلیلت زیادی شخصیه.
‫اما هیراتسوکا-سنسه گفت انجامش بدیم.
‫باید حدس می‌زدم دست اون تو کاره...
‫پس گفتیم یه امتحانی بکنیم، ‫ولی فایده‌ای نداره.
‫وقتی با مدرسه‌های دیگه باشی همین می‌شه.
‫نذار اذیتت کنه.
‫ولی باید قبل از اومدن به این‌جا با ‫شرومگوری-سنپای حرف می‌زدی.
‫اوه... خـ-خب... راستش، چیزه...
‫اوه آخه...
‫حالا که داره واسه امتحان ورودی می‌خونه ‫بهتره مزاحمش نشم دیگه، نه؟
‫خب، بهتره بگیم از مگوری-سنپایه که خوشت نمیاد، نه؟
‫الان فقط شما رو دارم.
‫خب... تقریباً فهمیدم اوضاع از چه قراره، اما...
چیکار کنیم؟
‫خوبه! بیاید انجامش بدیم.
‫خیلی وقته که کسی ازمون چیزی نخواسته، خب؟
‫این اواخر کاری نکردیم.
‫پس، مثل قبلا‌ًها....
‫یعنی... امتحانش که ضرر نداره... فکر کنم البته...
‫واقعاً؟
‫پس گمونم مشکلی نباشه.
‫نه، به‌نظر من ما نباید خودمونو قاطی کنیم.
‫مشکل شورای دانش‌آموزیه.
‫به‌علاوه، به‌نظرم ایده‌ی خوبی نیست درست بعد از...
‫اینکه رئیس شدی از بقیه کمک بگیری.
‫ها؟ منظورت چیه؟
‫ما که آچارفرانسه نیستیم.
‫ما فقط کمک می‌کنیم.
‫به هرحال، این کار خودته؟ برو ببینم.
‫من به‌‌خاطر حرفای تو بود که رئیس شدم.
‫پس تو هم باید یه‌کاری بکنی.
‫این حرف نقطه ضعفه.
‫بهم این حس رو می‌ده که باید مسئولیت ایشیکی ایروها رو گردن بگیرم.
‫که یعنی یه نفر دیگه هم هست...
‫که باید مسئولیتش رو قبول کنم.
‫به‌جای اینکه کلوب واسه رویداد بهت کمک کنه...
‫نظرت چیه من به خودت کمک کنم؟
‫ها؟ خب، آره... مشکلی ندارم...
‫اگه فقط خودت باشی راحت‌تر می‌تونم ازش استـ‌ ـ....
‫بهش تکیه کنم.
‫حالا نمی‌خواد حرفتو درست کنی.
راستی هایاما چی پس؟
الآن بهترین موقعیت نیست که ازش کمک بگیری؟
‫کار سختیه، برای همین نمی‌خوام اذیتش کنم...
‫بعد اذیت کردن من اشکالی نداره؟ یعنی، مهم که نیست واسه‌م...
‫ولی ببین، چطوری می‌گه نمی‌خواد اذیتش کنه.
‫انگار ایشیکی هم می‌تونه شبیه دخترای عاشق رفتار کنه.
‫جای تحسین داره.
‫بعدم این رفتار «نمی‌دونم چیکار کنم بامزه‌»ـش،
‫فقط با کارای ساده جواب می‌ده.
‫اون اشتباه کردناشه که دوست دارم.
‫اگه یه‌کاری ازش بخوام که واقعاً ‫سخت باشه، بیشتر می‌ترسونتش.
‫اوه... که‌اینطور.
‫عجب دیوثیه این دختر.
‫پسش بده! تحسینمو پس بده!
‫خب، بیا بعد از مدرسه همدیگه رو ببینیم.
چی؟ از امروز شروع می‌کنیم؟
‫وقتمون تنگه.
‫باشه، پس بیا یه‌جای دیگه همو ببینیم.
‫اگه دوستام ببینن که با همدیگه می‌ریم ‫و برامون حرف دربیارن، خجالت‌آور می‌شه.
‫ها؟
‫هوم، این مگه‌ی بچه‌ی همین نسل نیست ‫پس چرا طنز کلام رو نمی‌گیره؟
‫حتی با جمله‌ی «ولی سنپای تو که دوستی نداری» هم جواب نمی‌ده.
‫زیادی جدی گرفته.
‫هرچی اصلاً.
‫می‌دونی که مرکز اجتماعی کجاست؟
‫خب اون‌جا می‌بینمت.
‫باشه. وقتی آماده بودم راه میفتم سمت اون‌جا.
‫خب خب، ممنونت می‌شم.
‫شیطونم درس می‌ده این...
‫ایروها-چان چی گفت؟
‫کلی غر زد، ولی تهش انگار درک کرد.
‫که اینطور...
‫گفتم خوب می‌شه بعد این‌همه مدت یه‌کاری بکنیم ها.
‫همین روزا یه‌چیزی در میاد بالأخره.
‫شاید اصلاً بهتر باشه که هیچ درخواستی نگیریم.
‫تا زمان همینطوری بی‌دردسر بگذره.
‫شاید.
‫پس من...
‫ماها...
همه‌ی این مدت داشتیم چیکار می‌کردیم؟
‫ببخشید که منتظر موندی.
‫یکمی خرید داشتم.
‫اشکالی نداره...
‫چرا قیافه‌ت اینطوریه.
‫از قصد اینطوری نکردی که بفهمونی ‫کیسه‌ت سنگینه که برات بیارمش مگه؟
‫اوه نه، واقعی بود.
‫قصد نداشتی مخمو بزنی که، ها؟
‫شرمنده، شاید یه‌دقیقه قلبم به تالاپ و تولوپ ‫افتاد ولی عقلم که اومد سرجاش، فهمیدم شدنی نیست.
‫ها؟ عجب...
‫این دختر قراره چند بار دیگه منو رد کنه؟
‫مـ-ممنون...
‫چیز مهمی نیست. دارم کارمو می‌کنم.
‫وای، چقدر قابل اتکا.
‫پس، واسه بقیه‌ش هم روت حساب می‌کنم!
‫خسته نباشید!
‫من تاماناواام. رئیس شورای دانش‌آموزی ‫دبیرستان کایهین.
‫خوشوقتم.
‫ها... چاکرم.
‫خدا رو شکر...
‫فرصت اینو داشتیم تا به عنوان دوتا رئیس ‫تازه‌کار، برنامه‌ی این رویداد رو با هم بچینیم.
‫امیدوارم همکاریِ پیش رومون که برپایه‌ی احترام متقابل بنا شده،
‫نقطه‌ی عطف موفقیت این رویداد بشه.
‫از همین ب بسم‌الله با حرفای قلمبه سلمبه شروع کرده...
‫ایروها-چان، یه دقیقه وقت داری؟
‫حتماً!
‫ها؟ هکیگایا؟
‫هی...
‫تو هم توی شورای دانش‌آموزی هستی؟
‫نه.
‫منم همینطور.
‫یکی از دوستام ازم خواست برای همین اومدم.
ها؟ هیکیگایا تنهایی؟
‫آره، تقریباً همیشه.
‫یعنی چی؟ وای چه خنده‌دار.
‫نه خنده‌دار نیست...
‫خب می‌بینمت!
‫سنپای، از آشناهاته؟
‫یه‌طوری می‌گی انگار بیشتر منظورت اینه؛
‫«کسی که آشنای تو باشه هم وجود داره؟» نکن اینطوری.
‫به‌علاوه، قبلاً هم دیدیش.
‫دختره کیه راستی؟
‫آره خب، یکی از همکلاسی‌های راهنماییمه.
عه؟
‫اوه، جلسه داره شروع می‌شه.
‫سنپای از این طرف.
‫اوه، من ترجیح می‌دم یه‌گوشه وایسم...
‫خب بیاید از ادامه‌ی جلسه‌ی قبل...
‫با بارش فکری شروع کنیم.
‫Brain Storming: طوفان / بارش فکری جلساتی که دور هم می‌شینن و ایده‌پردازی می‌کنن.
‫اولین مورد دستور کار، مفهوم رویداد...
‫و بیان نظرات در مورد چیزهایی که باید درش رعایت بشه.
‫با توجه به چیزی که از ما دبیرستانی انتظار می‌ره،
‫به نظر من باید به چندتا ایده‌ی نوآورانه نیاز داریم،
‫که تفکرات جاافتاده رو از بین ببره.
‫در اون‌صورت مهمه که به فکر یه برنامه‌ی دو سر برد،
‫برای خودمون و جامعه باشیم.
‫پس باید بهره‌وری منطقی رو هم به‌طور استراتژیک ارزیابی کنیم.
‫الان دقیقاً چه خبره؟
‫ها؟ نمی‌دونم.
‫گمونم اون مدرسه دارن ایده‌هاشون رو می‌دن.
‫ها...
‫بچه‌ها، نباید حواسمون به یه چیز مهم‌تر باشه؟
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ما باید از طرز فکر منطقی برای منطقی فکر کردن استفاده کنیم.
‫اینا جفتشون یکی نیستن؟
‫چند بار دیگه قراره منطقی فکر کنیم؟
‫باید خودمونو تو جایگاه مخاطب قرار بدیم ‫تا اوضاع رو از زاویه‌ی مخاطب ببینیم.
‫و بازم، این دوتا هم که یکی‌ان، نیستن؟
‫چندبار قراره جای مخاطب قرار بگیری؟
‫پس می‌تونیم سودها و ضررهای استفاده از منابع خارجی رو ارزیابی کنیم.
‫با روش فعلیمون، ممکنه با طرح خودمون نخونه.
‫چیکار کنیم؟
‫احتمالش هم هست که مجبور شیم از اول برنامه‌ریزی کنیم.
نباید یه آلترناتیو قوی‌تر داشته باشیم؟
‫درسته، باید حواسمون به همه‌جا باشه.
‫فهمیدی اوضاع چطور پیش می‌ره؟
‫نه، یه‌کلمه هم نفهمیدم.
‫آره، حرفای سخت‌سخت می‌زدن، نه؟
‫اما وقتی که می‌گم «وای، پس منم باید همه‌ی تلاشمو بکنم»...
‫همه‌چی خیلی خوب پیش می‌ره.
‫بعدش فقط باید بهشون ایمیل بدم و جواب بگیرم و همه‌چی تمومه.
‫یه‌روزی از پشت بهت خنجر می‌زنن.
‫اما تو هم گاهی وقتا همینطوری هستی سنپای.
‫انگار سعی داری باهوش و یا خب... خیلی علامه‌دهر به‌نظر بیای.
‫منو با اونا یکی نکن.
‫من اصلاً هم علامه‌‌ی دهر نیستم.
‫دیگه با ادبیاتش آشنایین منظورش اینه سرم به کار خودمه.
‫من فقط علامه‌ی خودمم.
‫ها... نمی‌فهمم.
‫بگذریم، کارایی که باید انجام بدیم رو مشخص کردم، ‫پس بیا شروع کنیم.
‫چی؟
‫مثل اینکه باهاشون خوب کنار میای.
‫آره، انگار.
‫اما خودت بودی که بهم یاد دادی...
‫دخترای کوچکتری که سعی می‌کنن چیزی رو یاد بگیرن، نازن؟
‫من همچین چیزی یادت ندادم.
‫ولی حالا دیگه به من هم احتیاجی نداری، داری؟
‫آه... خب...
‫ایروها-چان، می‌شه به اینا هم رسیدگی کنی؟
‫و این، و این، و این...
‫آه، باشه.
‫اگه جاییش بود که نمی‌فهمیدی، بهم بگو.
‫برات توضیح می‌دم تا متوجه بشی.
‫خب همون‌طور که شنیدین، سازمان‌دهی صورت‌جلسه‌ها با ماست.
‫روی همه‌تون حساب می‌کنم.
‫اوضاع شورای دانش‌آموزی به‌نظر خوب نمیاد.
‫مطمئنم اوضاع بین خودشون هم چندان مطلوب نیست،
‫اما مثل اینکه همین باعث می‌شه هیچ مکالمه‌ی ‫مفیدی بینشون شکل نگیره.
رئیس، این کافیه؟
‫اوه... بررسیشون می‌کنم.
‫به‌علاوه، در مورد نوع روند کار...
‫خب؟
‫راستش، هیچی.
‫اون معاونه.
‫مثل اینکه اوضاع واسه‌ت سخته.
‫فکر نکنم ازم خوشش بیاد...
‫اما همیشه اولش همینطوریه.
‫آخرش باهام کنار میاد.
‫سنپای!
‫واکنشت خیلی مسخره‌ست.
‫به‌خاطر اینکه تو همیشه‌ی خدا اینطوری بدجنسی می‌کنی.
‫اوه، بی‌خیال. من که عادی‌ام.
‫ولی می‌دونی، به‌نظر من تو خودت هم خیلی بدجنسی.
‫اوه بی‌خیال، منم عادی‌ام.
‫هو، وایسا.
‫هنوز باید روی آیتم‌های اجرایی پروژه کار کنیم،
‫پس بیاید بارش‌فکری دیروزمون رو ادامه بدیم.
‫من می‌خوام از این فرصت استفاده کنیم ‫تا بهترین چیز رو ارائه بدیم.
‫آره! عالیه!
‫باید یه چیز بزرگ ارائه بدیم، یه‌چیزی که صدا کنه!
‫خب شاید در مورد جزئیات تصمیم گرفته باشیم...
‫عه؟ واقعاً؟ کی «تصمیم گرفتیم»؟
‫توی صورت جلسه‌ها که چیزی به جز «تفکر منطقی و فلان و بیسار» نیست.
‫من اصلاً نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫خب، به‌خاطر اینه که هنوز هیچ‌چیزی قطعی نشده.
‫به‌نظرم باید فعالیتمون رو وسیع‌تر بکنیم.
‫نظرتون چیه؟
‫آه...
‫حتماً حق با شماست.
‫ما وقت و پرسونل کافی برای بزرگ‌تر کردن رویداد نداریم.
‫نه نه اون‌طوری نه.
‫موقع بارش‌فکری تو نظر بقیه رو رد نمی‌کنی.
‫«نمی‌تونیم بزرگترش کنیم چون وقت و پرسونل کافی نداریم.»
‫«پس باید چیکار کنیم؟»
‫بحث رو اینطوری ادامه می‌دیم.
‫نباید سریع نتیجه‌گیری کنیم.
‫برای همینه که نمی‌تونیم نظرت رو قبول کنیم.
‫عـ-عجب.
‫بعد از گفتن همه‌ی اینا، ککتم نگزید و نظر منو رد کردی که...
‫بیاید فکر کنیم که چطوری باید عملیش کنیم.
‫نظرتون چیه مدرسه‌های دیگه رو هم دعوت کنیم.
‫اوی اوی، چرا اینایی که می‌خوان خفن به‌نظر بیان...
‫انقدر عاشق اینن که آدما رو بکشن تو ماجرا؟
‫آوردن مدرسه‌های دیگه هیچ فایده‌ای نداره.
‫ایده‌ی خوبیه، جامعه رو هم درگیر می‌کنیم.
‫ولی همینطوری اعتراض کنم رد می‌شه.
‫پس می‌تونیم در جهت کم کردن فاصله‌ی نسل‌ها با هم کار کنیم.
‫این خوبه.
‫باید یه‌طوری بگم که با قانوناشون بخونه.
‫این الان صرفاً یه ایده‌ی خامه.
‫فکر نمی‌کنم ایده‌ی قبلیتون دوومی داشته باشه.
‫یه هم‌فکری ساد‌ه‌تر بین دوتا مدرسه‌ی خودمون...
‫باعث می‌شه حداکثر هم‌افزایی و رشد رو به‌دست بیاریم.
‫نظر شماها چیه؟
‫که اینطور...
‫پس دبیرستان نباشه، ‫شاید مثلاً دانشجوها باشن...
‫فایده نداشت!
‫نه صبر کنید، اینطوری نمی‌تونیم ابتکار عمل رو دستمون بگیریم.
‫حتی اگه بخوایم با سهامدارهامون به یه اجماعی برسم...
‫به مشارکتی احتیاج داریم تا بتونیم پیشنهادای ‫واضحی از یه بیانیه‌ی مشخص ارائه بدیم...
‫سنپای، چی داری می‌گی؟
‫خودمم نمی‌دونم.
‫درسته.
‫فهمید چی گفتم؟
‫خب نظرت در مورد یه دبستان چیه؟
‫بهش چی می‌گن؟ «آموزش با بازی».
‫اگه بتونیم کار رو لذتبخش کنیم،
‫شاید بتونیم به یه دبستان کمک کنیم.
‫اینطوری برد برد می‌شه.
‫برد برد!
‫آره خودشه!
‫کدوم خودشه!؟
‫در خصوص قرار و صحبت با دبستان‌ها...
‫اگه بتونین انجامش بدین، ممنون می‌شم.
‫عجب.
‫چطوره؟
‫باشه.
‫هی!
‫تو توی راهنمایی توی شورا بودی؟
‫به‌نظر بلدی.
‫نه.
‫با دوست‌دخترت به‌هم زدی؟
‫چی؟
‫آخه، انگاری چشمت دنبال ایشیکی-چانه.
‫نمی‌تونستم به‌هم بزنم، چون از اولش دوست‌دختری نداشتم.
‫واقعاً؟ فکر می‌کردم با یکی از اون دخترا قرار می‌ذاری.
‫کیا؟
‫می‌دونی، همونا که اون‌روزی پیداشون شد.
‫اونا... هم‌کلوبیمن.
‫کلوب می‌ری؟ چه کلوبی؟
‫کلوب خدمات اجتماعی.
‫چی هست؟ نمی‌فهمم.
‫خنده داره!
‫نه نیست.
‫چیکار می‌کنین اون‌جا اصلاً؟
‫خنده‌دارترین چیزی بود که امروز شنیدم.
‫آره، خودِ کلوب زیاد با عقل جور در نمیاد.
‫تا حالا تو عمرم اسم کلوب خدمات اجتماعی به گوشم نخورده.
‫اما اصلاً خنده‌دار نیست.
‫واقعاً چیزی برای خنده نیست.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫باید اولویت هر کار رو در نظربگیریم.
‫و به یه اولویت‌بندی برسیم.
‫خودشه!
‫جفتشون که یکی‌ان.
‫چندبار دیگه می‌خوای اولویت‌بندی کنی؟
‫کاری که الان ازمون خواسته شده...
‫انعطاف‌پذیری ایده‌های منعطفه که فقط از پس ذهن‌های جوان برمیاد.
‫خودشه.
‫این دوتا هم یکی‌ان.
‫قراره تا چقدر منعطف باشیم؟
‫خوبه. حالا دیگه طرحمون آماده‌ی تخصیص منابعمونه.
‫مشتاق بارش‌فکری بعدیمون هستیم!
‫تا الان فقط تدارکاتو جور کردیم.