‫لئون، پاشو!
‫تو قراره پادشاه بعدی بشی!
‫بـ ـ بله، پدر!
‫جناب لئون خیلی خوش‌قلبن.
‫و مشکل دقیقاً همینه.
‫ماتیلدا!
‫شرم سرت نمی‌شه؟
‫پدر، بذار منم مبارزه کنم!
‫خیلی نامردیه فقط داداش بجنگه!
‫نامردیه! نامردیه!
‫ماتیلدا، این که بازی نیست.
‫تو شاهدختی، جایگاهتو بفهم!
‫سریع لباس مجلسی بپوش برو تو ‫اتاقت یه‌چیزی بخون!
‫باش.
‫با این پسرنما چیکار کنم؟
‫شنیدم دوباره پدرتون دعواتون کرده.
‫مهم نیست! ازش متنفرم.
‫منم می‌خوام هنرهای رزمی یاد بگیرم.
‫ای بابا. ای‌کاش شاهدخت نبودم.
‫ماتیلدا، گوش کن...
‫خوب گوش بده چی می‌گم.
‫احمق. چرا اومدی؟
‫گفتم اگه باباشو طعمه کنم، غذای اصلیم ‫با پای خودش میاد.
‫قسم می‌خورم خودم شکستت می‌دم.
‫حیف می‌شه جای اینکه ازت لذت ببرم، ‫یه لقمه‌ت کنم.
‫قبل از مرگت، بیا یکم تفریح کنیم.
‫ماتیلدا!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ا ـ اون حرکت پدر بود...
‫تعجب کردی؟ این اسکیل ابرقدرت منه:
‫گلاتونی.
‫نه تنها براساس گوشتی که می‌خورم توانایی‌هام تقویت می‌شن،
‫بلکه می‌تونم به اسکیل‌های صاحب اون گوشت ‫دسترسی پیدا کنم.
‫که یعنی، قبل از اینکه بخورمت، قراره با ‫اسکیل بابات تیکه تیکه شی.
‫خب... وقت غذاست.
‫سنسه، مثل همیشه عالی‌اید.
‫پس تمام مدت هدف‌تون این بود اینطوری نفوذ کنید.
‫با توجه با شناختم، مطمئن بودم می‌خوان خورده بشن.
‫ولی اگه درست‌حسابی بهش فکر کنی، ‫کسی همچین چیزی نمی‌خواد.
‫اینجاست؟
‫ها؟ مگه نمی‌ریم پیش اون دگرجهانیه؟
‫درسته. باید بهش یه درس درست‌حسابی بدیم.
‫نه، همینجا خوبه.
‫اتاق ملکه‌ست؟
‫صـ ـ صبرکنید، سنسه؟
‫عجب مدال کوچیکی.
‫فکر نمی‌کنم کارتون درست باشه.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫مگه قرار نیست اون یارو کایبارا رو شکست بدیم؟
‫جنگجوی شجاع، نوبت توئه.
‫ای بابا. باشه دیگه.
‫آفرین، نیا.
‫هنوز سرپایی؟
‫هـــه.
‫ولی فایده نداره.
‫لگد بَبری.
‫تیغه‌ی شیر.
‫باباجونت بهت نگفت؟
‫اون هنرای رزمی مسخره‌ت به‌درد نمی‌خورن.
‫لئون.
‫هوی لئون.
‫لئون!
‫چرا انقدر تمرین می‌کنی؟
‫مگه از مبارزه بدت نمیاد.
‫درسته. راستش تو مبارزه اصلاً کارم خوب نیست.
‫احتمالاً استعداد تو از من بیشتر باشه.
‫ولی می‌دونی، ماتیلدا...
‫برای همین باید سخت‌تر از بقیه تلاش کنم.
‫می‌خوام مثل پدر قوی بشم،
‫تا بتونم شاهزاده‌ای بشم که توان محافظت از ‫تو، مادر و کل کشور رو داره.
‫ای بابا.
‫کافیه، ماتیلدا.
‫می‌دونی حریفت چقدر قوی‌تره؟
‫می‌دونم، پدر. ولی بازم...
‫با این‌حال، لئون عمراً تسلیم می‌شد!
‫عالیه! عجب چیزی‌ای!
‫وقتی گوشتای پرروحیه‌ای مثل مال تو رو ‫می‌خورم حسابی سرحال میام.
‫عاه، شاهکاره! با قاطعیت می‌تونم بگم!
‫تمام روزای بی‌فایده‌ای که تو زندگی قبلیم ‫گذروندم، برای امروز بوده!
‫تو دنیای قبلیم، فرقی با یه مرده نداشتم.
‫تو عمارتی که فرقی با قصر نداشت به‌دنیا اومدم،
‫پدر مادرمم هرچی می‌خواستمو می‌خریدن.
‫هرروز، میزم پر از غذاهای لاکچری بود،
‫درحالی که قلبم خالی و خالی‌تر می‌شد.
‫بعد، یه‌روز با خودم گفتم...
‫«ایکاش احساس زنده بودن داشتم.»
‫ولی خواسته‌م برآورده نشد، و منم ارضا نشدم.
‫معلومه.
‫از اولشم دامی بودم که تو قفس نگه‌داری بشه.
‫همه بهم می‌گفتن خوشبختم.
‫من، خوشبختم؟
‫شوخیه دیگه.
‫من... من... من...
‫بدبخت‌ترین تو کل دنیا بودم.
‫و اینطوری به این دنیا اومدم.
‫الان، با اراده‌ی خودم هرچی بخوامو می‌خورم!
‫من دیگه یه دام نیستم!
‫خب، با طعم شاهکارت، ارضام کن!
‫بس کن کایبارا! لطفاً تمومش کن!
‫ماتیلدا!
‫عجب داستان حوصله‌سربری.
‫تحمل شنیدنش رو نداشتم.
‫عه؟ سنسه؟
‫چرا تکون نمی‌خوره؟ تاحالا اینطوری نشده بود.
‫چی شد؟
‫غرایزم قبول نمی‌کنن این مرده رو بخورن؟
‫تو کی‌ هستی؟
‫کافیه، دگرجهانی شرور.
‫قراره مجازات الهی بهت نازل بشه!
‫کارت تمومه.
‫سنسه توانایی تبعید کردن دگرجهانیان از دنیا رو دارن!
‫عه؟
‫چی گفتی؟
‫خب سنسه! داستان کایبارا رو بنویسید!
‫از گیفت‌تون، «راوی» استفاده کنید!
‫نه، نمی‌نویسم.
‫غر غرهای این مردک حوصله‌سربر راجع‌به ‫بدبختی‌هاش نوشتن نداره.
‫خیلی رو مخمی.
‫من یه شکارچی‌ام!
‫می‌کشمتون.
‫قبل از خوردن شاهدخت نیمه‌انسان، شماها رو می‌کشم!
‫آقای نیا!
‫آقای نیا! بیدار شو!
‫تقصیر منه.
‫اگه اصرار نمی‌کردم بجنگم...
‫اگه جلوی انت اینا رو می‌گرفتم...
‫اگه با خودم فکر نمی‌کردم می‌تونم ‫جای لئون رو بگیرم...
‫هیچ‌کدوم از اینا پیش نمیومد.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫سنسه...
‫من باید چیکار کنم؟
‫این داستان رو به تو اختصاص می‌دم.
‫می‌خوام بخونیش.
‫همونطور که امیدوارم بودم، سرنوشت ‫شومت، ارزش نوشته شدن داشت.
‫خب، صفحه رو ورق بزن.
‫اون گیفت سنسه‌ست.
‫روی غیر دگرجهانیان هم کار می‌کنه؟
‫سپر!
‫چرا حواست پرت شده؟
‫هرچی بیشتر راجع‌‌به گذشته‌ت فهمیدم، ‫بیشتر با خودم فکر کردم...
‫به‌خاطر اینکه انقدر مهربونی، احساسات ‫حقیقی خودت رو سرکوب می‌کنی.
‫یه خانم دست‌وپا چلفتی‌ای.
‫و برای همین، به‌عنوان یه کودک،
‫دیدگاه پدرت از یه شاهدخت ایده‌آل به ‫زنجیر کشیده بودت و عذابت می‌داد.
‫بعد از اون حادثه‌ی خانوادگیت، برای ‫بالا بردن روحیه‌ی پدرت،
‫عمیقاً تلاش کردی تا جای برادرت، ‫که شاهزاده‌ی ایده‌آل بود رو بگیری.
‫ولی احساسات صادقانه‌ت درک نشدن.
‫در عوض، شکاف بین تو و پدرت رو بزرگ‌تر کردن.
‫و در همون‌حین، دیدت به خود واقعیت رو از دست دادی.
‫اما، مادر مرحومت بهت گفت باید چه کسی باشی.
‫یادت میاد، نه؟
‫ماتیلدا، گوش کن...
‫خوب گوش بده چی می‌گم.
‫زندگیت، فقط متعلق به خودته.
‫باید هرطور که دلت می‌خواد زندگی کنی.
‫پدر عمراً اجازه‌شو بده.
‫پس من راضیش می‌کنم.
‫واقعاً؟
‫نگران نباش، ماتیلدا.
‫حتی پدرتم می‌خواد شاد باشی.
‫الان بین دوراهی وایسادی.
‫همونطور که پدرت می‌خواد، به‌عنوان ‫یه شاهدخت ایده‌آل زندگی می‌کنی،
‫و یا جای برادرت، نقش یه شاهزاده‌ی ‫ایده‌آل رو بازی می‌کنی؟
‫سنسه، من...
‫دقیقاً.
‫هیچ‌کدوم از اون‌ها، مسیر تو نیستن.
‫تو تاما‌ـیی.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نوشتن ادامه‌ی داستان دست خودته.
‫اون علامت جانور الهی‌ـه؟
‫عالیه، ماتیلدا!
‫با اینکه هنوز کم‌رنگه، ولی این نشونه‌ی اینه که ‫قراره علامت جانور الهی‌ رو بگیری.
‫باید درجا به پدر بگیم.
‫صبر کن!
‫بهش نگو.
‫پدر مخالف اینه که من هنرهای رزمی تمرین کنم.
‫قرار نیست خوشحال بشه.
‫لطفاً لئون.
‫ماتیلدا...
‫از اون‌روز، اون نور رو دست ماتیلدا ظاهر نشد.
‫من مهروموم‌ـش کردم.
‫چون می‌خواستم ازش محافظت کنم، استعداد ‫ذاتی‌ـش رو مهروموم کردم.
‫منو ببخش ماتیلدا. پدرت ابله بود.
‫ولی لاپاما، تو درک می‌کنی.
‫خب، جالب شد.
‫بالاخره گوشت پادشاه گوریون هم هضم کردم.
‫اگه این مانگایی انیمه‌ای چیزی بود، ‫بعد از بیدار کردن قدرتت،
‫می‌تونستی منو شکست بدی و یه پایان شاد گیرت بیاد.
‫ولی اینطوری نمی‌شه.
‫چون من یه شکارچی‌ام.
‫شما دام‌ها سرنوشت‌تون اینه که تو نااُمیدی ‫فرو برین و توسط من خورده بشین.
‫ببینیم و تعریف کنیم.
‫با اینکه معمولاً توسط اُمید گول می‌خوریم،
‫همون‌قدر هم توسط نااُمیدی گول می‌خوریم.
‫حتی وقتی در اعماق نااُمیدی افتادیم،
‫یه رشته اُمید پیدا می‌کنیم.
‫لاپاما، لئون. لطفاً ازش محافظ کنید.
‫الان!
‫دخلشو بیار!
‫تاما!
‫احمق! گلاتونی من گوشت باباتو خورده!
‫رو اسکیل‌هاش هم ماهر شدم!
‫حواس‌پرتی گربه‌ای.
‫کله‌زدن گربه‌ای!
‫د ـ دام بی‌ارزش!
‫هنر نهایی جانور الهی:
‫نیش پادشاه.
‫ولی تو فقط یه دامی...
‫تاما!
‫اعلی‌حضرت، زخماشو درمان می‌کنیم.
‫ممنون.
‫کارت خوب بود.
‫تاما، خیلی خفن بودی.
‫این رو پس می‌دم.
‫اون مال همسرمه...
‫بی‌اجازه خاطرات همسرمو خوندی؟
‫بله. باز قراره به مرگ محکوم بشم؟
‫نه.
‫به‌عنوان یه پدر، از صمیم قلب بابت نجات ‫و راهنمایی دخترم، ازت ممنونم.
‫من فقط کتابم رو نوشتم.
‫چی شده؟
‫انگار بانو ماتیلدا بیدار شدن.
‫اون درخشش، نور هنر نهایی، نیش پادشاه بود.
‫آره. دخترم، کارش عالی بود.
‫ولی نیش پادشاه‌ـشون هنوز خامه.
‫شوخیه دیگه؟
‫غیرممکنه. مطمئنم نیش پادشاهش دخلشو آورد.
‫ها؟
‫چرا زنده شدم؟
‫عا، اینطوریه.
‫بهتون گفتم من یکی از هفت دگرجهانی‌ای هستم که ‫ارباب شیاطین رو کشت؟
‫راستش، مخفیانه، خوردمش... گوشت ارباب شیاطین مرده رو.
‫باورم نمی‌شه!
‫حس می‌کنم قدرت داره بی‌پایان درونم فوران می‌کنه.
‫بالاخره شکارچی‌ای که تو رأس هرم ‫ غذایی قرار داره شدم!
‫کارتون تمومه، دام‌ها!
‫عـه؟
‫والدلیا...
‫تـ ـ تو دختر ارباب شیاطینی.
‫هنوز زنده‌ای؟
‫چه به موقع.
‫می‌خواستم یه‌چی بهت بگم.
‫بابات خوشمزه بود!
‫وقتی گوشتشو خوردم، برای اولین‌بار ‫شادی زندگی کردن رو چشیـ-
‫عـ ـ عجب قدرتی.
‫سلام، دخترکی که چشم‌های ناراحت داره.
‫چرا هنوز زنده‌ای؟
‫اون پدرت رو کشته بود، نه؟
‫خب، احساس بهتری پیدا کردی؟
‫دفعه‌ی بعدی می‌کشمت.
‫سـ ـ سنسه عجب آدمیه.
‫اون زن ترسناکه رو فراری داد.
‫الان که بهش فکر می‌کنم، این مرده هم ‫یه مرد غمناک بود که راهش رو گم کرده.
‫حتی بعد از کشتنش، و گرفتن انتقام پدرش،
‫ناراحتی از چشمانش ناپدید نشد.
‫یه‌روز، دلم می‌خواد داستانش رو بنویسم.
‫بابت نجات پایتخت ازتون ممنونم.
‫خب، شاهدخت...
‫بله. تصمیم گرفت تو قصر بمونه تا ‫از پادشاه حمایت کنه.
‫دلمون براش تنگ می‌شه، ولی این ‫تصمیمیه که تاما گرفته.
‫صحیح.
‫همچین جایی چیکار می‌کنی؟
‫پدر.
‫این یه اتاق دخترونه برای شاهدخت‌هاست،
‫نه برای پسرنماها.
‫مگه مسافرا از شهر نرفتن؟
‫باید باهاشون بری.
‫و ـ ولی منـ-
‫اونقدر پیر نشدم که محافظت ‫ یه خامِ کم‌تجربه رو نیاز داشته باشم.
‫پدر...
‫اما...
‫وقتی سفرت تموم شد، سریعاً برمی‌گردی اینجا.
‫فهمیدی، ماتیلدا؟
‫عه؟
‫و ـ وایسا ببینم! چیکار می‌کنی؟ چقدر بی‌شرم!
‫باورم نمی‌شه... بسه!‍
‫ممنون، بابا!
‫قول می‌دم وقتی برگشتم یه مبارز قوی ‫ مثل خودت شده باشم!
‫من دیگه برم!
‫واقعاً، چقدر ناشی.
‫فقط بلدی با دخترت که داره می‌ره سفر اینطوری حرف بزنی؟
‫استاد!
‫چی داری می‌گی؟!
‫می‌دونم این‌بار دیگه فهمید چه حسی دارم.
‫مطمئنی؟
‫مگه نه، لئون، لاپاما؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نیای عزیز. نیا.
‫چی شده، سنسه؟
‫متأسفانه برخلاف انت جان، اصلاً عرضه‌ی ‫کشیدن تابوت رو نداری.
‫چـ-
‫دیگه اجازه نداری من رو بکشی.
‫پس با پاهای خودت راه برو!
‫انگار بهش نیازی نیست.