‫تا وقتی بتونم نونی دربیارم راضی‌ام.
‫دیگه چیز بیشتری نمیخوام.
‫یه لحظه وایسا!
‫اگه اینطوره که میگی؛ ‫اونوقت چرا هنوز استرلابتُ دور ننداختی؟
‫تو فکرم بود بفروشمش.
‫الآن،
‫گفتم که طبق محاسبات تو نون پختم‌.
‫-اما درحقیقت، این یه دروغه! ‫-ها؟
‫حقیقت اینه که،
‫داشتم از اون چیزی که حساب‌کتاب کردی،
‫نون باکیفیت‌تری میپختم.
‫تغییرات جزیی تو دستورپخت،
‫یا طرز اَلَک کردن آرد، میتونه مزه‌ی نون تغییر بده.
‫برای اینکه مانع بو بردن مقامات بشم،
‫اینکارو بدون بالا بردن قیمت کردم.
‫میدونی واسه چی چنین خطری به جون میخرم؟
‫چونکه نون پختن چیزیه که عاشقشم.
‫و صدالبته، سِرو کردنش به مردم.
‫اما خب، این حرف در مورد تو صدق نمی‌کنه.
‫تا وقتی یه نونی دربیاری، راضی‌ای به رضای خدا!؟
‫چه دروغ شاخداری.
‫البته به خودت دروغ میگی، نه من.
‫خیلی وقت پیش، پدرت یه حرفی بهم زده بود.
‫مردی عاقل در زمین و زمانی بسیار دور،
‫یکی به اسم سقراط نمیدونم ارسطو نامی، گفته که:
‫«همه‌چیز دارای فضیلت است.»
‫پتانسیلی طبیعی،
‫یا عملکردی که فقط اون چیز ازش سر درمیاره.
‫فضیلتِ پرنده؛ پرواز کردنه.
‫فضیلت صندلی اینه که؛ روش بنشینیم.
‫طبق گفته‌ی اون فلاسفه،
‫فضیلت انسان؛ توانایی فکر کردنه.
‫بر این اساس،
‫فضیلت من، نون پختنه.
‫حالا مال تو چیه؟
‫این ارسطو مرسطو یا اونیکی رفیقش یه نظر دیگه‌ای هم دارن.
‫«انسان هنگامی خرسندترین است که از چیزی که
‫برای او بهترین و مناسب‌ترین باشد، لذت ببرد.»
‫چیزایی که دوسشون داری،
‫ماموریت خداوند هستن که بهت عطا کرده.
‫به وسیله‌ی اونهاست که خود واقعی‌ات باقی میمونی.
‫پس پنهونشون نکن.
‫تا جوونی دریاب‌شون.
‫هیچکی ازت ایرادی نمیگیره.
‫اما...
‫والا...اون بخش آخر همچینم حقیقت نداره.
‫خیلیا هستن که احتمالا صداشون دربیاد.
‫اما اهمیتی نداره.
‫تو ادامه بده.
‫بهرحال به خودت مربوطه.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هی، آلبرت!
‫قسمت بیست و چهارم: تائومازین(حیرت، شگفتی)
‫این نونا رو به این آدرس کلیسا بفرست.
‫همون همیشگی نیست؟
‫نه.
‫همین تازگیا کشیشی که اونجا میشینه رو ملاقات کردم.
‫بهش قول نون از پخت بعدی‌ام دادم.
‫اونقدرام دور نیست، دمت گرم برسونش.
‫باشه.
‫اینجاست؟
‫ببخشید!
‫هیشکی اینجا نیست‌
‫به اعتراف‌گاه خوش اومدی.
‫من کشیش اینجام.
‫به شجاعتت برای اومدن به اینجا احسنت میگم.
‫اعـ اعتراف‌گاه‌؟
‫بله.
‫همونطور که از اسمش معلومه،
‫جایی‌ـه که گناهکاران به ‫گناهانشون اعتراف می‌کنن.
‫و به عنوان خادم خدا، بهت عفو و مصالحه عطا میکنم.
‫منظورتون چیزی مثل مراسم توبه‌ست؟
‫تاحالا ندیدم تو چنین اتاقی برگزارش کنن‌.
‫بله، مطمئنم که ایده‌ی بدیعیه.
‫البته انتظار دارم در آینده محبوب‌تر بشه.
‫یکم داره خونسردانه رفتار میکنه.
‫خب، الان به گناهانت اعتراف کن.
‫ی_یه‌لحظه..‌‌.من فقط اومدم اینجا نون تحویل بدم.
‫دلیلی برای تردید نیست.
‫یا نکنه بهم اعتماد نداری؟
‫خب، چیزه.‌‌..
‫نمیتونم چهره‌تون ببینم، ‫و به طرز عجیبی مُصر هستین.
‫راستش بخواین، سختمه اعتماد کنم.
‫عجب خبر بدی.
‫اما آخه، تو اولین بازدیدکننده‌ی من هستی.
‫و لابد منم کمی بهم ریختم.
‫اعصابش بهم ریخته؟
‫اما باز هم، این فرصتی باارزشه.
‫حتی یک دل‌نگرانی هم نداری؟
‫والا، یکی دارم.
‫چی هست؟
‫گمونم اینه که، ازم خواسته شده برم دانشگاه.
‫نمیخوای بری؟
‫نه.
‫چرا نه؟
‫دقیقا حرف کتاب مقدسه.
‫ساده بخوام بگم؛
‫اشتیاق برای دانستن، مهمله.
‫دلیلی پشت این طرز فکرت داری؟
‫ترجیح میدم فراموشش کنم.
‫بگذریم، نون رو اینجا میذارم.
‫پس يعنی،
‫هنوز فراموش نکردی؟
‫این چطوره؟
‫اگر کمکی میکنه،
‫خوشحال میشم یکی از دل‌نگرانی‌های خودم ‫رو وقتی تو تموم شدی بهت بگم.
‫چرا حرفایی که سر دلت مونده رو نمیزنی؟
‫بعضی وقتا صحبت کردن میتونه تو رو سبک کنه.
‫خب...
‫کار دیگه‌ای ندارم انجام بدم.
‫شاید منم بگم.
‫اول از همه‌...
‫اهل کجایی؟
‫یه روستای خیلی دور.
‫اوه؟ کدوم؟
‫یه روستا به اسم برودزو.
‫که‌اینطور.
‫من اونجا متولد شدم، پدرم کشاورز بود.
‫وقتی کوچیک بودم،
‫مامانم فوت شد.
‫بعدش بابام تنهایی بزرگم کرد.
‫وقتی بچه بودی، اتفاقی افتاده؟
‫پدرم...
‫روی یادگیری تاکید میکرد.
‫یه حرفی رو بارها و بارها بهم میگفت.
‫هنوز حرفش یادمه.
‫«پسرم،
‫ما همگی محکوم به تحمل کردن زندگی‌ای سخت هستیم.»
‫«اما هستند آدمایی که زندگی‌شون بسیار دشوارتره.»
‫«هستند اشخاصی که میگن ما کشاورزا نیازی به تحصیلات نداریم.»
‫«اما درست نیست.»
‫«اگر همه باهوش‌تر بشن و کنار هم کار کنیم»
‫پس قطعا یک روزی میتونیم دنیایی بسازیم که،
‫هیچکسی زجر نخواهد کشید و همگی به راحتی زندگی کنیم.
‫گفت که: دلیل آموزش دیدن اینه.
‫اون خوش‌شانس بود که مورد لطف و تحسین یکی از بزرگای روستا بود،
‫که تحت‌تاثیر رفتارش قرار گرفته بود.
‫اون اجازه داشت کتابایی بخونه که اغلب آدمهای عادی نمیتونستن بخونن.
‫اون همه‌ی کتاب‌هارو می‌آورد خونه، فارق از اینکه موضوع‌شون چی باشه.
‫اون موقع، پدرم،
‫به ذهنش هم خطور نمیکرد که این سبب مرگش بشه.
‫بهرحال، این دلیلی بود که از سن کم خوندن یاد گرفتم.
‫ما حتی یه استرولاب توی خونه داشتیم.
‫و باهاش رصدهام رو ثبت میکردم.
‫از رصد کردن آسمون خوشت میومد؟
‫بله، قبلا دوست داشتم.
‫اون زمان‌ها، شیفته‌ی آسمون شب بودم.
‫مثل احمقا، هیچوقت ازش خسته نمیشدم.
‫هر شب به بالا خیره میشدم.
‫نمیتونم توضیح بدم که چرا،
‫اما به‌نحوی،
‫قلبم رو به تپش مینداخت.
‫پدر! یه چیز عالی کشف کردم.
‫چی هست؟
‫سمت شمال، درست بالا سر ما،
‫ستاره‌ای هست که اصلا حرکت نمیکنه.
‫آره؟
‫این همونه که بهش میگن ستاره‌ی قطبی.
‫ستاره‌ی قطبی؟
‫خب بگو پسرم،
‫این اکتشافت به چه دردی میخوره؟
‫ها؟
‫برای مثال، ستاره‌ای که حرکت نمیکنه،
‫خیلی در راهیابی مفیده، درست مثل یک نقشه.
‫فقط وقتی که،
‫اکتشافات اینجور مفید باشن، معنی دارن.
‫بدون اون، بیخودن.
‫تو باید همیشه حواست به این موضوع باشه.
‫بازم،
‫کارت تو اکتشاف چنین چیزی خوب بود، پسرم.
‫بهت افتخار میکنم.
‫از مطالعه کردن لذت میبری؟
‫بله، پدر.
‫چی میخوای بدونی؟
‫خب.‌‌..همه‌چیز رو.
‫آسمون شب همیشه منو شگفت‌زده میکنه.
‫چرا ستاره‌ها اون بالا بالاهان؟
‫چرا فقط شب پدیدار میشن؟
‫چندتا هستن؟ کجان؟
‫کی پدیدار شدن؟ چند وقته که هستن؟
‫اصلاً، ستاره‌ها چی هستن؟
‫خیلی چیزاست که میخوام بدونم!
‫اون‌وقت چرا می‌خوای بدونی؟
‫هان؟
‫چراش رو نمی‌دونم.
‫اما قلباً این رو می‌خوام.
‫می‌خوام بدونم.
‫پس چیزیه که دلت می‌خواد؟
‫هان؟
‫پسرم.
‫از این پس، هر وقت چیزی یاد گرفتی،
‫یا میل به یاد گرفتن رو حس کردی،
‫یه چیز رو یادت باشه:
‫«تردید کن.»
‫به دانش خودت، به منطق حاکم بر دنیا، ‫و حتی انگیزه و تواناییت شک کن.
‫کنجکاوی می‌تونه از کنترل خارج بشه.
‫می‌تونه تبدیل به دیو لاعلاجی بشه...
‫...و تغییرات جبران‌ناپذیری به بار بیاره.
‫پس خوب شک کن،
‫و اگر دیدی در خدمت بشر نیست، ‫ازش بگذر.
‫اما اگر همچنان دوست داری یاد بگیری،
‫می‌تونم برات استاد خصوصی بگیرم.
‫و واقعاً؟
‫آره.
‫این چیزی نیست که هر کسی بتونه ‫داشته باشه.
‫پس باید بابتش از خدا ‫سپاسگزار باشی.
‫اون موقع بود که دیدمش.
‫استادم.
‫آلبرت،
‫ایشون استادی هستن که ‫بهت گفتم.
‫استاد رافال هستن.
‫گوی: در باب حرکات زمین
‫گوی.
‫مممم...
‫نزدیک بود.
‫شاید کمی بیش‌ازحد سخت بود.
‫خب، چطوره کمی استراحت کنیم؟
‫چـ چشم.
‫راستی،
‫تو اتاقت آسترولاب دیدم.
‫ستاره‌ها رو رصد می‌کنی؟
‫آمم آره.
‫وقایع هر روز رو ثبت می‌کنم.
‫عالیه.
‫شما هم از رصد ستاره‌ها خوشتون میاد؟
‫«خوش» که چه عرض کنم،
‫عاشقشم.
‫من در شرایط نسبتاً خاصی متولد شدم.
‫هیچ والدینی نداشتم.
‫خوشبختانه محققی من رو به سرپرستی گرفت،
‫و زندگی مرفه‌ای داشتم.
‫اما دروغ نگم، احساس تنهایی می‌کردم.
‫ستاره‌ها بودن...
‫...که نجاتم دادن.
‫چون...
‫...یه روز موقع تماشای آسمون ‫متوجه چیزی شدم.
‫فهمیدم اون بالا دنیایی...
‫...فراتر از دنیای ما وجود داره.
‫فهمیدم تنها نیستیم.
‫شگفت‌زده شده بودم.
‫و اینکه...
‫...همه‌شون توی یک آسمون بودن.
‫پس قطعاً توسط چیزی ‫بزرگ‌تر به هم وصل شدیم.
‫چیزی مثل حقیقت.
‫همون‌جا تصمیم گرفتم کشفش کنم.
‫- اما من... ‫- هوم؟
‫من چنین هدف بزرگی ندارم.
‫چیزهایی که ثبت می‌کنم به ‫هیچ دردی نمی‌خورن.
‫نه به کسی کمک می‌کنن،
‫و نه در خدمت ایمان‌ـه.
‫برای همین فکر می‌کنم بیهوده‌ن.
‫بیهوده؟
‫پس چرا هر روز تکرارش می‌کنی؟
‫راستش... خودم هم نمی‌دونم.
‫فقط کنجکاوم که بدونم...
‫اما نمی‌تونم به خاطر چنین دلیل ‫خودخواهانه‌ای ادامه‌ش بدم.
‫آلبرت، صورت فلکی کمان رو ببین.
‫هان؟ کمان؟
‫اون چیه دیگه؟
‫بدون شناخت صورت‌های فلکی ‫رصد می‌کردی؟
‫عجب جسارتی داری تو بچه.
‫خب... انگشت من رو دنبال کن.
‫اون سرشه،
‫اونم قوس کمان‌ـه.
‫اونجا هم تنه‌شه.
‫و نکته‌ی آخر...
‫...جایی‌ـه که پاهاش هست.
‫خب؟
‫شبیه قنطورس افسانه‌ای می‌مونه ‫که تیروکمان دست گرفته، نه؟
‫نه.
‫نیست؟ ‫قبول دارم کمی باید زور زد.
‫بـ ببخشید.
‫اما به یاد سپردنش آسون‌تر نمی‌شه؟
‫اگر اون نقاط پراکنده رو به هم وصل کنی،
‫چیزی رو می‌بینی، که قبلاً نمی‌دیدی.
‫مونده‌م مردم چجوری به ‫چنین چیزهایی رسیدن؟
‫کنجکاوم بدونم عقل و منطق‌مون چطور کار می‌کنه؟
‫در یونان باستان، صورت‌های فلکی رو ‫به افسانه‌ها نسبت می‌دادن.
‫هر کدوم قصه‌ی خودش رو داره.
‫صورت فلکی کمان مربوط به کیرون، قنطورس داناست.
‫جوینده‌ای که یابنده شد.
‫هرگز جلوی سختی‌ها سر خم نمی‌کردن،
‫و مشتاقانه دنبال حقایق هستی بودن.
‫می‌تونی حسش رو درک کنی؟
‫ستاره‌ها همین احساس رو بهت نمی‌دن؟
‫تائومازین.
‫تائومازین؟
‫آره، به گفته‌ی فیلسوف‌های باستان،
‫فلسفه با شگفتی آغاز می‌شود.
‫زمانی که از شدت زیبایی هستی به خودمون می‌لرزیم،
‫یا زمانی که خودمون رو وادار می‌کنیم ‫به اون زیبایی نزدیک‌تر شیم، حسش می‌کنیم.
‫به بیان بهتر،
‫این همون میل به تامل و پرسش‌ـه.
‫خداوند این جهان رو خلق کرد،
‫و بشریت به دنبال درک اونه.
‫حداقل من خواسته‌ای از این ‫والاتر نمی‌شناسم.
‫حاضرم برای رسیدن بهش...
‫هر بهایی رو بپردازم.
‫حتی اگر بهاش زندگیم باشه.
‫با کمال میل ازش دست می‌کشم.
‫گفتی نگرانی، درسته؟
‫گفتی نمی‌دونی این کارت به درد می‌خوره یا نه.
‫همین‌طور گفتی این میل مبهم به دونستن...
‫...بیهوده و اشتباهه.
‫در جواب،
‫می‌خوام چیز ناخوشایندی بهت بگم.
‫اینکه دانش باید برای بقیه و جامعه مفید باشه،
‫مزخرفه.
‫دوست داری یاد بگیری، بگیر.
‫همین و بس.
‫و اینکه آلبرت،
‫این رو یادت باشه:
‫وقتی صحبت از یافتن حقیقت‌ـه، ‫مهم‌ترین چیز اینه که...
‫باور کنی.
‫کشف خودت...
‫...در زیبایی هستی رو باور کن.
‫هر اتفاقی هم که بیفته،
‫من هرگز کنجکاوی‌ت رو سرزنش نمی‌کنم.
‫سرت رو درد نیارم.
‫بهتره بریم سراغ درس بعدی.
‫چطوره بریم سراغ جبر؟
‫- چیزه. ‫- هوم؟
‫صـ صورت‌های فلکی دیگه‌ای هم هست؟
‫چند تان؟
‫هر کدوم چجورن؟
‫می‌شه دفعه‌ی بعد بیشتر بهم یاد بدی؟
‫آره، حتماً!
‫باورنکردنی‌ـه.
‫حسابی پیشرفت کردی.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫حتی توی تربیع هم استاد شدی.
‫ممنون.
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه، فقط...
‫...بعد از حرف‌های شما،
‫متوجه شدم که اشراف بر اعداد...
‫...من رو به رموز کیهان نزدیک‌تر می‌کنه.
‫بهش که فکر می‌کردم،
‫خودبه‌خود دلم می‌خواست یاد بگیرم.
‫عالیه.
‫راستش فردا یه جلسه‌ی کوچیک هست.
‫افراد با انگیزه‌های مشترک ‫دور هم جمع می‌شن.
‫شعار گروه «جست‌وجوی آزادانه‌ی حقیقت»‌ـه.
‫اهمیتی نداره چی مطالعه می‌کنی.
‫هر نظر و دیدگاهی در میون گذاشته می‌شه.
‫حتی می‌تونی اون افکاری که گفتن‌شون در ‫جاهای دیگه خطرناکه، اینجا بیان کنی.
‫جمع بسیار دل‌نشین‌ـه.
‫نظرت چیه؟
‫درسته که خیلی جوونی،
‫اما اون چیزی رو که باید، داری.
‫دوست داری شرکت کنی؟
‫هان؟
‫جدی می‌گی؟
‫مـ معلومه که دوست دارم!
‫راستی؟ خوشحال شدم.
‫پس به پدرت هم می‌گم.
‫امیدوارم مشتاقش باشی.
‫حتماً!
‫ایـ اینجاست...
‫آره.
‫برهماگوپتا کشف کرده که...
‫ترجمه‌ی کتاب جبر خوارزمی رو خوندم و...
‫فارغ از عنصر پنجم، معتقدم اثیر...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.