‫ما کی هستیم؟
‫شکی ندارم که ما نسلی هستیم ‫که عصر جدید رو به ارث میبریم.
‫رهایی از تعصب و تبعیضِ گذشته،
‫ما آزادانه، زیرکانه و به شایستگی
‫به سمت ناشناخته‌ها شیرجه میزنیم.
‫و امروز دوستی جدید به سفرمون ملحق شده.
‫اسمش آلبرته.
‫خوش اومدی!
‫خوشحاليم هستی!
‫من استادش بودم،
‫و تفکر شفافش منو به وجد آورده.
‫گویا انگار استاد نظریه‌پردازی،
‫در کالبد پسری جوان حلول کرده.
‫اما اونچه بیشتر توجه منو جلب کرد،
‫کنجکاوی شدید اونه.
‫هیچ استعداد دیگری،
‫مهمتر از این برای آینده‌ی آکادمی نیست.
‫اینو میگم چون نگرانم.
‫شاید در آینده،
‫این دیدگاه که حقیقت عوض کشف شدن، ساخته می‌شه،
‫به نوعی فرضیه تبدیل بشه.
‫کتابهای در مورد گذشته و مربوط به کشورهای دیگه،
‫همگی توصیفِ تاریخ، فرهنگ و دین‌های مختلفه.
‫دانشِ فعلی کمبودهایی داره.
‫اما اگر در آینده با آنهایی که با ما غریبه هستن ارتباط بگیریم،
‫احتمالا حتی حقیقت هم روزی قابل درک خواهد بود.
‫وقتی چنین اتفاقی بیفته،
‫وحشت و تحسینِ حقیقت جهانی آرمانی،
‫در دل مردم کمرنگ میشه.
‫در نتیجه، تحقیق به شکل تخصصی گسترش پیدا می‌کنه.
‫اشتیاق رویارویی با انواع و اقسام دانش‌ها،
‫یا به عبارتی،، کنجکاوی،
‫احتمالا به عنوان موضوعی پوچ و بیخود مورد تنفر واقع بشه.
‫اگر این اتفاق بیفته،
‫کاری جز افسوس خوردن ازم برنمیاد.
‫برای همین تصمیم می‌گیرم...
‫...باور داشته باشم.
‫من به همه‌ی شما و
‫کنجکاوی شما باور دارم.
‫به سلامتی کنجکاوی‌تون و عضو جدید!
‫به سلامتی!
‫-به سلامتی! ‫-به سلامتی!
بارها و بارها، سر می‌دهم فریاد
خواه در این شب تار
دیوی درونم گردد بیدار
می‌خواهم ردی گذارم بر جا
ز این راز
گوی: در باب حرکات زمین
ذره‌ذره می‌بلعند
ستاره‌های سرخ و آبی، از گذشته تا آینده را
دانه به دانه را
می‌جوند بارها
تا که سرانجام آب شود و کنیم آن را نوش
بر فراز تپه‌ها... که می‌نگرم به ستاره‌ها
حتی این حس دلتنگی
صبح‌دم به تکاپو می‌افتد
گرچه همه چیز را پیش از رسیدن سپیده‌دم
‫ز یاد برده‌ام!
این جهان بی‌رحمانه ناتمام می‌نماید
زین سبب مرا به کاوش وامی‌دارد
گرچه هر قدر چون دیو فریاد دهم سر
باز هم به جایی نخواهد رسید
​​​ ​Na
n
do
de
mo
na
n
do
de
mo
sa
ke
bu
Ko
no
ku
ra
i
yo
ru
no
ka
i
ju
ni
na
tte
mo
​Ko
ko
ni
no
ko
shi
te
o
ki
ta
i
n
da
yo
Ko
no
hi
mi
tsu
o​
​Da
n
da
n
ta
be
ru​
A
ka
to
a
o
no
ho
shi
bo
shi
mi
ra
i
ka
ra
ka
ko
o​
​Ju
n
ju
n
ni
ta
be
ru
Na
n
ju
u
ka
i
mo
ka
mi
tsu
bu
shi
to
ke
ta
na
ra
no
mo
u
O
ka
no
u
e
de
ho
shi
o
mi
ru
to​
Ka
n
ji
ru
ko
no
sa
bi
shi
sa
mo
A
sa
ya
ke
de​
Te
ga
so
ma
ru
ko
ro
ni
wa
mo
wa
su
re
te
ru
n
da​
​Ko
no
se
ka
i
wa
ko
tsu
go
ni
mi
ka
n
se
i
​Da
ka
ra
shi
ri
ta
i
n
da
​De
mo
ka
i
ju
mi
ta
i
ni
to
ku
to
ku
sa
ke
n
de
mo
Ma
ta
ki
e
te
shi
ma
u
n
da
​​​ ​Na
n
do
de
mo
na
n
do
de
mo
sa
ke
bu
Ko
no
ku
ra
i
yo
ru
no
ka
i
ju
ni
na
tte
mo
​Ko
ko
ni
no
ko
shi
te
o
ki
ta
i
n
da
yo
Ko
no
hi
mi
tsu
o​
​Da
n
da
n
ta
be
ru​
A
ka
to
a
o
no
ho
shi
bo
shi
mi
ra
i
ka
ra
ka
ko
o​
​Ju
n
ju
n
ni
ta
be
ru
Na
n
ju
u
ka
i
mo
ka
mi
tsu
bu
shi
to
ke
ta
na
ra
no
mo
u
O
ka
no
u
e
de
ho
shi
o
mi
ru
to​
Ka
n
ji
ru
ko
no
sa
bi
shi
sa
mo
A
sa
ya
ke
de​
Te
ga
so
ma
ru
ko
ro
ni
wa
mo
wa
su
re
te
ru
n
da​
​Ko
no
se
ka
i
wa
ko
tsu
go
ni
mi
ka
n
se
i
​Da
ka
ra
shi
ri
ta
i
n
da
​De
mo
ka
i
ju
mi
ta
i
ni
to
ku
to
ku
sa
ke
n
de
mo
Ma
ta
ki
e
te
shi
ma
u
n
da
‫ای بابا، باز زیادی حرف زدم.
‫آقا، ببخشید.
‫بازم ممنون.
‫نمیدونم چی بگم،
‫اما خیلی خوشحالم که به اینجا دعوتم کردین.
‫اینقدر فروتن نباش!
‫اینجا همه برابریم.
‫بگذریم، من یه ماموریت دارم که بایستی برم، ‫پس رفع زحمت میکنم.
‫اما تو خوش بگذرون.
‫سر اون میزه احتمالا دارن راجع‌به کیهان‌شناسی صحبت میکنن،
‫حتما برات جالبه.
‫کیهان‌شناسی؟
‫اینهمه راه تا اینجا اومدی،
‫حیف میشه بخوای به این زودی بری.
‫حتما تا آخرش بمون.
‫بله، حتما.
‫باشه پس، بعدا میبینمت.
‫اطلاعات سری که به‌دست آوردم از اینجاست.
‫مرد صاحب‌نامی به اسم ابن‌الشاطر،
‫مواضع نخبه‌های مراغه رو پیش گرفت،
‫و حرکت یکسان بطلمیوس رو اصلاح کرد.
‫-اوه! ‫-ها؟
‫ببخشید، چیزی نیست!
‫لطفا ادامه بدین.
‫بله، کاری که ابن‌الشاطر انجام داد،
‫وای، نه.
‫یادم رفت رصد امروزم رو ثبت کنم.
‫چکار کنم؟
‫اگر الان برم خونه،
‫وقتی برگردم، دورهمی دیگه تموم شده.
‫تازشم، امروز روز خاصیه.
‫آسمون به زمین نمیاد یه امروز رو بیخیال شم.
‫...جور دیگه هم میشه به قضیه نگاه کرد.
‫-ها؟ ‫-شرمنده، بایستی برم.
‫بابت امروز واقعا ممنون.
‫ها؟ باشه.
‫بازم بیا، خب؟
‫میام، با اجازه!
‫اگه شانس بیارم،
‫میتونم اسب پدر رو قرض بگیرم و فوری برگردم.
‫شاید بتونم به‌موقع برگردم.
‫برگشتم!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ها؟
‫وای، خدایا.
‫ها؟ چ_چکار داری میک_
‫اوه، ها...
‫ای وای من، چه دردسری.
‫ببین، حالت درک میکنم.
‫حتما گیج شدی.
‫با این وجود، ازت میخوام که آروم باشی‌.
‫اگر منطقی برخورد کنی،
‫این هم میشه درک کرد.
‫من بهت ایمان دارم.
‫اول از همه بگم که،
‫قصد نداشتم چنین اتفاقی بیفته.
‫میخواستم موضوع رو با آرامش حل کنم.
‫بگذریم، از اولش شروع میکنم.
‫به تازگی شایعه‌ای شنیدم که،
‫پدرت اطلاعات خاصی رو در دست داره.
‫این اطلاعات مرتبط با تئوری‌ای انقلابیه،
‫که میتونه شکل جهان تغییر بده.
‫از وقتی یادمه، من شیفته‌ی این تئوری بودم.
‫اما امیدم برای پیگیری این تئوری رو از دست داده بودم.
‫با خودم گفتم بالاخره یک دری به روم وا شده.
‫برای همین ازش خواستم اطلاعات و،
‫تحقیقی مشترک رو شروع کنیم.
‫از من میشنوی که پیشنهاد بدی نبود.
‫راستش بخوای،
‫تئوری از عقل و درک بابات فراتره.
‫بدون خرد و جایگاه اجتماعی من،
‫ارزشش دود میشه میره.
‫خیلی منصفانه هم براش جبران میکردم،
‫و دوتامون سود خوبی میکردیم.
‫اما مشکل همینجا شروع شد.
‫اون پیشنهادم رد کرد.
‫بدون لحظه‌ای فکر کردن.
‫به جاش،
‫اصرار داشت که این تئوری با مدل‌‌های مطرح‌تر در تضاده،
‫و امکان داره شکست بخوره.
‫«من بچه دارم، نمیتونم خطر کنم.»
‫از این حرف‌ها.
‫عجب مرد ایرادگیری بود.
‫با قدم‌های سیاسی درست، ‫از هرگونه سرکوبی میشه جلوگیری کرد.
‫اما مگه گوش میداد!
‫نه، اوضاع بدتر از اینا بود...
‫وقتی سعی کردم قانعش کنم،
‫عصبانی شد.
‫آخرشم گفت؛ همه‌ی اطلاعات رو میسوزونه.
‫باید بگم،
‫اینجا بود که زبونم بند اومد.
‫برخلاف اونهمه حرفش از دانش و یادگیری،
‫فقط یه دهاتی بود که نگران جون خودشه.
‫ای وای، گمونم نباید بدِ باباتو میگفتم.
‫حرفم پس میگیرم، شرمنده.
‫بهرحال، حالت عصبی بهش دست داد،
‫و باخودم گفتم الانه که کار مخربی بکنه.
‫برای همین، آرومش کردم.
‫به تنها روشی که بلد بودم.
‫پدرت،
‫چیزهایی رو پیش خودش نگه داشته بود و نمیخواست با کسی شریک شه.
‫این گناهی تحمل‌ناپذیره.
‫چنین طرز تفکری باید نابود بشه.
‫فهمیدی؟
‫مسئله‌ی مهم اینجا اینه که،
‫دانشی که پدرت به ارث برده بود،
‫دیگه گم نمیشه.
‫فداکاری، لازمه‌ی کشف زیبایی این دنیاست.
‫خب الان دیگه اوضاع برات شفاف شد، آره؟
‫در آخر،
‫درست وقتی که سخنرانی‌اش تموم کرد،
‫توسط اهالی شهر دستگیر شد.
‫بقیه‌اش نمیدونم‌.
‫مسخره‌ست، نه؟
‫همش بی‌معنی بود.
‫پدرم،
‫بهم گفت که شک کنم.
‫در نتیجه، به هیچکی اعتماد نکرد،
‫و بخاطر شریک نکردن مردم در اطلاعات، کشته شد.
‫استاد من،
‫بهم گفت که باور داشته باشم.
‫در نتیجه‌اش، ‫هیچ شکی در اعتقاداتش نداشت،
‫تاحدی که قتل رو مورد سوال قرار نمی‌داد.
‫این سرنوشت اشخاصیه که با دانش سروکار دارند.
‫«حقیقت» و «یادگیری» دو بار بسیار سنگین برای انسان هستن.
‫برای همین دانشگاه،
‫مسیر یک آدم احمقه.
‫مجبوری بین این دوتا انتخاب کنی؟
‫ها؟
‫شک و باور.
‫داشتن دوتاشون ضرری داره؟
‫بله، داره.
‫اینها همدیگر نقض میکنن.
‫قدیس توماس آکویناس نوشتن که دانش،
‫هم مادّی‌ـه،
‫و هم غیرمادّی.
‫جسم و روح.
‫عقل و ایمان.
‫فلسفه و الهیات.
‫تردید و باور.
‫این تناقض‌ها جدایی‌ناپذیرن.
‫چرا؟
‫چون انسانیم.
‫انسان‌ها نه خدان و نه جانور.
‫چیزی مابین این دو هستن.
‫اما دقیقاً به همین علت...
‫...می‌تونن تناقض، ابهام و سردرگمی‌ها رو بپذیرن.
‫در واقع این‌ها به ذهن ما ‫فرصت نفس کشیدن می‌دن.
‫از حرف‌هات پیداست...
‫...که دیگه حضور خدا رو حس نمی‌کنی.
‫یا در واقع...
‫...از درک اعجاز هستی عاجزی.
‫حسش نمی‌کنی.
‫معجزه، پدیده‌ای تصادفی‌ـه که ‫در دل قطعیت متولد می‌شه.
‫و همچنین،
‫پدیده‌ای قطعی‌ـه که در دل تصادف‌ها متولد می‌شه.
‫قبلاً این‌ها رو حس کردی.
‫به خوبی می‌دونی که این هستی عین معجزه‌ست.
‫اما با کنار گذاشتن خاطرات و تجربیاتت،
‫گذشته، ریشه‌ها، خود درد،
‫و حتی خود معجزه رو گم کردی.
‫در حالی که قلمرو این‌ها درست همون ‫جایی‌ـه که تو بهش تعلق داری.
‫از دهن من حرف زن.
‫می‌دونی باید چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫ساده‌ست.
‫آسمون رو نگاه کن.
‫و یک نفس عمیق بکش.
‫مشکلات من به این سادگی نیست.
‫البته که نیست.
‫اما اینجوری هم نیست ‫که نشه بهشون غلبه کرد.
‫نامه‌ی [پولس رسول) به قُرِنتیان،
‫پولس رسول: از رسولان یا پیام‌برهای عیسی مسیح.
‫فصل 10، آیه‌ی 13.
‫«خداوند وفادار است؛
‫او هرگز شما را ورای توانایی‌تان،
‫وسوسه نخواهد کرد.
‫و همچنین راه گریز و تحمل آن‌ها را ‫به شما عطا خواهد کرد.»
‫خب،
‫حالا که شجاعت به خرج دادی و حرف زدی،
‫منم به نگرانی پنهانم اعتراف می‌کنم.
‫من...
‫مدت‌ها پیش...
‫...اجازه دادم دوستم بمیره.
‫دوستم در زمینه‌ی کارش،
‫مرتکب گناه وحشتناکی شده بود.
‫گناهی نابخشودنی.
‫در نتیجه،
‫از دنیا رفت.
‫اما دقیقاً جرم سنگین گناهش بود...
‫...که راه رستگاری رو نشونش داد.
‫اون موقع تصمیم درست چی بود؟
‫هنوزم نمی‌دونم.
‫حتی نمی‌دونم روزی خواهم فهمید.
‫اما یه چیز برام روشنه.
‫اینکه تا امروز...
‫...چشم روی گذشته بسته بودم.
‫اما الآن برای اولین بار تونستم ‫اون رو به زبون بیارم.
‫احتمالاً با این‌کار بیش از پیش ‫عذاب خواهم کشید.
‫اما در عین حال،
‫معتقدم امروز قدم اول رو برداشتم.
‫تو هم همین‌طور.
‫از نگرانی‌هات بهم گفتی.
‫حالا می‌تونی به جلو قدم برداری.
‫خداوند پذیرای ما خواهد بود.
‫و همچنین همیشه پناه ما خواهد بود.
‫اما برای این کار،
‫باید به خودمون غلبه کنیم،
‫و در نهایت اخلاص با خداوند روبه‌برو شیم.
‫و همچنین،
‫در تنهایی‌ها باید از خودمون بپرسیم،
‫که آیا ما سزاوار پذیرش خداوند هستیم.
‫اما هر قدر هم با این سوال کلنجار بریم،
‫خداوند هرگز با ما حرف نمی‌زنه.
‫درسته.
‫به همین دلیل این امکان رو داریم...
‫...که تا بی‌نهایت به فکر کردن ادامه بدیم.
‫دوست دارم باور کنم که ‫این خوشبختی‌ـه.
‫خب...
‫فقط می‌مونه یه سوال دیگه.
‫نون بخوای، سکه می‌دی.
‫امتیازی بخوای، خراجش رو می‌دی.
‫دستمزد بخوای، کار می‌کنی.
‫اما...
‫چی باید داد...
‫...تا حقیقت دنیا رو دریابی؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫دنبال جوابش بگرد.
‫برای چی؟
‫برای اینکه بتونی زندگی رو از سر بگیری.
‫رفتن به دانشگاه، می‌تونه...
‫...راهی برای رسیدن به جواب باشه.
‫دیگه برو، خدا به همراهت.
‫فداکاری، لازمه‌ی کشف زیبایی این دنیاست.
‫هر اتفاقی هم که بیفته،
‫من هرگز کنجکاویت رو سرزنش نمی‌کنم.
‫استاد،
‫می‌خوام زیبایی دنیا رو کشف کنم.
‫و در این راه باید چیزی رو فدا کرد.
‫راستش...
‫...منم همین‌طور فکر می‌کنم.
‫اما راهی که تو انتخاب کردی،
‫به زیبایی نرسید.
‫نمی‌دونم چی باید داد...
‫...تا حقیقت این دنیا رو دریافت.
‫اما مطمئنم...
‫مخفی‌کاری‌های پدرم، یا کشتن امثال تو...
‫...راهش نیست.
‫ما کامل نیستیم.
‫باید دست به دست هم بدیم.
‫وگرنه حریف این دنیا نمی‌شیم.
‫انسان‌ها، موجوداتی اجتماعی هستن.
‫استاد،
‫منم تائومازین رو حس می‌کنم.
‫اما این احساس رو نه شبیه تو،
‫که جور دیگه‌ای پیش خواهم برد.
‫با تردید به جلو حرکت می‌کنم،
‫و با باور سرم رو برمی‌گردونم.
‫جست‌وجوی زیبایی‌ها،
‫و الهامات،
‫برای من پایان نخواهد یافت.
‫عه برگشتی؟
‫- انتظار نداشتم انقدر طول بکشه. ‫- ارباب!
‫لطفاً اجازه بدین برم دانشگاه.
‫بذار ببینم.
‫شما متقاضی جدید هستین.
‫آقای آلبرت، درسته؟
‫بله.
‫بفرمایید اینجا رو امضا کنید.
‫آلبرت... برودزفسکی؟
‫بله.
‫برودزوو اسم زادگاهمه.
‫امضام با این اسمه.
‫صحیح.
‫خب... دیگه چیزی نمی‌مونه.
‫از فردا هر کلاسی رو که مایل باشی، ‫می‌تونی برداری.
‫هان؟ نامه؟
‫برای من؟
‫بله، برای آقای پوتوتسکی‌ـه.
‫پوتوتسکی؟
‫کسی رو به این اسم نمی‌شناسم.
‫اما آدرسش که همین‌جاست.
‫آره، آدرس که درسته،
‫نکنه... برای...
‫...سکنه‌ی قبلی باشـه؟
‫آخه من روحم هم از ‫چنین چیزی خبر نداره.
‫«سند مالکیت.»
‫«به موجب انتشار کتاب زیر،
‫ده درصد از سود آن به شما تعلق می‌گیرد.»
‫آدم مورمورش می‌شه.
‫آخه اینم شد اسم کتاب؟
‫«در باب حرکات زمین.»
‫قطعاً اشتباهه.
‫زمین که حرکت نمی‌کنه، ‫آسمون حرکت می‌کنه.
‫بدجور مشکوک می‌زنه.
‫حتی کتابی هم که نوشته، نفرستادن.
‫ولی ما که دست رد به پول نمی‌زنیم، ‫پس عیبی نداره...
‫«در باب حرکات زمین؟»
‫هوم؟
‫در سال 1468،
‫و در سن 23 سالگی، آلبرت برودزفسکی ‫در دانشگاه کراکوف ثبت‌نام کرد.
‫او در نهایت به مدت 20 سال، در همان ‫دانشگاه مشغول به تدریس شد.
‫سخنرانی‌های وی عمدتاً حول ‫ریاضیات و فلسفه‌ی طبیعی می‌چرخید.
‫در مقطعی،
‫او نسبت به مدل سنتی زمین مرکزی ‫ابراز تردید کرد،
‫اما از نتیجه‌گیری خودداری نمود.
‫در سال 1482،
‫او شرحی بر کتاب «نظریه‌های جدید سیارات»،
‫که آن زمان در دانشگاه تدریس می‌شد، نوشت.
‫که در دانشگاه بسیار مورد اقبال قرار گرفت.
‫سال 1491،
‫یکی از دانشجویان، نجوم را از تفاسیر وی فرا گرفت،
‫آن دانشجو کوپرنیک نام داشت.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫«گوی: در باب حرکات زمین»
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.