‫«در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آنجا ‫ که پس از صبر تو را او به سر صدر نشاند.»
‫[حضرت مولانا]
‫[قسمت ۱]
‫[یا راه را پیدا کن یا در آن گُم‌گشته شو.]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[آناتولی، سال ۱۲۴۲ پس از میلاد مسیح]
‫- تو کی هستی آقا؟ ‫- لازم نیست فرار کنی.
‫- با خودت فرق چندانی ندارم. ‫- فرار نکردم.
‫ولی این‌‌طوری که خودم رو دارم متجسم می‌بینم...
‫نگران نباش.
‫قراره با تو برای تو و از تو بگیم.
‫بعد از عالم سخن به عالم زندگان برت می‌‌گردونیم.
‫- من... ‫- داری می‌‌گردی.
‫از حقایق مطمئنی.
‫ولی نمی‌‌تونی راه درستی برای گفتنش پیدا کنی.
‫نگران نباش، خداوندگار. ‫(خداوندگار: لقب مولانا)
‫در مرز حقیقت قرار گرفتی.
‫ولی این کافی نیست. ‫باید شیرجه بزنی تو دریای حقیقت.
‫ما هم با کمک خودت تو رو هدایت می‌‌کنیم.
‫چرا من؟
‫دستت رو باز کن.
‫این چیه؟
‫- ذره. ‫- یکی از دلایلش همینه.
‫چشمای تو ماسه رو نمی‌‌بینه، ‫ذره رو می‌‌بینه.
‫مشقّت داره، خداوندگار.
‫هم بودن مشقّت داره، هم نبودن.
‫ولی اول باید...
‫با یه سری چیز دیگه تو دنیای مادی، روبه‌‌رو بشی.
‫طوفان شن!
‫فریب ظاهر رو نخور. ‫ممکنه گمراه‌‌کننده باشه.
‫شاید حقیقت در شنیده‌‌ها نهفته باشه.
‫شنیده‌‌هات رو به من بگو.
‫دارن میان، خداوندگار.
‫برای خرابکاری و خونریزی میان.
‫مغول‌‌ها.
‫مغول‌‌ها فتنه به‌پا می‌‌کنن. ‫بهت تهمت می‌‌زنن.
‫دو تا مشکل بزرگ.
‫یکی از یکی سنگین‌‌تر.
‫یکی در عالم ماده ‫و دیگری در عالم معنا.
‫مشکل دنیای مادی مغول‌‌ها هستن.
‫مشکل دنیای معنوی...
‫مسیریه که کشف می‌‌کنی.
‫حقیقت به مسیر نیاز داره، ‫مسیر هم به سنگ‌فرش.
‫حقیقت رو راه خودت قرار بده.
‫تا خدا از همه‌چیز مجزا و متمایز باشه.
‫مشکلات رو بهم گفتی. ‫پس راه چاره چی؟
‫کسی که باید راه چاره رو پیدا کنه، ‫خودِ تویی خداوندگار.
‫ولی خیلی زمان نداری.
‫یکی‌‌شون خیلی بهت نزدیکه. ‫حسش نمی‌‌کنی؟
‫بابا؟
‫- استاد، حال‌تون خوبه؟ ‫- دارن میان.
‫کیا دارن میان؟
‫- استاد؟ ‫- بابا؟
‫[قونیه، پایتخت حکومت سلجوقیِ آناتولی]
‫جنسش از طلا و زمرده. ‫همون چیزی که برازندۀ استادمونه.
‫استاد؟ خوش‌تون نیومد؟
‫استاد؟ کجا دارین می‌‌رین؟ ‫تو رو خدا یه چیزی بگین.
‫در رو باز کنین آقایون.
‫فکر می‌کردم اونا توی مضیقه قرار گرفتن.
‫- کیا؟ ‫- مغول‌‌ها.
‫حتی اگه مغول هم باشن،
‫مگه رسیدن به قونیه به این راحتیه؟
‫چرا نباشه؟
‫باید اول از قلعه ارزروم عبور کنن.
‫که کار آسونی نیست.
‫بدون کشتن تیراندازان و سربازان مستقر در قلعه
‫امکان پیشروی ندارن.
‫خداوندگار.
‫قلعۀ ارزرومِ ما غیرقابل نفوذه.
‫اگه فتح اون قلعۀ غیرقابل نفوذ ‫نزدیک باشه چی؟
‫اگه غیرممکن ممکن بشه چی عمر؟
‫۴۰ روز گذشته! دیگه منتظر نمون!
‫نوه‌‌ات نمیاد!
‫حتماً خیلی وقت پیش ‫خوراکِ حیوونا شده.
‫از من خواستی...
‫یه شکار برات بیارم. ‫من دو تا آوردم.
‫گفتی اگه برگردم، می‌‌تونم مبارز خوبی بشم.
‫برگشتم!
‫دیگه مبارز حساب می‌‌شم؟
‫تو مبارز خوبی هستی، بایجو.
‫دشمن‌‌هات ازت می‌‌ترسن.
‫«خدای آسمان»...
‫بهت پیروزی و برتری عطا می‌‌کنه.
‫هیچ‌‌کس نمی‌‌تونه بهت غالب بشه.
‫بابا.
‫کمان‌‌ها حاضرن.
‫کمان سلجوقی، قربان.
‫- بُردش چقدره؟ ‫- ۶۰۰ قدم.
‫و این هم کمان جدید مغولی. ‫بُردش ۶۰۰ قدمه.
‫- کی امتحانش کرده؟ ‫- من امتحان کردم.
‫الان باهاش تیر می‌زنم.
‫- برای هدف‌گیری پوست حیوون بذارید. ‫- پوست حیوون نذارید.
‫به‌جای پوست حیوون خودت وایمیستی.
‫اگه بُردش همون اندازه‌‌ای باشه که گفتی،
‫زنده می‌‌مونی.
‫اگه نباشه،
‫با کمانی که خودت ساختی، می‌‌میری.
‫مغول‌‌ها فتنه به‌پا می‌‌کنن. ‫بهت تهمت می‌‌زنن.
‫می‌‌بینی خداوندگار. ‫چیزهایی که می‌‌گیم یکی‌یکی اتفاق می‌‌افتن.
‫دو تا مشکل بزرگ. ‫یکی از یکی سنگین‌‌تر.
‫یکی در عالم ماده ‫و دیگری در عالم معنا.
‫خوش اومدید خداوندگار.
‫خداوندگار؟ ‫خداوندگار؟
‫خداوندگار چِش شده؟
‫با خودت فرق چندانی ندارم.
‫مشقّت داره.
‫هم بودن مشقّت داره، هم نبودن.
‫خداوندگار.
‫مشقّت داره.
‫چیزهایی که می‌‌گه خیلی مهمه.
‫درسته.
‫جناب وزیر.
‫عمر! خیلی وقت بود قصر رو ‫با قدومت منوّر نکرده بودی.
‫این چه حرفیه؟ ‫من کجا، منوّر کردن قصر کجا؟
‫تو قدرتمندترین
‫و شریف‌‌ترین سرباز سلجوقی هستی.
‫خودت و قدرتت رو این‌قدر دستِ کم نگیر.
‫چون در کسی که خودش رو دستِ‌کم می‌‌گیره...
‫دنبال غرور می‌گردن، عمر اتابک.
‫ما تکبرمون رو با محبت خداوندگار اصلاح می‌‌کنیم.
‫- خدا نصیب همه بکنه. ‫- آمین.
‫چی شما رو تا اینجا کشونده؟
‫مغول‌‌ها.
‫مغول‌‌ها؟
‫اگه سلطان اجازه بدن...
‫می‌‌خوام با نیروهای پیش‌قراول ‫به قلعۀ ارزروم برم.
‫چرا همچین درخواستی می‌‌کنی؟ ‫چی می‌‌دونی؟
‫چیزی نمی‌‌دونم قربان.
‫ولی مولانا تو دلم شک انداخت.
‫چه شکی؟
‫بهم گفت...
‫«اگه فتح اون قلعۀ غیرقابل نفوذ نزدیک باشه چی؟»
‫کِی قراره قلعۀ ما فتح بشه؟
‫در مورد زمانش چیزی بهت گفته؟
‫کل چیزی که گفت، همین بود.
‫اگه می‌‌دونست، از ما پنهون نمی‌‌کرد.
‫پس همۀ این‌‌ها حدس و گمان‌ـه.
‫حدس و گمان مال مردمه، جناب شمس‌‌الدین.
‫همون‌‌طور که می‌‌دونید
‫بین گمان‌های مولانا با گمان‌های شما
‫یه تفاوت‌‌هایی وجود داره.
‫که این‌‌طور، عمر.
‫صرفاً بر اساس این گمان،
‫می‌‌خوای سرباز بفرستم ارزروم؟
‫- در جایگاهی نیستم که به شما بگم چه‌‌کار بکنید. ‫- بگو عمر.
‫نظرت رو بگو.
‫اگه اون گمان از طرف مولانا مطرح شده باشه،
‫این کار رو می‌‌کردم.
‫باشه عمر.
‫بذار در موردش فکر کنم.
‫عمر!
‫صحبت‌‌های مولانا مهمه.
‫با این‌حال، نباید یادت بره
‫چنین حرکتی برای دولت ما خیلی حیاتیه.
‫یه گروه پیش‌قراول می‌شه ۱۰۰۰ نفر نیرو.
‫یادت نره قدمی که بدون فکر برداشته بشه،
‫می‌‌تونه منجر به فاجعه‌‌های بزرگی بشه.
‫نظرتون برام ارزشمنده، جناب وزیر.
‫عمر اتابک.
‫می‌‌خوام کنجکاوی من رو ‫ در مورد یه موضوعی برطرف کنی.
‫البته. چه موضوعی کنجکاوی شما رو بر انگیخته؟
‫دیدگاه مولانا در مورد جنگ چیه؟ ‫ چیزی می‌‌دونی؟
‫خداوندگار توی عالم معنا ‫در حال جنگه.
‫علاقه‌ای به جنگ در دنیای مادی نداره.
‫جناب وزیر.
‫کامیار.
‫تو نظرت در این مورد چیه؟
‫فقط خدا می‌‌دونه فرضیۀ مولانا ‫ از کجا نشأت گرفته.
‫ولی این یه واقعیته ‫که مغول‌‌ها به قصر ما چشم دارن.
‫به سمت قلعۀ ارزروم راهی می‌‌شید.
‫وضعیت اونجا و موقعیت مغول‌‌ها رو بررسی می‌‌کنید.
‫جز من هیچ‌‌کس از سفرتون خبر نداره. ‫بین خودمون هم می‌‌مونه.
‫احتیاط کنیم. بقیه‌‌اش با خداست.
‫تا وقتی اسب‌‌هاتون از خستگی نمُردن، ادامه بدید.
‫بکُش‌شون.
‫این چه پرنده‌‌ایه؟
‫دُرنا؟
‫- غاز؟ ‫- حالا فهمیدی!
‫علاءالدین.
‫- خداوندگار توی مکتب‌ـه؟ ‫- امروز اصلاً مکتب نیومد.
‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫چیزی نشده.
‫یه چیزی هست.
‫از کجا می‌‌دونی؟
‫اولین بار بود با چنین حالی می‌‌دیدمش.
‫من رو ندید. صدام رو نشنید.
‫حتی اگه می‌‌خواستی هم،
‫نمی‌‌تونستی صداتو به گوشش برسونی.
‫وقتی دختر کوچیکم رو دفن کردم،
‫بهش نگاه کردم و چاره خواستم.
‫نه بهم نگاه کرد ‫و نه راه چاره‌‌ای جلوی پام گذاشت.
‫این بچه‌‌ها یتیم شدن
‫و هیچ‌‌کس نپرسید مادرشون کجاست.
‫جنت خاتون! جلوی بچه‌‌ها این‌‌طوری صحبت نکنید.
‫ساکت‌موندن، از درون منو به جوش میاره.
‫اینکه بگی «حرف نزن»، ‫معلومه که برای شما راحته.
‫دخترم زیر خاکه، ‫خودت رو بذار جای اون.
‫گوهر خاتون رفت. ‫کایرا خاتون اومد.
‫جای سر و پا عوض شد.
‫به حرف‌‌های مادربزرگ‌تون اهمیت ندین.
‫خدا مادرتون رو بیامرزه.
‫من هم مادرم.
‫از نظرم فرقی بین تو و پسر خودم شمس‌‌الدین نیست.
‫از نظر من هست.
‫اسم مادر من گوهره.
‫خیلی وقته که فوت کرده.
‫دیگه تو سنی نیستم که ‫نیاز به مادر دیگه‌‌ای داشته باشم.
‫به حرف‌‌های مادربزرگ و برادرم ‫توجه نکن.
‫اینجا همه تو رو دوست دارن.
‫من تضمین می‌‌کنم.
‫قطره نباش.
‫خودت رو به دریا تبدیل کن.
‫حالا که دلت برای دریا تنگ شده،
‫قطره رو نابود کن.
‫تو...
‫صبر کن آقا.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فکر می‌‌کردم اسطرلاب ‫ برای ستاره‌‌شناس‌‌ها خیلی مهم باشه.
‫- خوش اومدی خداوندگار. ‫- خوش باشی.
‫ببخشید.
‫این اسطرلاب بعضی وقتا شمشیر می‌شه و ‫قصد جونم رو می‌‌کُنه.
‫بعضی وقتا هم من رو توی یه چاه بی انتها میندازه.
‫از اونجا می‌‌تونم ببینم که بیرون روشنه
‫ولی پام شکسته و کاری از دستم بر نمیاد.
‫شاید خدا بهت بال بده.
‫ناراحتی به خاطرِ موندن تهِ چاه، منطقیه؟
‫مگه یوسف از چاه بیرون نیومد ‫و پادشاه مصر نشد؟
‫شاید خدا می‌‌خواد تو رو سلطانِ اسطرلاب کنه.
‫با این اسطرلاب سعی می‌‌کنی ‫ از ستاره‌ها سر در بیاری، درسته؟
‫- بله خداوندگار. ‫- چرا؟
‫اگه بتونم اون‌‌ها رو درک کنم...
‫- فکر می‌‌کنی می‌‌تونی حقیقت رو پیدا کنی. ‫- درسته.
‫پس با علم می‌‌شه حقیقت رو پیدا کرد؟
‫- جوابش رو شما از من بهتر می‌‌دونید. ‫- نشدنیه.
‫اشتباه فیلسوف‌‌ها دقیقاً همین‌‌جاست.
‫شناخت خدا با عقل ممکن نیست، شیرازی.
‫باید کاری کنیم مردم به حقیقت نزدیک بشن.
‫برای همین، باید چیزهای جدیدی بهشون بگیم.
‫چه چیزی خداوندگار؟
‫اگه با کلمات این اتفاق نیفته،
‫با صحبت‌کردن اتفاق می‌افته.
‫خداوندگار.
‫- چی شده؟ ‫- دوتا بار روی دوشم سنگینی می‌‌کنه، شیرازی.
‫نمی‌‌دونم این جسم می‌‌تونه ‫به دوش بکشه‌شون یا نه.
‫چه باری؟
‫یکی فتنه‌‌ای که مغول‌‌ها به‌‌پا می‌‌کنن.
‫و اون یکی، مسیر حقیقته که باید پیداش کنم.
‫ترسم اینه این بارها برای من زیادی باشن.
‫[ارزروم، قلعۀ سلجوقیان آناتولی]
‫قربان، مغول‌‌ها تا قلعۀ ما پیشروی کردن.
‫چی می‌گی سرباز؟
‫با چشمای خودم دیدم. ‫به تاخت به اینجا میان.
‫چند نفر؟
‫- خیلی زیادتر از اونی که بشه شمرد. ‫- چقدر زیاد؟
‫۵ هزار؟ ۱۰ هزار؟
‫بالای ۲۰ هزار.
‫۲۰ هزار؟
‫- کِی به شهر می‌‌رسن؟ ‫- فردا.
‫قبل از ظهر به اینجا می‌‌رسن.
‫هر طور که شده، این رو به قونیه ‫به دست سلطان برسون.
‫سرنوشت‌مون به سربازهایی که می‌‌فرسته، ‫بستگی داره.
‫بله قربان.
‫مغول‌‌ها برای قتل و خونریزی میان ‫نه برای فتح.
‫آخه چرا؟ این عصبانیت از کجا میاد؟
‫به هر کس که مقابل‌شون باشه، ظلم می‌‌کنن
‫همون‌‌طور که خوارزمشاه به اون‌‌ها ظلم کرد.
‫چرا می‌‌خوان شهرها رو تخریب کنن؟
‫تمدن فقط با تخریب می‌‌تونه نابود بشه.
‫این‌‌طوری می‌‌تونن به‌جای ‫تمدن‌‌هایی که نابود می‌‌کنن
‫تمدن خودشون رو بنا کنن.
‫این اولین بارِ روی دوشت بود. ‫دومی چیه؟
‫اون سخت‌‌تره.
‫ولی اصل ماجرا خودش یه شکایته.
‫انسان از عالم معنا ‫ که بهش تعلق داره، جدا میشه
‫و در این عالم مادی ‫ که باهاش بیگانه‌‌ست فرود میاد.
‫روح...
‫از تَرک عالم معنا شاکیه.
‫برای حل این شکایت،
‫و از بین‌بردنش، باید هدایتش کنیم.
‫باید بهش مسیر رو نشون بدیم.
‫ولی اون مسیر چیه، شیرازی؟
‫اون مسیر چیه؟
‫ولی این خیلی بار سنگین و سختیه.
‫چرا به دوش می‌‌کشی؟
‫از کسی که روی دوشم گذاشته، بپرس.
‫یالا!
‫- یالا! ‫- یالا!
‫کمکش کنید!
‫یالا! سریع!
‫قربان.
‫ببخشید ولی یه چیزی رو نمی‌‌تونم درک کنم.
‫چرا از الان برای مغول‌‌هایی که فردا ظهر می‌‌رسن،
‫اینجا روی دیوار ایستادیم؟
‫اونایی که دارن میان مغول‌‌هان، دوونی.
‫افتخارشون گردن‌‌زدنِ مردمه.
‫به‌جای اسیر گرفتن، می‌‌کُشن.
‫به‌جای صلح، خواهانِ جنگن.
‫برای چنین هیولایی ‫باید از دو روز قبل آماده باشی.
‫حالت چطوره جنت خاتون؟
‫خدا رو شکر.
‫خوبم.
‫دردی که تو چهره‌ات دیده می‌شه، ‫چیز دیگه‌‌ای می‌‌گه.
‫درد جداییه؟
‫دلم براش تنگ شده.
‫دلم برای گوهرم تنگ شده.
‫دلم برای عزیز دلم تنگ شده.
‫اگه مسئله دلتنگیه، ‫من هم دلم برای گوهر خاتون تنگ می‌‌شه.
‫جدایی هم یه معنایی داره، جنت خاتون.
‫من هم سهم خودم رو از جدایی گرفتم.
‫مادرم، پدرم، برادرم.
‫همسر اولم.
‫دخترت، گوهر خاتون. ‫از همه‌‌شون جدا شدم.
‫نگاهت به من بود ‫و ازم راه چاره می‌‌خواستی.
‫فکر می‌‌کنی بدون چاره رهات کردم.
‫فقط مرگ می‌‌تونه ‫ به جداییِ تو و جداییِ من پایان بده.
‫فقط کسی که دستور این جدایی رو داده،
‫می‌‌تونه تمومش کنه.
‫من هر چی بگم، آتیشِ دلت خاموش نمی‌‌شه.
‫توجه!
‫سلطان ما، حافظ جهان، اعلیحضرت ‫غیاث‌‌الدین کیخسرو.
‫سرورم.
‫قبل از ارائه‌ی مسائل ‫ مربوط به قلمرو و مردم سرزمین‌تون،
‫می‌‌خوایم باهاتون ‫ در مورد موضوع دیگه‌‌ای مشورت کنیم.
‫موضوع چیه؟
‫سرورم، یکی از علمای تحت امرتون، ‫مولانا حدس و گمانی داره
‫که باید به عرض‌تون برسونیم.
‫خداوندگار...
‫گمان می‌کنه ‫مغول‌‌ها برای قلعۀ ارزروم تهدید به حساب میان.
‫قاصدی هم در مورد این مسئله ‫از قلعۀ ارزروم خبر آورده؟
‫نه سرورم. ‫ولی با توجه به فرضیۀ مطرح‌‌شده از خداوندگار،
‫جمع کردن علما...
‫و پرسیدن نظر اون‌‌ها در مورد مسئله مغول‌‌ها ‫خالی از لطف نیست.
‫البته با امر شما.
‫سرورم.
‫مشورت با علما ‫در مورد مغول‌‌ها کار درستیه؟
‫باعث نمی‌‌شه علما رو بیش از حد بزرگ کنیم؟
‫وحدت این سرزمین ‫با سلطان تضمین می‌‌شه.
‫آرامش با علما.
‫اتحاد با شمشیر و سربازان سلطان تضمین می‌‌شه.
‫و صلح با علم و درایت علما.
‫در چنین شرایطی ‫چی بهتر از این که نظر علما رو جویا بشیم؟
‫تصمیم با حضرت سلطانه.
‫با چشم می‌‌تونیم آسمون رو ببینیم، ‫این کافی نیست؟
‫انگار هروقت خواستی می‌‌تونی بری اونجا. ‫چه لزومی داره برای دیدن ستاره‌‌ها زحمت بکشی؟
‫یه منجم فقط باید ‫ اوقات شرعی رو تعیین کنه. آره؟
‫علم من قد نمی‌‌ده. ‫این رو باید از بابام بپرسی.
‫- سلام علیکم. ‫- علیکم السلام.
‫بسم الله.
‫خداوندگار، اگه اجازه بدید یه سؤال بپرسم.
‫سؤالت چیه؟
‫استاد، هدف اصلی یه منجم چیه؟
‫- به‌نظر خودت چیه؟ ‫- به‌نظرم به جایی نمی‌‌رسه.
‫تنها هدف یه منجم ‫تعیین اوقات شرعیه.
‫سؤالت من رو یاد یه چیزی انداخت.
‫یه داستان.
‫روزی روزگاری...
‫یه پادشاه پسرش رو به جامعۀ علمی فرستاد،
‫تا دربارۀ ستاره‌‌ها، دانش بیشتری بیاموزه.
‫پسر پادشاه ساده‌‌لوح بود.
‫چیزهای جدید یاد گرفت ‫به دانشش اضافه کرد
‫و در رشتۀ خودش استاد شد.
‫پادشاه حلقه‌‌اش رو در آورد ‫و گذاشت توی مشتش
‫تا پسرش رو آزمایش کنه.
‫پرسید: «چی توی دستمه؟»
‫پسر پاسخ داد: یه چیز گرد، ‫ زرد، که مرکزش خالیه.
‫پادشاه گفت: «درسته. ‫تموم حرف‌‌هات درسته.
‫«ولی چی توی دستمه؟ ‫اون رو به من بگو.»
‫پسر گفت: «فقط می‌‌تونه یه غربال باشه.»
‫پادشاه وقتی این جواب رو گرفت، ‫ به پسرش گفت:
‫«مهارت‌‌هایی یاد گرفتی ‫که می‌‌تونه مردم رو شگفت‌‌زده کنه
‫ولی چطوری یاد نگرفتی ‫غربال توی دست جا نمی‌‌شه؟»
‫علمای امروزی همین‌‌طورن.
‫به جزئی‌‌ترین مسائل علمی می‌‌پردازن.
‫هر چیزی که لازم ندارن رو یاد می‌‌گیرن.
‫همه چیز رو درک کردن.
‫ولی نمی‌‌دونن چه چیزی از همه مهمتره.
‫چیزی که به خودشون نزدیکه ‫ رو نمی‌‌شناسن، وجود خودشون.
‫در مورد حلال یا حرام‌بودن چیزها حکم می‌‌دن.
‫در مورد جایز بودن یا نبودنش.
‫خودشون حلالن یا حرام؟
‫تمیزن یا کثیف؟ ‫اینو نمی‌دونن.
‫شکل و رنگ و گِرد بودنِ حلقه ‫دیده می‌‌شه.
‫وقتی اون رو توی آتیش میندازین، ‫هیچ‌‌کدومِ این‌‌ها باقی نمی‌‌مونه.
‫تنها چیزی که می‌‌مونه، ‫ذات و ماهیّتشه.
‫منجمی که فکر می‌‌کنی قراره ‫تعیین‌‌کنندۀ اوقات شرعی بشه،
‫دنبال این ماهیّته.
‫سعی می‌‌کنه اون رو پیدا کنه.
‫با خبر شدن از احوال دیگران
‫نباید باعث بشه که انسان
‫از احوال خودش غافل بشه.
‫این رنگ هم خوبه.
‫به کارت برس.
‫- خوش اومدین، جناب وزیر. ‫- ممنونم.
‫به خداوندگار بگو من اومدم. ‫اگه ممکنه می‌‌خوام ببینمش.
‫با شاگردهاش داخل هستن. ‫اگه بخواید...
‫داره میاد.
‫به مکتب ما خوش اومدین.
‫انشاالله با حضور غیرمنتظره‌‌ام ‫ مزاحم نشده باشم.
‫ما تابه‌حال با قصر و دربار ‫مشکلی نداشتیم.
‫جسارتاً می‌‌خوام بدونم برای چی اومدین اینجا.
‫مغول‌‌ها، خداوندگار.
‫دلیل اینجا بودنم مغول‌‌هاست.
‫قربان، خبری که قاصد آورده می‌‌تونه تله باشه؟
‫آخه ببینید، تا الان هیچ مغولی دیده نشده.
‫الان قانع شدی، دوونی؟
‫عمر اتابک چیزی رو که بهش گفتید، ‫به ما گفته.
‫برای همین به اینجا اومدم.
‫اگه مایلید، بریم بین اهالی شهر.
‫هم در مورد این موضوع صحبت کنیم ‫و هم از وضعیت مردم با خبر بشیم.
‫شروع زندگی، انسان بودن.
‫چقدر کتاب می خونی؟
‫خوش اومدین، آقا. ‫صفا آوردین.
‫ممنونم.
‫افتخار دادین که اینجا قدم گذاشتین.
‫اجازه بدین ازتون پذیرایی کنم.
‫نیازی نیست.
‫چیزی که می‌‌خوایم در موردش صحبت کنیم، ‫از پذیرایی مهمتره.
‫با دقت به حرف‌‌هام گوش کن.
‫همۀ علمای شهر، فردا صبح ‫ در محضر سرورمون حاضر می‌‌شن.
‫اگه سرورمون ما رو بپذیرن
‫از صمیم قلب خوشحال می‌‌شیم.
‫اگه حق با مولانا باشه، ‫توقع خوشحالی نداشته باش.
‫کم پیش میاد حق با اون باشه.
‫بجز ما همه بهش اعتماد کامل دارن.
‫فقط به‌خاطر اینکه ‫اون یه چیزی حس کرده،
‫حتی وزیر پادشاه رو خبردار می‌‌کنه.
‫چی حس کرده؟
‫می‌‌گه مغول‌‌ها قلعۀ ارزروم رو فتح می‌‌کنن.
‫پس برای همین نگران بود.
‫- نگران؟ ‫- به سمت در قلعه رفت.
‫با عمر اتابک یه حرف‌‌هایی می‌‌زدن.
‫تا حالا مولانا رو این‌‌طوری ندیده بودم.
‫از این به بعد هم نخواهی دید.
‫اگه مولانا از چشم بیفته، ‫تو جاش رو می‌‌گیری.
‫اگه سلطان از چشم بیفته،
‫من.
‫اگه بتونی توی این گوش‌‌های بی‌چاره بگی ‫چطور این اتفاق می‌‌افته،
‫خوشحالیِ من رو ابدی می‌‌کنی.
‫فردا علما به محضر سلطان میان.
‫تو هم توی اون شورا ازش سؤال می‌‌پرسی.
‫جوری که سؤالت ‫پایان کار اون و شروع تو باشه.
‫شروع من فعلاً زمان‌بَرـه.
‫ولی خب من هم به اندازه کافی صبر دارم.
‫ببخشید.
‫من نتونستم یه چیزی رو بفهمم.
‫مقامی که برای خودت می‌‌خوای چیه؟
‫مقام غیاث‌‌الدین کیخسرو.
‫سلطان سلجوقیان.
‫چیه؟
‫- به نظرت لیاقتش رو ندارم؟ ‫- البته که داری!
‫متوجه نشدم چطور قراره این اتفاق بیفته.
‫مولانا و سلطان، دو سر قونیه‌‌ان.
‫اگه این دو تا سر رو تضعیف کنی، ‫سلجوقیان تضعیف می‌‌شه.
‫و برای کسایی که می‌‌تونن ‫این ضعف رو به فرصت تبدیل کنن
‫راه برای هر دو مقام باز می‌‌شه.
‫ولی این راه یکباره جلوی پای ما قرار نمی‌‌گیره.
‫برای این راه ‫و مقام‌‌های مورد نظرمون،
‫اگه لازم باشه، ‫باید خون هم ریخته بشه.
‫مردم از همۀ اقوام هر روز به شهر ما میان.
‫همه به خاطر همین ظلم.
‫از دستِ مغول‌‌ها فرار می‌‌کنن.
‫این شهر پناهگاه فقرا و ‫پایگاه مستضعفانه.
‫من توی این شهر...
‫پدرم سلطان‌‌العلما بهاءالدین ولد رو دفن کردم.
‫اینجا مکتب منه، مرکز علمی‌ام.
‫اگه خدایی نکرده برای این شهر اتفاقی بیفته،
‫مردم این شهرها بی‌‌پناه می‌‌شن.
‫خدا خودش رحم کنه.
‫برای این کار اول باید مانع مغول‌‌ها بشیم
‫بعد هم چشم‌های پلیدشون رو ‫از این خاک دور نگه داریم.
‫اگه قراره اونا وسیلۀ آزمایش‌مون باشن...
‫تو هم آزمایش می‌شی.
‫اونا میان...
‫و در موردشون از تو سؤال پرسیده می‌شه.
‫بهشون چی میگی؟
‫ای پسر بهاءالدین ولد،
‫ای گلِ باغِ هستی،
‫وقتی ازت دربارۀ مغول‌ها بپرسن،
‫چه پاسخی می‌دی؟
‫یه روز که پرسیدن «جنگ یا صلح»،
‫جوابت چیه؟
‫پا روی دلت می‌ذاری و سکوت اختیار می‌کنی،
‫یا حقیقت رو همون‌طور که هست بیان می‌کنی؟
‫نمی‌‌تونی بگی. نمی‌‌تونی بگی.
‫هنوز حتی راه حقیقت‌‌یابی ‫برای مردم رو پیدا نکردی.
‫نمی‌‌تونی بگی.
‫مولانا.
‫گفته بودیم.
‫با تو برای تو و از تو می‌‌گیم.
‫خودت کجایی، خداوندگار؟ ‫کجایی؟
‫ببین همۀ اون‌‌ها تویی. ‫همه‌شون منم.
‫همه‌شون یه درد مشترک دارن.
‫همه‌شون یه ترس مشابه دارن.
‫مغول‌‌ها از بیرون محاصره‌شون کردن...
‫و از درون...
‫راهی هست که به خدا می‌رسه.
‫یا اون راه رو پیدا کن
‫یا در مسیرش گُم‌گشته شو.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.