‫«باز گردد عاقبت این در بلی، ‫رو نماید یار سیمین بر بلی...»
‫[حضرت مولانا]
‫[قسمت ۲]
‫[خام بُدَم، پخته شدم، سوختم.]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫گفتم: «فریب ظاهر رو نخور. ‫ممکنه گمراه‌کننده باشه.»
‫«شاید حقیقت در شنیده‌ها نهفته باشه.»
‫اون‌وقت دیده‌ها رو فراموش کن.
‫روی شنیده‌ها تمرکز کن.
‫شنیده‌ها یه ویژگی خاصی دارن...
‫که فریاد می‌زنن.
‫پیداش کن، خداوندگار.
‫پیداش کن.
‫خداوندگار.
‫حالت خوبه؟
‫اگه بخوای می‌تونیم برگردیم توی مکتب‌ات.
‫لازم نیست. خوبم. ‫نگران نباشید.
‫اگه یکی از سربازهاتون در دسترسه...
‫بهش بگید این مرد بی‌چاره رو ببره مکتب‌مون.
‫بیا، آقا.
‫ببخشید، داشتی یه چیزی می‌گفتی. ‫لطفاً ادامه بده.
‫پس بذار زودتر بهت بگم.
‫فردا...
‫قبل از نماز ظهر، ‫توی قصر از عُلَما میزبانی می‌کنیم.
‫اگه شما هم بیای خوشحال می‌شیم.
‫می‌دونم، خداوندگار. ‫از این‌جور مراسم‌ها خوشت نمیاد. می‌دونم.
‫سلطان‌مون سفرۀ آتشین پهن کرده.
‫کسایی که بشینن و اونجا غذا بخورن، می‌سوزن.
‫درست می‌گی
‫اما...
‫به نظرات ارزشمندت نیاز داریم.
‫اگه اجل امان بده، فردا میام اونجا.
‫خوبه.
.
‫منتظر چی هستن؟
‫شاید منتظرن ما تسلیم شیم.
‫قلعه رو تسلیم مغول‌ها نمی‌کنیم.
‫حتی اگه به معنیِ مرگ‌مون باشه.
‫چرا حمله نمی‌کنیم و قلعه رو نمی‌گیریم؟
‫بهمون دستور بدید تا اولین حمله رو انجام بدیم.
‫وقتش که برسه دستور می‌دم.
‫ولی به تو نه.
‫چرا؟
‫چون تو یه مأموریت دیگه داری.
‫دو نفر با خودت برمی‌داری و می‌ری «قونیه».
‫وقتی این قلعه رو با خاک یکسان کردیم...
‫سلجوق‌ها میان تا باهامون بجنگن.
‫بهمون خبر می‌دی...
‫که تصمیم‌شون دربارۀ جنگ چیه.
‫اگه به موقع خبر بیاری...
‫هر جا که خودمون بخوایم باهاشون وارد جنگ می‌شیم ‫و شکست‌شون می‌دیم.
‫وگرنه...
‫جنگ رو در برابر سلجوق‌ها می‌بازیم.
‫حالا دو نفر رو انتخاب کن و باهاشون برو.
‫اینجو، آریک!
‫می‌دونم منتظر چی هستن.
‫منتظر چی‌ان؟
‫تیراندازها!
‫خدا یکتاست!
‫بُردِ تیرهامون بهشون نمی‌رسه.
‫پس یعنی بُرد تیرهای اونا هم به ما نمی‌رسه.
‫بُردِشون می‌رسه!
‫ظاهر و باطن دوتا عالم متفاوتن.
‫یکی‌شون در مقابل چشم‌هامونه
‫و اون یکی در درون دل‌هامون.
‫حالا کدوم‌شون سخت‌تره؟
‫اونی که قابل دیدنه، واضحه.
‫ولی طوفانِ درونِ دل‌هامون ‫قابل اندازه‌گیری و سنجش نیست.
‫دعا می‌کنی تا از شرّ دغدغه‌های بیرونی خلاص شی.
‫می‌گی: «خدایا...
‫ما رو از دغدغه‌هایی که بهمون دادی نجات بده.»
‫اگه خداوند بزرگ صلاح ببینه، ‫شما رو از اون دغدغه‌ها رها می‌کنه.
‫ولی اون یکی دغدغه‌ها چی؟
‫ظاهر قابل رؤیته...
‫ولی باطن رو نمی‌شه دید، ‫چون توی دلِ آدم‌هاست.
‫بعدش که خیلی سبک‌بار می‌شی ‫برات غیرقابل تحمل می‌شه...
‫و می‌گی ای‌کاش دغدغه‌ها برگردن.
‫چون دغدغه‌های ظاهر، سنگینی می‌کنن.
‫دغدغه‌های درونِ دل، وزنی ندارن.
‫با دغدغه‌های ظاهری می‌تونید بجنگید ‫یا می‌تونید ازشون فرار کنید
‫ولی نمی‌تونید از دغدغه‌های دلی‌تون فرار کنید.
‫چون هر جا که برید، ‫دل‌تون هم باهاتون میاد.
‫بعدش از دردِ اون دغدغه فریاد می‌کشید ‫و می‌گید:
‫منبر و حقیقت، قبلۀ من هستن.
‫خدایا به دادم برس.
‫ولی چطور؟
‫چطور؟
‫سربازهای کُشته‌شده رو جایگزین کنید.
‫منجنیق‌ها آماده!
‫بکِشید، بکِشید، بکِشید!
‫سربازها، بجنبید!
‫پُرش کنید!
‫- الله اکبر! ‫- یا الله!
‫کِی شمشیر می‌کشیم؟
‫نیازی به کشیدنِ شمشیر نیست.
‫به‌زودی خودشون درهای قلعه رو باز می‌کنن.
‫منجنیق‌ها رو آزاد کنید.
‫نظم‌تون رو حفظ کنید! عقب‌نشینی کنید!
‫حسابِ منجنیق‌هامون رو نکرده بودن.
‫توی بُردِمون هستن! تیراندازها!
‫خدا یکتاست!
‫به کُشتن‌مون می‌ده. ‫آخرش به کُشتن‌مون می‌دی.
‫خدا یکتاست!
‫منظور خداوندگار از فریاد کشیدن چی بود؟
‫منظورش این بود که ایمان نیاز به دعا داره.
‫به این نکته اشاره کرد ‫که فریاد فقط با دعا به ثمر می‌شینه.
‫اگه این‌طور بود، باید می‌گفت ‫این فریاد رو با دعا باید آروم کرد.
‫پس منظورش چی بود؟
‫به گمونم...
‫منظورش «شنیدن» بود.
‫اشاره کرد که فریاد می‌تونه شنیده بشه
‫ولی دقیق نگفت چیه.
‫علاءالدین، بابام می‌دونه چی می‌گه.
‫جوری حرف نمی‌زنه که بین پیروانش...
‫شک و شبهه ایجاد کنه.
‫شاید داره مکاشفه می‌کنه.
‫شاید داره این فرآیندِ شنیده‌شدن رو کشف می‌کنه.
‫پس وظیفۀ ما نیست که به این کشفی که ‫نمی‌تونه برامون واضحش کنه، فکر کنیم؟
‫باید از داشته‌هامون راضی باشیم
‫یا باید به دنبال کشفیاتِ جدید بریم ‫تا معنای داشته‌هامون رو...
‫بسط بدیم؟ کدوم؟
‫حدس من اینه که باید دومی رو انتخاب کنیم.
‫بکِشید!
‫یا الله!
‫خدایا...
‫یا الله!
‫♪ از پس چندین هزار پرده که در پیش بود ♪
‫♪ روی تو يک شعله زد کون و مکان در گرفت ♪
‫♪ امــــــان ♪
‫♪ بر سر کوی تو عشق آتش دل برفروخت ♪
‫♪ شمع دل عاشقان جمله از آن در گرفت ♪
‫♪ امان ♪
‫♪ تا که ز رنگ رخت يافت دل من نشان ♪
‫♪ روی من از خون دل رنگ و نشان در گرفت ♪
‫تیراندازها!
‫خدا یکتاست!
‫کمان‌ها رو بکِشید!
‫روشون روغنِ داغ بریزید!
‫- بکِشید! ‫- یک، دو...
‫یا الله!
‫یالا! یالا! یالا!
‫کی هستی آقا؟ ‫از کجا اومدی؟
‫چرا مغول‌ها داشتن تعقیبت می‌کردن؟
‫ارزروم... ‫از قلعۀ ارزروم اومدم.
‫دارم می‌رم سمت قلعۀ قونیه.
‫- مغول‌ها... ‫- مغول‌ها چی؟
‫هر چی می‌دونی بهمون بگو. ‫ما از قلعۀ قونیه میایم.
‫ما هم مثل تو سرباز سلجوقیان هستیم. ‫بهمون بگو.
‫پس اینجا وقت تلف نکنید.
‫اینو ببرید قصر.
‫اگه دیر کنید قلعۀ ارزروم سقوط می‌کنه.
‫بجنبید، سربازها! زود باشید.
‫قربان، هر چی هم مغول‌ها رو بکُشیم تمومی ندارن.
‫بذارید یه قاصد بفرستم و اعلام کنیم تسلیم...
‫خدا شاهده اگه یه‌بار دیگه ‫حرف از تسلیم‌شدن بزنی...
‫سرت رو از تنت جدا می‌کنم.
‫من جز خدا تسلیم هیچ‌کس نمی‌شم.
‫از این قلعه دفاع می‌کنیم ‫تا سربازهای قونیه برسن.
‫فهمیدی؟
‫منتظر کی هستی، عمر اتابک؟
‫یا بهتره بگم منتظر چی هستی؟
‫شرّ یا خیر؟
‫امید به خیر دارم و ‫در مقابل شرّ اقدام می‌کنم.
‫هر فکری می‌خوای بکن...
‫ولی نمی‌تونی جلوی اتفاقی که ‫قراره بیفته رو بگیری.
‫مشکلم این نیست.
‫مشکلم اونایی‌ان که شرّ رو ‫در دل‌شون پنهان می‌کنن.
‫خدا ما رو از شرّشون حفظ کنه.
‫آمین.
‫اما...
‫انشاللّه برای روزهای تیره و تار هم ‫آماده‌مون کنه.
‫مغول‌ها همه‌جا هستن.
‫تو یه فرمانده سلجوقی هستی.
‫از ظلم و ستم‌شون بیشتر از من آگاهی.
‫یه روز...
‫خدایی نکرده...
‫اگه به اون دیوارها حمله کنن، ‫ترجیح می‌دی اعلان جنگ کنی...
‫یا از ذهنت استفاده کنی؟
‫وظیفۀ تو حرف‌زدنه...
‫و وظیفۀ من شمشیر کشیدنه.
‫اگه یه روز، مغول‌ها به اون دیوارها حمله کردن...
‫پس یعنی برای رسیدن به اینجا ‫خیلی خون ریختن.
‫اول از همه، تقاص تمام خون‌هایی که ‫ ریختن رو ازشون پس می‌گیرم.
‫نمی‌ترسی خون خودت رو بریزن؟
‫هر ضربۀ شمشیر که به آزادی‌ام کمک می‌کنه
‫می‌تونه بدنم رو هم مجروح کنه.
‫مثل مولانا حرف زدی.
‫هرگز! حرف‌زدن مثل اون، نگاه‌کردن مثل اون...
‫و دونستنِ چیزهایی که اون می‌دونه ‫همه‌شون ضرورت دارن.
‫ولی کارِ ما آدمای معمولی نیست.
‫اگه تو بودی چی‌کار می‌کردی؟
‫باهاشون حرف می‌زدی یا شمشیر می‌کشیدی؟
‫من...
‫بلد نیستم از شمشیر استفاده کنم.
‫پیشنهاد می‌کنم یاد بگیری.
‫چون یه روز، شاید لازم بشه.
‫استاد، ببخشید، ولی نگران‌تونیم.
‫بگید دوای حال‌تون چیه تا بریم دنبالش بگردیم.
‫این بار رو باید خودم به دوش بکِشم، صلاح‌الدین.
‫اگه شدنی بود، فوراً به یکی دیگه منتقلش می‌کردم.
‫اون فریاد هر چی که هست...
‫وقتی پیداش کنی، ‫ما هم باهات خوشحالی می‌کنیم، بابا.
‫تو آفتابِ درخشانِ علم و دانشی، علاءالدین.
‫اصلاً.
‫یه دیوانه رو فرستادم مکتب. ‫مواظبش باش.
‫همچین کسی نیومده مکتب، استاد.
‫- نیومده؟ ‫- نه، نیومده.
‫هر وقت اومد، فوراً بهم بگید.
‫- حالا می‌تونید برگردید مکتب. ‫- شما چی، بابا؟
‫من توی قصر دعوت دارم. ‫مشتاق رفتن نیستم
‫ولی نمی‌شه دعوت‌شون رو رد کنم.
‫می‌شه دلیل اینکه دعوت شدین رو بهمون بگید استاد؟
‫مغول‌ها.
‫حداقل ۴۰۰۰ نفر تلفات داشتیم
‫و به همین تعداد مجروح.
‫اگه این وضع ادامه پیدا کنه، ‫هیچ‌جوره نمی‌تونیم قلعه رو فتح کنیم.
‫من تا حالا شکست نخوردم
‫و نخواهم خورد.
‫قربان.
‫اگه از جادو استفاده کنیم چی؟
‫اون آخرین چاره‌مونه.
‫قربان، یه نفر از قلعه اومده. ‫می‌خواد یه چیزایی رو بهتون بگه.
‫بیارش.
‫چی می‌خوای بگی؟
‫«اگه بایجو نویان مایل باشه ‫و از جون‌مون بگذره...
‫می‌تونیم افرادش رو وارد قلعه کنیم.»
‫این کار رو می‌کنی؟
‫نه جناب. من یه قاصد ساده‌ام.
‫کسی که این کار رو انجام می‌ده، دوونی‌ـه.
‫اما اون یه شرط گذاشته.
‫- چه شرطی؟ ‫- در ازای کمک به شما...
‫می‌خواد امیرِ قلعه بشه.
‫و اگه شما این شرط رو قبول کنید، قلعه...
‫مال شما می‌شه.
‫۲۰ هزارتا مغول نمی‌تونن این قلعه رو بگیرن.
‫تا وقتی که سربازهای قونیه برسن ‫این اجازه رو بهشون نمی‌دیم!
‫نترسید!
‫ناامید نشید! ‫ما یا پیروز می‌شیم...
‫یا شهید!
‫جفت‌شون برامون شریف‌ان! ‫در هر صورت پیروزیم.
‫سربازان!
‫این قلعه غیرقابل نفوذه!
‫غیرقابل نفوذ! غیرقابل نفوذ! غیرقابل نفوذ!
‫خداوندگار، خوش اومدی.
‫ممنون، عمر. ‫خبری از ارزروم نشد؟
‫همه‌چیز بستگی به تصمیمِ حاکم‌مون داره
‫و اینکه تو و بقیۀ عُلَما چی بگید.
‫نگرانیِ شما از مغول‌ها تقصیر منه، عمر.
‫ولی یادت باشه...
‫ظلم ظالم مثل یه گودال تاریکه.
‫در نهایت خودِ ظالم به درون گودال کشیده می‌شه.
‫مهمانان شریف!
‫سلطان‌مون، حافظِ دنیا، ‫اعلی‌حضرت غیاث‌الدین کیخسرو!
‫سرورم، همون‌طور که بهتون گفتم...
‫عُلَمای شهر به قصر دعوت شدن
‫تا دربارۀ مغول‌های بی‌رحم، مشاوره بدن.
‫حالا اگه مایل هستید، ‫یکی یکی صحبت‌هاشون رو بشنویم.
‫- شروع کنید. ‫- سرورم...
‫همه‌مون می‌دونیم وقت‌تون ارزشمنده.
‫اگه مایل هستید، ‫برای صحبت در مورد مغول‌ها...
‫بیاید اول از همه سخنان خداوندگار رو بشنویم
‫که به تحققِ این جلسه کمک کرد.
‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫درها رو باز کنید.
‫حق داشتید که احتیاط کنید.
‫مغول‌ها دارن به قلعۀ ارزروم حمله می‌کنن.
‫با نام خداوند مهربان ‫و با سلام و صلوات بر رسول خدا.
‫خداوند همیشه حافظ سلامت و دولت سلطان‌مون،
‫امنیت اهالی و امنیت شهرمون باشه.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫آمین.
‫اگه سرورمون مایل هستن نظرات رو ‫در رابطه با مغول‌ها بشنوند،
‫نظر بندۀ حقیر اینه:
‫تصمیمی که دربارۀ شهرمون و اهالی‌اش گرفته می‌شه
‫با خودِ اعلی‌حضرته.
‫اگه سرورمون اجازه بدن...
‫برای اینکه پیشنهاد خداوندگار واضح‌تر بشه
‫می‌خوام یه سؤالی بپرسم.
‫- بپرس. ‫- خداوندگار در این موضوع...
‫پیشنهاد جنگ با مغول‌ها رو می‌ده
‫یا برقراریِ صلح؟
‫این دیگه چه‌جور سؤالیه؟
‫مگه خداوندگار سربازه ‫که این سؤال رو ازش می‌پرسی؟
‫بله درسته، خداوندگار سرباز نیست.
‫اگه سرورم اجازه بدن...
‫می‌خوام پاسخی که خداوندگار ‫به این سؤال می‌ده رو بشنوم
‫چون بالاترین مقام علمی در شهرمون، ایشونه.
‫ای پسر بهاءالدین ولد،
‫ای گُلِ باغِ هستی.
‫وقتی ازت دربارۀ مغول‌ها بپرسن چه پاسخی می‌دی؟
‫یه روز که پرسیدن «جنگ یا صلح»،
‫جوابت چیه؟
‫پا روی دلت می‌ذاری و سکوت اختیار می‌کنی
‫یا حقیقت رو همون‌طور که هست بیان می‌کنی؟
‫پیشنهاد من اینه که ‫به‌جای جنگیدن با مغول‌ها...
‫سرورمون بهتره راهی برای صلح پیدا کنن.
‫سلطان، از قلعۀ ارزروم خدمت رسیدم.
‫سرورم.
‫مغول‌ها به قلعۀ ارزروم حمله کردن.
‫حالا که مغول‌های گناهکار ‫به قلعۀ ارزروم حمله کردن
‫خداوندگار...
‫هنوز پیشنهادش اینه که جنگ نکنیم و صلح کنیم؟
‫کجا بودی؟
‫- نتونستم زودتر... ‫- لازم نیست جواب بدی.
‫بایجو چه واکنشی به پیشنهادم نشون داد؟ ‫فقط همینو بگو.
‫قبول کرد. ‫گفت: «اگه کمک کنید قلعه رو بگیرم...
‫از جون‌تون محافظت می‌کنم
‫و ارباب‌تون طبق خواسته‌اش امیرِ قلعه می‌شه.
‫- لازم نیست نگران باشه.» ‫- خوبه.
‫- بله...
‫ولی اگه بایجو نویان...
‫بعد از اینکه قلعه رو گرفت ‫نظرش عوض شد چی؟
‫ما داریم روی لبۀ تیغ راه می‌ریم، حسیپ.
‫ممکنه بمیریم، ممکنه زنده بمونیم.
‫اینش رو با هم می‌فهمیم.
‫ولی الان یه مسئله دیگه هست ‫که باید ترتیبش رو بدیم.
‫اینکه چطور مغول‌ها رو وارد قلعه کنیم.
‫- قبلش باید به این فکر کنیم. ‫- راستش، یه راهی هست.
‫چه‌جور راهی؟
‫این چیه؟
‫بایجو نویان داد.
‫ازمون خواست دوتا کوزه ‫که از اینا پُر شده رو...
‫زیرِ دیوارهای قلعه بذاریم ‫و آتیش‌شون بزنیم.
‫این پودر اون‌قدر توان داره ‫که می‌تونه دیوارهای قلعه رو تخریب کنه.
‫دوتا کوزه از این پودر سیاه؟
‫- چطور می‌تونه دیوارها رو بیاره پایین؟ ‫- اون گفت می‌تونه.
‫مراحلش رو قدم به قدم توضیح داد.
‫یه‌جور جادوئه؟
‫قبل از اینکه پیشنهادم رو بگم...
‫پدرتون، روح‌شون شاد،
‫سلطان علاءالدین کیقباد، ‫مهمتره که اقدامات ایشون رو بررسی کنیم.
‫مگه ایشون نبودن...
‫که به‌جای جنگیدن با مغول‌ها ‫باهاشون صلح کردن؟
‫مگه ایشون نبودن...
‫که به‌نظرشون این تصمیم هم به صلاح دولت بود ‫و هم به صلاح مردم؟
‫پدرتون...
‫سلطانی بودند که در نبردهای زیادی پیروز شدند، ‫نه تنها در میدان نبرد، در شورا هم همین‌طور.
‫حالا که خشم مغول‌ها همه‌جا رو احاطه کرده
‫چطور می‌تونیم باهاشون صلح کنیم؟
‫اونایی که خداوند تبارک و تعالی رو می‌شناسن
‫دلیلی برای ترسیدن از مغول‌ها ندارن.
‫برای اینکه مسلمون‌شون کنیم...
‫نیازی به کمان یا شمشیر نداریم، ‫بلکه برتریِ ایمانی احتیاج داریم
‫تا اشتباهاتی که خوارزمیان کردند رو تکرار نکنیم.
‫خداوندگار...
‫ما رو با سخنان ارزشمندت مستفیض کردی.
‫ولی سرورمون...
‫باید دربارۀ مغول‌ها تصمیم بگیرند.
‫به همین دلیل، اگه ایشون هم موافق باشن...
‫باید به شورای جنگ برگردن.
‫این‌طور بهتره.
‫خداوندگار.
‫بهمون راجع‌به مغول‌ها هشدار داده بودی
‫ولی دیر به هشدارت توجه کردیم.
‫پس نگرانی‌ات بی‌مورد نبود.
‫دعا کن، خداوندگار.
‫دعا کن که قبل از اینکه مغول‌ها قلعه رو بگیرن ‫ما برسیم ارزروم.
‫امشب آتیش به‌پا می‌کنیم
‫و با قدرتش قلعه رو تسخیر می‌کنیم.
‫آماده باشید.
‫ارتش مغول...
‫با چندتا سرباز حمله کرده؟
‫طبق نامه‌ای که امیر قلعه، سینان‌الدین، فرستاده
‫حدود ۲۰ هزار سرباز مغول هستن، سرورم.
‫۲۰ هزارتا؟
‫با این همه سرباز، ‫مشخصه که قلعه رو می‌خواد.
‫شاید همین الانش هم قلعه رو از دست داده باشیم.
‫اعلی‌حضرت.
‫فرمانده اون قلعه، امیر سینان‌الدین‌ـه.
‫اون فرمانده قدرتمندیه.
‫در ضمن، گرفتنِ قلعۀ ارزروم راحت نیست.
‫خودتون رو نگران نکنید.
‫سربازها چی، عمر؟
‫تمام سربازها برای دستورات‌تون آماده‌ان، سرورم.
‫چندتا سرباز می‌بری؟
‫ما فردا صبح با ۵۰۰۰ سرباز ‫به سمت قلعۀ ارزروم می‌ریم.
‫ولی اگه می‌خواید تعداد بیشتری با خودم ببرم
‫آماده‌سازی‌شون بیشتر طول می‌کشه.
‫پس اگه فردا با ۵۰۰۰ سرباز حرکت کنیم
‫بهتره، سلطان.
‫خدا بهتون نصرت و پیروزی عطا کنه.
‫آمین.
‫پس...
‫فوراً آماده شید و حرکت کنید، عمر.
‫سرورم.
‫مطمئناً جنگ تنها گزینه ‫برای شرایطِ فعلیِ ماست
‫اما یه نگرانی دارم.
‫چی شده، اصفهانی؟
‫به‌نظرتون مردم با خداوندگار هم‌نظر هستند؟
‫اصفهانی، هر چی توی ذهنته رو ‫واضح و شفاف بیان کن.
‫درست می‌فرمایید، سرورم.
‫اگه بخوام رُک‌تر بگم...
‫خداوندگار پیشنهاد صلح بهتون داد.
‫بهتون گفت با مغول‌ها نجنگید.
‫اگه اعتقادش اینه، ‫مردم هم باید اعتقادشون همین باشه.
‫چون که خداوندگار حکم عقل مردم رو داره.
‫باید یه نکته‌ای رو گوشزد کنم، سرورم.
‫اگه اجازه بدید.
‫خداوندگار نگفت برای پس‌گرفتنِ قلعۀ ارزروم
‫با مغول‌ها نجنگید.
‫اگه توصیه‌اش رو این‌طور تفسیر کنیم، ‫انگار بهش افترا زدیم.
‫به هیچ وجه. من اصلاً همچین قصدی نداشتم و...
‫موضوع این شورا، توصیۀ خداوندگار نیست.
‫اما اگه من سلطان این سلطنت هستم
‫اونم عالِم اینجاست.
‫پشت قوت شمشیرمون، ‫قدرت ایمان اون وجود داره.
‫اینو به اطلاع همه برسونید.
‫صحبت‌هایی که در مورد مکاشفات بابا کردی ‫درست بودن.
‫ولی بازم، باهاشون دربارۀ ‫ همچین موضوع‌هایی صحبت نکن.
‫- منظورت با شرف‌الدین و کایسر‌ـه؟ ‫- بله، منظورم با هموناست.
‫علمی که ما از بابا یاد می‌گیریم
‫با سطح علمی اونا متفاوته.
‫یعنی چی؟
‫یعنی اینکه...
‫حرف‌های تو ممکنه توی ایمان‌شون ‫شُبهه بندازه.
‫شبهه؟
‫از کِی تا حالا تحقیق‌کردن برای تقویت ایمان
‫شبهه شده؟
‫منظور بدی نداشتم.
‫منظورت هر چی که هست
‫من بازم حرف دلم رو می‌زنم.
‫حداقل حرف‌های من ‫مثل حرف‌های تو بقیه رو ناراحت نمی‌کنه.
‫- من کیو ناراحت کردم، علاءالدین؟ ‫- کایرا خاتون.
‫من با کایرا خاتون مشکلی ندارم، ‫چه برسه به اینکه بخوام ناراحتش کنم.
‫ولی از کسی پنهون نمی‌کنم ‫که دلم برای مامان خدابیامرز تنگ شده.
‫دل منم براش تنگ شده...
‫ولی خواسته‌هام باعث ناراحتی بقیه نمی‌شه.
‫خداوندگار.
‫کِی اومدی خاتون؟
‫همین الان اومدم.
‫اسمت رو صدا زدم ولی جواب ندادی.
‫اصلاً نشنیدم.
‫چون اینجا نبودی.
‫چرا هنوز بیداری؟ ‫استراحت نمی‌کنی.
‫چشم‌هات از بی‌خوابی کاسۀ خون می‌شن.
‫اشکالی نداره. چه فایده که چشم‌هام رو ببندم؟
‫دلم خوابش نمی‌بره.
‫هِی می‌گرده و می‌گرده. ‫(مکاشفه می‌کنه)
‫دنبال چی می‌گردی؟ ‫شاید اگه بهم بگی...
‫هر چیزی که دنبالش گشته می‌شه رو ‫نمی‌شه به زبون آورد.
‫اگه هم بشه، شناخته نمی‌شه.
‫ولی یه چیزی رو می‌دونم ‫و ازت پنهونش نمی‌کنم.
‫توی این دنیای زودگذر یه عاشق داری
‫و اون خداوندگاره که عاشق صورتته.
‫اونه که نگرانته...
‫و با خوشی‌ات می‌خنده.
‫بذار همه بدونن...
‫خداوندگار عاشق و دلباختۀ یه خانمه.
‫پس منم توی این دنیای زودگذر ‫محبوب خودم رو پیدا کردم.
‫برو دوباره بخواب، خاتون.
‫حداقل یکی‌مون باید طعم خواب رو بچِشه.
‫برو.
‫آتیشی روشن نیست.
‫چرا هنوز بهمون حمله نکردن؟
‫چه فکری توی سرشه؟
‫می‌خواد به دل‌مون ترس بندازه؟
‫ترس؟
‫تا الان باید فهمیده باشه ‫که ما ازش نمی‌ترسیم.
‫آماده!
‫داره چی‌کار می‌کنه؟
‫فهمیده نمی‌تونه قلعه رو بگیره.
‫می‌خواد قرار و مدار بذاره؟
‫- یه تقاضایی ازت دارم. ‫- ما باهات قراری نمی‌ذاریم.
‫اگه دنبال غنیمت می‌گردی، ‫می‌تونی هر جای دیگه‌ای غنیمت جمع کنی.
‫من دنبال غنیمت نیستم.
‫من قلعه رو می‌خوام ‫و تا قبل از طلوع می‌گیرمش.
‫نمی‌تونی.
‫نمی‌گیری.
‫روی چه حساب انقدر مطمئنی؟
‫اول از همه خدا...
‫بعدش سربازهام که روی اون دیوارهان.
‫همه‌شون خسته و وحشت‌زده‌ان.
‫می‌دونن قراره چه اتفاقی براشون بیفته.
‫اون‌وقت تو خبر داری ‫چه اتفاقی قراره برات بیفته؟
‫یا همین الان قلعه رو تحویل بده
‫یا هم قلعه‌ات رو می‌گیرم، ‫هم سرت رو قطع می‌کنم.
‫اونو خدا می‌دونه.
‫باید مواظب سرِ خودت باشی.
‫قبل از مرگت، اگه کاری هست که می‌خوای بکنی، بکن.
‫وقتی قلعه رو بگیرم...
‫دیگه وقت نداری.
‫خداوندگار؟
‫- خوش اومدی. ‫- ممنونم، شیرازی.
‫- بعید می‌دونستم بیای. ‫- چرا؟
‫اون‌موقع توی مسجد...
‫ببخشید که اینو می‌گم ‫ولی اون‌قدر درد داشتی...
‫که فکر کردم اون همه درد ‫حتماً از پا درت میاره.
‫وقتی اومدی مکتب‌مون ‫اولین سؤالی که پرسیدی چی بود؟
‫اینکه می‌تونم ازت تفسیر حدیث یاد بگیرم یا نه.
‫بعدش ازم پرسیدی: ‫«در عوض چی بهم یاد می‌دی؟»
‫بعدش گفتم نجوم.
‫اول بیا ادامۀ درس‌مون رو برگزار کنیم.
‫بعدش می‌تونی درس نجوم منو ادامه بدی.
‫حتماً، ولی قبلش می‌خواستم ‫بهت کشف جدیدم رو نشون بدم.
‫چه کشفی؟
‫تا چهل روز دیگه، ‫یه اتفاق خیلی بزرگ می‌افته، خداوندگار.
‫اون‌قدر خارق‌العاده‌ست که همۀ قونیه‌ای‌ها ‫شاهدش خواهند بود.
‫چهل روز دیگه، خورشید و ماه...
‫می‌افتن روی هم.
‫وقتی این اتفاق بیفته، آسمون تاریک می‌شه.
‫حیوون‌ها گیج می‌شن،
‫پرنده‌ها فکر می‌کنن شب شده و می‌رن خونه!
‫احتمالاً انسان‌ها در طول این مدت بترسن، ‫بله...
‫ولی دلیلی برای ترسیدن نیست. ‫این اتفاق همیشه می‌افتاده.
‫ما برای اولین بار کسوف رو...
‫به چشم می‌بینیم.
‫ازت انتظار کمتر از این نمی‌رفت، شیرازی.
‫دانشمند نجوم، یه قدم دیگه ‫برای درک عالم هستی برداشت.
‫امیدوارم خدا کشفیاتِ مشعوف‌کننده‌ات رو ‫در اختیار منم بذاره.
‫همین الانش هم صاحب علمی، خداوندگار.
‫می‌شنوی؟
‫چیو؟
‫خداوندگار؟
‫خداوندگـ...
‫چطور می‌تونه این‌جوری بنوازه؟
‫چون داره فریاد می‌کشه.
‫فریاد چی می‌کشه؟
‫جدایی، شیرازی.
‫این فریاد جدایی‌ـه.
‫[بشنو از نی چون حکایت می‌کند، ‫از جدایی‌ها شکایت می‌کند]
‫اون نِی داره فریاد می‌کشه ‫چون جدا شده.
‫می‌خواد برگرده به اصل خودش.
‫مثل ما.
‫مثل ما می‌خواد بره جایی که بهش تعلق داره.
‫رازِ نِی‌ای که فریاد می‌کِشه رو فهمیدی
‫ولی هنوز تموم نشده.
‫تموم نشده.
‫شنیده رو پیدا کردی،
‫حالا باید...
‫سخنانی رو پیدا کنی ‫که راه دستیابی به حقیقت رو به بقیه نشون می‌ده.
‫این قضیه تا کِی می‌خواد ادامه پیدا کنه؟
‫- من طاقتش رو ندارم. ‫- تا وقتی بسوزی.
‫تا وقتی بپزی و بسوزی. ‫(خام بُدَم، پخته شدم، سوختم.)
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.