‫«گر طالب راه حق شوی ره پیداست. ‫ او راست بود با تو، تو گر باشی راست.»
‫[حضرت مولانا]
‫[قسمت ۳]
‫[بی‌ثباتی]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫- شیرازی؟ ‫- خداوندگار؟
‫بگو چی شد.
‫بگو چند ساعت پیش چه اتفاقی افتاد.
‫صدای نِی رو شنیدی، نه؟
‫- اون دیوانه رو دیدی؟ ‫- دیدم.
‫- دیدی، نه؟ ‫- دیدم، دیدم.
‫هر چی تو دیدی منم دیدم.
‫خیلی‌خب، هر چی بوده رو بهم بگو.
‫هر کی طلوع رو ببینه، پیروزِ این جنگه، دوونی.
‫سپرها!
‫منجنیق‌ها رو آماده کنید!
‫روغن بیارید!
‫کمان‌ها!
‫دیگه آماده‌ست؟
‫بله قربان.
‫حالا چی می‌شه؟
‫حالا باید آتیشش بزنیم.
‫دستت به این قلعه نمی‌رسه!
‫نذارید بیان داخل!
‫شمشیرزن‌ها!
‫چه خبره، خداوندگار؟ چی شده؟
‫- بهم بگو چی شد. ‫- هیچی یادت نمیاد؟
‫یادمه که...
‫صدای نِی اومد
‫و دیوانه وسط مکتب نشسته بود.
‫اوهوم.
‫بقیه‌اش رو یادم نمیاد.
‫یه مدت اونجا موندی و ‫به صدای نِی گوش دادی.
‫بعدش گفتی باید معناش رو پیدا کنی.
‫با مهارت‌هات، شنیدنی‌ها رو شنیدی.
‫متوجه شدی که...
‫فریاد نِی، در واقع فریاد یه آدم واقعی‌ـه.
‫حالا باید این فریاد رو در قالب سخن در بیاری.
‫نمی‌تونم این بار رو به دوش بکِشم. ‫توانم کافی نیست.
‫باید باشه.
‫باید شنیدنت محمدی‌پسند باشه،
‫باید سخن‌گفتنت محمدی‌پسند باشه،
‫معنویت به پیغمبر ختم می‌شه.
‫اونی که صاحب قدرته، پیغمبره.
‫مردم نیاز به سخنان و کلامِ محمدی دارن.
‫- من ارزشش رو ندارم. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫کاری که بلدی رو بکن. مکاشفه کن.
‫به دنبال اون سخنان مکاشفه کن ‫تا حقیقت رو پیدا کنی.
‫حالا در اعماق دریا هستی.
‫به چشم خودت دیدی.
‫نمی‌تونی درون و بُرونِ دریا رو مقایسه کنی.
‫دقیقاً مثل معنویت.
‫اون معنا رو پیدا کن، خداوندگار.
‫- پیداش کن. ‫- چطور آخه؟
‫هیچ راهنمایی‌ای بهم نکردی.
‫«گر طالب راه حق شوی ره پیداست...
‫او راست بود با تو، تو گر باشی راست.»
‫یه مدت همون‌جا موندی ‫و یهویی بلند شدی رفتی خونه.
‫صدات کردم ولی هیچی نگفتی.
‫ببینم، دلیل این رفتارها چیه؟
‫نمی‌تونم توصیف کنم
‫ولی می‌تونم برات مثال بزنم.
‫چیزهایی که منو به این حالت در آوردن...
‫بهم حس خوبی دادن ‫جوری که انگار توی باغ گل رُز هستم
‫و بعد همه‌چی تبدیل به زمستانی سرد شد.
‫یه لحظه حس می‌کنم استاد دانایی هستم،
‫بلافاصله حس می‌کنم ‫تبدیل به بچه مدرسه‌ای شدم.
‫اونا به سمتم سنگ میندازن و منو می‌شکنن.
‫بعدش...
‫به پادشاه حقیقت تبدیل می‌شم.
‫بهم حس آفتاب دست می‌ده، ‫بعدش به شب تاریک تبدیلم می‌کنه.
‫محکم بهشون چسبیدم و منتظرم، شیرازی.
‫منتظرم...
‫تا ببینم این‌بار با چی روبه‌رو می‌شم.
‫فرض کن داری آزمایش می‌شی. ‫می‌خوان ازت حرف بکِشن بیرون.
‫چه‌جور حرفی می‌زنی؟
‫- آخه کی به حرف من گوش می‌ده؟ ‫- مردم.
‫- چرا می‌خندی؟ ‫- اگه می‌تونستم حرف‌هایی که...
‫در مورد ستاره‌ها دارم رو بهشون بزنم، ‫الان منو سلطان خودشون کرده بودن.
‫چون توانایی صحبت‌کردن ندارم منجم هستم.
‫خداوندگار.
‫حسی که الان بهش اشاره کردی...
‫بهش می‌گن بی‌ثباتی، شیرازی.
‫به این حالات می‌گن بی‌ثباتی.
‫حداقل یه نفر بدونِ اینکه حرف بزنه ‫تو رو درک می‌کنه.
‫کجا بودی؟
‫از صبح تا حالا دارم دنبالت می‌گردم.
‫نگران شدم.
‫چه خبر؟ چی شده؟
‫کجا بودی؟
‫توی کوهستان بودم.
‫توی کوهستان حیوون دارم.
‫رفته بودم بهشون غذا بدم
‫ولی مارها اومدن.
‫وقتی اومدن، حیوون‌ها از ترس فرار کردن.
‫غزال‌ها بچه‌هاشون رو بردن،
‫بُزها توی صخره‌ها ناپدید شدن.
‫خوشبختانه مارها دنبال اونا نبودن.
‫دنبال من بودن.
‫چرا دنبال تو بودن؟ ‫چی از جونت می‌خوان؟
‫از من چیزی نمی‌خوان. از من نمی‌خوان!
‫دنبال توئن.
‫با زبون‌های شرارت‌آمیز و سمّی‌شون...
‫همه‌جا رو سمّی می‌کنن.
‫با زبون‌های شرارت‌آمیز و سمّی‌شون ‫همه‌جا رو سمّی می‌کنن.
‫اومدن. اومدن!
‫اومدن. پشت دَر هستن. ‫پشت دَر هستن.
‫ردشون کن برن.
‫فقط تو می‌تونی. ‫ردشون کن برن. یالا!
‫اومدن! پشت دَر هستن.
‫ردشون کن برن!
‫یالا. ردشون کن برن!
‫یالا. یالا.
‫بهت گفته بودم قلعه رو می‌گیرم.
‫گرفتم.
‫گفتم سرت رو هم قطع می‌کنم.
‫حالا وقت اونه.
‫قبل از اینکه بمیرم...
‫می‌خوام یه چیزی رو بدونم. ‫چی دیوارها رو منفجر کرد؟
‫بهش می‌گن آتیشِ بالارونده. ‫جادویی‌ـه.
‫وقتی آتیش می‌گیره، همه‌چیز رو نابود می‌کنه.
‫اون‌قدر قدرت داره
‫که کل دنیا رو نابود کنه، ‫و می‌کنه.
‫چطور آوردینش توی قلعه؟
‫یه سرباز خوب ‫فقط با دشمن خارجی نمی‌جنگه.
‫سرباز خوب...
‫اونیه که خائنین داخلی رو هم حذف کنه.
‫یه خائن بین‌تونه.
‫اون کمک‌مون کرد.
‫دوونی.
‫دوونی! دوونی!
‫دعا می‌کنم امروزت شب نشه!
‫ایشالا طعم غضب خدا رو بچشی!
‫سگِ...
‫می‌بینی؟
‫فرمانده خوب، فرماندهیه که ‫خائنی دور و برش نداشته باشه.
‫دور و بر من نمی‌تونی همچین آدمی پیدا کنی. ‫حتی یه دونه!
‫قبل از اینکه جونت رو بگیرم...
‫آخرین خواسته‌ای داری؟
‫بله.
‫می‌خوام نماز بخونم.
‫- می‌خوام توبه کنم و پاک بشم. ‫- وقت نداری بخوای پاک شی.
‫خدایی که بهش اعتقاد داری
‫همین‌طور که هستی نمی‌پذیرتت؟
‫فقط خودِ خدا می‌دونه.
‫فقط اون می‌ذاره کارهایی که کردی رو...
‫با غرور انجام بدی.
‫پشتِ این پیروزی‌ات که سرشار از حقه و جادو بود
‫فلاکتی بزرگ در انتظارته.
‫ولی...
‫چشمی که این چیزا رو ببینه
‫یا گوشی که این حرف‌ها رو بشنوه
‫وجود نداره.
‫می‌خوام شمشیرم رو از غلافم در بیارم.
‫این چیزه که بهش می‌گی «نماز»...
‫انجامش بده.
‫السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.
‫تموم شد؟
‫دلِ من که از عشق شهادت جوش و خروش داره،
‫به دستانِ خونینِ تو...
‫به آرامش می‌رسه.
‫من پیروز شدم.
‫تموم شد.
‫ببخشید...
‫ولی اون دیوانه اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫چرا گذاشتی وارد کاروانسرا بشه؟
‫پوست، امراضِ درونیِ انسان رو می‌پوشونه، ‫ آقا ادریس.
‫و قلب، با تلاشی که می‌کنه ‫خوبی‌ها رو پوشش می‌ده.
‫از این جهت...
‫هر چیزی که دیده می‌شه ‫جهانی درونی هم داره
‫و از نظر من...
‫درکِ اون جهان درونی با نگاه اول، غیرممکنه.
‫اگه طرز فکرت اینه، قبول می‌کنم.
‫من به‌خاطر اون دیوانه نیومدم اینجا.
‫اومدم چون نگرانم یه موقع ازم دلخور باشی.
‫چرا فکر می‌کنی ازت دلخورم؟
‫سؤالاتی که توی شورا پرسیدم.
‫مجبورت کردم نظرت رو در مورد مغول‌ها مطرح کنی
‫چون سلطان‌مون نیاز به راهنمایی‌های تو داره.
‫فکر نمی‌کنی اگه بیشتر توی قصر بودی بهتر بود؟
‫تا سلطان‌مون و دیگران از خِرَد و دانش‌ات ‫استفاده می‌کردن؟
‫اصلاً دلیل اینکه نسبت به سلطان‌مون ‫سرد و بی‌تفاوت هستی چیه؟
‫آقا ادریس، من مدرس و فقیه‌ام.
‫دولت‌مردها به امور دولتی می‌پردازن، ‫مدرس‌ها به امور علمی می‌پردازن.
‫بین این دو مورد، تفاوت مشخصی هست.
‫مهمه که مرز بین‌شون رو مبهم نکنیم.
‫چرا؟
‫چون نزدیکانِ سلطان، به آتش نزدیکند، آقا ادریس.
‫- با اجازه. ‫- بفرما.
‫اجازۀ ما هم دست شماست.
‫- دارن می‌رن، دارن می‌رن! ‫- کیا آقا؟
‫برو، برو! منتظرتن.
‫عمر اتابک.
‫دوست داریم ببینیم این لشکرکشی ‫با یه پیروزیِ شکوهمند همراه می‌شه.
‫انشاالله.
‫برای برگشتنت لحظه‌شماری می‌کنیم.
‫با پیروزی‌ات دل‌شادمون کن.
‫هر ملتی نمی‌تونه فرماندهی مثل تو داشته باشه.
‫خیلی شجاعی، عمر.
‫من برای همچین کاری تربیت شدم.
‫تنها خواسته‌ام رویارویی با دشمنه.
‫فقط دنبال شجاعانه جنگیدن هستم. ‫این آرزومه...
‫چون عدالت فقط این‌طور محقق می‌شه.
‫یا دشمن یا من.
‫با مهارت‌ها و تیزیِ شمشیرهامون ‫همۀ مشکلات رو برطرف می‌کنیم.
‫انشاالله.
‫اگه شمشیر دشمنت تیزتر بود چی؟
‫اون‌موقع دلم می‌خواد ‫دعای عزیزانم رو بشنوم.
‫ظاهراً همۀ عزیزانت همراهت نیستن.
‫دعا می‌کنم راهت هموار ‫و شمشیرت تیز باشه، عمر اتابک.
‫خداوندگار!
‫استاد، می‌گن مغول‌ها ارزروم رو گرفتن.
‫الان دارن میان سمت قونیه. ‫راست می‌گن؟
‫خداوندگار، ما جز تو کسی رو نداریم.
‫تا وقتی تو توی قونیه هستی ‫کسی بهمون آسیب نمی‌زنه، مگه نه؟
‫کسی نمی‌تونه خونه‌هامون رو خراب کنه، ‫مگه نه آقا؟
‫بهشون گفتی ولی حرفت رو باور نکردن.
‫گفتی دارن میان ولی باور نکردن.
‫ما به حرفت گوش می‌کنیم، جناب. ‫لطفاً بهمون بگو چی‌کار کنیم.
‫ببین، خداوندگار. ‫ببین، سربازهامون دارن می‌رن!
‫صحیح و سالم برمی‌گردن، استاد؟
‫دارن می‌رن. ‫دارن به جنگ می‌رن!
‫دارن می‌رن. ‫دارن به جنگ می‌رن.
‫استاد، قرار شد زودتر بریم.
‫فرصت نشد بهتون سر بزنم. ‫شرمنده‌ام، لطفاً منو ببخشید.
‫این چه حرفیه، عمر؟
‫فقط ظالمینی که هرج‌ومرج به‌پا می‌کنن ‫باید شرمنده باشن.
‫مردم اینجا منتظر یه راه چاره می‌گردن. ‫نمی‌خواد از چیزی شرمنده باشی.
‫خاطر منو آسوده می‌کنید. ‫نکته‌ای هست که بخواید بهم بگید؟
‫داری به جنگ می‌ری، عمر.
‫هر دو لبۀ شمشیرت تیزه.
‫دشمن رو با یه لبه شکست بده، ‫غرورت رو با یه لبۀ دیگه.
‫خداوند در دو جهان پیروزت کنه.
‫بی‌صبرانه منتظر دیدار دوباره‌ات هستیم.
‫منو با دعای خیرتون بدرقه کنید.
‫با دعای خیرم بدرقه‌ات می‌کنم.
‫این دختره رو از اینجا ببر. ‫توی خونه‌مون می‌میره.
‫- کجا ببرم؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫خاتون، الان دو ساله که داره بهت خدمت می‌کنه.
‫نمی‌شه تا یه‌بار مریض شد پرتش کنی بیرون.
‫یه‌بار؟ از همون روزی که آوردی‌اش اینجا ‫مریض بوده.
‫حالش بهتر می‌شه. خوب می‌شه. ‫فقط صبور باش.
‫نه، نه، نه. کاسۀ صبرم لبریز شده. ‫ببرش نمی‌خوام ببینمش.
‫اگه می‌خوای خودت رو راحت کنی ‫و بهم می‌گی ببرش...
‫حداقل بگو کجا ببرمش.
‫ببرش پیش یه نفر که قبولش کنه.
‫خداوندگار. خداوندگار.
‫استاد، دربارۀ مسئله‌ای می‌خواستیم ‫ازتون نظرخواهی کنیم.
‫- بفرمایید آقایون. ‫- آقا، ما تاجر هستیم.
‫زین می‌فروشیم.
‫ولی توی یه دوراهی گیر افتادیم ‫و نمی‌تونیم تصمیم بگیریم.
‫- چه دوراهی‌ای؟ ‫- مغول‌ها می‌خوان ازمون خرید کنن.
‫اونم مقادیر بالایی.
‫ولی نمی‌دونیم از نظر دینی جایزه ‫که بهشون زین بفروشیم یا نه.
‫نظر شما در این‌باره چیه؟
‫به‌نظرتون قابل قبوله که ‫به مغول‌ها زین بفروشیم؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫اگه بهشون زین بفروشیم، ‫قدرت‌شون رو بیشتر می‌کنیم.
‫این‌طوری با اسب‌های بیشتری ‫بهمون حمله می‌کنن.
‫البته که شما تاجر هستید.
‫اگه زین نفروشید ‫نمی‌تونید امرار معاش کنید.
‫به‌نظرم بهتره به‌جاش ‫به «ارطغرل غازی» زین بفروشید.
‫بیگ‌نشین‌ها...
‫به گرفتن و رام‌کردنِ اسب معروفن.
‫اونی که اسب رام می‌کنه، زین هم لازم داره.
‫شما مثل درمانِ دردهامونید. ‫خدا حفظ‌تون کنه.
‫همچنین.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫صبر کن.
‫عایشه خاتون، صبر کن وگرنه می‌افتم.
‫توی بازار معرکه راه ننداز! ‫بشین. بگیر بشین!
‫چرا داری منو این‌جوری دنبال خودت می‌کِشونی؟
‫کجا می‌ریم؟
‫باید می‌ذاشتی توی اون خونه بمیرم.
‫کیمیا، الان فهمیدم ‫اصلاً دلت نمی‌خواد زنده بمونی.
‫ولی هیچ‌کس نمی‌خواد جسدت توی خونه‌اش باشه.
‫باید اینو درک کنی. ‫بیا امیدوار باشیم کسی که دارم می‌برمت پیشش...
‫دست رد به سینه‌ات نزنه ‫وگرنه توی یکی از این خیابون‌ها می‌میری.
‫هیچ‌کس جنازه‌ات رو هم نمی‌بره توی گور.
‫پاشو. راه بیفت.
‫گفتم راه بیفت. راه برو. راه برو!
‫بیا اینجا!
‫فرار نکن! صبر کن! وایستا!
‫- وایستا! تو رو خدا! ‫- چی شده آقا؟
‫آقا، ببخشید ولی دیدینش دیگه.
‫- داره از دستم فرار می‌کنه. ‫- چرا فرار می‌کنه؟
‫گفت می‌خواد حموم کنه.
‫برای حموم‌کردنش تدارک دیدم.
‫بعدش نظرش عوض شد و ‫پا به فرار گذاشت.
‫این‌جوری نگاه نکن. بیا اینجا. بیا.
‫بگیرش. بیا اینجا!
‫فرار نکن، وایستا!
‫ای خدا.
‫فرار نکن! بیا اینجا.
‫- وایستا! ‫- گفتم بیا اینجا.
‫- وایستا! ‫- گفتم وایستا!
‫علاءالدین، بگیرش!
‫بیا اینجا!
‫فرار نکن، پسر. بسه دیگه! ‫کجا می‌خوای فرار کنی؟
‫اگه من بخوام فرار کنم...
‫دَرهای نامرئی به روم باز می‌شن.
‫پس چرا وایستادی؟
‫سردمه...
‫ولی حموم نمی‌کنم.
‫- ولی خودت گفتی دلت استحمام می‌خواد. ‫- حالا می‌گم نمی‌خوام.
‫خداوندگار کجاست؟
‫- چرا اون آقا اینجا نیست؟ ‫- سرش شلوغه.
‫هر جا که هست، بیاریدش اینجا.
‫چون من می‌خوام یه چیزایی بهش بگم.
‫می‌خوای به بابام چی بگی؟ ‫بگو، من بهش منتقل می‌کنم.
‫- نه، نه! ‫- چرا؟
‫اون مُرید منه.
‫من مُرشد هستم، اون مُریدمه.
‫مُرید باید جایگزینِ مُرشد بشه، بدونِ شک!
‫جدی؟ پس تو مُرشدش هستی.
‫به بابام چی یاد می‌دی؟
‫تو...
‫تو!
‫تو از بابات چی یاد گرفتی؟
‫یادت نره. ‫اونا رو یادت نره...
‫چون مجبورت می‌کنن فراموش کنی.
‫کی؟ کی مجبورم می‌کنه؟
‫ضمناً، آدم که آموزه‌هاش رو یادش نمی‌ره.
‫معلومه که یادش می‌ره. ‫چرا یادش می‌ره. یادش می‌ره!
‫می‌خوام استحمام کنم. یالا!
‫باشه، مشکلی نداره. بیا پسر. ‫بیا استحمام کن.
‫همین الان بهشون بگو...
‫که کاسۀ حموم رو عوض کنن.
‫چرا باید کاسۀ چهل ساله رو عوض کنن؟
‫کاسه باهام حرف نمی‌زنه.
‫یه کاسه پیدا کنید که باهام حرف بزنه.
‫آقا.
‫برو یه کاسه پیدا کن که حرف می‌زنه. ‫اون‌وقت حموم می‌کنه.
‫- چرا وایستادی منو نگاه می‌کنی؟ گوش کن دیگه. ‫- باشه آقا.
‫عایشه خاتون، یه‌بار بهت گفتم ‫اون باید بره سراغ شمس‌الدین.
‫ولی الان خیلی با اولین باری که دیدمش فرق کرده.
‫نه، حالش خوبه. ‫این اداهاش رو جدی نگیر.
‫عایشه خاتون، داره نفس‌های آخرش رو می‌کِشه.
‫فقط ضعف کرده، باید غذا بخوره.
‫اگه یه خواب خوب بکنه، ‫حالش خیلی بهتر می‌شه. بخدا!
‫الکی قسم نخور.
‫این خانم رو بردار و برو.
‫ولی نبرش یه خونۀ دیگه. ‫ببرش یه جایی که تحت درمان قرار بگیره.
‫از همه نظر معلومه که این خانم حالش وخیمه.
‫واینستا اینجا. ‫باید بریم، زود باش!
‫التماست می‌کنم، بس کن، خاتون.
‫بذار چند لحظه برای خودم خوش باشم.
‫- خوش اومدی، خداوندگار. ‫- ممنونم.
‫اون کیه؟ مهمونه؟
‫از عایشه خاتون خواستم یه نفر برام پیدا کنه ‫که توی کارهای خونه کمک کنه.
‫یه نفر رو پیدا کرده...
‫ولی این خانم وضعش خیلی بَده. ‫مریضه.
‫اگه یه‌کم استراحت کنه جون می‌گیره.
‫نظر تو چیه، خداوندگار؟
‫بذاریم بره؟
‫حالا در اعماق دریا هستی. ‫به چشم خودت دیدی.
‫نمی‌تونی درون و بُرونِ دریا رو مقایسه کنی.
‫دقیقاً مثل معنویت. ‫اون معنا رو پیدا کن، خداوندگار.
‫پیداش کن.
‫کرمانا! اون خانمی که داخله کیه؟
‫- اسمش کیمیاست. ‫- خب؟
‫قراره به کایرا خاتون کمک کنه.
‫توی اتاق من چی‌کار می‌کنه؟
‫یادم رفت بهت بگم.
‫خداوندگار بهش گفت توی اتاق تو مستقر بشه.
‫باشه. باشه ولی باید یه اتاق دیگه بهش می‌دادین.
‫حالا من کجا بخوابم؟
‫اتاقش داره آماده می‌شه. ‫اینجا نه، توی اون دنیا.
‫تب داره. اگه خوب نشه، همین روزاست که بمیره.
‫وقتی مُرد دوباره می‌تونی ‫توی اتاقت بخوابی، علاءالدین.
‫اون دیوانه...
‫از صبح تا حالا سراغ شما رو می‌گرفت، بابا.
‫حتی گفت مُرشد شماست.
‫- حرفش رو باور کردی؟ ‫- معلومه که نه.
‫- نمی‌تونه مُرشدت باشه. ‫- شایدم باشه.
‫انسان مثل چاه می‌مونه، علاءالدین.
‫نمی‌تونی بفهمی کجا شروع می‌شه ‫و کجا تموم.
‫همون‌طور که نمی‌تونی بفهمی ‫کسی که داره از چاه میاد بالا، آدم خوبیه یا بَد.
‫اگه انسان مثل چاهه...
‫بدونِ اینکه تهش رو ببینی ‫امکان نداره بتونی درکش کنی، مگه نه؟
‫فکر می‌کنی تهش چیه؟
‫نَفْس؟
‫راه رو داری درست می‌ری، علاءالدین. ‫ازش منحرف نشو.
‫- تو هم همین‌طور، پسرم. ‫- نگران نباش. منحرف نمی‌شیم، بابا.
‫هیچی نخوردی، خداوندگار.
‫خداوندگار؟
‫نمی‌خورم، خاتون.
‫اگه کسی که نِی رو می‌زنه آدمه،
‫اونی که فریاد می‌زنه هم آدم نیست؟
‫فریاد من برای دنیای معنوی‌ـه
‫ولی تو برای کی فریاد می‌کشی؟
‫درها رو باز کنید. ‫مهمون اومده! درها رو باز کنید!
‫بالأخره اومدیم قونیه.
‫قلعۀ نفوذناپذیر سلجوقیان.
‫در مورد ارزروم هم همینو می‌گفتن.
‫بابات باید تا الان قلعه رو گرفته باشه.
‫تو خداوندگار هستی؟ درسته؟
‫پس یه دوایی برای بچه‌ام پیدا کن.
‫التماست می‌کنم، یه دوایی براش پیدا کن.
‫دعای هر کی هم که مستجاب نشه، ‫دعای تو مستجاب می‌شه.
‫دعا کن تا بلکه پسرم با دعاهات شفا بگیره.
‫کار کی بوده، آقا؟
‫مغول‌ها. کار مغول‌ها بود.
‫در مسیرِ قلعۀ ارزروم همه‌چیز رو سوزوندن.
‫غارت کردن. ‫به‌زور از زیر ظلم‌شون...
‫فرار کردیم.
‫می‌بینی چه خبره؟
‫نترسیدن از بی‌رحمیِ مغول‌ها غیرممکنه.
‫ترس خوبه، ادریس.
‫آدم رو زنده نگه می‌داره.
‫ولی اونی که باید بترسه ما نیستیم.
‫اونایی که باید بترسن...
‫سلطان و مولانا هستن.
‫نترس، فرزندم.
‫از هیچی نترس.
‫نترس.
‫خشم مردم بیشتر شده.
‫باید صحبتی که مولانا ‫توی شورا خطاب به مردم گفت رو پخش کنیم.
‫مولانا داره از مغول‌ها حمایت می‌کنه.
‫این اغراق نیست؟
‫آخه همچین کاری نکرد.
‫توی شهر قونیه در امانید. ‫نگران نباشید.
‫اینجا کسی نمی‌تونه بهتون آسیب بزنه.
‫حالا استراحت کن تا زخم‌هات التیام پیدا کنن.
‫قصدِ بایجو نویان فقط این نیست ‫که قلعه‌هامون رو بگیره.
‫هدف اصلی‌اش اینه که ‫همه‌جا رو پُر از رعب و وحشت کنه.
‫باید به سرورمون هشدار بدیم ‫که در مقابل مغول‌ها اشتباه نکنه.
‫اگه سرورمون به حرف‌مون گوش کنه...
‫هر کاری لازم باشه انجام می‌دیم، جناب وزیر.
‫می‌خوای به مقامی که دنبالش بودی برسی؟
‫کیه که مقامش رو نخواد؟
‫اما سخنان شما مثل آتیش می‌مونه.
‫تنها نگرانی‌ام اینه که ‫این آتیش خودمون رو هم بسوزونه.
‫من خودِ آتیش‌ام.
‫چی شده، خداوندگار؟ ‫چرا انقدر غم‌زده‌ای؟
‫لطفاً یه چیزی بگو.
‫مغول‌ها دارن هرج‌ومرج به‌پا می‌کنن.
‫مردم ازم انتظار دارن یه دوایی پیدا کنم.
‫حتی نمی‌تونم زخم‌های خودم رو دوا کنم، ‫چه برسه به زخم اونا.
‫ضمناً چرا ازم همچین چیزی می‌خوان؟ ‫حتی نمی‌تونم راه‌حل این مشکل رو پیدا کنم.
‫پس بذار یه نکته‌ای رو بهت یادآوری کنم.
‫چون تو قلب تپندۀ قونیه هستی.
‫اگه یادت باشه، یه‌بار گفتی...
‫قلب، دوای دردِ جسم رو می‌دونه.
‫مردم نگرانن. ‫پس یعنی جسم‌شون مریضه، نه؟
‫به قلب، رو آوردن ‫تا جسم‌شون شفا بگیره.
‫اون قلب الان سرشار از نگرانیه.
‫قبل از هر چیزی باید اون نگرانی برطرف بشه.
‫کجا می‌ری خداوندگار؟
‫توی کتاب بابام جواب سؤالاتم رو پیدا می‌کنم.
‫تجربیاتش رو بررسی می‌کنم.
‫می‌دونم جواب سؤالاتی که ‫دنبال‌شون هستم توی اون کتابن.
‫مگه اون کتاب رو چندبار تا حالا نخوندی؟
‫همین نشون می‌ده درست‌وحسابی نخوندمش.
‫یه مکانِ خوب لازم دارم.
‫جایی باشه که...
‫هم بتونم سلجوق‌ها رو زیر نظر بگیرم ‫هم در امان باشم.
‫شما دوتا می‌رید خیابون‌های قونیه رو می‌گردین.
‫هر جور شده همچین جایی برام پیدا می‌کنید.
‫صیدِ من نباید منو شکار کنه.
‫دقیقاً مثل بابام، برمی‌گردم سراغ شکار.
‫کایرا!
‫کتاب‌هام!
‫کتاب‌هام! کایرا!
‫کایرا، کمکم کن!
‫کایرا!
‫کتاب‌هام! کتاب‌هام!
‫کایرا!
‫این یه کپی‌ـه، درست مثل من.
‫بذار واقعی‌اش رو نشونت بدم.
‫آقا صبر کن، وایستا!
‫صبر کن، وایستا!
‫صبر کن، وایستا! وایستا!
‫صبر کن.
‫تو رو خدا، وایستا.
‫التماست می‌کنم وایستا.
‫همه‌چیز از اونجا شروع شد که تو رو حس کردم.
‫بیا یکبار برای همیشه تمومش کنیم.
‫منو از بارهای به دوشم خلاص کن.
‫نمی‌تونم تعابیری که ‫بهشون اشاره کردی رو پیدا کنم. آزادم کن.
‫چرا چهره‌ات رو نشونم نمی‌دی؟
‫بابا.
‫بلند شو، جلال‌الدین.
‫بابا، خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫ما با همیم.
‫با همیم ولی دوباره جدا می‌شیم.
‫اگه جدایی نبود که وصال دیگه معنایی نداشت.
‫بارها و بارها از هم جدا شدیم.
‫خب...
‫فکر می‌کنی چرا از هم ‫فاصله می‌گرفتیم، جلال‌الدین؟
‫چون خیلی اذیتت کردن.
‫چرا اومدیم قونیه؟
‫ارزروم و آماسیه هم هست،
‫قیصریه هم هست، چرا قونیه؟
‫نظرت رو بگو.
‫به‌خاطر من بود؟
‫به‌خاطر تو بود.
‫ازم پرسیدن ثمرۀ زندگی‌ات چیه
‫و من به تو نگاه کردم.
‫چون که آقا و سرورمون حضرت محمد مصطفی...
‫گفت: «ثمرۀ زندگی پدر، فرزندشه.»
‫بابا، نرو. ‫منو تنها نذار.
‫چون تنهام...
‫در عالم‌های خداوند منّان پناه می‌گیرم.
‫و اون...
‫حتی خورشیدی که فکر می‌کرد تنهاست رو...
‫با ماه همراه کرد.
‫لا اله الا الله
‫بیا، جلال‌الدین.
‫لا اله الا الله
‫اعوذ بالله من الشیطان الرجیم ‫بسم الله الرحمن الرحیم
‫بگو لا اله الا الله!
‫لا اله الا الله
‫مسیری که در اون قدم برمی‌داری ‫پُر از نعمته، جلال‌الدین.
‫گرچه خار هم زیاد داره.
‫بهت صدمه می‌زنن، جلال‌الدین.
‫با خارهاشون بهت صدمه می‌زنن.
‫اونایی که مقام و جاه‌طلبی کورشون کرده،
‫با سموم‌شون بهت آسیب می‌رسونن.
‫ولی در این مسیر، ‫از وفاداریِ دوستان هم برخورداری.
‫کسانی که کور دل هستند، درکت نمی‌کنن.
‫نکتۀ اساسی اینه که...
‫فردا، سخت‌تر از امروزه.
‫لا اله الا الله!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.