‫«گر تو را بخت یار خواهد بود» ‫«عشق را با تو کار خواهد بود»
‫«عمر بی‌عاشقی مدان به حساب» ‫«کان برون از شمار خواهد بود»
‫[حضرت مولانا]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[قسمت ۴: هنگامی که چشم می‌بیند، کور می‌شود]
‫چی می‌خوای؟
‫نمی‌تونی با امیر قلعه اینجوری صحبت کنی.
‫همونقدر که به بایجو احترام می‌ذاری، ‫باید به منم احترام بذاری.
‫بایجو سر هزاران نفر رو زد. ‫تو سر چند نفر رو زدی؟
‫از سلجوق‌ها نمی‌ترسی؟
‫چرا بترسم؟
‫دیر یا زود، برای پس گرفتن قلعه میان.
‫بیان چیکار می‌کنید؟
‫می‌جنگیم.
‫اینقدر حریصی...
‫که حتی متوجه رسیدن سربازان سلجوقی نمیشی.
‫همراهم بیا.
‫آتیش رو می‌بینی؟ ‫دور و اطرافش سرباز گذاشتیم.
‫اگه نیروهای سلجوقیان بیان، ‫بهمون اطلاع میدن.
‫اگه اینطور شد...
‫هم از قلعه محافظت می‌کنیم و هم از ‫جون تو.
‫خب جناب امیر، با اجازه‌ت میرم حرصم رو بخوابونم.
‫حالا چندتا سوال ازت دارم.
‫جوابی که به سوالاتم میدی سرنوشتت رو ‫مشخص می‌کنن.
‫چندتا مغول توی قلعه هستن؟
‫پنج هزار. پنج هزار سرباز.
‫قلعه غیرقابل عبوره. ‫چطوری وارد شدین؟
‫یکی از داخل کمکمون کرد.
‫کی؟
‫دوونی. اون کمکمون کرد.
‫فرمانده قلعه، سینان‌الدین.
‫اون چی شد؟
‫بایجو سرش رو زد.
‫بایجو کجاست؟
‫تو قلعه؟
‫تو قشلاق.
‫ما رو گذاشت که از قلعه و دوونی محافظت کنیم.
‫منم همینجا ولت می‌کنم.
‫برو به بایجو بگو نیروهای سلجوقیان رسیدن.
‫اشک‌ها هم وظیفه‌ای دارن، خداوندگار.
‫لبخندی که به دنبالشون میاد رو ‫پاکسازی می‌کنن.
‫خودت رو اینجا زندانی کردی، ‫اما درمانی پیدا نکردی.
‫قلب که هوشیار بشه، ‫مکان دیگه مهم نیست.
‫شاید باید جای دیگه‌ای دنبال درمان باشم.
‫باید همه چیز رو به دست باد بسپرم و ‫برگردم به دمشق یا بلخ.
‫فایده‌ای نداره.
‫چرا؟
‫اگه انسان جایی نباشه، کجا می‌تونه بره؟
‫تا وقتی سخن رو پیدا نکنی، جایی نمیری.
‫ولی پیدا نمیشه. نمی‌تونم پیداش کنم.
‫شاید جای اشتباهی به دنبالشی.
‫اون تعبیر رو نمی‌تونی اینجا پیدا کنی، ‫خداوندگار.
‫شاید برای پیدا کردنش باید از اینجا بری.
‫الان، گوشه‌نشینی درمانت نمی‌کنه، ‫بلکه علاج‌ناپذیری به دنبال داره.
‫صبر مثل یک طنابه، خداوندگار...
‫فکر می‌کنی پاره میشه، اما فقط قوی‌تر میشه.
‫فکر می‌کنی تموم شده، ‫ولی بیشتر و بیشتر میشه.
‫کی گفت دروازه رو باز کنید؟
‫با شما هستم. چرا در رو وا می‌کنید؟
‫سلجوقیان!
‫مردم اینجا چیکار می‌کنن، صلاح‌الدین؟
‫اومدن دیدن شما، قربان. ‫نمیرن.
‫آقایون.
‫لطف کردید تشریف آوردید. که منتظرم موندید.
‫دیگه می‌تونید برید.
‫خداوندگار.
‫چند روزه ندیدیمتون.
‫نتونستیم توصیه‌هاتون رو از زبون خودتون بشنویم.
‫مغول‌ها از ارزروم اومدن، خواب برامون نمونده.
‫خواهش می‌کنم دلمون رو آروم کنید، ‫بهمون شجاعت بدید.
‫خدا برکت رو در غم، و غم رو در برکت پنهان می‌کنه.
‫یک اتفاق می‌تونه همزمان برای شما به معنای ‫مرگ، صلح یا شادی باشه.
‫اگر مغول‌ها خونخوار باشن...
‫در اون خونخواری درمانی هست.
‫اگر از چیزی ترسیدید، خدا در قلب شماست.
‫اگر مغول‌ها رو دیدید، به ندای قلبتون ‫گوش بدید.
‫به ندای مالک قلبتون.
‫اگر مغول‌ها دارن خون می‌ریزن، ‫آتیش میزنن و نابود می‌کنن...
‫مگه سربازهای شجاعی نداریم که از ما ‫محافظت می‌کنن؟
‫داریم.
‫این دنیا، دنیای تناقضاته، آقایون.
‫اگر یک طرف ترازو خالی باشه، ‫طرف پُر معنای خودش رو از دست میده.
‫وقتی خوبی نیست، بدی معنایی داره؟
‫الله شمشیر رو به عزیزانش می‌بخشه...
‫که شمشیر رو از دست مغول‌ها بگیرن.
‫ما با اونا فرق داریم.
‫شمشیر ما از روی خشم و تکبر بالا نمیره.
‫شمشیر ما وقتش که بشه، با دلسوزی از ‫غلاف بیرون میاد.
‫پس نیازی هست که بترسید؟
‫برگردید سر کارتون.
‫خودتون رو مشغول کنید.
‫الله شما رو از ترستون حفظ می‌کنه.
‫آمین.
‫صلاح‌الدین.
‫هر چیزی که داریم رو با کسایی که
‫از دست مغول‌ها فرار کردن و برای درمان شدن به اینجا ‫اومدن تقسیم کنید. تدارک ببینید.
‫فردا با تدارکات میریم دیدنشون.
‫ولی ارباب، توشه زیادی نداریم.
‫حتی برای مریدانتون هم کمه، پدر.
‫هر کس هر چیز زیادی داشته باشه با بقیه تقسیم می‌کنه.
‫از ما انتظار میره توشه‌هامون رو با بقیه تقسیم کنیم.
‫حرف بدی که نزدم؟
‫من تا حالا حرف اشتباهی از زبونت نشنیدم، ‫علاءالدین.
‫اگه کسی دنبال ضامن بود، من ضمانتت می‌کنم.
‫کاروانسرا و کارکنان ما در خدمت شما هستن.
‫اگه مشکلی پیش اومد، خبرمون کنید.
‫ممنون، جناب ادریس.
‫مشکلی نداریم.
‫اگه چیزی شد، بهتون خبر میدیم.
‫بدبخت شدیم، آقا.
‫نه تنها ما، بلکه جنازه‌های تو میدان جنگ
‫و حیوانات مزرعه‌مون آواره شدن.
‫سربازان سلجوقی کجان؟ ‫چرا جلوی مغول‌ها رو نمی‌گیرن؟
‫داد نزن، آقا.
‫وگرنه بیمارها می‌ترسن و خوب نمیشن.
‫ما فقط با خروج مغول‌ها از سرزمینمون ‫درمان میشیم.
‫ما با برگشت به خونه‌هامون درمان میشیم.
‫اگه سلطان ما نمی‌دونه چیکار کنه...
‫باید از مستشارهاش مشورت بگیره.
‫اگه نشد، باید از علما مشورت بگیره.
‫آقا.
‫از لباستون مشخصه درویش هستید.
‫خود شما چرا به سلطان مشورت نمی‌دید؟
‫چرا بهشون نمیگید که باید
‫با مغول‌های مشرک برخورد کنه؟
‫اگه سلطان بخواد، ما هم اظهار نظر می‌کنیم.
‫هرچند، در قونیه فقط یک عالم هست که سخنش
‫بسیار ارزشمنده.
‫اونم مولاناست.
‫نظر مولانا درباره مغول‌ها چیه؟ ‫می‌دونید؟
‫بله.
‫مولانا میگه با مغول‌ها هرگز نباید جنگید.
‫چرا؟
‫چون حامی مغول‌هاست.
‫کسی که دنبالش بودید رو پیدا کردم.
‫پیش این آدم باشید هم سالم می‌مونید،
‫و هم اطلاعاتی که می‌خواید رو به ‫دست میارید.
‫کی هست؟
‫اسمش مولاناست.
‫درباره‌ش پرس و جو کردم. ‫یکی از بزرگان شهره.
‫و تو یه محل بزرگ تدریس می‌کنه.
‫کلاسش پر از افراد قصر بود.
‫قصر؟
‫بله.
‫از نور خورشید سیر شدی،
‫حالا نوبت کتاب‌های منه؟ ‫خجالت نکش، فرزندم.
‫نگران نباش.
‫کتاب‌های من همیشه کسانی که به دنبال ‫کمک بودن رو راهنمایی کردن.
‫ولی اول باید خوندن رو بلد باشی.
‫بلدم، آقا.
‫مادرم قبل فوتش یادم داده بود.
‫عالیه که سواد داری. ‫ولی سواد داشتن کافی نیست.
‫هر حرف بر اساس شکلش یک معنی داره،
‫و هر کلمه صدایی متفاوت از صدایی که درمیاره داره.
‫اینا رو هم باید بلد باشی.
‫اگه خوندن بلدی، هر کتابی دوست داری ‫بردار و بخون.
‫نمی‌خوام.
‫چرا؟
‫قرار نیست زیاد زنده بمونم.
‫مگه خودت برای به دنیا اومدنت تصمیم گرفتی،
‫که بخوای حدس بزنی کی قراره بمیری؟
‫البته که نه.
‫شما کی هستید؟
‫خادم خداوند.
‫یه سری‌ها بهم میگن خداوندگار، یه سری ‫بهم میگن مولانا.
‫ولی من محمد بن محمد بن حسین بلخی هستم.
‫پس برای همین اینقدر کتاب توی این اتاقه.
‫صبر کن، کرامانا.
‫اسرارنامه نوشته‌ی فریدالدین عطار.
‫اگر نور ماه به صورت تو نمی‌تابد
‫یا اگر نور خورشید به روی پنجره تو نمیفتد...
‫ماه و خورشید را سرزنش مکن.
‫نقاب چشمانت را بردار.
‫عطار واقعاً بااستعداده.
‫به انسان برای تحمل درد دنیا قدرت می‌بخشه.
‫کرامانا.
‫فکر کردم قرار نیست از انزوا بیرون بیای.
‫از دست من خسته شدی خاتون، نه؟
‫من از وقتی به این خونه اومدم از هیچکس ‫خسته نشدم.
‫از تو که هرگز خسته نمیشم.
‫ولی هر از چند گاهی احساس درموندگی می‌کنم.
‫چرا؟
‫چون فکر می‌کنم نمی‌تونم بار مسئولیت‌هات ‫رو سبک کنم.
‫مسئولیت‌های من مال من هستن، خاتون.
‫حتی اگه بخوام هم نمی‌تونم به تو بدم.
‫حتی اگه این بار سبک نشه...
‫وقتی می‌بینمت خیالم راحت میشه.
‫اینجا منزل خداوندگاره.
‫نمی‌تونی سرت رو بندازی پایین و بری ‫هر جا که خواستی.
‫و هیچوقت نمی‌تونی وارد اتاق ارباب بشی!
‫نمی‌دونستم اینجا محل زندگی خداوندگاره.
‫تشنه‌م بود. رفتم آب بخورم...
‫گوش بده، خانم. این خونه قانون داره.
‫و هر اتاق یه صاحب داره.
‫و صاحب اتاقی که الان توش هستی، ‫پسر خداوندگاره، یعنی علاءالدین.
‫پررو شدی. ‫از همون روز اول خرابکاری کردی.
‫من که نمی‌خواستم تو این اتاق بمونم.
‫اینجا خواسته‌ی تو اهمیتی نداره.
‫خداوندگار بهت لطف کرد.
‫تا بهبودیت آوردت توی این اتاق.
‫خب، ماشاالله. حالا که خوب شدی بلند شو.
‫وسایلت رو جمع کن، برو همونجایی ‫که خانم‌ها می‌مونن.
‫برو یه جای خواب پیدا کن.
‫اومدی برای منزل کار کنی، نه اینکه مطالعه کنی.
‫یادت نره.
‫کاری که گفتم رو انجام دادی؟
‫سوال کردم، آقا. ‫کاری که گفتم رو انجام دادی؟
‫بله، ولی می‌ترسم.
‫جلوی کسایی که مورد آزار مغول‌ها قرار گرفته بودن
‫بهش افترا زدم.
‫گفتم حامی مغول‌هاست.
‫چرا می‌ترسی؟
‫می‌ترسم.
‫چون به اندازه شما شجاع نیستم.
‫پس سعی کن شجاع باشی.
‫حق خودت رو بگیر.
‫یادت نره، جناب ادریس.
‫کسایی که برای رسیدن به خواسته‌هام کنار ‫من می‌مونن پیروز میشن...
‫و کسایی که کنارم نمی‌مونن شکست می‌خورن.
‫به ترس‌هات غلبه کن.
‫وگرنه به خاطر ترس‌هات نه،
‫بلکه به خاطر من تو دردسر میفتی.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«هرکس خود را بشناسد پروردگارش را خواهد شناخت.»
‫حدیث رو گفتی. حالا بیا تفسیرش کنیم.
‫بیا درباره همین اسطرلابی که عصای دستته ‫صحبت کنیم.
‫این اسطرلاب به درد کسی که گیاه می‌فروشه نمی‌خوره.
‫برای اینکه اسطرلاب کار کنه، باید مطالعه بشه.
‫چرخش و وضعیت سیارات.
‫دایره‌البروج. تاثیر و تغییراتشون.
‫فقط یک ستاره‌شناس می‌تونه مطالعه‌شون کنه.
‫خدای بزرگ انسان رو آفرید...
‫به عنوان موجودی که می‌دونه، می‌شنوه و ‫خودش رو می‌فهمه.
‫این انسان اسطرلاب خودش رو مطالعه می‌کنه...
‫حضور خداوند رو می‌بینه...
‫زیبایی منحصر به فردش رو...
‫نفس به نفس، نگاه به نگاه.
‫نمی‌تونی از اون زیبایی چشم بگیری.
‫البته، فقط کسایی که بلدن چطوری ‫باید نگاه کنن.
‫چون چشمی که ببینه، کور میشه.
‫چشمی که ببینه، کور میشه.
‫مگه کوری، بعد دیدن شروع نمیشه؟
‫مگه یاد گرفتن یه چیز جدید، به معنای ‫شروع فراموشیش نیست؟
‫البته جز یه چیز. جز یه چیز.
‫انسان نباید هنگام شناخت خودش کور بشه.
‫اگه کور بشه، نسبت به خداوند هم کور میشه.
‫پس وقتی نگاه می‌کنم، کور میشم.
‫نه؟
‫باید دوباره به چیزهایی که دیدی نگاه کنی...
‫و چیزهایی که شنیدی رو دوباره بشنوی.
‫قربان.
‫قربان، یه پیغام‌رسان اومد و گفت این یادداشت ‫رو تحویلتون بدم.
‫«همین الان اعلی‌حضرت را بیدار کنید.
‫به ایشان بگویید شورا آماده حضور در مقابل ایشان است.»
‫همین الان!
‫حتماً مسئله مهمی بوده
‫که این وقت شب مزاحم خوابم شدید.
‫قصور ما رو ببخشید
‫که این وقت شب مزاحم شما شدیم، اعلی‌حضرت.
‫اما اخبار ناگهانی باعث شدن به اینجا بیام، ‫اعلی‌حضرت.
‫چه خبری؟
‫قلعه‌های شما در سیواس و ارزنجان ‫غارت شدن، اعلی‌حضرت.
‫منظورت چیه، جناب؟ ‫متوجه حرفت میشی؟
‫کی قلعه‌های من رو غارت کرده؟ ‫کی همچین جرئتی کرده؟
‫بایجو نویان، سرورم.
‫قلعه‌هاتون رو به آتیش کشیده.
‫همه رو کشته.
‫همه رو به ضرب شمشیر کشته.
‫با پیغام‌رسان‌ها برای امیرها پیغام بفرستید.
‫بهشون بگید به سربازهاشون نیاز دارم.
‫پاسخ امیرها...
‫مشخص می‌کنه که چه روزی به مغول‌ها ‫حمله می‌کنیم.
‫اطاعت میشه، سرورم.
‫می‌تونید برید.
‫«تو دری، گر یتیمی این چه بیم است»
‫«که در را بهترین وصفی یتیم است»
‫«به آخر چون نسب از خود برید او»
‫«به گوش جان سلام حق شنید او»
‫«نشاید گفت تنها خورد این را»
‫«مرا باد و عباد صالحین را»
‫«کریمی بین که چون کرد این قدح نوش»
‫«نکرد این خلق مسکین را فراموش»
‫«خطاب آمد که ای معصوم مطلق»
‫«تو حق داری و حقور را رسد حق»
‫«بخواه آنچت بود درخواست کردن»
‫«ز تو درخواست وز ما راست کردن»
‫«چو رب العزه در اسرار آمد»
‫«پیمبر نیز در گفتار آمد»
‫«که یا رب امتی دارم گنه کار»
‫«بفضل خود ز آتش شان نگه دار»
‫«ببین زاری و دل سوزی ایشان»
‫«لقای خویش کن روزی ایشان»
‫چشمی که ببیند، کور می‌شود.
‫اینقدر نوشته‌های عطار رو خوندم که کور شدم.
‫سخن درست جلوی چشمم بود.
‫یه شعر بود.
‫پای شنیدن فریاد که وسط میاد...
‫شنیدن از دیدن مهم‌تره.
‫دیدی، خداوندگار.
‫هر کسی که میاد، به دانسته‌های جدیدی دست ‫پیدا می‌کنی.
‫یه نفر دیگه هم میاد، خداوندگار.
‫پذیرفتنش یه بحثه،
‫نگه داشتنش یه بحث دیگه‌ست.
‫درون کسی که قراره بیاد حکمتی نهفته‌ست.
‫اون حکمت رو که بفهمی، دیگه هیچوقت ‫من رو نمی‌بینی.
‫اون شخص کیه؟
‫هم این راز رو و هم رازی که قراره بیاد رو...
‫خواهی فهمید.
‫اما بدون، خداوندگار.
‫بار دومی که به شونه‌ت بشینه، از بار دیگه سنگین‌تره.
‫مغول‌ها.
‫شنیدی قراره چه شورشی به پا بشه؟
‫فقط قرار نیست بشنویش.
‫بلکه تجربه‌ش هم می‌کنی.
‫اخبار این پنج پیغام‌رسون سرنوشت ما ‫رو مشخص می‌کنن، کامیار.
‫یا با کمک امیرها...
‫جنگی شروع می‌کنیم.
‫یا سلطان ما...
‫به جای جنگیدن، راضی به...
‫صلح میشه.
‫موفق باشید.
‫اینم از این.
‫داداش علاءالدین.
‫کی سایه‌ها رو به حرف میاری؟
‫نباید اول شب بشه؟
‫شب که شد، برات چندتا سایه رو ‫زیر نور چراغ نفتی...
‫به حرف میارم.
‫یادت نره‌ها.
‫مگه میشه یادم بره.
‫من تو اتاق شما مونده بودم.
‫کرامانا گفت بمونم.
‫چون پدرتون دستور داده بود.
‫وگرنه که خودم نمی‌دونستم اتاق شماست.
‫متاسفم.
‫حرف غلطی زدم؟
‫کیمیا.
‫تو هم بشین غذا بخور.
‫انگار به اندازه کافی شکم گرسنه نداشتیم...
‫یه نفر دیگه اضافه شد. خدا رو شکر.
‫مامان جنت اینطوری ابراز محبت می‌کنه.
‫زن باهوشیه.
‫اگه حرف تلخی زد، بدون که حرف ‫شیرینی هم بهت میگه.
‫اگه حرف خوبی زد...
‫به این فکر کن که کجای راه رو اشتباه رفتی.
‫تعداد کسایی که دوستت دارن داره بیشتر میشه.
‫فکر کنم یه جا رو واسه پناه بردن پیدا کردیم.
‫ولی همچنان مشکل بزرگی داریم.
‫نمی‌دونم چطوری باید وارد بشیم.
‫اول از همه، برای ورود به محل زندگی مولانا...
‫باید اعتمادش رو جلب کنیم.
‫خیلی طول نمی‌کشه؟
‫نظرت چیه میان‌بر بزنیم؟
‫چطوری؟
‫اگه میگن این مرد حامی مغول‌هاست...
‫تو هم باید
‫چون حامی مغول‌هاست بهش حمله کنی.
‫به مولانا؟
‫اگه از دست تو نجاتش بدم...
‫به سرعت اعتمادش رو جلب نمی‌کنم؟
‫چرا، ولی واسه من بد میشه.
‫اونجوری، گیر سلجوق‌ها میفتم.
‫نمیفتی.
‫به نقشه فرارت فکر کردم.
‫- ولی قربان... ‫- بلایی سرت نمیاد.
‫اگه چیزیت شد...
‫من بیخیال مولانا میشم.
‫جون تو برای من از هر چیزی باارزش‌تره.
‫شنیدی؟
‫از هر چیزی.
‫به من اعتماد داری، درسته؟
‫همونقدر که یه انسان به برادرش اعتماد داره، ‫بهت اعتماد دارم.
‫درسته.
‫پس فقط یه چیز مونده.
‫اونم بیرون رفتن مولاناست.
‫همین اومد بیرون، باید وارد عمل بشیم.
‫اگه این دستور شماست، اطاعت می‌کنم.
‫قربان، همه‌مون نسبت به یه چیزی ‫کنجکاویم.
‫وقتی همه‌تون کنجکاوید یعنی چیز مهمیه.
‫برای ما مهمه.
‫ما قلعه‌های ارزنجان و سیواس رو آتیش زدیم.
‫ولی سلجوق‌ها فقط به بهونه نابود شدن ‫قلعه‌ها جایی نمیرن.
‫اگه قونیه رو نابود کنیم، سلجوقیان هم نابود میشن.
‫پس واسه حمله به قونیه منتظر چی هستیم؟
‫قونیه شبیه بقیه قلعه‌هایی که بهش ‫حمله کردیم نیست.
‫پنجاه هزار سلجوق در اون قلعه آماده‌ی ‫جنگ هستن.
‫تعدادشون از ما بیشتره.
‫اگه بهشون حمله کنیم، می‌بازیم.
‫ولی اگه اونا حمله کنن، خودشون می‌بازن.
‫گفتن قلعه ارزروم هم غیرقابل تسخیره.
‫اگه یکی از افراد خودشون بهشون خیانت نمی‌کرد،
‫نمی‌تونستیم قلعه رو بگیریم.
‫صبر می‌کنیم.
‫منتظر می‌مونیم تا پسرم سوکتای
‫خبر حرکات سلجوق‌ها رو به گوشمون برسونه.
‫اگه خبرش به گوشمون رسید، ‫برای میدان جنگ تصمیم می‌گیریم.
‫براشون تله می‌ذاریم.
‫و سرشون رو می‌زنیم.
‫بفرمایید، آقا.
‫خداوندگار، هر چیزی برای شفاخانه می‌خواستید ‫رو آماده کردیم.
‫پس بریم مشکلات مردم رو حل کنیم.
‫بفرمایید.
‫آقایون، اونایی که سمت راست هستن رو بردارید.
‫همه با هم کمک کنید.
‫با همدیگه. بفرمایید.
‫اون مرده. اونی که جلوتر وایساده مولاناست.
‫پس می‌دونی باید به کی حمله کنی.
‫منم می‌دونم کی رو باید نجات بدم.
‫یه مغولی می‌خواد شما رو ببینه.
‫چرا؟
‫میگه فقط واسه خودتون تعریف می‌کنه.
‫چه حرفی برای گفتن داری، آقا؟
‫اگه آزادیم رو بهم ببخشید...
‫اطلاعات مهمی رو بهتون میدم.
‫میگن مغول‌ها فقط یه کار بلدن.
‫حقه بازی.
‫از کجا بدونم نمی‌خوای گولم بزنی؟
‫همچین قصدی ندارم.
‫چرا؟
‫چون بیشتر از اینکه ظالم باشید، دلسوزید.
‫قلب ستمگرها کوره.
‫گول زدنشون راحته.
‫قلب شما کور نیست.
‫واسه همین اگه بخوام گولتون بزنم، سریع می‌فهمید.
‫اگه از حرفات حقه‌بازی رو بو بکشم، ‫بهت هشدار میدم.
‫دلسوزی ما هم حدی داره.
‫بگو.
‫در ازای اطلاعاتی که میدی، آزادت می‌کنم.
‫آزادیم...
‫اگه اطلاعات باارزشی در اختیارم بذاری...
‫آزادت می‌کنم.
‫باارزشه، خیلی باارزشه.
‫سه مرد مغول هستن...
‫تو قونیه برای کسی به اسم بایجو کار می‌کنن.
‫چه نقشه‌ای دارن؟
‫اومدن تصمیم شروع جنگ سلجوق‌ها رو ‫به گوش بایجو برسونن.
‫اگه اطلاعات سر وقت به گوش بایجو برسه...
‫بایجو میدان نبرد رو مشخص می‌کنه.
‫اینجوری تعداد نفرات نیروهاتون به دردتون نمی‌خوره.
‫یه نشونه بده که اون افراد رو بشناسم.
‫فقط می‌دونم سه مغول وارد شهر شما شدن.
‫سه مغولی که آینده شما رو مشخص می‌کنن.
‫اگه پیداشون کنید که هیچی.
‫اگه پیداشون نکنید، در خطر وقوع یه فاجعه قرار می‌گیرید.
‫حامی مغول‌ها!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.